PRINSES-HEERLIJK WIT BLOEMENBOEKET
PRINS-POP-UP-PERFUME-FLOP
Jaar van herlancering: 2007
Laatst aangepast: 24/04/16
Neus: Adriana Medina
Model: the very good fotoshopped artist formely known as…
Foto/videografie: onbekend
Flaconontwerp: onbekend:
Concept & realisatie: Revelations Perfume and Cosmetics Inc
Moet Geurengoeroe bijna meedoen met een trend! Hellup! Bij het overlijden van een ‘DWDD’-persoonlijkheid met wereldomspannend bereik in populariteit een bijdrage ‘in geur’ leveren. Mijn bespreking van David Bowie’s favoriet trok opvallend veel meer bezoekers. Dus.
Over de doden niets dan goeds, maar ik had niet zoveel met Prince. Dat ‘androgyne gedoe’ van hem, vond ik nooit echt smaakvol, niet overtuigend en had voor mij niets vernieuwends. Zijn Purple Pain, sorry Purple Rain, deed me denken aan het klassieke schilderij Huilende Zigeunerjongetje – pure kitsch.
Waar ik een zwak voor had – liefhebber als ik ben van mannen op hoge hakken – zijn kittige dansmarietjes ogende schoeisel. Dat dan weer wel: Sign of the Times: door de begeleidende video een prachtig muzikaal statement.
Wat vele niet weten, of willen weten: Prince heeft zijn naam ook verbonden aan geuren. Of beter gezegd: één. In 2007 verscheen 3121 genoemd naar zijn album een jaar daarvoor verschenen. Veel plezier heeft hem dit geuravontuur trouwens niet opgeleverd. De producent Revelations Perfume and Cosmetics Inc zei tegen hem: ‘See you in court’.
De reden Prince kwam zijn gemaakte afspraken niet na. Hij had blijkbaar geen zin – geef hem eens ongelijk – in de gewone klassieke hurly burly van parfumpromotie. Zoals live aanwezig zijn bij in store-lanceringen, interviews en het weggeven van samples tijdens optredens. Cost him dearly als je de berichten op internet moet geloven. Mag ik even afrekenen: $3,948,798.58. De rechter oordeelde dat ‘the evidence presented by Revelations supported the company’s claims of fraudulent inducement, fraud, and tortious interference and awarded its out-of-pocket losses’.
WAT 3121 IK EIGENLIJK?
Ik was in 2007 op vakantie in Amerika en zag in Macy’s New York de stand waar 3121 werd gepromoot (zonder Prince). Erop af. Ik was utterly teleurgesteld: androgynie al lange tijd een hot topic in de parfumerie, schitterde door afwezigheid. Vreemd voor een artiest waarvan wordt beweerd dat hij zo scherp waakte over zijn imago. Beweert ook de producent met het inwisselbare ‘ge-bla-bla-bli-ge-bla-bla-bla’-marketingjargon: ‘Prince was involved at every step of the way of the evaluation of the fragrance… He loves fragrance; he burns candles at every meeting. He burns candles in his suite, his home, so he’s a very fragrant person’.
Wat ik rook was een vol-klassieke, vol-vrouwelijke witte bloemenmelange, een ‘prinsesheerlijke geur’ die niet door de compositie, maar door de boodschap juist aan kracht zou hebben gewonnen als die ‘Prince-androgyn’ werd gepromoot. Not dus. Kocht de geur dus niet. Ik heb 3121 een half jaar geleden weer geroken op een rommelmarkt in Brussel. Ik dacht nog de flacon te kopen – meer leeg dan vol – maar de verkoopster vroeg € 50,00. Dikke doei madammeke!
En ach ja, de geur is niet verkeerd: ‘alle’ witte bloemen zijn parfumpresent maar niet sierlijk-natuurlijk: bergamot, jasmijn, gardenia, oranjebloesem, lelietje-van-dalen, tuberoos en ylang-ylang geven een volbloemige, maar niet versgeplukte indruk. Wat wordt versterkt in de basis door een te scherpe synthetisch van ‘geklaarde’ patchoeli, sandel- en cederhout met een op het eind een al te opeisende witte musk. Wel, to my surprise, een romig effect in the end, maar bekoren…
3121 doet me een beetje denken aan Madonna’s eveneens geflopte tuberoos-geïnspireerde Truth or Dare (2012). De verwachtingen hooggespannen, de belofte wordt niet waargemaakt.
