GEURENGOEROE

OPUS I – THE LIBRARY COLLECTION – AMOUAGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 31, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET O, NICHE. Getagd: amouage, the library collection, wieook, wierook. Een reactie plaatsen

EEN KLASSIEKE CHYPRE MET HET AMOUAGE-HANDSCHRIFT

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 31/07/13

Neus: Daniel Maurel

Concept & realisatie: Christopher Chung

Toch een beetje vreemd: als je naar de homesite gaat van Amouage voor meer info over The Library Collection, dan kom je na de introductie eigenlijk alleen maar bij lege bladzijden terecht. Geen meeslepende verhalen – iets waarvoor Christopher Chung zo goed in is.

Zelfs geen korte beschrijvingen. Het enige wat wordt onthuld zijn de ingrediënten. Alleen als je een van de parfums online wilt bestellen, krijg je iets meer te weten.

Dit dus: ‘Inspired by the omniscient allure of a library, this collection is a celebration of integrity, creativity and virtuosity. A place where the soul leaves an imprint of the art of living, the Library Collection is a poetic homage to an olfactory exploration’. Gelukkig, zo kennen we Chung weer en ‘hij’ vermeldt ook nog dat – in geval van Opus I – ‘een glorieuze chypre’ is geïnspireerd door een ‘bedevaart, zoektocht die leidt naar kennis’.

Om in parfumcontreien te blijven: Opus I is een olfactorische reis met de klassieke chypre als uitgangspunt met als eindbestemming het Nabije Oosten. Ik zou het eerder een ‘hybride’ chypre wil noemen, juist door het oosterse accent. Of beter gezegd, het Amouage-accent. Want Opus I is typisch Amouage: overdonderend, rijk door de hoge kwaliteit, culminerend in een vol-sensuele basis die is voor zien van het fetish-ingrediënt van het Omaanse parfumhuis: wierook.

En vooral mooi door een ander hybride-effect: de perfecte balans tussen vrouwelijk en mannelijk. Met andere woorden: een sensueel, vrouwelijk bloemenhart die wordt opgevangen door een mannelijke basis.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel even in de opening word je getrakteerd op een klassieke chypre, die zich ook heel even als zodanig presenteert; een bitterfrisse start die direct linkt met de houtachtige basis. Maar snel hierna begint Opus I een eigen leven. Dus na de prikkeling van oranjebloesem gecombineerd met kardemon (samen: fris-scherp, groen, bijna medicinaal) explodeert in het hart een ‘flowerbomb’ van erotische ylang-ylang en dubbel erotische tuberoos (extra bloemig, extra klassiek gemaakt, zo lijkt het, door roos en jasmijn) die echter niet vol en boterachtig worden, eerder mentol – dus ook medicinaal.

En dat ondanks het feit dat deze bloemen worden vervlochten met een rijke en overrijpe pruimnoot die voor een likeureffect zorgt. Ofwel, ‘bloemen in pruimenbrandewijn’ extra zoet, maar voor sensueel gemaakt vanille en tonkaboon. De opmaat voor de sterke houtachtige basis van guaiac-, ceder en sandelhout. Over dit alles, door dit alles waait een mystieke wind vol wierook (foto). En deze rokerige noot maakt de geur niet zwaar of ‘kerk’, maar eerder etherisch, mooi ‘ijl’.

Heel opvallend: de bloemen worden na hun overrompelende debuut geleidelijk steeds lichter en frisser van toon. Zou dat op conto van het lelietje-van-dalen komen…

RUIK & VERGELIJK

In samenwerking met http://www.parfumerie.nl – die me de gehele bibliotheek beschikbaar stelde – behandel ik de komende tijd alle hoofdstukken. De eerste die je kon lezen – inclusief meer achtergrondinfo over het hoe en waarom – was:

Amouage – The Library Collection – Opus VII (2013)

HONEY MARC JACOBS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 27, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET H. Getagd: anjebloesem, kamperfoelie, marc jacobs, oranjebleosem, oranjebloesem. Een reactie plaatsen

GOUDEN VONDST

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 27/07/13

Neus: Annie Buzantian in samenwerking met Marc Jacobs en Ann Gottlieb

Flaconontwerp: Coty in samenwerking met Marc Jacobs

Dit is typisch zo’n naam waarvan ik denk: ‘Waarom is die eigenlijk niet eerder gebruikt?’ Want Honey roept alles op wat parfum ‘in zich heeft’ en vooral anno nu wil vertegenwoordigen: speelsheid, romantiek, tederheid, vrolijkheid, onschuld en jeugd. Marc Jacobs doet hiermee voor mij een gouden vondst en ik verwacht dat de geur enorm succesvol zal worden – ‘Fifi Award’-waardig.

Het persbericht meldt dat Jacobs ‘met zijn buitengewone talent klassieke lijnen en patronen opnieuw weet uit te vinden, hij met Honey het streeppatroon innovatief showt. Net als bij zijn briljante mode combineert hij opvallende strepen met speelse stippen’. Het effect: ‘Moderniteit en elegantie verrassend verenigd’.

En: ‘Gecombineerd met een flinke dosis kleur komt dit samen in een grafische, slimme mix die Marcs inventieve spel met klassieke lijnen en patronen reflecteert’.

Leuk hoor de ‘zorgeloze vlinders pronkend op de flacon met levendige gele en zwarte strepen als knipoog naar Honey’s zoete en vrijmoedige karakter. Even aantrekkelijk: ‘De parels in het midden van de vlinders zorgen voor een verfijnde schittering, terwijl het logo en de goudkleurige, spiraalvormige hals een geraffineerd accent uitstralen’. En laten we niet vergeten dat de ‘grafische afbeelding van een vlinder op de met polkadots bezaaide verpakking voor een opvallende finishing touch zorgt’.

