GEURENALFABET N

NUDO MORPH

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 13, 2026

Geplaatst in: GEURENALFABET N, NICHE. Een reactie plaatsen

AANGENAAM VERRAST

GROENE KAMFERSENSATIE &

ROKERIGE RUSTGEVENDE WARMTE

Ik spoot de geur met wat tegenzin op. Dat was eergisteren. Vanwege de naam, vanwege de naam van het merk: daar word ik niet echt vrolijk van. Naakt en parfum: zal wel weer niet. En dan die ‘vermoeiende’ en te doordachte merknaam, Morph. Ofwel, ‘geleidelijk veranderen, iemand of iets veranderen, van het ene naar het andere’.

Maar bij de eerste spray dacht ik ‘interessant’ – vreemd groen, lekker donker, lekker rokerig, beetje vies. Ook wonderlijk, in de zin van dat maak ik niet vaak mee: vanochtend zat de geur nog op mijn linkerhandpalm na hem gisteravond ‘voor het slapen gaan’ te hebben opgedaan. Warm en ‘omhullend’ zonder amber-effect.

Wie of wat is Morph? Nou vooruit een paar hoogtepunten uit de filosofie van de oprichters: Een: ‘Een experimentele olfactorische ruimte, een ‘beweging’ gewijd aan innovatie, verandering… aan metamorfose’. Vandaar Morph neem ik aan.

Twee: ‘Een aangeboren gevoel voor schoonheid, smaak en studie vormen de pijlers waarop intrigerende en onverwachte olfactorische structuren zijn gebouwd’. En dat is drie: ‘Een ware luxe-essentie-ervaring met verfijnde en sterk geconcentreerde grondstoffen. Aandacht voor detail’. ‘Samen maakt dit een Morph-creatie meer dan zomaar een parfum’. Wordt dan vervolgens niet uitgelegd wat de toegevoegde precies is.

Nudo is een exercitie in minder is meer. Slechts drie smaakmakers: cocaplant, wierook en cashmeran. Maar schijnt bedriegt want deze geurmoleculen zijn al gestructureerde parfums op zichzelf.

Neem de eerste. Heel apart. Hoe te omschrijven cocaplant? Groen, licht kruidig-bitter (denk alsem), met een kamferachtige (denk patchoeli) frisheid en een subtiele wintergroene toets (denk mos). Het doet ook aan donkere kruidenthee denken: mate en zwarte thee. Ja, en inderdaad uit het blad wordt ook cocaïne gewonnen waarvan de geur toch écht anders is ;->

Deze bittergroen-warme opening wordt doorweven met wierookslierten – alsof het net op een heilige plek wordt aangestoken. Niet verstikkend, maar eerder droog. Dan cashmeran. Ook weer zo’n complex molecuul. Één woord: warmte. Warmte ‘als pure sensatie, onttrokken aan elk object dat het ooit produceerde en geconcentreerd in één molecuul’, zoals www.premierepeau.com het treffend omschrijft. Ik zeg: vloeibaar hout dat de rijke tactiele warmte van kasjmier combineert met de olfactieve complexiteit van hout.

Dit ruik je allemaal mooi in de basis, terwijl je sporen van coca en wierook blijft waarnemen. Dat subtiel viezige is volgens mij een effect van de som der delen. Kan ook zijn dat ik het graag wil ruiken. Samenvattend: mooie geur die aandacht verdient, maar het niet krijgt omdat het een van de honderden, misschien wel duizenden nichegeuren is die de laatste twee decennia op de consument is neergedaald en waarvan sommige wellicht exact op Nudo lijken.

NILA DOUCE ORENS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 1, 2026

Geplaatst in: GEURENALFABET N, MASSNICHE, NICHE. Een reactie plaatsen

(ON)BESCHEIDENHEID IS EEN (ON)DEUGD

MIDDLE OF THE ROAD NICHE

RUIKEN NAAR EEN RESTAURANT-TOILET?

POEDERIG & ROKERIG ‘PRALINEHOUT’

De wereld heeft schrijnend behoefte aan parfumfluisteraars: onbevooroordeelden die makers – neuzen, creatievelingen, marketeers – af en toe nederigheid, bescheidenheid en realiteitszin influisteren en ze beschermen tegen en waarschuwen voor zelfoverschatting. Als ze dan niet willen luisteren, vraag ze dan in ieder geval – gezien de korte tijdsspanne van de gemiddelde lezer – hun wervende teksten in te korten. It’s all #perfume #tiktok these days.

Moest hieraan denken bij het ontstaansverhaal van Orens (anno 2018). Ongeveer 650 woorden op hun site. Welke geurengek leest dit in hemelsnaam? Afgezien van de lengte, zijn het de aanstellerigheid en de clichés die irriteren. Vraag me af of ik het moet delen? Me beperken tot de hoogtepunten? Nou vooruit, twee alinea’s enigszins ingekort.

Een: ‘Er wordt verteld dat vier professionals, die elkaar niet kenden, aan vier ontdekkingsreizen begonnen die één ding gemeen hadden: passie voor parfum. Deze experts, gespecialiseerd in verpakkingsontwikkeling, ontwerp, verkoop, marketing en geuren, waren elk op een zakelijke missie om antwoorden te vinden in de wereld van de parfumerie’.

Twee: ‘Het lot bracht hen samen. Naast avonturen onderweg, wisselden de reizigers verhalen uit over hun passie en kennis van parfums, en bespraken projecten en ambities, waardoor ze de hele nacht wakker bleven. Parfumerie was het belangrijkste gespreksonderwerp, totdat het woord ‘Orens’ viel’.

Lang verhaal kort: ‘Het afgelegen Orens, bekend als geheime tuin met verbazingwekkende, eeuwenoude zuilen en ongeëvenaarde selectie zeldzame bloemen en mystieke planten, werd door velen bezocht, maar slechts door enkelen bereikt’. Geruststelling of teleurstelling: Orens kun je niet googelen gezien het een imaginaire tuin is – de zoveelste in de parfumerie. Er volgt nog heel wat parmantig blablabla. Ook wat het beschrijven van de composities betreft.

