GEURENGOEROE

BURNING ICE ICEBERG

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 28, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

SMEULENDE VULKAAN ONDER EEN IJSBERG?

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 28/01/13

Neus: onbekend

Ambassadeur: Mathias Chico Hernandez

Iceberg, opgericht door Silvano Gerani en Giuliani Marchini, is een Italiaans luxe kledinglabel (anno 1974) dat beroemd werd met zijn creatieve en grensverleggende kijk op breien. Ze gaven het een modern-luxe imago zonder dat het tuttig werd door het te linken aan de sportswear-look. In de loop der jaren werd het ‘huis’ steeds luxueuzer en chiquer: ‘volwaardige’ vrouwen- en mannenlijnen volgden en de ‘verplichte’ accessoires: zonnebrillen, tassen en natuurlijk geuren. En die ‘lijden’ een beetje onder hetzelfde euvel als de accessoires van merken die op de luxepiramide een beetje onder de echte groten – Versace, Armani, Dolce & Gabbana, Prada – bungelen: het ontbreken van een eigen, duidelijk handschrift. Dus meer follower of fashion dan ‘dictating’ fashion. Is dat erg? Nee, en who am I to judge. Het is meer een constatering dan kritiek. Maar dat betekent wel dat je echt een superfan moet zijn of echt moet vallen voor een compositie als je voor Iceberg kiest en niet voor een van de concullega’s… Echt onderscheidend zijn de geuren niet en de verschijn- en verdwijnfrequentie is even snel als die van dezelfde concullega’s.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE BURNING ICE ICEBERG FLACON

In 2008 wordt schoon schip gemaakt doordat de licentie in handen kwam van Selective Beauty. En die geeft de geuren wel een eigen smoel. Zie je aan de presentatie van The Iceberg Frangrance (2008) en The Iceberg Fragrance for Men (2009).

Wordt in 2010 nog sterker door de ’74’-lijn die refereert aan het oprichtingsjaar van Iceberg: Eau de Iceberg, Eau de Iceberg Cedar pour Homme, Eau de Iceberg Jasmine pour Femme in 2010 uitgebreid met Eau de Iceberg Amber pour Homme en Eau de Iceberg Wild Rose pour Femme. Vorig jaar: Eau de Iceberg Sandelwood, Eau de Iceberg White en – je bent dom als je niet meedoet – Eau de Iceberg Oud. Hoewel de presentatie erg doet denken aan Comme des Garçons door het grafische gebruik van het cijfer 74, overtuigt de reeks in zijn totaliteit en doet het goed in winkel lijkt me (ik heb ze er alleen nog niet gezien).

Burning Ice voor de man valt wat dat betreft uit de toon. Zowel qua flacon als qua inhoud: respectievelijk ‘so Mexx’ en ‘so last decennium’. De inspiratiebron: ‘de verleidelijke aantrekkingskracht van tegenpolen. Vuur en ijs zijn essentiële elementen in zijn karakter. Een krachtige dualiteit dat de ruwe ijzigheid belichaamt van het label, gepolariseerd door een sterke sensualiteit. Krachtig en sensueel, zijn geur is zoals hij is’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Met een beetje fantasie kun je de compositie van Burning Ice zien als een slapende, smeulende vulkaan verborgen onder een ijsberg. Opvallend aan de compositie: de ouderwetse interpretatie van vuur en ijs. Wordt in veel nieuwe millenniumgeuren ‘branden’ transparant vertaald met een flinke dosis peper en mirre gecombineerd met zuivere citrusingrediënten als brandblusser, in deze geur wordt het laatste opgeroepen met een ‘extreme frisheid’ van bergamot, rode appel en kardemon.

Die worden in het hart worden gewiegd door zeewater, groenbitter salie en bosachtig patchoeli. Alleen, de opening in combinatie met het zilte water ruik ik moeilijk. Misschien een lichte appelnoot. De kruiden die als opmaat dienen voor het veronderstelde vulkanisch temperament niet. Want de basis ruik je eigenlijk vanaf de eerste spray en wordt opgeroepen met amber, meer musk, nog meer vanille (foto) en kasjmierhout dat als spuwend lava het ijs doet smelten.

Eindresultaat: een geur die door de stevige, zoetzwoele basis dichtgeplakt lijkt en weinig lucht krijgt, weinig kans krijgt zijn ijzige kant daadwerkelijk te manisfesteren. Maar heel veel jonge en oude mannen halen nog steeds hun neus niet op voor voor dit soort ouderwets ‘straight in the face’ geurgenot. Blijkt ook uit het succes van:

RUIK&VERGELIJK

Versace Eros (2012)

THE VOICE OF HOLLAND JTG WWL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 26, 2014

Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES. Een reactie plaatsen

FAME IN THE MAKING

WAAR VOOR JE GELD, WAAR VOOR JE GEUR

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 26/01/14

Neus: onbekend

Ambassadeur: ‘alle getalenteerde stars in the making’

Concept & realisatie: JTG WWL, RTL4

Ga ik naar de site van The Voice of Holland om meer weten over de gelijknamige geuren – een voor haar, een voor hem – zie ik daar een Engelstalige advertentie van Serge Lutens. Dit kan toch niet de bedoeling zijn. Ik weet dat Google mijn zoekgedrag analyseert en filtert, en op basis hiervan advertenties selecteert die bij mij ‘passen’. Maar dit vind ik weer een voorbeeld van een mislukte zoekmodule en de would be-effectiviteit van ‘personalized ads’ op internet. Preken voor eigen (parfum)parochie in dit geval.

Anyway, TVOH heeft naast horloges, lounge kussens, T-shirts, sound buttons dus ook twee geuren. Die worden wel vermeld op de site, maar kun je er niet kopen. Maar niet getreurd, want wel ‘exclusief bij het Kruidvat’. Het popparfumduo werd ontwikkeld door JTG WWL in samenwerking met RTL. JTG WWL, zo lees ik op diverse beautyblogs, is ‘een onafhankelijk groothandelaar in a-merken parfums, huidverzorging en cosmetica. De klantenbasis bestaat met name uit grote ketens. Sinds de oprichting in 1997 is het uitgegroeid tot een vooraanstaand en bekend speler in Europa, Azië, Amerika en Australië’. De hele wereld dus. En: ‘Het bedrijf heeft een speciaal team van professionals – mag ik hopen – die in opdracht van bekende merken en bedrijven onder andere exclusieve geuren op maat ontwikkelen’. Wie en welke dat zijn, vermeldt Nederlandse site – http://www.jtg.nl – niet. Vreemd en eigenaardig.