Ik weet dat Marc Jacobs wordt over het algemeen niet wordt geassocieerd met ‘de mooiste dag van je leven’. Heb hem nog niet kunnen betrappen op het showen van een bruid (ik ben geen modeblogger en -addict), maar Honey ‘schreeuwt’ voor mij om een flanker of limited edition… Honeymoon.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heb jij dat nu ook? Bij het ruiken van Honey, resoneert dit door mijn hoofd: ‘Honey honey, how you thrill me, ah-hah, honey honey. Honey honey, nearly kill me, ah-hah, honey honey. I’d heard about you before…’, inderdaad Abba. Dit ‘zoetsappige’ melodietje ‘vertaalt’ eigenlijk perfect de boodschap van de geur.

Zoet en sappig is namelijk de opening: groene peer en mandarijn ondergedompeld in een punch-nuance (lees: een abstracte mix van vruchten die het geheel een lichte sensuele ondertoon geeft). Het hart is opvallend helder, fris, zonnig en toch zacht. Ofwel, cologne-achtig oranjebloesem vermengd met kamperfoelie (met zijn friszonnige en honingachtige noot) die een veloursachtige ondertoon krijgt door perzik. De afronding van Honey garandeert dat dit alles wordt vastgehouden. Vanille, zachte houtsoorten en vanzelfsprekend enkele druppels honing (foto).

Ik vind Honey zeer geslaagd in die zin dat presentatie en inhoud perfect matchen. En ondertussen: ‘I heard about you before. I wanted to know some more. And now I know what they mean, you’re a love machine. Honey honey, touch me, baby, ah-hah, honey honey…’

RUIK & VERGELIJK

Is het full blown kitsch, is het hedendaagse kunst? Bengelt het tussen beide? Er zijn mensen die de ‘plastic fantastic’-presentatie van de recente geuren Marc Jacobs verschrikkelijk vinden, anderen waarderen juist de avant-gardistische benadering. Ik sluit me vooralsnog bij de laatste aan. Ook de Amerikaanse organisatie die jaarlijks de belangrijkste prijzen uitreikt in de parfumindustrie – Fifi Awards – waardeert het in ieder geval. Onderstaande geuren kregen de eerste prijs:

Marc Jacobs Daisy (2008)

Marc Jacobs Lola (2010)

TABAC ORIGINAL MAURER & WIRTZ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 23, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET T, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, KLASSIEKERS IN DE AANBIEDINGENBAK. Getagd: brut classic, old spice, vaderdag. 2 reacties

INVENTIEVE KRUISING VAN PARFUMFAMILIES

Jaar van lancering: 1938/1955

Laatst bijgewerkt: 23/07/13

Neus: Arturo Jordi-Pey

Modellen: anonieme next door daddy, anonieme ladykiller

Tot aan het begin van de jaren tachtig van de vorige eeuw – toen de ‘verzamelde parfumeurs’ van Parijs besloten dat de gewone vader ook ‘op chic’ moest – was het één van de klassiek-geliefde vaderdags- en verjaardagscadeaus voor mannen. Wat zeg ik: Tabac Original was hét cadeau die kinderen, jaar in jaar uit, aan hun vader gaven.

En heel wat vaders waren er wat blij mee. Want Tabac Original was (en is) betaalbaar, dus vormde het geen te grote aanslag op het zakgeldbudget van zijn spruiten – je kon altijd nog de zeep kopen als er niet meer ‘inzat’. Daarnaast kon de geur zich, ondanks zijn midprice-positionering, meten met mannengeuren uit het prestigesegment.

Niet zo vreemd. De geur werd samengesteld door Arturo Jordi-Pey, een van de ‘godfathers’ van het parfum die voor geurfabrikant Mäurer & Wirtz veel ‘beroemd’ geworden neuzen van nu onder zijn hoede heeft gehad. Tabac Original bestaat al langer dan je wellicht denkt. In 1938 werd het voor eerst op de markt gezet als zeep, in 1955 als cologne, in de jaren zestig gevolgd door een eau de toilette en hele batterij aan scheer- en badproducten met in de jaren negentig – om te laten te zien dat het met de tijd meeging – een extreme versie.

De veranderende presentatie in de loop der decennia staat bijna symbolisch voor de ‘werdegang’ van het parfum in het algemeen. In den beginne hing de zeep aan een kloek koord, en ging de zelf geur gehuld in een juten zak gesealed met een rood adellijk zegel. Gelukkig werd de flacon in zijn waarde gelaten: nog steeds van glas met witte finish met daardoor de feel van porselein.

De charme van de geur – die wel wordt gezien als het Europese antwoord op het Amerikaanse Old Spice (1938) – ligt in het feit doordat een aantal parfumfamilies inventief met elkaar worden ‘gekruisd’. Tabac Original combineert de aldehydenfamilie met een chypre-bloementhema dat uitloopt in een duidelijk kruidige fougère-finish.

Voor velen staat deze combinatie gelijk met een bezoek aan de ouderwetse kapper. Maar dat komt niet alleen doordat veel kappers deze geur als finishing touch op de net geknipte en/of geschoren klanten aanbrachten. Het is ook de compositie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Er zal, zoals de meeste klassiekers, veel gesleuteld zijn aan de formule in de loop der decennia, toch blijft het een wonder van contrasten die je nu als niche zou stempelen. Heel vreemd: even lijkt de opening op – schrik niet! – op een melange van L’Heure Bleue van Guerlain (1912), N°5 (1921) van Chanel en Lanvins’ Arpège (1927).