Nila Douce (2025) – als ik me niet vergis betekent het vrij geïnterpreteerd donkerblauw – is als een quasi-poëtische fluistering van blauw ‘waar de hemel verlangen ontmoet’, wat dat ook mag betekenen. Ook lekker cliché-dromerig: ‘Nila Douce nodigt uit het onbekende met finesse te verkennen – een diepblauw als een geheim gedragen, een geurjuweel dat een zacht en onvergetelijk spoor achterlaat’.

*Doet denken aan de zuilen van de Orens-tuin*

Pff, nu in klare Geurengoeroe-taal. Nila Douce is degelijke niche. Wil zeggen je ruikt kwaliteit, maar de verwachtingen die het merk oproept, maakt het niet waar. Kun je ook niet als je zo aan het ronken bent, typerend voor de nicheparfumerie in het algemeen. Te grote beloften, te weinig concrete ‘bewijzen’.

Zit te denken: ‘Wie zou ik dit parfum aanraden?’ De geur is namelijk moeilijk in de zin van ‘donker hout’, dat je met een beetje fantasie kunt associëren met te sterke, chique geurstokjes op toiletten in restaurants. En dat is toch een probleem: de ‘betere’ horeca heeft oudh en andere donkere houtsensaties zó omarmd, grote kans dat je ruikt naar de geurverspreider op het toilet. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn.

In ieder geval, een vriendelijke opening. Meer groen door (een wel heel mooie) davana-noot, dan citrusfris (earl grey thee met dus bergamot) als spritz, als een flits want het draait om het bonbonnetje in het hart (een melange van tonkaboon en bonbon) sensueel ondersteund door cistus labdanum en krachtig gemaakt door het houtachtige cypriol (ook wel bekend als nagarmotha). Vervolgens wordt een enorme vuurpijl afgeschoten – gevuld met cederhout, sandelhout en iets oudh-achtig – die landt in een fond van de banketbakker: romig vanille en poederig musk. Laten we de iris niet vergeten – een elegante schakel tussen hart en basis. Maar om het nu ‘een krachtige, verslavende en diep sensuele geur’ te noemen? Bescheidenheid is een deugd.

Bij de flacon is sprake van een ‘kunstwerk dat in zijn tube-vorm doet denken aan de zuilen van de Orens-tuin’. Je koopt de geuren van Orens in een 2 x 50ml-pakketje -‘een symbool van reislust, een handig reisaccessoire dat voor altijd de wereld zal blijven rondreizen’ en, schrik niet, ‘de patronen zijn geïnspireerd op aanwijzingen die tijdens het avontuur van de reiziger zijn verzameld en een plaats en tijd vertegenwoordigt waarin herinneringen zijn ontstaan’.

NÉBLINA YVES ROCHER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 12, 2025

Geplaatst in: GEURENALFABET N, MASSNICHE. Een reactie plaatsen

NICHE VERPAKT ALS MASSA

FRUITIG GROEN PARFUMPLEZIER

SOPHIA GROSJMAN DIE KAN HET

Parfumcliché: geurgeluk ligt soms in een klein hoekje. In mijn geval letterlijk: gevonden tijdens de opruiming van mijn geuratelier: een mini-flaconnetje (toch nog 7,5 ml) van Yves Rochers Néblina (nu aangeboden voor rond € 15,00 op Etsy, 50ml voor rond € 100,00). Gelanceerd in 2000.

Mijn gevoel (en een soort van afgaande op de flacon; in de zin hier is aandacht aan besteed ook al valt over de esthetiek te discussiëren) zei: dit moet een goede geur zijn. Groen. Niet te veel fruit. Fris. Wat zoete bloemetjes op mooi, stabiel houten fond. Trouwens: Yves Rocher maakt sowieso goede geuren; perfecte kwaliteit-prijsverhouding.

Zit er niet ver naast blijkt. Ben eigenlijk met neus in de boter gevallen. Want de geur is gemaakt door niemand minder dan – dat zeg je dan – Sophia Grojsman. Introductie overbodig. Voor de onwetenden: zij is ook de vrouw achter – nu volgen een paar van mijn favorieten van haar hand: Prescriptives (nu Clinique) Calyx (1987), Estée Lauder Spellbound (1991), Yves Saint Laurent Yvresse (1993), Karl Lagerfeld Sun Moon Stars (1994), Céline Magic en Laura Biagiotti Soto Voce (beide 1996). Haar meest recente bijdrage: Outrageous Frédéric Malle (2007).

Nog een door mij gebezigd cliché: geuren gemaakt door het prestigesegment voor en rond 2000 hebben vaak een niche-allure zonder dat het de bedoeling was omdat niche nog niet tot deze afdeling was doorgedrongen. Uitgangspunt: mooie geuren maken zonder dat marketing en kostenexperts al te veel over de rug van de neus meekijken.

Grosjman beklaagde zich er eens in een interview over in 1992 (Women’s Wear Daily): ‘Vroeger was parfum maken een kunst, nu is het business. Iedereen wil direct succes. Geuren worden getest door focusgroepen, waardoor de kans op ongewone geuren kleiner wordt’. Ik geloof dat Grosjman het meest uit een idee/voorstel/opdracht wist te halen, ook al waren de financiële middelen (lees: ingrediëntenbudget) beperkt. Ze was van alle markten thuis. Van verfijnde niche tot massaentertainment.

Néblina valt in laatste categorie maar kan ook doorgaan voor de eerste – waardoor het een ongewone geur is met die typische Grosjman-touch. Fruitige noten in de opening (abrikoos, sinaasappel), volle bloemenexplosie in het hart (orchidee, witte bloemen, viooltje), krachtige basis (groen gras, houtachtige noten, eikenmos).

Opvallend: het lijkt wel of de geur zich in eerste instantie omgekeerd manifesteert. Eerst ruik je groene noten (vers geknipt gras-effect) en houtachtige nuances voor het fruit zich meldt. In dit geval fluweelzachte abrikoos zoet gemaakt door sinaasappel die de witte bloemen streelt. Vervolgens gaan ze allemaal met elkaar spelen – telkens springt er weer een noot uit – om weer groen, coumarine-achtig te eindigen. Interessant: hoe duidelijk het eikenmos blijft resoneren. Ongewoon voor een massamarktgeur.