Het ‘leuke’ aan de flacons: zijn in navolging van Tommy Hilfigers True Star voor haar – met Beyoncé als ambassadrice – en True Star voor hem – met Enrico Iglesias als ambassadeur – gegoten in de vorm van microfoons. Kun je op je slaapkamer met gesloten deur voor de spiegel oefenen de longen uit je lijf schreeuwen en traantjes wegpinken voor je het echt aandurft te auditeren.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE THE VOICE OF HOLLAND PACKAGE

En als je wordt toegelaten om onder vleugels van professionele coaches de eerste schreden zetten op weg naar nationale en grensoverschrijdende stardom… Is je dat gelukt, dan staat hoogstwaarschijnlijk achter de TVOH-coulissen vast JTG WWL of ander parfumproducent je op te wachten met de vraag of je in navolging van – inmiddels je collega’s – Celine Dion, Frans Bauer, Jay Z, Jessica Simpson, Usher, Patti Labelle, Cher, Nicki Minaj, Justin Bieber, Michael Jackson, Christina Aguilera, Gwen Stefani, Tim McCraw, Sean John, Hilary Duff, Madonna, Prince, Mariah Carey, Britney Spears, Julio Iglesias, Beyoncé Knowles, Rihanna, Antonio Banderas, One Direction, Faith Hill, Lady Gaga, Kate Perry, Jennifer Lopez, Victoria Beckham en Lady Gaga – laten we haar flagrante fragrance flop niet vergeten – ook een eigen geurlijn wilt lanceren…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Jeetje wat heeft de vrouwelijk versie veel – nu volgt een flauwe woordspeling – noten op haar zang. Neem de hesperide-opening: citroen, bloedsinaasappel, bergamot en groene mandarijn. Het hart kan er ook wat van: sambacjasmijn, sinaasappelbloesem, lelietje-van-dalen (foto), neroli, gardenia en ozon. Dan de basis: musk, vanille, amber, cederhout en patchoeli.

Maar ruik je het ook allemaal in The Voice of Holland Women? Het antwoord: nee! In ieder geval de opening ruik ik helemaal niet, geen enkele fris-schurende citrusnoot. Maar… ik ruik wel iets aangenaams en niet de scherpe, witte musk wasmachine-finish die je meestal in deze categorie kunt verwachten. Met dank aan het hart dus: daar bloeit met name de gardenia.

Sterker, ik ruik alleen haar. Ze is mooi romig, mooi fluwelig en zo ‘vol’ dat de andere bloemen – jasmijn ruik je heel vaag – erdoor worden opgeslokt. En die ‘volheid’ wordt in de finale benadrukt en erg zoet gemaakt – zonder te gourmand te worden – door musk, vanille en amber die op hun beurt weer de houtnoten verzwelgen. Vreemd maar waar: het lijkt het of na ‘indalen’ van de totale compositie je heel even de openingsnoten samen met de ozon als een briesje ruikt. Ik schrijf heel even, want de geur houdt niet lang. Maar dat hoeft ook niet, gezien de prijs: 100ml € 14,95. Kwestie van nog een keer opspuiten.

The Voice of Holland Men is nog interessanter doordat het een vertaling is van mannelijkheid anno nu. Dus geen klassieke, viriele macho-krachtpatser, maar een transparante sensatie met, zoals je wilt, een vrouwijke of metroseksuele toets. Opvallend: de geur maakt een bloemiger impressie dan zijn vrouwelijke counterpart. Met name het lelietje-van-dalen in combinatie met jasmijn ruik je goed (de roos niet) nadat de (wel goed waarneembare) frisse openingsnoten van citroen, bergamot, ananas en mandarijn zijn opgetrokken.

Ook de kruiden die de bloemen in The Voice of Holland Men pit geven ruik je: nootmuskaat en kardamon. De basis van amber, musk en sandelhout dan weer minder. Over dit alles waait een nog frissere ozon-achtige bries dan in The Voice of Holland Women. Geen hoogvlieger, maar ook geen laagvlieger. Ook niet een ‘that’s here to stay long’. Qua houdbaarheid dan. Ook niet erg. Nog een keer opdoen. Maar kan de vergelijking doorstaan met andere ‘echte’ hoogvliegers in de celebcategorie.

RUIK&VERGELIJK

Microfoon gevuld met geurtje… het heeft een hoog kermisprijs-gehalte. Kun je niet helemaal serieus nemen, doe ik ook niet. Echte parfumfans ook niet, gezien de teleurstellende verkoop van onderstaande twee. Wereldster verbonden aan ‘wereldmerk’ is geen garantie van voor succes. Gelukkig maar. Komt meer bij kijken. Wat? Daar ga ik een keer een parfumboom over opzetten…

Tommy Hilfigers True Star (2004)

Tommy Hilfigers True Star Men (2005)

TAKIS FARMACIA SS ANNUNZIATA DAL 1561

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 23, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. Een reactie plaatsen

VREEMDE NAAM VOOR EEN GERUSTSTELLENDE GEUR

Jaar van lancering: onbekend

Laatst aangepast: 24/04/13

Neus: onbekend

Concept & realisatie: de Azzerlini-familie

Wil je meer weten over de geschiedenis van deze van oorsprong ‘apotheker’, dan stel ik voor: ga naar de een beetje krakkemikkige en amateuristische ogende homesite (heeft zijn charme) en het wordt allemaal uit de doeken gedaan. En daar hebben de huidige eigenaren – de familie Azzerlini – heel wat woorden voor nodig die, eerlijk gezegd, niet lekker vlot lezen.

Veel, in dit geval, overbodige info over de werkwijze van de gildes van weleer om de historische betekenis van het merk te duiden. Maar over het hoe en waarom van de geuren die nu worden verkocht, wordt weinig vrijgegeven. Zelfs niet wat de namen betekenen, zelfs niet wat de inspiratiebron betreft.

Ik weet, in principe niet belangrijk, maar het helpt wel om geuren tot leven te brengen en aspirant kopers hier mee in te pakken. Feit is wel: Farmacia SS Annuziata dal 1561 dankt zijn populariteit volgens mij juist aan deze ongeliktheid. Het kent zijn – bescheiden – plaats en is daar trots op.

Takis – een naam tegenwoordig vooral gegeven aan baby’s en honden – komt van het Grieks en betekent allerheiligst. Zo, daar kun je het mee doen, het interpreteren kan beginnen. Een allerheiligste geur? Op zich interessant: een sacraal parfum creëren dat je als gebruiker losmaakt van het alledaagse, je brengt naar de zevende hemel en je in contact brengt met ‘hogere’.

Maar in dit geval: een beetje te veel eer voor de compositie die merkwaardigerwijze op de homsite omschreven wordt als een ‘jerky aroma, for those who live in the front row. A race at breakneck speed along paths impassable, the echo of distant voices, the goal is near’.

Jerky betekent: schokkerig, spastisch; zich met horten en stoten voortbewegen. Maar hoe breng je dit in hemelsnaam in verband met ‘op de eerste rij zitten’ in welke hoedanigheid dan ook. De geur heeft eerder het tegenovergestelde effect; er gaat namelijk een enorme rust van uit, roept absoluut geen ‘rat race’- en ‘I was there first, bitch’-gevoel op. Het is eerder een effectief antidote voor risico-geile ratracers behept een overdosis aan adhd… weet je wel, die hippe ‘ziekte’ van nu.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Want wat ik ruik is een elegante, beetje brave vanille-muskgeur. Omgekeerd mag ook: een brave musk-vanillegeur waarvan ik de opening slechts even waarneem: een frisse citrusnuance, maar zie die niet echt gelinkt met de opgegeven droogkruidige tijm en droog-wrange salie.