De eerste associatie komt door de anjer en oranjebloesem, de tweede en derde door het overduidelijk aldehydenthema dat de geur zijn frisgewassen en soapy gevoel geeft: het bezoek aan de kapper-effect dus. Los daarvan: echt mannelijk kun je Tabac Original niet noemen. Het machomaker-ingrediënt in de naam ruik je nauwelijks, net zoals je in Old Spice niet echt ‘oude kruiden’ ruikt. De frisse opening van citroen, bergamot, neroli (zie tekening) (zie tekening) wordt direct ‘dichtgesmeerd’ met aldehyden. Het zeepgevoel is daar. Dan de transformatie: een broeierig hart van lavendel, geranium, iris en vooral anjer besprenkeld door opvallend veel peper dat wordt opgelift door oranjebloesem (zie tekening).

Dan de afronding: varenachtig dus, maar behoorlijk sensueel – eigenlijk zeer poederig – deze mix van sandelhout, vetiver, tonkaboon, vanille, musk en ambergris. Alsof je een mannelijk boudoir betreedt, waar de bewoner net een sigaret heeft opgestoken. Tabak dus, maar die ruik ik eerlijk gezegd in geen velden en wegen. Eindresultaat: een heldere cologne-achtige geur die zachter en zachter wordt, zonder de – voor mij hinderlijke – te cleane finish van witte musk waarmee nu steeds meer geuren de masstige-sector worden uitgeleid.

RUIK & VERGELIJK

Het antwoord op:

Shulton Old Spice (1938)

En ook:

Fabergé Brut Classic (1964)

DEVIL IN DISGUISE MARK BUXTON PERFUMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 22, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET D, NICHE. Getagd: eau de cologne, mark buxton, vetiver. Een reactie plaatsen

VETIVER ALS DUIVEL?

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 22/07/13

Neus: Mark Buxton

Concept & realisatie: idem

Natuurlijk, bij het horen van de naam moeten heel veel mensen denken aan het gelijknamige hitnummer van Elvis Presley. Is dat slim vraag ik me wel eens af: je parfum (on)bewust naar een goldie oldie noemen. Wordt een nicheparfum met name hierdoor niet te gewoon, of juist eerder toegankelijk?

‘He, Goerengoeroe, wat een wartaal, wat maak je je nou druk, last van een zonnesteek?’ Laatste zou zo maar kunnen, zit me vanaf tien uur vanochtend al olfactorisch te verfrissen met Chanels Eau de Cologne (2007) uit Les Exclusifs. Toch een geur die je als het ware wakker houdt, voorkomt dat je wartaal gaat uitslaan.

Is dit het ook: gedraagt zich een ingredïent in Devil in Deguise als de zo gevreesde/geliefde duivel? Volgens mij ja en eigenlijk weer niet omdat je ‘hem’ – vanaf het begint zo snel kunt waarnemen – zie Wat ruik ik eigenlijk?

Zo ziet Mark Buxton trouwens zelf de geur: ‘Een stevige Italiaanse zomerwind flirt met een paarse jurk van zijde. Het gevaar van een onzichtbare vrouw hangt in de lucht. De fatale aantrekkingskracht van rababerblad en magnolia verkrachten je zintuigen, die vervolgens duiken in een donkere en mysterieuze sillage’.

Ook wartaal? Ik vind van niet. Tenminste als je er vanuit gaat dat rabarber staat voor de wind, de magnolia voor de zijden jurk en… voor de duivel in vermomming – zie Wat ruik ik eigenlijk? Maar wil eerst toch even gezegd hebben, wat voor een goede neus Mark Buxton nog steeds is. Al zijn eigen geuren zijn, zoals nichegeuren nu moeten zijn; ze hebben iets onverwachts, zetten je op het verkeerde been en tonen tegelijkertijd welke kant het met parfum op zou moeten gaan. Devil in Disguise heeft het ook allemaal omdat…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… het onverwachte in de basis zit, Buxton voor een alternatief-frisse opening zorgt en de bloemen in het hart uiteindelijk een ondergeschikte rol spelen. Prachtige opening, deze combinatie van rabarberblad en gember: groene, wrange en vegetale zurigheid prikkelend-fris en zonnig gemaakt door net geraspt gember. En hierachter openbaart zich direct de vetiver – de duivel in vermomming in dit geval maar op de foto – die steeds sterker op de voorgrond treedt.

Eerst etherisch, rokerig en broeierig, vervolgens donker en aards door de vetiver te laten versmelten met patchoeli en een intens dierlijke musk (gaat heel mooi samen met mijn eigen lichte zomerzweet). Heeft wel tot gevolg dat ik de neroli en magnolia eigenlijk helemaal niet mijn blote neus waarneem en waardoor de geur eerder mannelijk dan vrouwelijk overkomt. Blijft zo, ook als Devil in Deguise al meer dan drie uur op mijn rechterpols zit. Of zou dit nu het gevolg van de zonnesteek zijn…

RUIK & VERGELIJK

Misschien ken je Mark Buxton nog van:

Salvador Dali Dalissime (1994)

Chopard Mira Bai (1998)

Comme des Garçons 2 (1999)

Comme des Garçons 2 Man (2004)

Curated by Colette Hussein Chalayan (2005)

Le Labo Vetiver 46 (2006)

Karl Lagerfeld Kapsule Light (2008)

Linari Angelo di Fiume (2008)

Van Cleef & Arpels – Collection Extraoridinaire – Cologne Noire (2009)

UNTITLED #2 MAGNETIC SCENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 19, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET U. Getagd: HERMES, rmes, spyros drosopoulos, tom ford. Een reactie plaatsen

ZONDER TITEL, WEL EIGENZINNIG EN TOCH ERG DRAAGBAAR

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 19/07/13

Neus: Spyros Drosopoulos

Concept & realisatie: Spyros Drosopoulos

Al een tijd beheurlijk hip en trendy en een prettig alternatief voor chocolademelk: masala chai. En dan in het bijzonder de ‘latte’-variëteit. Masala chai is eigenlijk niet meer en niet minder dan de klassiek gezette zwarte thee vermengd met kruiden (wel of niet aangelengd met melk). Chai betekent in het Hindoestaans thee, masala gekruid.