Er verscheen ook een nachtversie: La Nuit de Néblina, merkwaardigerwijze een jaar eerder. In een flacon (foto hieronder) die iets meer tot de verbeelding spreekt. Néblina betekent trouwens mist. Hierdoor kun je de geur wéér anders ervaren.

NUIT D’EGYPTE CHLOÉ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 17, 2024

Geplaatst in: GEURENALFABET N. Een reactie plaatsen

GROETEN UIT EGYPTE

EEN MODERNE KYPHI

Wanneer ‘in vroeger tijden’ parfum werd gelinkt aan Egypte dan werd je meestal ondergedompeld in de wereld in van piramides, hiëroglyfen, goden, papyrus, de Nijl, de lotus en ‘De vloek van de Farao’. Eén al mystiek en de daaraan gelinkte parfums waren in negen van de tien gevallen pittig oosters.

Dat Chloé deze link maakt verbaast misschien in eerste instantie. Weet je dat de oprichtster, Gaby Aghion, van het chique prêt-à-porterlabel in Alexandrië is geboren, dan makes it sense. Vandaar de naam: Nuit d’Egypte. Tenminste dat denk ik. Klinkt in ieder geval lekker, en zo’n topografische aanduiding zie je niet vaak in de masstige parfumsector. Is meer van iets niche. Valt op. Vind ik leuk.

Dit schijnt Gaby Aghion gezegd te hebben en vormt als het ware de storytelling achter de geur: ‘De kleuren die ik in voor mij zie, zijn allemaal tinten uit Egypte. Egypte is voor mij een kleur. Het heeft het mooiste zand, het krijgt een beige-roze tint en vloeit als zijde tussen de vingers. Ik heb de kleuren van Egypte meegenomen’.

Nog iets waarmee het oude Egypte wordt geassocieerd: kyphi. Volgens het persbericht wordt Egypte ‘erkend als de geboorteplaats van de parfumerie, werd het eerste parfum dat de mensheid kent, in Egypte gecreëerd: kyphi’. Daar heb ik zo mijn twijfels over gezien er ‘over het algemeen’ steeds meer bekend wordt over vergeten parfumculturen van andere oudere beschavingen zoals die van Azië en die van Zuid, Midden en Noord Amerika.

En het is een beetje vreemd geformuleerd: het door de priesters uit de oudheid bereide kyphi vond plaats in tempels en die hadden niets vandoen met een parfumerie zoals we die nu kennen. Én kyphi werd niet voor persoonlijk genot gebruikt maar om de god Ra en gestorven farao’s te vereren – het was louter een heilige aangelegenheid. Kyphi werd dus niet geleverd in een eau de toilette- of parfumvariant maar als wierook: de slierten rook stegen omhoog naar de hemel ter meerdere glorie van de overledenen. Chloé beweert dat het deze ‘alchemistische’ kyphi-kunst herinterpreteert. Foutje: alchemie is van oorsprong de ‘wetenschap’ die zocht naar formules om goud te maken – is wat anders.

Nu de geur. En daar is iets vreemds mee aan de hand. Ik zeg dit à titre personnel. Zit zo: ik heb Nuit d’Egypte sinds ontvangst al tig malen geprobeerd. En telkens vraag ik me af: ‘Wat ruik ik nu eigenlijk?’ Heel veel en tegelijkertijd niets. Ligt het nu aan mijn, zo lijkt het wel, door ‘slow covid’ bij tijd en wijle gehandicapte reukorgaan? Ik weet ookdat het een trendje is: parfums die bewust bijna na niets ruiken. Maar dit?

Als je je er vervolgens in gaat verdiepen onderga je meer. Moet je wel heel goed ruiken. All over impression: Nuit d’Egypte: zacht hout met kruidige, rokerige en zoete toetsen. Inderdaad ik ruik mirre – heb om te checken Myrrhe Ardente van Annick Goutal erbij gepakt – zacht, zoetig bijna fluwelig. De kaneel (met voor mijn gevoel met een vleugje nootmuskaat) haal ik er ook uit, maar gember? Not.

En ik had het zo graag willen ruiken, want onze tuin staat er nu vol mee: de bloesems van de brem. Die ik associeer met een soort van ruige, houtachtige geur. Cypriol (ofwel, nagarmothe, ofwel moerasgras), opopanax (geurige mirre) en vanille ronden het geheel af. Chloé zegt: ‘Afkomstig uit velden die langs de Nijldelta en die zijn karakteristieke zachte maar toch diepgaande verbuigingen uitstralen, legt absoluut van oranjebloesem zijn meest weelderige facet bloot’. Dit ruik ik met heel moeite, en je zou verwachten dat oranjebloesem samen met brem voor een meer opvallende bloemen zou zorgen.

Ook opvallend aldus het persbericht: ‘Om Nuit d’Égypte te componeren, heeft parfumeur Juliette Karagueuzoglou kyphi opnieuw bekeken met een moderne, verfijnde aanpak. Opgebouwd rond een selectie van basisingrediënten die worden genoemd in oude recepten voor kyphi. Ik zeg: lees het volgende en oordeel.

Nuit d’Egypte gaat het volgens mij heel goed doen, als je het in de buurt van de piramides als souvenir aanbiedt – niet het eerste wat Chloé verkooptechnisch in gedachten heeft volgens mij. In ieder geval dan een very special ‘local’ stand in de taxfreeshops van Egypte.

NARCOTIC VENUS NASOMATTO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 21, 2023

Geplaatst in: GEURENALFABET N, NICHE. Een reactie plaatsen

TE HOGE VERWACHTINGEN

MOOI-ELEGANT, ALLEEN GEEN ‘G-SPOT’-EFFECT

Op verzoek van een lezer – bekend bij de redactie ;-> – bespreek ik deze geur. Ik lees op de site van Nasomatto: ‘De geur is het resultaat van een zoektocht naar de overweldigende verslavende intensiteit van de seksuele kracht van de vrouw’.

In 2007 kon je dat nog zonder problemen noteren. Dat ligt nu – na Metoo, na de identiteits- en inclusiviteitsrevolutie en de daaruit voortvloeiende woke-beweging – allemaal net iets gevoeliger.