Of het moet de peperachtige, prikkelende noot zijn die je sporadisch ruikt. Want de bloemen in het hart eisen snel hun plaats op: een fragiele roos-ylang-ylang-combi die wordt overheerst door ylang-ylang (foto).

Want de geur heeft iets sensueel-koppig eigen aan deze ‘bloem der bloemen’. En deze combi laat zich maar wat graag snel inpakken door een stevige, maar poederige, talkachtige musk die in de basis in de lak wordt gezet door een volle vanille zonder dat de ‘fragiele’ fijnzinnigheid verloren gaat.

Ik heb heel lang en met lange tussenpozen geroken aan Takis, maar ik ruik neverhelemaalniet eikenmos. En dat lange snuiven heeft me ook overtuigd dat de musk van een excellente en ‘warme’ kwaliteit is. Als geparfumeerde sneeuwvlokken die smelten. Geen – hors concours in deze categorie – Teint de Neige (2000) van Lorenzo Villoresi, maar ook geen cheap en scherp wasmachine-clean effect. God (de allerheilisgste) zij dank

RUIK&VERGELIJK

Geurengoeroe en Farmacia SS Annuziata dal 1561 tot nu toe:

Farmacia SS Annuziata Cara (????)

Farmacia SS Annuziata Vetyver Incenso (2012)

Farmacia SS Annuziata Sweet Musc (2012)

OPUS VI – THE LIBRARY COLLECTION – AMOUAGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 22, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET O, NICHE. Getagd: amouage, the library collection. Een reactie plaatsen

AMBER – ECHT – ANDERS

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 22/01/14

Neus: onbekend

Concept & realisatie: Christopher Chong

In de volksgeneeskunde en het volksgeloof werd/wordt amber gezien als een helende ‘steen’. Zelfs al bij oerculturen. Omringde je er mee, dan werd je geest weer rustig, werd je bevrijd van angsten.

Het verklaart waarom amber, afgezien van het visuele genot, veel werd verwerkt in sieraden. En dit volksgeloof is nooit helemaal verdwenen, kwam via een omweg in de moderne tijd terug. Amber is nu erg new age.

Christopher Chong laat amber stralen in Opus VI, maar niet zoals het je traditiegetrouw in de parfumerie krijgt voorgeschoteld. Niet als een security blanket-parfum dat troost brengt, maar als ‘een kracht die pijnlijke herinneringen laat verdwijnen en vernietigt’.

Hij verwoordt het zo: ‘Personal memories are an eclectic and fragmented journey of our lives. They are a source of profound knowledge in the form of diaries and memoirs deep within the recesses of one’s mind’.

Daarom bevat de drydown een ‘fusie van verontrustende elementen en akkoorden die de conventionele ambergeur opnieuw interpreteren en het turbulente gevoel simuleert van verlies en wanhoop als je probeert persoonlijke herinneringen uit te bannen’. Dat ervaar je dus niet vaak: een negatief geladen parfum. Alsof Chong wil duidelijk maken dat verdriet onlosmakelijk is verbonden met het leven, of je het nu wilt of niet. Het gebeurt gewoon en vormt je. Yin: verdriet. Yang: geluk, die samen ‘the circle of life’ vormen.

Alleen, moet je dit in een geur tot uiting brengen? En ruik je het? Is Opus VI een beetje depri. Ik zeg: ‘Ja’. In de zin dat de geur minder behaagt, niet een echte crowd pleaser is, zich een beetje dissonant gedraagt. Maar dat is natuurlijk een kwestie van: geloof je het, dan ruik je het. En toch: ook zonder al deze voorkennis is Opus VI amber anders.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ervaar je direct in opening. Mijn eerste associatie: schoenenpoets – niet per definitie negatief. Dus scherp, een beetje terpetijnachtig. Hiervoor verantwoordelijk: tintelend sechuanpeper (met zijn citroenachtige ondertoon) gecombineerd met wierook, het fetish-ingrediënt van Amouage en een intens droog-groene noot van laurier (foto).

En dat terwijl op de achtergrond de amber zich al aan het verwarmen is… Die wordt geleverd in twee variaties: norlimbanol (met accent op hout) en ambranum (met accent op hars). Het effect: gloedvol en ‘open haard’ waarin patchoeli, cypriol (nagarmotha) en sandelhout lekker nasmeulen. Cistus labdanum geeft het geheel een krachtige, musky ondertoon.

Maar maakt het niet te zoet. De balans tussen amber en hout is evenwicht. En toch: zit de geur langer op de huid, dan lijkt deze amber eerst een alcoholische nuance te krijgen zwevend tussen amaretto en rum. En vervolgens iets viezigs, iets weeïgs, iets zurigs. Zou dat komen door periploca? Een rijkbloeiende klimplant uit de zijdeplant-familie, waar ook de wasbloem en stephanitos tot behoren.

Het parfum dat het verspreidt is onduidelijk. Ik heb een beetje gegrasduind op internet, zonder echt verder te komen dan ‘the scent is considered attractive by some people and unpleasant by others’ en ‘has an sweet type odor’. Wel of niet veroorzaakt door periploca, wellicht door de som der delen, feit is dat Opus VI in ieder geval een vreemd en niet-harmonieus accent heeft dat met een beetje fantasie geïnterpreteerd kan worden als verdriet en pijn.

Maar het wat mij betreft gezien de filosofie, de überniche positionering en de dus prijs van The Library Collection geprononceerder gemogen om deze amber nog meer über-anders te laten gloeien en smeulen.

RUIK&VERGELIJK

Een van de redenen dat Opus VI verschilt van de gemiddelde ambergeur in het niche-circuit, komt door het ontbreken van bloemen in het hart en minder harsen (en vanille) in de basis die over het algemeen de amber respectievelijk transparanter en voller en smeuïger maken. Kun je wel goed ervaren in bijvoorbeeld:

Estée Lauder – Private Collection – Amber & Ylang Ylang (2008)

BATH & BEAUTY – THE ESSENTIALS – JIL SANDER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 19, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET B, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Getagd: chypre, jil sander. Een reactie plaatsen

BATH, BEAUTY, BODY & MIND

Jaar van lancering: 1982/2012/2014

Laatst aangepast: 19/01/13

Neus: Jacques Artarit

Concept & realisatie: Jil Sander

Vintage komt steeds dichterbij. Wil zeggen: relatief jonge merken – die na 1975 hun naam aan geuren verbonden – kijken, geïnspireerd door de oude garde, redelijk vroeg in hun bestaan om in verwondering. De constatering: een aantal geuren blijken in perspectief eigenlijk nog steeds verdomde goed, kunnen zelfs aanspraak kunnen maken op de kwalificatie ‘klassieker’.

Terwijl ik het eerder had verwacht van Calvin Klein en Wolfgang Joop, doet juist een vakgeneratiegenoot van deze twee het: Jil Sander. Een aantal geuren van haar die langzamerhand uit de parfumerie waren verdwenen, werden in 2012 in kleine kring voor het eerst verspreid en vanaf nu iets breder onder de noemer The Essentials. En dat zijn Bath & Beauty (1982), Woman III (1985) en Pure Man (2004). Scent Man uit 1981, ook eerst van de partij heeft het niet gered.

