Mooi, warm, zonnig, zoet fruit met sensuele nasleep
De sensualiteit van een Aziatische zonsondergang
Bijzonder? Niet echt.
Ach waarom niet? ‘Maison Nectar Olfactif – anno 2024 denk ik – haalt inspiratie uit de wereld van bijen die nectar verzamelen van bloemen, planten en fruitbomen. Net als bijennectar nemen deze geuren je mee op een olfactorische reis’. Opmerking: dat doet bijennectar niet. Dit geloof ik wel: bijen werden in oude culturen al vereerd. Nectar werd beschouwd als een goddelijke drank. Gemaakt op basis van honing die, mocht je ervan drinken, je onsterfelijkheid schonk. Klopt allemaal volgens mij.
Dit snap ik dan weer niet: ‘Nectar Olfactif streeft ernaar een uitzonderlijk parfummerk te zijn dat grondstoffen verheft in de zoektocht naar originele composities’. Ik bedoel: je moet er niet naar streven maar het zijn. En de rest van de zin is onzin. Hoe doe je dat: verheffen in relatie tot originaliteit?
Dan melden zich de clichés: ‘De eerste collectie is geïnspireerd op magische plekken zoals de Nijl in Egypte, bloemenvelden, de weelderige vegetatie van Bali, de vanilleboon uit Mexico en de amandel.
De oprichter, David Perrin, heeft – gaan we weer, zal wel niet – een passie voor nicheparfums en geuren geïnspireerd door reizen (dan kan hij voorlopig zijn gang gaan wat snuiven betreft). En hij heeft zijn geursporen verdiend: ‘Hij was werkzaam in parfumproductie met de bijbehorende verpakkingen voor nichemerken’. Tuurlijk: ‘Hierdoor ontwikkelde hij een scherp oog voor kwaliteit wat betreft de geur, flaconontwerp, verpakking’. Ik val bijna in slaap.
De volgende ontboezemingen bevorderen de prikkels tot gapen: ‘Reizen hebben bij hem een verlangen aangewakkerd de natuur en de geschiedenis van beschavingen te ontdekken’. Nog wat meer clichés: ‘Nectar Olfactif selecteert de allerbeste grondstoffen voor extracten die garant staan voor een uitzonderlijke geurbeleving en een langdurige hechting op de huid’. Pfff…
Klein detail: zodra de geuren af zijn – geleverd door Robertet – doet David zelf het productieproces in zijn ambachtelijke familiebedrijf. Zoals maceratie, het koelingsproces, de filtering tot de uiteindelijke verpakking. Moet me van het hart: zó bijzonder zijn de flacons en de verpakkingen nu ook weer niet.
Nu een van zijn geuren: Cerana. Naam van de Aziatische honingbij. En de geur is lekker, vol en zwoel. En als je wilt kun je zowaar een zweem honing ontdekken, als in de som der delen. Het idee: een olfactorische reis door Azië met zonnige landschappen en exotisch rijp fruit. Dat laatste druipt er als het ware van af: want een overload van friszoete lychee en sensueel-fruitig en zonnig mango heerlijk fris-zurig gemaakt door zwarte bes.
Te veel fruit kan vaak een vlak, eendimensionaal en ‘leeg’ effect opleveren, als het niet goed ondersteund wordt. En dat wordt het, want door een vol hart van geranium en roos – ook zoet-zurig – heen, ruik je al snel een volle en zeer gulle basis van cistus labdanum, musk en oud. Laatste wordt gespecifieerd: Al Safi oud uit Cambodja. Ik weet niet hoe die verschilt van andere ouds, het biedt in ieder geval een houtachtige tegenkracht voor de zeer zoete musknoten. Met een beetje fantasie noem je het een gourmand, weliswaar een die je al veel vaker onder andere namen hebt kunnen ervaren.
By the way: wat zal Guerlain – dat een bij als een van zijn logo’s heeft en die ook nog eens via een fonds helpt te overleven – hiervan vinden?