De oorsprong ligt in Zuid-Oost Azië en elke streek heeft zijn eigen versie. En dat proef je dan als het goed is in de keuze van de wel of niet tot poeder gevijzelde kruiden die over het algemeen gebruikt worden: fenegriek, gember, kaneel, kardemon, kruidnagel, laurier, nootmuskaat, (zwarte) peper, saffraan, (ster)anijs en venkelzaad. Tegenwoordig wordt aan de latte toegevoegd (populair gemaakt door Starbucks): cacao, chocolade, hazelnoot, vanille en zoethout. En hiermee wordt elke zwarte thee een vloeibaar gebakje, een calorieënbom, wat volgens de ayurveda nou net niet de bedoeling is.

Spyros Drosopoulos ziet untitled #2 als ‘an exercise in spices born out of love for chai tea. I had come across a very nice recipe once, containing cocoa and rose. So I decided to see if I could enrich the chai accord I had made with milk, cacao, vanilla and rose, such that it could be worn as a perfume. After giving it a bit of bass in the base, untitled #2 was a fact’.

Eigenaardige geur. Beter gezegd: een ‘stemming’. Nog beter: ‘stemmingen’ omdat untitled #2 ver verwijderd is van het klassiek opgebouwde parfum. Het is een sotto voce-melange die op een eigengereide manier het gourmandconcept interpreteert. En dan niet donker, maar licht: meer melkchocolade, dan puur. Mooi en elegant. Warm en comfortabel. Security blanket en sensueel. En: heel draagbaar. Alsof je huid wordt voorzien van een luchtig, opgeklopt melkzacht laagje dat prikkelt van de exotische kruiden.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Spyros Drosopoulos zegt ook: ‘As the name already implies, I leave it to you to decide what you smell in this perfume’. Ik ruik dus heel veel: na de eerste spray eerst een krachtige noot. Voor mij zwarte thee met een ‘gerookte’ sfeer waarin allerlei specerijen tintelen. Of is het alleen maar cacao, of een combinatie van beide? Linkt in ieder geval harmonieus met de roosachtige noot die lijkt te zweven in een lactone-wolk met kokosschaafsel: zacht, romig en vol.

Heb het gevoel dat het geheel wordt opgevangen door (Australisch) sandel- en cederhout. Ik meen beide afwisselend te ruiken, dan weer de zonnige droogte van de laatste, dan weer de melkachtige warmte met roosnuance van de eerste samen in de lak gezet door vanille (foto) . En dan de kruiden: een echte masala. Kan echt van alles zijn. Gember, fenegriek – maar dat kon ook komen dat ik de laatste tijd ben gefascineerd door deze specerij -, kaneel ondersteund door een groene zweem van kardemon…

Ik ga het Spyros binnenkort eens vragen. Ook fijn: untitled #2 is niet klef, geen parfum dat als een plakband blijft kleven en doet niet denken snoep. Iets waar veel lichte gourmandgeuren tegenwoordig in verdrinken. Nog fijner: Spyros Drosopoulos is niet een van die nichemerken die, als je de arrogante uitstraling – ‘heel duur, dus vanzelfsprekend heel goed’ – doorprikt, gewoon oude wijn in nieuwe zakken blijken te verkopen. Hij zoekt en verlegt grenzen, maar dan wel heel subtiel.

RUIK & VERGELIJK

Wat kwaliteit betreft zweeft untitled #2 voor mij tussen Serge Lutens en Parfums Générale. Van de eerste heeft het de sensuele en exotische kruidigheid, van de tweede de draagbaarheid. Ook moet ik denken aan de geuren van Miller & Bertaux die allemaal de rijke geurenwereld van India als uitgangspunt hebben.

En ook aan (in minder mate, want luchtiger en meer eendimensionaal):

Lanvin Rumeur (2006)

En ook aan (in meerdere mate):

Hermès – Hermessence – Santal Massoïa (2011)

Tom Ford – Private Blend – Santal Blush (2011)

PEGASUS PARFUMS DE MARLY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 18, 2013

Geplaatst in: ACHTERGROND, GEURENALFABET P, NICHE. Getagd: NICHE, parfums de marly, pegaso, pegasus. Een reactie plaatsen

GEVLEUGELDE GEUR…

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 18/07/13

Neus: Hamid Merati-Keshani

Concept & realisatie: Julien Sprecher

Een korte cursus Griekse mythologie verzorgd door uw Geurengoeroe. Het onderwerp vandaag: Pegasus. Naam van het gevleugelde paard dat sinds millennia in de westerse cultuur symbool staat voor dichterlijke inspiratie. Ontbreekt je het hieraan, denk aan Pegasus en je diepste zielenroerselen verschijnen gevleugeld, als vanzelf rijmend op papier of computerscherm.

Hij was een echte liefdesbaby. Want verwekt tijdens een gezellig onderonsje tussen het monster Medusa (dochter van zeegod Phorcys en zeemonster Ceto) en de god heersend over de zeeën: Poseidon. De bevalling verliep niet bepaald vlekkenloos en harmonieus.