Wel even leuk om in herinnering te brengen: Jil Sander was toen ze in 1979 haar eerste geur – Woman Pure – lanceerde voor velen, zo niet de meesten, in Europa en de rest van de wereld een nog totaal onbekende naam. Ook werd ze toen nog niet echt geassocieerd met de stijl waarmee ze in de jaren negentig furore maakte en international doorbrak: secuur minimalisme. Sander was vooral beroemd in haar geboorteland Duitsland. Moet gezegd: Lancaster (nu Coty) onderkende toen al haar (parfum)potentie en zorgde ervoor dat bij elke nieuwe geur ze haar afzetgebied kon vergroten. Dus na Duitsland volgden de Benelux en geleidelijk aan de rest van Europa en de wereld. Hoewel: Jil Sander als parfumhuis is in Amerika en Azië geen household name.

Iets anders: Bath & Beauty is op een bepaalde manier revolutionair gebleken doordat het accent werd verschoven: in plaats van parfum als ‘sensueel signaal’ van de draagster, werd het gepresenteerd als privémoment die met name in de badkamer moest worden beleefd. Dat kwam met name door de beroemde ‘white box’ die in het assortiment zat. Was een ‘gentle milk bath’ in poedervorm die in contact met water veranderde in rustgevende ‘melk’.

Het interessante aan de geur: je ruikt eigenlijk niets. Dat wil zeggen: het is geen power perfume waarmee je indruk wil maken – zoals bijvoorbeeld haar N° 4 uit 1990. Het is eerder een melange van diffuse noten, eerder een stemming, eerder een gevoel. Om dit understated effect te bereiken, leverde de neus – die voor zover ik weet geen andere geuren heeft gemaakt – een toch uiterst gecompliceerde formule waarvan de vele ingrediënten uiteindelijk samenvloeien in een ogenschijnlijk simpele geurervaring. Voor mij is Bath & Beauty ‘terugruikende’ een geur, zo niet dé geur die – zonder dat het echt de bedoeling was wellicht – de aanzet gaf tot de body & mind-trend in de parfumerie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een sensatie met meerdere lagen die samenwerken om tot een ‘geruststellende’ geur te komen. Bath & Beauty is het beste te omschrijven als een bloemige chypre in een aura van aldehyden (die garant staan voor het poederige, soapy ‘badkamergevoel’).

Dit is de lijst van de originele versie waaraan volgens mij weinig is gesleuteld: aldehyden, bergamot, citroen, fruitige noten en viooltje in de opening. Gevolgd jasmijn, orchidee, anjer, iris, roos, ylang-ylang, koriander en honing. Afgerond met amber, benzoïne, wierook, musk, ceder- en sandelhout.

Het effect voor mij: een chic badschuimgevoel die gelukkig gevrijwaard is van een heftige witte ‘shampoomusk’ in de basis, waardoor de geur niet te clean en te vlak wordt. Die musk ruik je wel, maar wordt mooi ‘omrookt’ door de duidelijke aanwezige wierook. Maar het frappante: vanaf de eerste spray ruik je door de lichte citrusnuance ook een mooie, stoffig-kruidige noot – volgens mij anjer, iris, koriander en wierook – die de bloemen ondersteunen. Met name het viooltje, de jasmijn, de roos en de ylang-ylang. Die je met een beetje doorruiken stuk voor stuk kunt waarnemen en samen een enorm delicaat-poederige stemming oproepen versterkt door de amberachtige noten van de basis inclusief de honing.

De slogan die The Essentials meekrijgt – Classics go never out of style – gaat, als je de geur ‘begrijpt’ en in zijn tijd plaatst zeker op. Soms vraag ik me af of ik niet al te lyrisch over een geur schrijf, dat ik er meer in zie en aan ruik dan de bedoeling is. Heb ik dus met Bath & Beauty. Een aangename herontdekking.

RUIK&VERGELIJK

En in vergelijk met onderstaande geuren die in hetzelfde jaar verschenen, is Bath & Beauty de bescheidenheid zelve.

Giorgio Armani Giorgio Armani (1982)

Karl Lagerfeld KL (1982)

Gianni Versace Gianne Versace (1982)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE BATH & BEAUTY WHITE BOX JIL SANDER

SHALIMAR ODE A LA VANILLE SUR LA ROUTE DU MEXIQUE GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 17, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET S. Getagd: GUERLAIN, VANILLE. Een reactie plaatsen

BEROEMDSTE OOSTERSE KLASSIEKER KRIJGT EEN GOURMANDFINISH

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 17/01/14

Neus: Thierry Wasser

Model: Nadia Vodianova

Promoclip: Bruno Aveillan

Ik ben altijd een groot fan van Shalimar geweest. Een kunstwerk: die vloeiende, elegante balans… subtiel-frisse opening, zoet. Maar niet te, door de poederige en dierlijke noot die met name het parfumextract een vileine nasleep geeft. Zelfs de zomerse variaties die in de loop der jaren verschenen, verbaasden me aangenaam.

Met zo’n goede basis kan er weinig misgaan. Alleen, waar het idee in de parfumerie vandaan komt om een klassieker opnieuw tegen het licht te houden, is me nog steeds een raadsel. Of er al niet genoeg geuren verschijnen, alsof een klassieker dat als extra ‘aandachtsmoment’ nodig heeft voor de verkoop.

Want daar gaat het uiteindelijk toch om: een variatie als lokmiddel voor de cash cow. En daar gebruikt Guerlain ook andere middelen voor. Zoals de nogal bombastische, miljoenen verslindende (en hierdoor) tegelijkertijd ouderwets aandoende Holly- en Bollywood meets Walt Disney-promoclip van La légende de Shalimar (uit 2013) geregisseerd door Bruno Aveillan. Het is me allemaal te letterlijk, te ‘mooi’, te overdadig, te overspannen. Met name door aanstellerige dramatische muziek met engelachtige stemmen op de achtergrond. Zal vast heel veel prijzen winnen, zoals Aveillan al heel veel prijzen heeft gewonnen. Maar toch jammer: een van de mooie dingen aan parfum is dat het je eigen fantasie kan prikkelen, wordt door dit visuele spektakelstuk bijna onmogelijk gemaakt. Maar mocht je niet genoeg krijgen van dit clichésprookje er is natuurlijk ook nog ‘the making of’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Maar het gaat natuurlijk om de geur, of niet? Shalimar is binnen Guerlain een eigen merk geworden en sinds het aantreden van Thierry Wasser onder handen genomen. En dan lees je allerlei voor mij logische verkoopverhalen, die worden gemaskeerd als clichés van het zuiverste water over het hoe en waarom. Zoals dat hij een Shalimar wou maken dat ook zijn jonge nichtje lekker zou vinden.

