Talk like a Man (to Man)
Perfume Maxxing like a Man (to Man)
Ik ben mijn parfumatelier aan het verhuizen. Bij het in- en uitpakken van de dozen weer enkele geuren tegengekomen die ik louter voor de lol heb bewaard. Curieus, dat zeker. Serieus nemen ho maar. Ruiken ho maar.
Zo ook deze Man to Man. Ooit als grappig bedoeld souvenir meegenomen door een vriend tijdens zijn rondreis door Turkije einde vorige eeuw. Ik ben de verpakking kwijt. En op de flacon ontbreken details die kunnen leiden tot de producent.
Wat ik toen (en nu) dacht: weten de makers wel welke dubbele bodem je van de naam kunt afleiden? Of zie ik het alleen?
Is dit een van de eerste ‘gay friendly’ geuren uit het Nabije Oosten? Mijn associatie: Man to Man als naam voor een schemerige homotent in een zijstraat, van een zijstraat, van een zijstraat, men neme, Istanbul. Geopend in de jaren tachtig vermoed ik.
De geur ademt ook dit jaargetijde: vol, beetje bot-viriel. Gelukkig zonder te verdrinken in welke huidige variatie op synthetische ambergris dan ook. Doet me denken aan de eerste mannengeur van Hugo Boss – Number One uit 1985 – toen het merk nog in zijn bredegeschouderde, bandplooibroek kostuum-fase zat. Zo’n bomvolle aromatische varengeur – going to the maxxxxx – die alle kanten opgaat en waarin je alles kunt ruiken wat je wilt ruiken.
Man to Man is wat magerder in vergelijk. Alsof er direct is bezuinigd is op kruiden en hout. Waar ik gezien de uitstraling vanuit ga. Maar nog steeds een bom. Echt onaangenaam kun je de compositie niet noemen. Vooral in vergelijk wat er nu aan populaire geuren op de smetteloze plankjes van de parfumketens staat.
Ik moet denken aan een hybride tussen Guerlains Habit Rouge en Grey Flannel van Geoffrey Beene. Een geur zwevend tussen groen-zoet en kruidig zoet richting mos en hout.
Ik ga de uit het oog verloren vriend een keer écht, maar nu serieus, bedanken voor dit als camp bedoelde cadeau als ik hem weer eens zie.