Pegasus kwam ter wereld uit Medusa’s bloed toen Perseus (zoon van oppergod Zeus geboren tijdens een leuke date tussen hem en Danaë die op haar beurt weer ter wereld kwam als gevolg van een erotisch vluggertje tussen Eurydike en Akrisios) haar doodde. Hierdoor was Pegasus als het ware getekend voor het – eeuwige – leven. Had hij nu geleefd dan was hij in een door het ziekenfonds vergoede therapie gegaan. Had de shrink (to fit) tijdens ettelijke sessies tegen hem gezegd dat zijn claim to fame echt niet onverdienstelijk was geweest, iets waarvoor je jezelf best wel op je gevleugelde schouder mag kloppen.

Dus het moment waarop Pegasus door Bellerophon (zoon van koning Glaucus van Korinthe en…?) wordt getemd zodat hij kan helpen in Bellerophons’ strijd tegen het monster Chimaera en de Amazonen. Ach gut: dronken van succes op weg naar eeuwige roem, probeerde Bellerophon vervolgens op Pegasus naar de Olympus te vliegen, maar de goden doorzagen dit hoogmoedige streven. Hun gewapende antwoord: een steekvlieg die Pegasus onder de staart beet. Pech onderweg: Pegasus steigerde, Bellerophon verloor controle, donderde van het gevleugelde paard, stierf een gruwelijke dood. Eind goed al goed: Pegasus bereikte ondanks alles wel de Olympus en werd vanaf dat moment als zzp-er ingehuurd als drager van de bliksemschichten van Zeus.

Een lang verhaal ter introductie van een geur. Maar ja, als je een geur zo noemt, verdient het wel enige uitleg. Pegasus is dus niet de naam van een van de gebeeldhouwde paardenmenners die Guillaume Coustou (1677-1746) in opdracht (1739) van Louis XV (1710-1774) ter decoratie van het niet meer bestaande kasteel Marly creëerde en ter inspiratie diende voor alle parfums van Parfums de Marly (die me ruimhartig ter beschikking werden gesteld door http://www.parfumerie.nl).

De naam nodigt uit tot poëtische gedachten, tussen het verbond tussen man en paard. Alleen hoe vertaal je dit in een geur?

Ik zou zelf kiezen voor een zeer droogkruidige en hooiachtige opening (als symbool voor het paard grazend op de prairie), dan een luchtige noot (als symbool voor Pegasus’ vleugels), stralend jasmijn (als symbool voor de zon) die ondergaat een in een animaal en duister geheel (dus veel civet en ambergris). Met andere woorden: de parels zweet die glinsteren op Pegasus’ vacht.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hamid Merati-Keshani koos voor een ander parcours. Haar Pegasus is niet gevleugeld. Wil zeggen: geen nuances die je als drager het idee geven dat je door de lucht zweeft. Eerder behoorlijk aards. Beide benen op de grond.

Nog beter gezegd: het is een sensuele varengeur omdat de klassieke fris-bloemige noten omringd door kruiden snel richting ‘het oosten’ gaan. Nou, vooruit, eerst een lichte bries, maar dan ook heel licht van bergamot.

Wordt direct ‘overgenomen’ door een interessante injectie van donkergroen, kruidig karwij (foto) met een mooi hooiachtig randje. Dan volgt het zachtzoetig én sensueel optreden van heliotroop gecombineerd met amandel die, om niet al te gourmand te worden, een bloemige injectie krijgt van lavendel en jasmijn. In de basis komt dit alles samen in een sensuele weelde: warm amber, zoet vanille en melkachtig sandelhout. Elegant en op een bescheiden manier toch uitgesproken.

RUIK & VERGELIJK

Man en paard. Paard en parfum. De hele collectie van De Marly natuurlijk en niet te vergeten:

Lalique Equus (2001)

Parfum d’Empire Equistrius (2007)

Etro Pegaso (2008)

CAFE CHANTANT NOBILE 1942

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 17, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Getagd: gourmand, nobile 1942. Een reactie plaatsen

SENTIMENTEEL EN NOSTALGISCH

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 17/07/13

Neus: onbekend

Concept & realisatie: Nobile 1942

Interessant om te zien: om zich te onderscheiden van mainstreamparfums, blijft de nichesector (al vaker gesignaleerd) zoeken naar inspiratiebronnen die minder voor de hand liggen. Je kunt het niet zo gek verzinnen of het wordt vertaald in een geur (al vaker gesignaleerd). Een beetje en vogue: de wereld van theaters en operagebouwen uit de 19^de eeuw: roept een verloren tijdperk op waar velen zich nu tijdelijk graag in onderdompelen – dat weet Hollywood ook.

In menig kostuumdrama blijft het een komen en gaan van in mist gehulde koetsen waarin vaak verboden romantische relaties worden geconsumeerd of tot ontploffing komen. Julien: ‘Yvette, ma biche, we moeten stoppen, mijn vrouw heeft gedreigd me op straat te zetten!’ Yvette: ‘Julien, Julien, non, non, dan pleeg ik zelfmoord – vraiment, non, non, aahhhhhhh!’

Van een iets platter niveau: het café chantant (in het Frans zangcafé); plek waar vooral lokale muzikanten optraden. Hoewel er overeenkomsten zijn met cabaret, variété en vaudeville is een café chantant oorspronkelijk een terrasje waar uitvoerende kunstenaars populaire muziek – luchtig, soms gewaagd en zelfs grof, maar in tegenstelling tot cabaret apolitiek en niet confronterend – ten gehore brachten.

Het wordt voornamelijk geassocieerd met het belle époque in Frankrijk die duurde van 1870 tot 1914 en waar de Fransen, getraumatiseerd door de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog, nostalgisch terugkeken op het schijnbaar gouden tijdperk voor de oorlog waarin louter onbezorgd plezier maken zo vanzelfsprekend leek.