Resulteerde in de Shalimar Parfum Initial (2011) die, mocht het nichtje dit toch te heavy vinden, in 2012 werd uitgebreid met Shalimar Parfum Initial L’Eau. Met zijn Shalimar Ode à la Vanille (2010) ging Wasser een stap verder: met respect voor het verleden, zoals dat zo mooi heet, er een nieuwe draai aan geven. Ik heb die versie nooit geroken. Wel Shalimar Ode à la Vanille Sur la Route de Madagascar (2012). Mooi om te ruiken hoe donker en gekruid de vanille zich ontwikkelt en vrij blijft van een gourmandsnoepreisje.

En dat laatste kenmerkt nu juist Shalimar Ode à la Vanille Sur la Route de Mexique. Als we Guerlain moeten geloven is Wasser naar Mexico afgereisd op zoek naar de ware ‘vanille planifolia’, maar het is in de lokale Parijse banketbakker waar hij volgens mij de meeste smaken heeft betrokken. En hoewel ik al lang ‘uitgegourmand’ ben, weet deze kijk mij toch te prikkelen.

Het is de opening en de basis die een sluier van extra zoete noten over de basisreceptuur legt. De fruitige noten laten de bergamot sprankelen – als een citruszon met Turks fruit-stralen. De karamel en de chocolade (foto) in de basis, verrijken het fetish-ingrediënt van Shalimar, vanille (foto). Maar gelukkig voorkomen wierook en opoponax (ook present in de standaardversie) dat dit alles wordt ingedikt tot een een makkelijke, hapklare bonbon. Mooi gedaan, maar wat mij betreft als hard core en nog steeds tevreden Shalimar-fan: ik heb geen zin om elk jaar af te vragen of een nieuwe versie het origineel wel of niet overbodig maakt. En trouwens, je kunt Shalimar zelf ook heel mooi ‘verbeteren’ en daardoor anders maken met: Tonka Impériale (2010) en Myrrhe et Délires (2012) uit de L’Art et La Matière-reeks van Guerlain.

RUIK & VERGELIJK

Nog een merk dat zijn klassieker een gourmandcadeautje heeft gegeven. Ik vraag me af: waarom doen Chanel en Yves Saint Laurent het eigenlijk niet met respectievelijk Nº 5 (1921) en Opium (1977). Kwestie van noblesse pas oblige?

Lancôme Trésor Eau de Parfum Lumineuse (2013)

PATCHOULI NOIR IL PROFVMO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 15, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET P. Een reactie plaatsen

POWER PATCHOELIE

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 15/01/14

Neus: Silvana Casoli

Concept & realisatie: Silvana Casoli

Ik heb parfums in mijn collectie waarvan de flacon meer leeg dan vol is en die ik tot mijn verbazing nog niet heb besproken. De reden: ze zijn voor mij zo vanzelfsprekend dat in mijn gedachten ik al de Geurengoeroe-loftrompet over ze heb uitgebazuind. Zoals Patchouli Noir van Il Profvmo. Ik gebruik de geur vaak als referentiepunt en ‘herinnering’ als ik in een persbericht over een geur lees dat patchoelie in de basis zit, maar die in geen velden of wegen bespeur.

Overkomt me steeds vaker. Echte patchoelie ruik je direct, bepaalt in feite het karakter van een geur. Ook al is de plant nog zo spaarzaam gebruikt, je ruikt de aardse toon direct – zelfs in een eau de cologne. Probeer wat dat betreft voor de lol eens Eau Fraîche van Dior uit 1953, onderdeel van La Créations de Monsieur Dior sinds 2007: een prachtige mix van citrusfrisheid en aards-zwoele warmte. Verkwikkend en zonnig-zalvend tegelijkertijd. Niet iedereen is gecharmeerd van deze voor mij broeierige versierder. Wat ik als positief beschouw; dat patchoelie zowel donker, bos en vochtig als droog, kamferachtig en stoffig kan ruiken, is voor velen juist het bewijs van niet lekker en des te meer meuren, want: muf, vies, een kledingkast jarenlang niet gelucht. Zou dat ook te maken hebben met de ‘pech’ dat gedroogde patchoeliebladeren verpakt in zakjes in je kledingkast wordt aangeraden om motten op gewenste afstand te houden?

In de ketenparfumerie is patchoelie bijna inmiddels een ‘profumo non gratta’, maar ook in de nichesector wordt dit klassieke parfumingrediënt als ‘solifleur’ een beetje verwaarloosd. Liever een pure ambergeur met patchoelie-accent, liever – daar heb je hem weer – oud, om een donker, stoffig, apotheekachtig én tegelijkertijd zwaar sensueel effect op te roepen.

Het mooie aan Patchouli Noir: het heeft zowel de warmte van een puur amberparfum, zowel de olfactieve volheid van oud. En dat zonder het te willen. Het is een ode op pure patchoelie. Ik moet (wie niet?) vooral denken aan een bos in de herfst… de gevallen bladeren smeulen op de bodem, je ziet rook rond kringelen, en zodra je aarde en bladeren door elkaar schudt, komt er een geur vrij die – met een beetje fantasie – doet denken aan patchoeli: vochtig en warm, sensueel maar toch ‘afstandelijk’.

Het is, gezien de aanhoudende tsunami aan geuren, tegenwoordig bijna nutteloos een parfum de kwalificatie ‘klassieker van de toekomst’ te geven. Maar ik doet het toch. Want hoewel Patchouli Noir eigenlijk heel gewoon in zijn soort is (dus klassiek en behoudend), ben ik toch blij dat Sylvana Casoli (en ‘al’ die anderen) deze geur heeft gemaakt. Het is voor mij een krachtig statement tegen de ‘vershampoo-isering’ van de parfumbranche. Geen rood fruit als makkelijke introductie, geen bloemetjes die in feite geen bloemetjes zijn, geen witte musk-trash als afronding. Patchouli Noir is puur natuur, Patchouli Noir is puur patchoelieparfumgenot.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Gisterenmiddag rondom vijf uur opgespoten, ruim zeventien uur later ruik ik de geur nog – zelfs door mijn verstopte neus heen. Dit zijn de opgegeven ingrediënten: munt, cederhout, papaver, vanille en of course patchoeli. Door een enorme scherp-medicinale, bijna koud metaalachtige opening – alsof een bevroren mes de patchoelibladeren fijnsnijdt – ruik je al de powerpatchoelie in de basis. Is hiervoor alleen munt/menthol verantwoordelijk?

Ik vermoed ook een toets van aldehyden die soms een geur ijzig kan laten rillen. De voortreffelijke kwaliteit patchoelie wordt vervolgens op twee manieren warm gemaakt: door zonnig en droog cederhout, door een niet te kleffe vanille die gelukkig ook nog is gezuiverd van haar gourmand-potentie. En toch verliest de patchoeli door deze houtachtige en zoete warmte niet zijn aangename vochtigheid. Wat het effect van de opgevoerde papaver is, ontgaat mij en mijn neus. Wel dat Patchouli Noir bijna één met de huid wordt, aanvoelt als een kasjmiersjaal, een klassieke worteldoek (gebruikt als achtergrond op de foto) die in de negentiende eeuw vanuit het Verre Oosten voor de verscheping naar het verre Europa werden bespenkeld met patchoelie om ze te vrijwaren van… inderdaad mot.