Kun je eigenlijk wel stellen dat de queeste van Alessandro Gualtieri – de man achter het parfumlabel – erg rolbevestigend is. En los daarvan: voor mij is tuberoos – met het veronderstelde vermogen om seksuele kracht op te roepen en daardoor hoofdrolspeelster in deze geur – niet typisch vrouwelijk. Mannen met lef dragen hem ook.

Eerlijk gezegd ik ben beetje uitgetuberoosd met name sinds de opleving van tamme interpretaties verkocht als ‘gedeconstrueerde’ tuberoos – zoals Bloom van Gucci (2017), Mutiny van Maison Margiela (2019) en nog een paar die me niet te binnen willen schieten. Dan wordt het iets moeilijker deze geur eerlijk te beoordelen. Moet ik dus proberen de inmiddels ingekorte naam Narcotic V vanuit zijn lanceringsjaar met terugwerkende kracht bekijken.

Dan zijn er voor mij vóór 2007 drie parfums die ik voor mijn gevoel mee moet meenemen: Fracas van Robert Piguet (1949), Tubéreuse (uit 1984 en de allerheftigste tuberoos ever ook wel bekend als the G-spot perfume) van Annick Goutal en Tubéreuse Criminelle (1999) van Serge Lutens. Tja, daarbij vergeleken is Narcotiv V een muurbloempje een ‘vergeet-me-welletje’. Had ik eigenlijk niet verwacht. Ik heb diverse keren in de loop der jaren aan Gualtieri’s geuren geroken en heb er geloof drie besproken. In mijn herinnering is hij een krachtpatser die de grenzen van het olfatorisch onbetamelijke opzoekt, maar iets weerhield me om me echt in hem te verdiepen.

De naam. Nasomatto betekent rare neus. En dat vind ik even erg als Lady Gaga, I Hate Perfume en A Lab on Fire. Het heeft iets anarchistisch, tegen de stroom in, wetende dat je tegelijkertijd wel afhankelijk bent, toch bevestiging/erkenning zoekt van/bij hetgeen je bekritiseert: de ‘standaardneus’, een ‘Lady Selfconfident’, de ‘I Love Perfume-persoon’ en een gewoon werkend laboratorium (met brandverzekering).

Ik snap de geur helemaal: de groenige lichte opgefriste opening die overgaat in een witte bloemenextase waarbij de tuberoos vanzelfsprekend alle aandacht opeist die daarna langzaam verdwijnt in een bedje van hout en musk. Zonder jasmijn en oranjebloesem geen klassieke tuberoos. Ruik je vol. De lelie ontgaat me.

Maar ik had gezien Gualtieri’s reputatie meer verwacht: een tuberoos in overdrive richting hallucinerend. Maar misschien verlang en eis ik inmiddels te veel – kan ik hetgeen ik wil ruiken, een neus niet waarmaken, blijken er toch limieten aan wat je kunt ruiken in de parfumwereld. In mijn gedachten rook ik bij Narcotic V, Tubéreuse 3 Animale uit 2010 van Histoires de Parfums – maar dan nog erger. Narcotic V heeft voor mij meer overeenkomsten met de eerste geur van Michael Kors (2000).

In hetzelfde jaar dat Narcotic V verscheen, was daar ook het heerlijke Tuberose Gardenia uit de Private Collection van Estée Lauder – romig, smeuïg en intens. Schiet me net te binnen: geflopperdeflopt en door de hoeveelheid geuren die het lanceert niet meer serieus genomen, maar die van Reminiscence – White Tuberose (2014) uit het inmiddels gesloten boek Histoire de Fleurs – was ook bepaald ‘niet verkeerd’.

NEROLIA VETIVER GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 11, 2022

Geplaatst in: GEURENALFABET N. Een reactie plaatsen

GUERLAIN: ~~WAKE~~, WOKE UP!

SÓ NINETIES: AQUA ALLEGORIA IS VOOR DE VROUW

REFILLABLES: ALLEEN 200 ML – ZO KAN IK HET OOK!

Kniesoor (deel 1) die erop let, maar toch: het lijkt bij Guerlain soms of ze meer tijd aan de buitenkant besteden dan aan de inhoud. Een dingetje waar de hele parfumindustrie trouwens in excelleert. Voorbeeld: Aqua Allegoria. Ik was in de Bijenkorf voor Nerolia Vetiver (waarover later meer). Trouwens, volgens mij ben ik gedumpt door de pr-afdeling – maar dat is wéér een ander onderwerp.

Zie ik dat de emballage wéér is veranderd: elke geur heeft als rand langs de boven- en onderkant van de verpakking een kleurcode (die waarschijnlijk overeenkomst met de soort van geur, lime bij Nerolia Vetiver). Dit extra ‘versiersel’ staat dan naar mijn idee haaks op hun progressieve beleid (inmiddels door de meeste parfumhuizen conform de wens van de consument/maatschappij aangehangen) dat op het volgende neerkomt: de footprint/impact op het milieu van hun producten moet zo minimaal mogelijk zijn. Tóch is voor elke kleurband op de verpakking van iedere Aqua Allegoria een extra verfbad/handeling gebruikt zeg maar. En feitelijk onnodig. En dus een extra belasting/footprint. Kniesoor (deel 2): hoe serieus moet je dergelijke goede intenties nemen? Of wordt op de burelen niet doorgedacht over wat voor een consequenties beslissingen hebben.

*Kleurcode overeenkomend met de geursoort*

Nu de inhoud: Nerolia Vetiver. Zei je lange tijd Guerlain en mannen, dan dacht direct je aan een van hun ‘heritage-klassiekers’: Vetiver (1959). Een creatie met legendarische status die trouwens tijdens een kleine vetivergolf verscheen, waarvan de versies van Givenchy en Carven getuigden. Ik heb geloof ik, vier flacons leeggegoten en -gespoten. Toen de geur in 1999 werd ‘geherfomuleerd’ haakte ik af (als ‘troost’ nam ik Vetiver van Etro: nog niet besproken tot mijn stomme verbazing). Ik heb begrepen dat Guerlain zijn recente versie zo goed mogelijk naar de oorspronkelijke versie heeft teruggebracht – waarover later meer. By the way Vetiver Extrême uit 2007 was pas mal – de tot laatste druppel gebruikt.