Café Chantant – mij aangeboden door http://www.parfumaria.com – is dus ook de naam van een nieuwe Nobile 1942-parfum. De sfeer: ‘A cheerful buzz, burns of laughter, ladies in stunning evening gowns whose chypre perfumes are blended with gentlemen’s tobacco, ready to enjoy the show from their table in the front row, no matter their social status. The enjoyment of the pleasure, a genuine joie de vivre towards the end of the nineteenth century, following a wave of optimism, regenerating the great European capitals’.

‘First in Paris, the café chantant influenced Italian artists of great fame and they became hunters of the Italian café chantant. Even ladies regularly attending the cafes had fun by imitating the gestures and clothing of those women who drove their men so crazy… the sciantose (een straatversie van de operadiva), a full-Italian folk which flavor delivers pleasure to everyone’.

Even terzijde: volgens mij bestond het chypreparfum als zodanig toen nog niet. Hoewel volgens de boeken Guerlain in 1910 Chypre 53 en Chypre de Paris te koop aanbood, is het pas in 1917 wanneer ‘inhoudelijk’ de eerste echte chypre wordt uitgevonden door François Coty.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een te verwachten ingrediëntenlijst. Maar geen chypre. Een beetje neo-chypre. Logisch als je een nostalgisch en sentimenteel getinte geur wilt maken. En dat is volgens mij de bedoeling van Café Chantant die zweeft tussen gourmand en oosters.

Anijs, heliotroop en vanille bepalen de toon. De eerste wordt in de opening begeleid door zwarte bes en laurier. Eerlijk gezegd: die twee neem ik niet echt waar. Of, volgens mij later – met name zwarte bes – die pas begint te leven als de zoete, amandel-vanilleachtige heliotroop zich meldt.

Die wordt gourmand door heemst. Ofwel, althea officinalis (tekening). De struik is lid van de kaasjeskruidfamilie waarvan het slijm uit de wortel traditioneel werd gebruikt ter bereiding van marshmellow.

Vandaar de meer bekende naam: marshmallowplant. Deze zoetigheden worden poederig door iris en krijgen een sensuele ondertoon door vanille begeleidt door kruidig-poederig benzoïne, poederig musk en een krachtige patchoeli-noot. Laatste voorkomt gelukkig, wat mij betreft, dat Café Chantant te poezelig en te gourmand wordt.

RUIK & VERGELIJK

Toch slaagt de geur er in een zekere mate in vergane glorie en mufheid (positief bedoeld) op te roepen, alleen niet zo krachtig als onderstaande odes op het belle époque.

Hilde Soliani Vecchi Rossetti (2008)

Histoires de Parfums 1889 Moulin Rouge (2010)

THE VERT YVES ROCHER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 15, 2013

Geplaatst in: Uncategorized. Getagd: bvlgari, eau de cologne, groene thee, yves rocher. Een reactie plaatsen

INSTANT GROENE GEUR-VERKOELING

VOOR DE PRIJS HOEF JE HET NIET LATEN: € 12,90 VOOR 125 ML

Jaar van lancering: 2003

Laatst aangepast: 15/07/13

Neus: onbekend

Concept & realisatie: Yves Rocher

1992: een belangrijk jaar in de parfumgeschiedenis. Tussen de tientallen nieuwe geuren uit de masstige-sector, zaten er drie waarvan je de invloed nu nog steeds ruikt. Angel van Thierry Mugler, Issey Miyake’s L’Eau d’Issey en Eau de Cologne au Thé Vert van Bvlgari.

De eerste was revolutionair door de verwerking van aroma’s die je opsnuift bij de banketbakker, de tweede – hoewel minder spectaculair – door parfum ‘gewoon’ naar helder water te laten ruiken, door het benadrukken van de transparante kant van bloemen.

Groene thee was het geheim van de derde. Ook voor het eerst verwerkt. De geur – in eerste instantie ontwikkeld om de sfeer van de boetieks van de Italiaanse juwelier een onderscheidende identiteit te geven – bleef een lange tijd bekend ‘in eigen kring’.

Maar rondom de millenniumwissel ging groene thee breed; werd een nieuwe standaard voor frisheid. Donker, groen, beetje stroef en tegelijkertijd dorstlessend – exact wanneer je gekoelde thee drinkt. Maar sloot eveneens naadloos aan bij de body- en mindtrend: want één van de eigenschappen van (groene) thee: de rustgevende, dus therapeutische werking op de ‘ziel’.

Werd toegepast als ondersteunend element in de opening of als ‘solifleur’. Zoals Thé Vert van Yves Rocher. Wat een topgeur! Met name als je prijskwaliteitverhouding in acht neemt.

Heeft dan wel niet de kracht, het raffinement en de ‘diepgang’ van Eau de Cologne au Thé Vert, toch geeft het dezelfde groene, verfrissende en ontspannende sensatie. Yves Rocher ziet groene thee als een ‘inspirerende sereniteit’ en selecteerde hiervoor Camellia sisensis, ‘bekend om zijn kalmerende eigenschappen’.

Verder: ‘De sprankelende, frisse geur van deze eau de fraîche prikkelt uw zintuigen en geeft lichaam en geest weer nieuwe energie’. Met name nu – de zon staat hoog aan de hemel, er is bijna geen wind (in Brussel) – merk ik de wonderlijke werking (verkwikkend én kalmerend) van deze ‘fraîcheur végétale’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik weet nog steeds niet of men groene thee-aroma kan onttrekken aan het blad (zoals bij patchoeli) of dat het een combinatie is van diverse groene ‘verbindingen’ (zoals styrallylacetaat, phenylacétique-aldehyde, triplal en 3-Hexenol) gecombineerd waterachtige moleculen – of beide.