RUIK&VERGELIJK

Er zijn gelukkig meer huizen die een pure patchoelie in het assortiment hebben. Recent:

Nobile 1942 Patchouli (2009)

Parfums de Nicolaï Patchouli Intense (2009)

Von Eusersdorff Classic Patchouli (2010)

Dior – La Collection Privée – Patchouli Impérial (2011)

THE NUPTIAL BOUQUET ATKINSONS, DIAMOND JUBILEE BOUQUET GROSSMITH

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 13, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET D, GEURENALFABET T, NICHE, VINTAGE. Getagd: ATKINSONS, FLORIS, Grossmith. Een reactie plaatsen

QUEEN VICTORIA’S – PERFUME – SECRET

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 13/01/14

Neus: diverse

Ambassadrice: ‘the young, the old Victoria’

Steeds meer Nederlanders mogen dan een RTL4 Boulevard-overdreven hang hebben ontwikkeld naar alles wat de Oranjes bezighoudt, de Engelsen doen er een flinke schep bovenop in het bejubelen van hun koningshuis, The Windsors – ook wel bekend als The Firm. Elk jaar is er wel weer een ‘unieke’ BBC-documentaire over de huidige koningin Elisabeth II, een van haar levende of reeds lang verscheiden familieleden.

Met name over koningin Victoria (1817-1901) en de periode waaraan ze haar naam ‘gaf’, blijft Groot Brittannië fascineren. Haar leven is inmiddels diverse malen verfilmd. Meest recent The Young Victoria (2009), met huidig Opium-ambassadrice, Emily Blunt, als vertolkster. Nu moet gezegd: ‘the young Vic’ was me er een, maar dat geldt eveneens voor ‘the old Vic!’ Mijn eerste geschiedeniswerkstuk als zeventienjarige ging over haar en mijn fascinatie voor haar is levendig gebleven, gezien haar juist eigenzinnige en koppige karakter, en haar positieve én negatieve invloed die ze op andere Europese vorstenhuizen heeft gehad. Maar in alle boeken, documentaires en verfilmingen kwam ik niets tegen over haar geurvoorkeur en favoriete parfums.

Internet is wat dat betreft weinig te vertrouwen. De meeste beauty- en lifestyleblogs (ook vaak van serieuze kranten) doen mee aan de copy&paste-gewoonte. Dus kom je overal tegen dat Victoria verzot was op lavendel. Wie niet toen, vraagt niemand zich af. Geen enkel ‘parfumkruid’ was toen zo makkelijk te kweken en te destilleren – ook in Engeland. Heb ook nergens gelezen uit welke bloemen haar bruidsboeket was samengesteld toen ze in 1840 met prins Albert van Saksen-Coburg en Gotha (1819-1861) trouwde.

Atkinsons, beschikte wellicht wel over de juiste bronnen, of – daar ga ik vanuit – heeft zich hiervoor laten inspireren door het populaire bruidsboeket in adellijke kringen van de negentiende eeuw. Naam: The Nuptial Bouquet. Grossmith geloof ik eerder op zijn woord. Want alle verloren gewaande parfumformules van het huis zijn, naar men zegt, teruggevonden. Dus ook die van Diamond Jubilee Bouquet, het parfum ter ere van Victoria’s zestigjarig regeringsjubileum in 1879 en in aangepaste vorm – ter gelegenheid van het dito jubileum van Elizabeth II in 2012 – weer in productie genomen.

En tussen deze twee feestelijke geuren, prijkt Fleurs de Bulgarie. Het werd in 1845 door Creed voor Victoria gecreëerd nadat ze door haar overzeese collega – Keizerin Eugénie Frankrijk – op dit huis was geattendeerd. Creed werd door haar in 1885 tot hofleverancier gemaakt. De geur – heb’m nog niet geroken – is aangepaste versie nog steeds te koop.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het opvallende: hoewel (very inside barf) omschreven als ‘a fragrance for women who wouldn’t dream of settling for less than a prince’, heeft The Nuptial Bouquet eerder een androgyne uitstraling. Eigenzinnige keuze van Atkinsons. Dat komt omdat de met name groene frisheid van het lelietje-van-dalen (in zijn pure vorm ook androgyn te noemen) mooi wordt ondersteund door ‘knapperig’ viooltjesblad, maar nog meer door de gulle dosis mirte (‘droog groen’, zonnig en houtachtig) en ‘sandelhout’.

Die voorkomen een al te tutty en voorspelbaar vrouwelijk en ‘wedding bells’-karakter. Een beetje zoete en poederige musk zorgt ervoor dat deze houttonen niet al te mannelijk worden. Lekkere, toegankelijke geur die – het moet gezegd – het eigenzinnige van Victoria niet met de mantel der parfumliefde heeft bedekt, eerder benadrukt.

Diamond Jubilee Bouquet ruikt daaentegen naar een maagdelijk bruidsboeket. Het is lief, zo niet poeslief. Een stemming van amandel en heliotroop – dus, zoet, poederig, talkachtig – bepaalt de indruk van de nasleep terwijl hiervoor alleen vanille en tonkaboon werden gebruikt.

Deze ouderwetse vintagesfeer wordt voorafgegaan door lelietje-van-dalen en roos (waaraan de opgevoerde narcis en meidoorn niet de gehoopte eigenzinnige zwoelte en houtige bloemigheid geven). Ook niet de (kruidige) anjer aan de jasmijn in het hart. Dat is jammer, want narcis, meidoorn en anjer hebben dit vermogen. In vergelijk met Hasu-no-Hana (1888), Phul-Nana (1891) en Shem-el-Essim (1906) mist Diamond Jubilee Bouquet voor mij uitbundigheid en verrassing; blijft het een chique, maar bedeesde bloemengeur.

RUIK&VERGELIJK

Er zijn meer Engelse parfumhuizen met een trotse koningin Victoria-link. Ooit was Crown, net zoals Atkinsons en Grossmith, een beroemd Engels huis dat door Victoria in 1872 ook in de hofleverancierstand werd verheven.

Dat jaartal is ook naam van het parfum dat Crown in dat jaar voor haar maakte. Het huis verdween rond 1980 van de parfumkaart. Het werd door Clive Christian in 1999 (her)ontdekt, ‘gekocht’ en hij transformeerde het onder zijn eigen naam tot de leverancier van het duurste parfum ter wereld.

Naar aanleiding van de film The Young Victoria verscheen 1872 in twee nieuwe adaptaties. Een voor haar (op basis van meiroos), een voor hem (op basis van salie). Prijs: rondom 1700 Engelse ponden. En om in ‘Big Brittan’-sferen te blijven: Floris, nog zo’n Engels oudje, lanceerde in 2012 Wedding Bouquet voor hertogin Catherine Middleton (die van prins William). Niet alleen voor haar natuurlijk.

En in het kader van het huwelijk van de tweede opvolger (prins William dus) in lijn van de Engelse troon, herlanceerde Grossmith Betrothal (in eerste instantie gemaakt voor het huwelijk in 1893 van de koning en koningin to be: de latere koning George V en koningin Mary.