Ik probeerde Nerolia Vetiver eerst bij de ‘gratis spuiten’-wand (waar me dus die verpakkingsverandering opviel). Tja, zet de klassieke vetiver uit je hoofd, of beter gezegd: verban hem. Wat ik dacht, wordt op de Guerlainsite bevestigd: Aqua Allegoria valt nu in de categorie vrouwengeuren. En ik maar denken dat de parfum/modehuizen de aanjagers van de ‘beyonder gender’-, dan wel ‘fluidtrend’ zijn. In makkelijk Nederlands: geuren doen niet aan genderdiscriminatie. Vijf jaar geleden zou ik nou geslachtdiscriminatie hebben geschreven – is de woke-mens in mij opgestaan?

Daarna bij de Guerlain-counter – waar de professionale Aryan mijn kritiek beleefd-geamuseerd aanhoorde. Ze deed me wel een leuk layer-voorstel op mijn rechterhand: Encens Mystique met de klassieke Vetiver. Mooi hoor, een vetiver die warm wordt en gaat ‘roken’.

Nerolia Vetiver is zomers, makkelijk, inwisselbaar, maar heeft het Guerlain-gen niet in zich. De omschrijving op de site: ‘De bloemige uitstraling van Calabrische neroli, vetiver en verfrist door basilicum (sinds wanneer is dit kruid fris; ik denk eerder aan groen, gepeperd, kruidig), versmolten met een heerlijk vijgenakkoord’. En denk er stiekem een flinke scheut witte musk voor het cleane ‘katoen-effect’ bij.

De nadruk ligt meer op neroli (hier helder-fris en langhoudend) dan op vetiver. Dat klopt in naam dan weer wel, maar voorheen speelden de twee hoofdingrediënten in Aqua Allegoria gelijk spel, tenminste als daar sprake van was. Flauw om te zeggen: maar mannen hebben ‘inderdaad’ niks aan deze geur, terwijl daar bij zoveel voormalige Aqua Allegoria’s wel sprake van was. Je kunt ook denken: waarom is Nerolia Vetiver eigenlijk verschenen, want Guerlain had toch ooit Vetiver pour Elle (2004) een very frisbloemige geur zover ik me kan herinneren.

Teleurgesteld? Een groot woord. Maar wil je Nerolia Vetiver binnen Guerlain ervaren maar dan echt op ‘zijn Guerlains’, dan raad ik uit L’Art et La Matière Néroli Outrenoir (voor het friscitrus-bloemige effect), de Aqua Allegoria Nerolia Bianca of een van de klassieke colognes gelayerd met hun klassieke Vetiver – die in de huidige versie je weer vetiver laat ervaren zoals het hoort: droog, een fris-groene noot die groener, donkerder wordt, hooiachtig met een warme ondergrond. Een beetje Patchouli Ardent kan ook geen kwaad.

Nieuw, en volgens mij gaat dat uiteindelijk voor alle Allegoria’s gelden: in het kader van ‘footprint-free- fragrances’-trend is Nerolia Vetiver ook verkrijgbaar in een re-fill van (maar liefst) 200 ml waarmee je je lege 75- en 125ml-versie kunt vullen. De prijs volgens de Guerlainsite: € 145,00

Giorgio Armani doet hetzelfde met My Way. Andere concurrenten inmiddels wellicht ook. Maar dat is toch vreemd. Of laat ik het zo zeggen: ik kan me bijna niet indenken dat iemand de geur zó lekker vindt dat die bereid is om direct 200ml te kopen. Je kunt je voor hetzelfde geld ook afvragen: waarom in dit geval geen gewone abeille-flacon van 200ml gemaakt? Veel mensen vinden een extra grote flacon juist zo mooi in de badkamer/slaapkamer.

En mag je de 200ml refill ook ‘gewoon’ kopen zonder te kunnen aantonen dat je al een 75 of 125ml hebt opgeconsumeerd? Ik kan me herinneren dat een vriendin van me – ja inderdaad http://www.parfumaria.com – ooit bij Skins Laren een refill van By Kilian wou kopen. Dat ging dus mooi niet door. Ze moest eerst naar huis om haar lege fles op te halen. Hoe vind je die? Snobisme en aanstellerij in de overtreffende trap. Ze had het gevoel of ze voor de douane stond. Haar reactie: ‘Dikke doei!’

AQUA ALLEGORIA 2021 GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 26, 2021

Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET F, GEURENALFABET N. Een reactie plaatsen

‘ANTIDEPRESSIVA OLFACTIVO’

FLORA SALVAGGIA, NETTARE DI SOLE

Je hebt persberichten waarvan je na een paar seconden denkt: hoeveel marketinggemiep, parfumclichés en borstklopperij gelardeerd met vrijblijvende politiek correcte ‘social issues’ kan een mens verdragen? Je hebt persberichten waarvan je direct vrolijk wordt, die de liefde voor en kennis van het parfummetier combineert met ‘inlevingsvermogen’ – lees: woorden kiezen waardoor je de geur al vanaf je computerscherm kunt ruiken.

Laatste geldt dus voor het persbericht van Flora Salvaggia en Nettare di Sole. Wolken verdwijnen, zonnestralen verschijnen, je trekt erop uit, strekt je wat later uit op een groen tapijt en dan hoor je aldus Guerlain ‘het trillen van het hoge gras’. En dan: ‘Een ruisend geluid dat uit de verte lijkt te komen – afkomstig van een zwerm dansende bijen. De natuur huivert van vreugde.’

Dat wil je dus ruiken. Openen die flacon van Flora Salvaggia, en snel een beetje! Door de mistige druppels heen, ruikt je direct de filosofie van Aqua Allegoria (anno 1999), door Thierry Wasser (hoofdneus van Guerlain) nu verwoordt met: ‘Een tuin hoeft niet echt te bestaan om gebotteld te worden. Je een tuin verbeelden volstaat al om de creativiteit de vrije loop te laten. De mogelijkheden zijn eindeloos – de essentie Aqua Allegoria.’