De door Yves Rocher opgevoerde Camellia sinensis (sinensis is latijn voor Chinees) is niet meer en niet minder dan de ‘gewone’ theeplant – tekening – met als oorspronkelijke habitat Zuidoost-Azië waarvan de jonge scheuten worden gebruikt voor de productie van witte thee, groene en zwarte thee, en oolong. Hoe het ook zij: het is de groene sensatie – denk aan de klassieke Pick Wick – in Thé Vert. Maar de frisheid komt ook voor een groot gedeelte op conto van de explosieve hesperide-opening (citrus en sinaasappel).

En om de groenheid van de theenoot te versterken werd munt en selderij (!) toegevoegd. Het verklaart de kruidige ondertoon. Jasmijn zorgt dat de thee een beetje bloemig wordt en witte musk in de basis versterkt in dit geval het frisse en ‘schone’ karakter van de groene thee.

RUIK & VERGELIJK

Aan groene thee wordt een heilzame werking toegeschreven, alleen ontbreekt het aan wetenschappelijk bewijs voor deze claims. Volgens de Amerikaanse National Library of Medicine en de National Institutes of Health zijn twee effecten waarschijnlijk. Een specifieke zalf (goedgekeurd door de FDA) waarin groene thee-extract is opgenomen werkt tegen genitale wratten. Daarnaast heeft de cafeïne in groene thee een bevorderend effect op mentale alertheid.

Bvlgari Eau de Cologne au Thé Vert (1992)

Elizabeth Arden Green Tea Scent (1998)

L’Occitane Thé Vert (1999)

Roger & Gallet Eau de Thé Vert (2000)

Ted Lapidus Création Thé Vert (2008)

L’Occitane – La Collection de Grasse – Thé Vert & Bigarade (2013)

Téo Cabanel Hegoa (2013)

LYS FUME – PRIVATE BLEND JARDIN NOIR – TOM FORD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 14, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Getagd: lelie, private blend, tom ford, ylang ylang. Een reactie plaatsen

NARCOTISCH, DECADENT, VOLUPTUEUS

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 14/07/13

Neus: helaas onbekend

Concept & realisatie: Tom Ford

Tom Ford heeft duidelijk geen last van de wereldwijde crisis. Zo lijkt het althans. Logisch: hij richt zich specifiek op de klant die zich in eerste instantie niet druk hoeft te maken over zoiets ordinairs als geld. Heeft hij, praat er niet over. Niet chic. Ook als het slecht(er) gaat. Keeping up appearances! ‘It don’t take millions to make me care, I’ve even been nice to a poor millionaire’, zong Eartha Kitt ooit.

Daarnaast: het is altijd zo geweest en zal altijd zo blijven: met name in onduidelijke tijden wanneer verfijnde producten overbodig en nutteloos lijken, toont de luxesector zich op zijn scherpst en meest uitgelaten. Het is een zo’n soort overlevingsstrategie die moet aantonen dat, ondanks alles, creativiteit en vernieuwing (ook al presenteert die zich als oude wijn in nieuwe zakken) de wereld niet direct beter maakt, maar wel verrijkt.

En het biedt de ‘not yet haves’ de kans te blijven dagdromen: ‘Als ik de loterij win, dan…’. In ieder geval: Tom Ford blijft de parfumwereld verrijken. Nieuw dit jaar: Sahara Noir, en voor het komende najaar verwacht in de Private Blend-serie: Atelier d’Orient, een parfumkwartet: Shanghai Lily, Plum Japonais, Fleur de Chine en Rive d’Ambre.

Ondertussen helemaal vergeten Lys Fume te beschrijven. Deze geur bevestigt voor mij hoe serieus en gedurfd Tom Ford naar het parfummetier kijkt: veel van zijn klanten mogen ‘hem’ dan puur om de naam kopen, dat wil niet zeggen dat hij ze gemakkelijk tevreden stelt. Integendeel: luxe is voor hem meer dan ‘being posh’ en ‘being snob’ – het veronderstelt ook een zekere kennis, ervaring en – in combinatie met parfum – het je laten verwonderen over de kracht en het mirakel van ingrediënten die over het algemeen niet echt favoriet zijn.

Zoals de lelie. Qua geur een echte krachtpatser: overrompelend, bijna verstikkend. Daarom is een pure leliegeur niet bepaald geliefd. Het lijkt alsof Tom Ford met zijn ‘gerookte lelie’ nog een stap verder gaat qua ‘acceptatiegraad’. Hij dompelt deze ‘bloem des doods’ onder in een rijke, oriëntaalse melange die – wat mij betreft – juist als het vol zomer is, je laat ervaren hoe prettig het is om dan juist zware geuren te dragen: de jus op je zwetende huid beschenen door de zon, manifesteert zich dan nog beter: krachtiger en rijker, maar vooral sensueler, om niet te zeggen geil, maar dan wel chic-geil, niet pornochic (de ‘stijl’ die Tom Ford introduceerde toen hij nog voor Gucci werkte).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Vooropgesteld: hoewel Lys Fume is ‘gemaakt’ voor zowel vrouw als man, zal die voor hem toch moeilijker te begrijpen en daardoor te dragen zijn, lijkt mij. Wat een sensuele bloemigheid. Tom Fords’ voluptueuze lelie bloeit op zijn volst en ziet zijn narcotische spoor versterkt door de eveneens sensuele en koppige ylang-ylang (foto).

Mooi: niet echt een klassiek-frisse opening: slechts een ‘zuchtje’ mandarijn die wordt begeleid door energiek roze peper en direct een donker kruidig randje krijgt door ‘droogstoffig’ nootmuskaat en dito kurkema. Interessant: Ford had ook een gulle dosis van het nu in nichekringen zo populaire saffraan kunnen toevoegen (harmoniseert ook heel mooi met de lelie). Not dus. Nog interessanter: de zware lelie-ylang-ylang-combinatie wordt elegant gecompenseerd door een groen-kruidige noot van basilicum en davana-gras. Geeft Lys Fume een soort van ‘lucht’. Toch blijft de sensuele bloemigheid vermengd met kruiden regeren, in de basis versterkt door klassieke oosterse verleiders als vanille, amber, cistus labdanum en styrax.