Opgebouwd uit jasmijn (‘in order to signify the love that will be eternal’), lelietje-van-dalen (that speaks on behalf of the partner that made your life complete’), oranjebloesem (‘which has the power to convey innocence and marriage) en stephanitos (‘to express the happiness that exists in marriage’). Spontaan springen tranen in mijn ogen van ontroering en vallen vervolgens op de bruidstaart.

En dan is er nog Ess Bouquet (nog een favoriet van koningin Victoria naar wordt beweerd) en waarvan de geschiedenis leert dat het vanaf 1711 (nog voor de klassieke cologne) werd geproduceerd door diverse merken.

HASA-NO-HANA, PHUL-NANA, SHEM-EL-ESSIM GROSSMITH

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 10, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET H, GEURENALFABET P, GEURENALFABET S, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, PORTET, VINTAGE. Een reactie plaatsen

BACK TO THE FUTURE, BACK TO THE PAST

OF: MOET DE MODERNE PARFUMGESCHIEDENIS HERSCHREVEN WORDEN?

Jaar van lancering: relaunch 2009

Laatst aangepast: 10/01/14

Neus: Richard Melchio, Trevor Nicholl

Flaconontwerp: Holmes & Marchant

Concept & realisatie: Simon (zie foto onder) en Amanda Brooke

Te koop bij: www.perfumelounge.nl

Excusez s’il vous plaît: helemaal vergeten in mijn verhaal over de revival Atkinsons een ander eveneens wakker gekust legendarisch Engels parfumhuis – in 2007 – te vermelden: Grossmith. De geschiedenis klinkt bijna te mooi om waar te zijn.

De reden? Het voldoet helemaal aan de huidige wetten van de haute vintage parfumerie: veel celebs avant la lettre (blauw bloed) die het gebruikten, legendarische composities, de geleidelijke maar gebruikelijke teloorgang – in 1980 sloot het zijn deuren – en de wonderlijke wederopbouw door de van glamour gespeende eigenaren – doet het altijd goed in de wereld van schone schijn – die tot hun grote verbazing via de mannelijke lijn aan de oprichter zijn geparenteerd.

Ging zo: het huis werd in 1835 opgericht door John Grossmith. Zijn zoon John Lipscomb (1843-1921), die in Grasse een opleiding tot parfumeur volgde, zorgde ervoor dat de naam synoniem werd met hoogwaardige parfums en andere toiletartikelen. Zo werd Grossmith op de Great Exhibition – georganiseerd door de man van koningin Victoria (1819-1901), prins Albert (1819-8161) in het Crystal Palace – in 1851 onderscheiden met een medaille in de categorie parfums.

Terzijde: mij is (nog steeds) onduidelijk of ook andere parfumhuizen participeerden tijdens deze eerste wereldtentoonstelling. Feit is wel, dat ze net zoals zoveel andere parfumhuizen – Creed, Guerlain, Atkinsons – Grossmith ook een koninklijke goedkeuring kreeg van het Engelse hof. Door de schoondochter van koningin Victoria, tijdens de regeerperiode van haar man koning Edward VII. Koningin Alexandra dus, gevolgd door de koningshuizen van Spanje en Griekenland (beide gelieerd aan Victoria).

Grossmith was sowieso erg royalistisch ingesteld. Zo werd het parfum Bethrothal (1893) speciaal gemaakt voor het huwelijk van de zoon (de latere koning George V) van Edward VII en Alexandra met prinses May von Teck. En vier jaar later werd koningin Victoria geëerd met Victorian Bouquet ter gelegenheid van haar diamanten jubileum.

Ook de achter-achter kleinzoon van de oprichter (Simon Brooke) die het huis weer in zijn oude luister herstelde, onderkent de pr-attentiewaarde van het Engelse koningshuis: voor het huwelijk van de kleinzoon (prins William) van koningin Elizabeth II met Catherine Middleton in 2011 werd Betrothal opnieuw gelanceerd, zij het ‘geïnspireerd op de oorspronkelijke formule’.

En dat laatste geldt ook voor de drie belangrijkste geuren uit het weer gevonden archief – gevuld met ongeveer driehonderd formules – dat als verloren werd beschouwd toen het huis aan Newgate Street tijdens de bombardementen van de Tweede Wereldoorlog werd vernietigd. Maar het werd, oh toeval, gevonden bij een verre neef van Simon Brooke.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE GROSSMITH OLD AD

Op aanraden van de Engelse ‘pope of perfumes’ – Roja Dove – die Simon Brooke en zijn vrouw ontmoetten tijdens een avond in het Victoria and Albert Museum – contacteerden ze Robertet in Grasse om aan de hand van de oude formules Hasu-no-Hana (1888), Phul-Nana (1891) en Shem-el-Essim (1906) te reanimeren.

Met verwarrende gevolgen wat mij betreft. Want ruikend aan deze geuren, krijg ik het gevoel dat de parfumgeschiedenis herschreven moet worden. Want dit trio is een voorbode op wat Parijs na de Eerste Wereldoorlog wereldberoemd zou maken.

Ik ruik Caron, ik ruik Guerlain, ik ruik Lubin, ik ruik Patou. Zou het dan echt zo zijn dat Londen ‘paved the way’ voor wat ‘Parijs’ als haar plaats in de parfumgeschiedenis altijd heeft opgeëist? Zou zo maar kunnen. Maar hoe kom je hierachter? De enige mogelijkheid volgens mij: een parlementaire parfumenquête op Europees niveau met als voorzitter….

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hasu-no-Hana (1888) werd samengesteld door Richard Melchio. En leest als een klassieke chypre. Zou dit dan de eerste, echte chypre zijn in tegenstelling tot de standaard: Chypre van Coty uit 1917? Begint met frisse noten van bergamot (tekening) en oranjebloesem, met daar doorheen al een lichte iristoets.

Dan de bloemen. Kun je stuk voor stuk omarmen: roos en jasmijn overheersen maar worden klassiek-sensueel ondersteund door ylang-ylang. Dan de warmte van de houtachtige basis, heel elegant. Ofwel, heel veel iris houtig ondersteund door vetiver, ceder-en sandelhout en patchoeli (heel goed door het hout heen te ruiken) aangenaam verzacht en verzoet door ‘best wel veel’ tonkaboon.

En dan lijkt het of de geur zich even weer in spiegelbeeld presenteert. Dat komt doordat je de frisse noot, die ‘cologne-ouderwets’ aandoet blijft waarnemen. Zo ontstaat dus het klassieke chypre-effect: wanneer de hout en mosachtige basis linkt met name de bergamot in de opening. Samen suggereert dit heel mooi het effect van de Japanse lotus – waar de geur op geïnspireerd is. Prachtig – doet denken aan de vooroorlogse Caron-klassiekers.

Phul-Nana (1891) is in de opening – bergamot, sinaasappel en neroli – eerst wat lichter van toon dan Hasu-no-Hana, maar komt qua sfeer wel in de buurt. Alleen dan voller, rijker en sensueler en meer oriëntaals. Komt op conto van de ylang-ylang en tuberoos in het hart. De eerste wint het trouwens van de laatste. Komt ook op conto van de ruime dosering harsen in de basis: opoponax en benzoïne. Beide steken met kop en schouders uit boven de usual oosterse suspects: vanille en tonkaboon.