Grappig: ik meen een zweem van groen te herkennen, van water, van gebladerte. Of wil ik het te graag herkennen, iets groens dat ‘in de verste verte’ neigt naar Herba Fresca (1999) en zo heerlijk-vanzelfsprekend geen geslachtsaanduiding heeft. Want dat is voor mij ‘toch wel’ het nadeel van de Aqua Allegoria-geuren: ze zijn in de loop der jaren zo über-feminien geworden, iets wat nog wordt versterkt wordt door de presentatie. Hoeft voor mij niet. Ook niet echt nodig. Als het dan moet, gooi wat aantrekkelijke mannen in de strijd genietend van Flora Salvaggia – made by Wasser.

In ieder geval, na dit soort van frisse groen, ruik je ‘langs de kant van de weg bloeiende wilde bloemen’ – letterlijke vertaling van Flora Salvaggia. Alleen worden die niet bij naam genoemd, behalve de jasmijn. Maar, even flauw doen, die groeien volgens mij waar ter wereld ook nergens meer langs landelijke wegen, of het moet boerenjasmijn zijn. Maar die ruik je dus wel de jasmijn, niet bedwelmend zoals Wasser beweert, maar eerder fris en luchtig – laatste wordt versterkt door oranjebloesem. Wasser het spijt me weer, maar niet sensueel. Was het maar waar. Ook hier eerder fris en luchtig.

Opvallend in dit geval: Aqua Allegoria kende ooit een sensuele oranjebloesem, maar dan in disguise: Flora Nerolia uit 2000 (heb de eerste schets daarvan ooit in Leiden geroken, persoonlijk uitgereikt aan mij door Jean-Paul Guerlain lui-même tijdens de presentatie van het eveneens niet aangeslagen Mahora).

De afronding is wat braafjes. Maar dat geldt tegenwoordig voor zoveel geuren die worden ingebed door witte musk – in Flora Salvaggia’s geval opgewaardeerd met een zweem van viooltje en iris. Dat geeft de geur een chic-prettig stemmend gevoel. En leuk voor de doorsnuivers: door het geheel ruik je af en toe iets waterigs-fris en dat is meloen.

En dan Nettare di Sole gemaakt door de ‘side kick’-neus van Thierry Wasser, Delphine Jelk. Voor mijn gevoel meer Guerlain, meer Allegoria. De reden: de opening. De typische strak-zoete frisheid van bergamot die als een ‘ijskoude bries over over het water komt aanwaaien’, waardoor deze Aqua Allegoria meer als een eau de cologne aanvoelt (en dus voor ook de man ‘geschikt’ is, tenminste als die van eau de cologne houdt). Vervolgens waait deze koele wind door een imaginair veld van magnolia (citroenfris van zichzelf), roos en sambacjasmijn waardoor die bloemen hun typische volle signatuur als het ware loslaten.

Goed getroffen door Guerlain: ‘Nettare di Sole is zalig zonder gourmand te zijn’. Gelukkig, want we hebben nu wel genoeg variaties op La Petite Robe Noire (2011). En dat ruik je op het eind goed; een mix van zoete en zonnige noten (vanille-amberachtig), en witte musk met ‘zonnewarmte’ als resultaat. Samen ruikt dat met een beetje fantasie naar honing.

Voor je het weet zijn je depressieve winterblues gekoppeld aan covid19-somberheid vervlogen en begin je spontaan, zomaar ineens te zingen… ‘Let me tell ya’bout the birds and the bees, and the flowers and the trees, and the sun up above, and a thing called love’.

UDEN OVERDOSE XERJOFF

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 15, 2020

Geplaatst in: GEURENALFABET N, GEURENALFABET U. Een reactie plaatsen

GEMEENTE IN NOORD-BRABANT?

VOOR ARMANI-BOSSMANNEN KLAAR VOOR NICHE OP

Jaar van lancering: 2018

Laatst aangepast: 15/02/20

UDEN OVERDOSE 1 Meine Ruhe is hin. En maar zoeken. En maar zoeken. Und finde es nirgendwo. Zelfs, terwijl me het toch een logisch startpunt lijkt, niet op de site van Xerjoff: de betekenis van Uden.

Brengt me direct op de gedachte: onderga je een geur anders als je de betekenis niet weet? En als je’m dan niet lekker vindt komt dat dan door je ‘onwetendheid’? Als de lieftallige ‘beauty-ambassador’ vervolgens je in de winkel ‘uit je dromen’ helpt, ga je’m dan begrijpen en dus lekkerrrdrrrr vinden?

Draai het om: in hoeverre verhoogt ‘kennis’ het genot? Neem Nuit Blanche als naam van een geur. Letterlijk vertaald: witte nacht. Figuurlijk: slapeloze nacht (soms refererend aan seks; dat je daardoor de slaap niet hebt kunnen vatten). ‘Nou, mmm heeeeeeerlijk.’ Maar als je weet dat witte nachten ook een astronomisch fenomeen is 60 graden ten noorden/ten zuiden van de evenaar (van 11 juni tot 2 juli) waarin de nacht niet donker wordt?

‘Nee, lieftallige ‘beauty-ambassador’ doet me niks. Mag ik nog even Uden Overdose proberen?’ ‘Zeker, meneer, en moet u weten, de naam is waarschijnlijk genoemd naar een gemeente in Brabant, grappig hè? Ik wist wel welke geur ik zou kopen als cadeautje voor een Udenaar en/of Udense.’ ‘Lieftallige ‘beauty-ambassador’, als ík u nu zeg dat Uden in de Chaldeeuwse numerologie het cijfer 2 vertegenwoordigt? Lieftallige ‘beauty-ambassador’: ‘Gôh, crazy, dit ga ik aan de importeur vertellen!’

WAT UDEN IK OVERDRIVE EIGENLIJK?

Ik op de Xerjoff-site: ‘Let het moment vast, waarop de golven over de kustlijn komen, hun blauwheid smelt met de rotsen, verandert in schuim en keert terug naar de zee. Het moment waarop’… en vervolgens de opsomming van de ingrediënten: bergamot, citroen, gember, tabaksbloesem, koffie, amber en musk. Ik heb geen directe associatie met de zee, eerder loop ik door een duinlandschap te lopen, hoogzomer, met een zacht briesje aangevoerd door de zee, maar zonder zilt te zijn, gewoon zacht, huidstrelend. De mix dus van bergamot, citroen en gember, en die is er maar heel even met de nadruk op de eerste twee. Gember – had voor mij wat sterker gemogen zeker wanneer het een overdosisgeur betreft. Wat ik wel ruik, maar niet op de lijst zie: iets droogkruidig groen (denk: ‘verschroeide’ salie– en tijmstruiken).

