PISTACHE! PASTICHE!
GEEN CHOCOLADE! GEEN CHOCALADE!
Als je niet meer in de grote stad woont, grote kans dat je trends mist. Op straat gebeurt meer dan je in de media leest. Gelukkig heb ik een vriendin die me af en toe wijst op opvallende nieuwe verschijnselen. Zoals de opkomst van Dubai-chocolade en de variatie daarop in ijssalons. Ik had ervan gehoord. De ontstaansgeschiedenis klinkt als een gelikte pr-campagne georganiseerd door de VVV van Dubai.
Ik lees min of meer hetzelfde in juichende onlineverhalen: ‘Het begon in het hart van Dubai, in de winkel Fix Desserts (hoeveel winkels de oprichter Sarah Hamouda inmiddels heeft is me onduidelijk), bekend om zijn unieke en luxueuze creaties, met als hoogtepunt de nu wereldberoemde Dubai Chocolate Bar. Begonnen als een exclusieve lekkernij gemaakt door chocolatiers voor lokale fijnproevers, groeide het uit tot een wereldwijde sociale media-sensatie. In 2024 gingen video’s viraal van mensen die hun eerste hap nemen van de knapperige, romige reep.’
Het recept: een mengsel van pistache, kadayif (traditioneel krokant Midden-Oostendessert bestaand uit deegdraden) en chocolade. Vergeet niet het belangrijkste ingrediënt: de prijs. Lekker duur, en dat prikkelt dus het snobappeal in combinatie met Dubai want dat staat voor een best wel grote groep consumenten gelijk met chic en duur.
Volgens die vriendin van mij bevindt zich in Slotervaart Amsterdam een ijssalon waar mensen ‘met de benen uithangen’ om de koude variatie op Dubaichocolade te bestellen.
Dat lekker duur heeft voornamelijk met de pistachenoot (ooit was pistache de duurste smaak in de ijssalon) zelf te maken: de laatste jaren enorm in prijs gestegen. De reden: hoewel al decennia te koop bij de gemiddelde notenbar, vormt nu de prijs geen belemmering meer. Van ‘doe maar 150 gram ongepeld’ naar een ‘pondje gepeld graag’.
Als regel geldt: hoe groener (die richting gifgroen-neon kan gaan) de pistache (oorspronkelijke habitat Iran, Afghanistan en omstreken waar ze nog steeds geteeld worden) des te duurder (let op namaak: door de populariteit worden nu ook kleurstoffen toegevoegd).
De Turkse variant uit Gaziantep kost zo’n € 45,00 euro per kilo, de Californische variant €15,00. De prijzen zullen in de nabij toekomst waarschijnlijk dalen omdat wijnboeren uit Spanje en Zuid-Frankrijk vanwege de klimaatverandering zijn overgestapt op het telen van pistache.
Terzijde: de pistachegekte heeft inmiddels ook de prijsvechters bereikt: bij Lidl kocht ik een pistachepasta (als variatie op pindakaas) met korting. Ik was niet onder de indruk.
Niet vreemd dus dat deze sensatie inmiddels in geur gevangen is. Voorheen voornamelijk als detail – en dat moet je dan net maar ruiken. Sinds kort als hoofdversierder: Yum Pistachio Gelato (2023) van Kayali Fragrances, Eclaire Pistache (idem) van Lattafa Perfumes en – what’s in a name – Odyssey Dubai Chocolat(2025) van Armaf.
Én: Sun Ice (2024) van Librery Parfum. Het merk – ook nieuw voor mij – behandel ik nu niet. Misschien als ik nog een geur van ze bespreek. Hoop eigenlijk van niet, want de zelfvoldaanheid en zelfbevestiging doet, al lezende, pijn aan de ogen.
Mijn eerste indruk: de geur lijkt in de war; alle smaken lopen door elkaar heen, zoals dat ook kan gebeuren als je een coup met te veel bolletjes hebt besteld. Alles smelt samen tot een sensuele-poederige ‘massa’. Ik snap het wel: voor zon neem je zoete, stralende noten, voor ijs iets frisse accenten en voor pistache raadpleeg je de banketbakker.
Na de kortstondige uitbarsting van frisse noten (zwarte bes, bergamot), ruik je al snel de pistache (niet uit de plant afkomstig maar een mix van geurmoleculen die samen pistache maken). Slim wordt die gekoppeld aan de heliotroop met zijn poederig-gourmandachtige noten. Toffee versterkt het gourmandeffect – ik heb de hele tijd het idee dat ik een macaron gelaagd met pistache ruik. De appel verklaart misschien de bescheiden fris-zure nuance.
De basis is klassiek vertrouwd: een oosterse melange van amber, tonkaboon, musk en vanille geschraagd door sandel- en cederhout. En daardoor ook voorspelbaar als de pistachesensatie is verdwenen. Het geheel had voor mij wel wat intenser en explicieter gemogen – zoals Mugler dat ooit als eerste met chocolade deed in Angel (1991).
De geur heeft zeker een gourmand-feel en is zonnig maar zonder ice-effect – want frisheid ervaar ik niet echt. Ik vraag me als provinciaal ondertussen af of Magnum inmiddels deze guilty pleasure ook in het koelvak heeft liggen – ja hoor.
Was even uit de lucht. Waarom? Algemene overkoepelende gedachte bij de verschillende ‘minor issues’ die nu spelen binnen uit buiten de grenzen: welke kant gaat het met de wereld op, en aan welke kant van de geschiedenis wil Geurengoeroe eigenlijk staan?
Ik durf bijna niet naar Youtube te gaan om te kijken wat Dolce & Gabbana dit keer allemaal uit de kast heeft gehaald, om het verhaal van Dolce Peony kracht bij te zetten. Want wat het duo ter promotie van hun afgelopen geuren heeft gedaan… het leek wel of ze hun ‘amata isola’ – Sicilië – helemaal hadden afgehuurd.
Is een ‘non offensive’ geur die je de pioenroos wel op een erg opvallende manier laat ruiken. Ik althans ruik de typische gepeperde, kruidige roos nauwelijks/niet.
Vergeef me deze eerste gedachte: Raf Simons had als artistic director bij Calvin Klein echt een statement kunnen maken, wanneer onder zijn auspiciën de meeste recente ‘grote’ vrouwengeur geen Women (2017), maar Perverso had geheten. Dat had als schokeffect wellicht een even grote impact gehad als Obsession in 1985.
Ik had hetzelfde gevoel bij de ‘boomgeuren’ van Bottega Veneta uit de Parco Palladio-serie: X, XI en XII (2018) waarin respectievelijk de schors van de olijfboom (Olivo), de kastanje (Castagno) en de eik (Quercia) ‘tot leven’ worden gebracht. Het knappe: je ruikt iets heel natuurlijks dat heel sterk doet denken olijf-, kastanje- en eikenbast, maar het toch niet is. Het is een illusie die geen desillusie wordt bij het ruiken aan de echte schorsen, en het deconstrueren van de geuren.
Stom dat ik dat niet direct onderging gezien mijn huidige tik: zelf granola maken met veel geknakte noten: pecan, walnoot, cashew, amandel en walnoot. Als ik die met de biologische basismuesli (van Lidl) en de biologische agavesiroop (ook Lidl!) na 20 minuten roosteren uit de oven haal, verspreiden de ‘nieuwe gourmandnoten’ zich door de keuken.
GEURENGOEROE 