Jammer dat Comme des Garçons niet eerder is gestart met het uitnodigen van celebs in their own right voor een ‘private perfume’ – dan had 3121 echt anders geroken – ‘verwarrend androgyn’. Trouwens, de geur is nog steeds te koop en voor de geef (ga naar www.frugo.com). 100 ml voor € 14,95. U leest het goed 100 ml voor € 14,95.
Het leven is een reis hoor je mensen wel eens, eigenlijk heel vaak heel veel mensen, zeggen. Bekijk de interviews van Oprah Winfrey met de famous & celebs: het was me toch een reis om te komen waar ik nu ben, maar elke afgelegde kilometer – for bad, for good – was de moeite waard. Het heeft me gebracht waar ik nu ben.
Wat mij triggert: het idee van zijde. Want hoe meer me ik in de geur verdiep, hoe goed dit beeld blijkt te kloppen. En het is nodig om de naam van de geur bij de beoordeling met je ‘mee te nemen’.
Wel, daar ging ik, voor de gelegenheid verkleed als een nondescript burger… Bij de Di-drogist bijna om de hoek hadden ze er nog niet van gehoord. C’est pas vrai! Dan Delhaize, ongeveer een kilometer verder. Daar wel: stond zelfs een tester. Wordt blijkbaar gewaardeerd: ik pakte het laatste exemplaar € 7,99. Krijg je 100 ml voor. Heb het bonnetje bewaard en stuur dat natuurlijk naar de producent. Was getekend en met vriendelijke groet Geurengoeroe. En ik heb eigenlijk al weer te veel betaald, gezien de acties op internet.
Maar, we kunnen er van uitgaan dat de neus geen enkel druppel pure oud-essence heeft gebruikt. Is ook niet nodig. Dat bewijst 
Behalve in streken waar het al eeuwenlang wordt gewonnen, zoals de midden jaren negentig in gourmandkringen herontdekte fleur de sel van Guérande in Bretagne. Het wordt verkregen uit verdampingsbassins aan de Atlantische Oceaan. Als deze zich met zeewater vullen, verschijnt na verloop van tijd een flinterdun, uitgekristalliseerd vliesje op het water, het zogenaamde fleur de sel dat met een ‘lousse’ van het water wordt geschept.
Rem l’acqua is natuurlijk een ‘massniche’ crowdpleaser van de eerste orde. Niet mis mee. Reminiscence zegt het zelf: ‘Gemakkelijk te dragen en ideaal voor de zomer’. Maar ook hier: de volstrekte natuurlijke indruk die de compositie geeft, en dat terwijl zout en met name de zandlelie een synthetische oorsprong hebben.
Het lijkt er steeds meer op dat nieuwe nichehuizen de plaats innemen van beroemde persoonlijkheden met een parfumlijn. De laatste mega-über-celeb die met veel bombarie werd gelanceerd in 2012 – voor haar werd zelfs een virtueel, in real life niet te traceren parfumhuis opgericht -, Lady Gaga verdween met haar 
Hij besluit Maison Incens op te richten als eerbetoon aan zijn vader die hem een manuscript schenkt: ‘tekeningen op leer en geparfumeerde verhalen’. Sterker, Maison Incens is de olfactorische handtekening van dit manuscript. De collectie is geïnspireerd op een ‘fantasiemaatschappij waarin de communicatiecodes zijn gebaseerd op parfums en het leven wordt bepaald geuren’.
Ze vormen de perfecte tussenschakel die garandeert dat het oudh niet al te pats-boem explodeert – zoals zo vaak het geval is bij oudh-geuren. Nee deze oudh is beschaafd en laaft zich aan de vijg. Waardoor een spannend contrast ontstaat die goed samengaat: groen en de hier zich licht apothekersachtige gedragende oudh die ‘op het einde’ omringd wordt door sandelhout, amber en musk. Met bijna hetzelfde effect als in Cuir Erindil.
Cuir Erindil, Figue Aoudii en Figue Eleii worden gepresenteerd als genderfree. Dat geldt dan wel voor mannen en vrouwen die niet denken in de stereotype indeling in de parfumerie. Want Cuir Erindil kun je als mannelijk interpreteren, Figue Eleii als vrouwelijk. Tabac Licorii daarentegen wordt ‘puur voor de vrouw’ gepresenteerd.
Ook ‘alleen’ voor de vrouw: Musc Kalirii. Is de meest klassieke van de vijf. Wat een heerlijke beschaafde geur! Waarvan je hoopt dat de draagster hem zonder schroom voluit opspuit, waardoor Musc Kalirii als een aura schijnt. Prettig om dat in de directe omgeving te ruiken. Nog prettiger: in haar hals te verdwijnen. Niets aanstellerigs.