Nicotiana_fragrans Of is dat de tabaksbloesem (nicotiana fragrans)? Hoewel het technisch mogelijk is het parfum van de tabaksbloe(se)m te extraheren, wordt het – nog – zelden gemaakt. De geur wordt vergeleken met anjer maar dan een met frisse, beetje fruitachtige ondergrond. Nou, en dat kun je dus heel goed namaken in het parfumlaboratorium.

En nu ik het weet, meen ik een zoet spoor te bespeuren zwevend tussen bloem en fruit. Maar subtiel, of beter gezegd: moeilijk te detecteren omdat amber en musk de toon van Uden Overdose bepalen, die gelukkig verder gaat dan de link tussen zachtzoet-warm en huidsensualiteit. Komt door de prettige hooinoot die in de buurt komt van de klassieke barbershop. En toch, alle ingrediënten hadden van mij meer mogen schitteren – de geur valt toch in de Shooting Stars-collectie? Want het is Xerjoff en dus prettig geprijsd.

Uden Overdose is present maar beschaafd en heel klassiek. Perfect voor mannen die eens af willen van ‘al die’ intense Acqua di Giò pour Homme-interpretaties, de stap naar niche willen wagen. Want in de Privé-reeks van Giorgio Armani hoef je daarvoor niet echt aan te kloppen, die gaat sowieso met zijn laatste Privé’s meer en meer richting vrouw in plaats van genderfree en fluïd.

UDEN OVERDOSE 2

PEAU DE SOIE PHILIPPE STARCK

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 3, 2019

Geplaatst in: GEURENALFABET N, GEURENALFABET P, Uncategorized. Een reactie plaatsen

‘MANNELIJK’ HOUT’ OMRINGD DOOR ‘VROUWELIJK’ MUSK

HUID- OF AMBIANCEPARFUM?

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 03/12/19

Neus: Dominique Ropion

PEAU DE SOIE PHILIPPE STARCK 2 Was even uit de lucht. Waarom? Algemene overkoepelende gedachte bij de verschillende ‘minor issues’ die nu spelen binnen uit buiten de grenzen: welke kant gaat het met de wereld op, en aan welke kant van de geschiedenis wil Geurengoeroe eigenlijk staan?

En dan is er nog zoiets als Black Friday en Cyber Monday die het slechtste in de consument naar boven haalt. Als je als winkel niet meedoet, dan dag extra omzet, loopt zij/hij door naar de concurrent. Ook in de parfumerie, naar ik heb begrepen, speelt dit. En de ketens lokken al het hele jaar met zoveel procent kortingen, die als je erin verdiept vaak niet helemaal zuiver zijn. En ben ik natuurlijk drukdoende de definitieve biografie van Johan Cruijf Auke Kok te lezen.

Anyway, geen geur die op dit moment mijn echte aandacht heeft, dus naar mijn geurengrabbelton. Ik viste er Peau de Soie uit van Philippe Starck. Hij is een van de eerste ontwerpers die design ‘een gezicht’ gaf, het toegankelijk en hip maakte bij een groter publiek. Gedenk zijn klassieker die niet helemaal werkte, maar toch gloedje geil oogde in je net verbouwde keuken: de citruspers in de vorm van een komeet of was het nu een satelliet of raketlanceerbasis?

Peau de Soie stamt uit 2016 en is dus eigenlijk alweer een oudje. Het verbaasde me toen niet dat Starck ook in de geuren ging, vond het alleen een opmerkelijk late move gezien zijn carrière. Ik dacht drie jaar geleden: ‘Wie zit hier nu op te wachten?’ En op de andere vier: Peau de Nuit Infinie, Peau de Lumière Magique, Peau d’Ailleurs, Peau de Pierre.

Leuk als extra info: de moeder van Starck schijnt een parfumerie te hebben gehad. Met andere woorden: hij lanceert deze geuren niet als zijn zoveelste commerciële uitstapje moet je maar denken. Leuk als extra info: Starck vindt dat zijn geuren zijn gemaakt voor intelligente mensen en niet marketing driven. Nou, daar kun je een boom over opzetten. Doen we niet.

Hoe kijkt Starck naar geuren? Het antwoord: ‘Ik ben een man die gepassioneerd is door vrouwen, vooral mijn vrouw; ik ben gefascineerd door hun mysterie. Ik weet ook dat ik ze nooit zal begrijpen, dat schoonheid tussen mannen en vrouwen bestaat in het hart van een ongedefinieerde, paradoxale ruimte waar ze elkaar moeten vinden, moeten ze loslaten, om een beetje van hun vrouwelijkheid of mannelijkheid op te geven.

Over Peau de Soie in het bijzonder: ‘Een paradox, een parfum waarvan de vrouwelijkheid zich om het hart van een man wikkelt. Een parfum dat hecht en de ruimte onthult tussen, tussen het oppervlak en de kern, waar vrouwelijk mysterie wordt opgeroepen’. Okidoki.

We laten verder de ontwerper aan het woord. Oordeel na het beluisteren: is dit nou cliché? Welke vrouw wil zo aangesproken worden? Toch een beetje patronizing, of zie ik dat nu verkeerd, heb ik me al te veel laten meeslepen door de #metoo-beweging? Maar iets anders, wat hij zegt over de vrouw, kun je ook over de man zeggen – toch? En daarmee worden de geuren van Philippe Starck fluid – de nieuwe aanduiding voor beyond gender.

WAT PEAU DE SOIE IK EIGENLIJK?

Een huid als zijde, een parfum als zijde. Dat is natuurlijk niet nieuw. Remember Parfum de Peau (1986) van Claude Montana (waarvan onlangs een ‘vintage-versie’ werd gelanceerd: Peau Intense)? Een dergelijke omschrijving is natuurlijk zeer cliché-complimenteus voor de vrouw: ‘Je huid is zo zacht als zijde’. Het idee: een traditioneel mannelijk ingrediënt omwikkelen met een traditioneel vrouwelijk. Dus hout omringd door musk. Je kunt ook een boom opzetten of musk typisch vrouwelijk is. Ik trap af met: ‘Not!’