Eigentijds wordt de geur doordat Tom Ford de geur onderdompelt in een rumessence. Hierdoor gaat de lelie niet roken, maar vloeien. Als het goed is, ruik je in de basis ook eikenhout, maar ik doet dat niet. Maakt niet uit: Lys Fume is in de Jardin Noir-collectie letterlijk de meest uitdagende, die het ‘meeste’ vraagt van de kopers. Maar is ook de geur die ik qua naam niet begrijp. De rook ontgaat mij.

RUIK & VERGELIJK

Wandel verder in de zwarte tuin, laat je ook verrassen door de donkere en voluptueuze kant van respectievelijk roos, narcis en hyacint. Aangelegd door uw favoriete ‘jardinier’:

Tom Ford – Private Blend Jardin Noir – Cafe Rose (2012)

Tom Ford – Private Blend Jardin Noir – Jonquille de Nuit (2012)

Tom Ford – Private Blend Jardin Noir – Ombre de Hyacinth (2012)

ACQUA DECIMA EAU D’ITALIE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 13, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Getagd: alberto morillas, annick goutal, neroli. Een reactie plaatsen

ECLATANT WATER

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 13/07/13

Neus: Alberto Morillas

Concept & realisatie: Sebastian Alvarez Murena, Marina Sersale (foto onder)

De geur betekent vrijvertaald ‘het tiende water’. Waarom? Simpel: het is de tiende geur van Eau D’Italie, het sympathieke nichehuis waarvan ik – mea culpa, mea ultima culpa – nog maar één geur heb besproken: Sienne L’Hiver uit 2007. Als je die aanklikt, krijg je ook meer te weten over het hoe en waarom van het merk. Nog acht te gaan.

Acqua Decima – waarvan ik op de hoogte werd gebracht door www.parfumaria.com – is niet echt origineel. Wil zeggen het is een geurgenoegen – dat wel! – die de kwintenssens van de Mediterranée heeft gebotteld. En dat is natuurlijk al heel, heel, veel, veel, vaak, vaak gedaan. In dit geval een wandeling over ‘het pad der goden’: een spectaculaire route dat de Amalfi-kust verbindt met de baai van Sorrento waar je tijdens je trektocht vanaf wilde kliffen kunt genieten van de azuurblauwe Middellandse Zee. Toch maar een keer doen…

Fijn aan Acqua Decima: het hoge puur natuur-gehalte. Je hebt het idee dat je alle ingrediënten ‘persoonlijk’ in volgorde van opkomst opsnuift tijdens de wandeling. Hierdoor moet ik qua sensatie denken aan een mix van Eau d’Hadrien (1981) en Eau du Sud (1996) van Annick Goutal. Een compliment, maar het grote verschil is…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… de spectaculaire muntnoot. Die verlevendigt de hesperide-opening van citroen en mandarijn enorm. Die wordt hierdoor koel en minty, alsof je een citrussorbet besprenkeld met crushed munt (dus niet alleen ter decoratie zoals op de foto) verorbert en gelukkig geen associaties met tandpasta oproept. Hoewel sommigen dat wél zullen ruiken en juist prettig zullen vinden.

Deze frisrillende sensatie wordt in het hart zachter door neroli en petitgrain: ook fris maar met een bloemige ondertoon. En deze ‘bloemigheid’ wordt versterkt door een flinke hedione-injectie. Ook wel bekend als waterjasmijn die in Acqua Decima doet waarom het zo geliefd is: jasmijn stralend in een door de zon beschenen zee. In één woord en dan letterlijk opgevat: eclatant.

De afronding is ‘aards’ door witte houtsoorten en vetiver (ruik je op een gegeven moment heel mooi en ‘afzonderlijk’ door de compositie heen), en zorgt er eigenlijk alleen maar voor dat de ‘citrusmunt-sorbet’ zich kan blijven handhaven. Ik meen ook, in dit geval, een prettige witte musknuance te ruiken.

Acqua Decima heeft namelijk ook een schoon en frisgewassen sensatie – maar dat kan ook verbeelding zijn. In ieder geval: een prachtige variatie op het Middellandse Zee-thema dat niet moeilijk doet maar ook niet makkelijk – lees: een, twee drie, mengen maar, hupsakee, klaar – is samengesteld. Gewoon verfijnd.

RUIK & VERGELIJK

Alberto Morillas – in 2003 onderscheiden met de Prix François Coty – heeft al vaker de Middellandse Zeegebied – zowel het ‘land’, zowel de zee – olfactorisch gebotteld:

Giorgio Armani Acqua di Giò (1994)

Acqua di Parma Colonia Intensa (2008)

Collistar Acqua Attiva (2009)

Versace Versense (2009)

Salvatore Ferragamo Acqua Essenziale (2013)

Ermenegildo Zegna Uomo (2013)

GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES

OPUS I – THE LIBRARY COLLECTION – AMOUAGE

HONEY MARC JACOBS

TABAC ORIGINAL MAURER & WIRTZ

DEVIL IN DISGUISE MARK BUXTON PERFUMES

UNTITLED #2 MAGNETIC SCENT

PEGASUS PARFUMS DE MARLY

CAFE CHANTANT NOBILE 1942

THE VERT YVES ROCHER

LYS FUME – PRIVATE BLEND JARDIN NOIR – TOM FORD

ACQUA DECIMA EAU D’ITALIE

Meest recente berichten

Archief

Categorieën

Meta