Alles geschraagd door ceder- en sandelhout en met name patchoeli. Laatste geeft het geheel een mooie, donkere en ouderwetse toets. Gemaakt door Trevor Nicholl, is Phul-Nana typisch een voorbeeld van ‘waar heb ik deze geur eerder geroken?’ Beetje een Téo Cabanel-sfeertje (die iets later zijn faam zou verwerven), beetje ‘Shalimar I was there before you, lekker puh’.

Shem-el-Essim (1906) is ‘de ergste van alle drie’. Hiermee bedoel ik: dit is nog meer een Guerlain-klassieker avant la lettre. Ruikt als een kruising tussen Après L’Ondée (ook 1906) en L’Heure Bleue (1912). Subtiel zoet, zuurtjesfris, poederig, mysterieus en tegelijkertijd met het effect van een zwoele bries, van ‘frisse’ zweetdruppels.

De geur roept perfect het gevoel op van de naam: Shem-el-Essim betekent ‘de bries ruikend’ en is genoemd naar een, mij onbekend, zomerfestival gehouden op de Nijl.

Door de frisse opening van bergamot en neroli ruik je eigenlijk direct al de iris, die omringd wordt door een evenwichtige bloemenweelde van geranium, zwoele jasmijn, een prachtige zoete roos en een koppige ylang-ylang. Maar de iris laat zich niet uit dit bloemenveld slaan. Om haar poederige noot te versterken roept ze de hulp in van heliotroop die bijna de vanille en (een talkachtige) musk opslokt.

Patchoeli, ceder- en sandelhout ondersteunen dit alles zonder echt een woordje mee te spreken. Mooi voorbeeld van hoe houttonen een parfum kunnen verrijken, zonder dat je die echt ‘an sich’, met de blote neus waarneemt. Ook door gemaakt Trevor Nicholl. Ook prachtig.

Oh ja, dit zijn geen ‘een-twee-drie-klaar!’-geuren, het zijn echte ‘doordenkers’ omdat je, ik althans, geneigd bent om ze te blijven onderzoeken omdat ze zoveel oproepen – geschiedenis, ervaring en andere klassiekers. Bovenstaande analyses zijn in feite momentopnames, wellicht dat ik over een maand tot een andere, ‘verbeterde’ conclusie zou komen.

RUIK&VERGELIJK

Is duidelijk geworden uit het hierboven beschrevene. Maar, niet iedereen is gecharmeerd van ouderwetse, vintagegeuren. Veel parfumliefhebbers zijn op zoek naar ‘nieuwe’ oude namen, maar hebben liever geuren die voldoen aan de huidige nichenormen. Ook hierin voorziet Grossmith met de Black Label Collection, waarvan afgaande op de naam Saffron Rose hier het meest aan voldoet.

Grossmith Floral Veil (2012)

Grossmith Amelia (2012)

Grossmith Golden Chypre (2012)

Grossmith Saffron Rose (2012)

GARDENIA BLOSSOM – FIELD OF FLOWERS – PHILOSOPHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 8, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET G. Getagd: Alexander Garden, gardenia, PHILOSOPHY. Een reactie plaatsen

A GARDEN OF GARDENIA’S?

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 08/01/14

Neus: onbekend

Het laatste waarmee ik de gardenia associeer: dat ze overvloedig bloeit in een veld, want het is tegenwoordig meer een solitaire (pot)plant die alleen in haar oorspronkelijke habitat – het zuiden van Afrika en Azië, Australië en het Pacifisch gebied of een (semi)tropische plantenkas – tot volle bloei komt. Haar thuis houden is bijna onmogelijk.

En als je het lukt, bij de minste of geringste aanraking of beweging vallen de bloemblaadjes met hun ‘perfect grillige symmetrie’ op de grond. Maar dat neemt niet weg (of is misschien wel de reden) dat de fascinatie voor deze naar de botanist Alexander Garden (1730-1791) genoemde breekbare bloem, zo geliefd is bij parfumeurs.

Neem daarbij de geur die ze verspreidt: sensueel, vol, romig en met soms een kruidige ondertoon. Het heeft lang geduurd voor de gardenia haar elitaire status verloor – ze werd lang als een typische couturebloem gezien. En dat is ze in feite nog steeds samen met ‘sister in crime’ de tuberoos. Marc Jacobs was de ontwerper die het ‘democratiseringsproces’ in gang zette. Hoewel zijn eerste parfum – Marc Jacobs uit 2001 – nog très vintage, très ouderwets en très chic was, kreeg de gardenia in zijn tweede geur – Essence uit 2003 – een meer luchtige en waterige toets – de romige volheid verdween. Om vervolgens te eindigen in eenvoudige bloemencologne in zijn splash-reeks: Gardenia (2008).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Bij Philosopy lijkt het of de gardenia (foto) net uit de wasmachine komt na een programma voor de fijne en delicate was. Je ruikt de fragiele bloem nog steeds, maar heeft een scherp-frisse toets gekregen.

Die ik niet direct associeer met een field of flowers – de serie waarin Gardenia Blossom is ondergebracht. Misschien eerder met een field of cotton, door het pluizerige en schoongewassen effect dat de witte musk op de gardenia heeft. Voor de zoet-bloemige toon is de pioenroos verantwoordelijk.

Gardenia Blossom is een goed voorbeeld van een honderd procent synthetische geur – zowel de geur van gardenia als pioenroos kan niet aan de bloesem worden onttrokken, om over witte musk maar te zwijgen – die een natuurlijk effect en gevoel oproept. Of beter gezegd: het is de parfumindustrie die de consument wil doen laten geloven dat natuurlijk tegenwoordig zo ‘moet’ ruiken. Alsof de natuur niet door regen wordt verfrist en schoongemaakt, maar door een enorme wasfabriek ergens hoog aan de hemel achter de wolken.

RUIK&VERGELIJK

Tja, de gardenia’s van Marc Jacobs zijn voor zover ik het weet niet meer te koop in de reguliere parfumerie. Maar prefereer je meer een couture gardenia boven een transparante interpretatie, probeer dan eens:

Chanel – Les Exclusifs – Gardénia (1925)

Guerlain – L’Art et la Matière – Cruel Gardénia (2008)

GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES

BURNING ICE ICEBERG

THE VOICE OF HOLLAND JTG WWL

TAKIS FARMACIA SS ANNUNZIATA DAL 1561

OPUS VI – THE LIBRARY COLLECTION – AMOUAGE

BATH & BEAUTY – THE ESSENTIALS – JIL SANDER

SHALIMAR ODE A LA VANILLE SUR LA ROUTE DU MEXIQUE GUERLAIN

PATCHOULI NOIR IL PROFVMO

THE NUPTIAL BOUQUET ATKINSONS, DIAMOND JUBILEE BOUQUET GROSSMITH

HASA-NO-HANA, PHUL-NANA, SHEM-EL-ESSIM GROSSMITH

GARDENIA BLOSSOM – FIELD OF FLOWERS – PHILOSOPHY

Meest recente berichten

Archief

Categorieën

Meta