De inspiratie voor Nebula I en Nebula 2 komt letterlijk van heel heel ver: ‘Space the final frontier’ – een olfactorische Star Trek. Oorspronkelijk was het Latijnse woord nebula – nevel of mist – een verzamelnaam voor allerlei omvangrijke kosmische objecten.
Met Nebula 2 land je op een imaginaire planeet die overeenkomsten met de aarde vertoont toen die nog gevrijwaard was van de ingrepen van de mens: eindeloze oerbossen badend in een koude, lichtblauwe lucht gevuld met mineralen, van net ontdekt ‘groen’, elektrisch geel, intens ‘chiaroscuro’ en metaalachtige schitteringen’.
Hiervoor verantwoordelijk volgens mij: de citrusnoten – grapefruit, kaffierlimoen, kamille, limoen, yuzu – plus anijs, galbanum (foto), liatrix, kamille, kardemon en salie. Prettig dat ik hier de bloemen wel detecteer: jasmijn en gardenia die alleen geen kans krijgen zoet te bloeien omdat ze besprenkeld zijn door strobloem en nootmuskaat.
Normaal gezien ben je trots op je vakkundige achtergrond, vermeld je de adressen waar je de fijne kneepjes van het vak onder de knie kreeg, trots op je curriculum vitae. Dat klinkt vertrouwd en professioneel als je voor jezelf begint.
Ook hier geen namen – ook hier wellicht bescheidenheid en/of discretie. Dat dan weer wel: om zijn creaties meer luister te geven Nabile ‘associates them with the jewelry of Peter Lang, who himself works with celebrities such as Nicole Kidman, Kylie Minogue, Pink and Beyoncé Knowles’. Maar dit is meer een indirecte link. Zoiets als zeggen dat je Beyoncé kent omdat de dochter van je buurvrouw bij haar interieurverzorgster is.
De hoofdrolspeler – de lelie – detecteer ik niet echt. De gardenia (foto) wel, maar zeer minimaal. Het is eerder een warm, meer diffuus bloemenkantwerk. De afronding maakt het geheel nog zachter, maar indringend door minder patchoeli en meer sandelhout. Nu het merkwaardige: langer op de huid lijkt alsof de opening nog een keer als een briesje door het kantwerk van bloemen blaast.
Ben je helemaal vrij van dit soort hunkeringen, dan is Amorvero de moeite waard. Het is een full blown-bloemeneuforie in de meest klassieke denkbare zin van het woord. Ladylike, intens, elegant met eigenzinnig karakter. Ik had nog nooit van de goede man, de goede neus gehoord, maar Lorenzo Dante Ferro verstaat zijn vak.
Als ik goed heb gerekend, heeft Marc Jacobs vanaf 2006 in totaal 23 colognes/splashes gelanceerd. Mag verbeterd worden. De lijn werd in 2016 gediscontinueerd – klinkt in parfumkringen zoveel chiquer dan gestopt. Nu herlanceert hij er vier: Cotton, Rain (beide 2006), Cucumber (2007) en Pear (2008).
Vandaag was het eindelijk duidelijk bespeur- en begeurbaar in de lucht: de lente deed zijn ‘stinkende’ best om de eerste bloesems nu echt aan te wakkeren – ‘werken, dames en heren, en snel een beetje, het volk vraagt er om’ – hun delicate geuren te verspreiden. En het lukte al aardig. Ik liep naar het Duden-park ‘bij mij’ in Brussel en op weg rook ik al een vaag bloemenspoor. Heel pril, heel voorzichtig ontspruitende bloesems, maar heel trefzeker de magnolia.
Ik ben vaak in Barcelona geweest. Als lanterfanterende toerist, als lanterfanterende journalist maar aan Santa Eulalia – gelegen aan de Passeig de Gràcia – ben ik blijkbaar voorbij gelopen. Zit er al sinds 1843. En dit warenhuis is helemaal met de tijd meegaan. Het interieur voldoet aan de strakke, hightech glimmende spiegel-inrichtingstrend van nu afgaande op de foto’s op de homesite.
Schakel je Google translate in, dat geeft albis albis. Google je gewoon, dan krijg ‘in albis’. Betekent in het wit begraven. Zou dit refereren wat naam betreft naar de martelares? Niet echt denk ik. Misschien één ding: de puur- en ongeschondenheid van de compositie.