Over de geur zeg ik: ‘Yes!’ Want geslaagd. Na een spritz van citrusachtige noten ervaar je direct sterke, abstracte houtnoot die niet natuurlijk aandoet (geen oordeel, slechts een constatering) die heel geleidelijk wordt gewikkeld in musk. Het ingrediënt dat deze transitie mogelijk maakt is iris dat naast zijn poederige toon ook een zekere mate van hout in zich draagt.

Leuk, als je ervan houdt: de musk is niet clean, ook niet echt dirty, maar zo gedoseerd dat je merkt dat Peau de Soie geen ketengevalletje is. En wat de geur niet doet, en vaak wel gebeurt om de finish die extra zijdezachtheid te geven; het toevoegen van warme ambernoten geleid door vanille. Het hout blijft hierdoor ademen, smeult niet.

Maar toch, de geur is ook een soort van saai. In de zin van het klopt, is ‘lekker’ maar wordt niet echt spannend, verrast niet. Iets wat ik wel verwacht van een Starck-geur gezien zijn subversieve kijk op design en de wereld. Ik moet eerder aan een ambiance-, dan aan een ‘huidparfum’ denken in een chic hotel ingericht door… ja, die dus.

Het is in dit geval meer een kwestie van de naam Philippe Starck kennen en daardoor geïnteresseerd raken. Want, de gemiddelde bezoeker van een nicheparfumerie is volgens mij op zoek naar andere namen. Alleen zij/hij kan ook thuisblijven gezien Peau de Soie ook te koop is bij www.bol.com (onderdeel van het Albert Heijn-concern).

PEAU DE SOIE PHILIPPE STARCK 1

NARCOTIC FLOWERS 1000 FLOWERS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 17, 2019

Geplaatst in: ECO, GEURENALFABET N, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN LETTERLIJK PUUR NATUUR ORIËNTAALSE VERLEIDING

‘RUWE ZIJDE’

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 17/10/19

Neus (en oprichter): Jessica September Buchanan

Na het platgeslagen parfumgepruttel van de laatste twee posts, tijd voor een geur die hopelijk iets meer met me zal doen. Dus grijp ik in mijn geurproefjesgrabbelton (categorie niche) en vis er Narcotic Flowers uit. Toeval, of wil een hogere macht (Moeder Natuur zelve?) me erop wijzen dat er ook nog bloemengeuren worden gemaakt die écht werken. En noem een geur Narcotic Flowers die, na ruiken, zijn naam niet waar lijkt te maken, than you are in real trouble.

Krijg nou wat. Ik maar denken dat 1000 Flowers een Amerikaans indi perfume house was, zit het nota bene in de hoofdstad van het Frans-klassieke parfum: Grasse. Ik zat er niet helemaal naast: de ‘neus-oprichter’ is Canadees van oorsprong en werkt en woont er al jaren.

Haar filosofie: sinds 2010 ‘authentieke luxe verkennen door geurervaringen met een evenwichtig en artistiek perspectief, met behulp van de beste kwaliteit grondstoffen (getest op zuiverheid en versheid) zorgvuldig gekozen zonder beperkingen van kosten, met gevoeligheid voor en respect voor de natuurlijke wereld’. Nou, dan zit je nu helemaal goed. En zijn adjectieven als authentiek overbodig; de vermelding dat ze alleen maar met de beste kwaliteit werken, eveneens.

Er zijn niet veel merken die durven te stellen dat ze niet op de kosten letten wat grondstoffen betreft (de meeste merken passen dit voornamelijk toe op de presentatie; in negen van de tien gevallen zonde van het geld). Maar wat zegt dat: niet op de kosten letten? Wat zijn de afwegingen?

NARCOTIC FLOWERS 1000 FLOWERS 1 Ook onderdeel van de filosofie: ‘Alle geuren worden in eigen huis samengesteld, in kleine hoeveelheden geproduceerd en in ons Grasse-atelier gebotteld. Alle geuren worden gemengd in een basis van 100 procent gecertificeerde organische Franse graanalcohol’.

WAT NARCOTIC FLOWERS IK EIGENLIJK?

Inspiratie: ‘Nachtgeurende bloemen die bloeien achter de ommuurde tuinen in de oude stad van Grasse’. Ik ben er vaak geweest, maar volgens mij groeien en bloeien de voor parfums geteelde bloemen juist in de velden rondom Grasse. Of vergis ik me nu?

Dat neemt niet weg dat we met een bijzondere geur vandoen hebben. Waarom? Door de ongebruikelijke combinatie van ingrediënten – ‘het kan dus nog wel’ – met gevolg dat de über-klassieke mix van jasmijn, oranjebloesem en roos hun sensuele boeket op een donkere, duistere manier versterkt zien. Dat komt op de eerste plaats door de toevoeging van tuberoos: maakt de bloemencombi nog zwoeler. Ook origineel: osmanthus, die geeft aan het bloemenfestijn een zwoel-fruitige ondertoon (denk abrikoos vermengd met rozijn).

Maar het opvallendste is het gebruik van alsem (absint) die als het ware de opmaat is voor de basis: donker, wrang en kruidig waardoor de amberbasis (patchoeli, cederhout, vanille) anders uitpakt dan gewoonlijk. En de bloemen worden hierin meegezogen. Dat wordt nog eens versterkt door opoponax, cistus labdanum en ambrette: ook donker, aards, kruidig-groenig, bijna ruw maar toch met een lichtzoete ondertoon die sierlijk aandoet, maar dan anders.

Niet zoals we dat kennen van klassieke oriëntaalse geuren – denk Shalimar, denk Youth Dew, denk Opium. Narcotic Flowers is namelijk minder glad en voluptueus. Ofwel, in plaats van zijde ervaar je ruwe zijde. Narcotic Flowers schuurt als het ware aan tegen het cliché van oosterse verleiding. En dat komt natuurlijk ook doordat de geur is opgebouwd uit louter natuurlijke ingrediënten. Dan zijn de mogelijkheden weliswaar beperkt, maar brengen je wel dichterbij een puur natuur-ervaring en wat de natuur ‘uit zichzelf’ tot stand kan brengen, zonder toevoegingen.

GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES