STOM! STOM! STOM! TOM FORD ALS FILMREGISSEUR RIJDT SCHEVE SCHAATS!
De pers met hebbedingetjes beïnvloeden mag dat wel, mag dat niet? Het gebeurt in ieder geval aan de lopende band. Geurengoeroe geniet nú nog steeds na van de cadeauregen die tot voor kort op hem neerplenste. Maar weet wel aan wie je wat schenkt als parfumhuis. Als je niet oppast, verspeel je misschien zo maar een kans op een ‘hele belangrijke prijs’. Tom Ford bijvoorbeeld een Golden Globe.
In de chique wereld van high end-parfums wordt etiquette hoogst gewaardeerd: aanbieders en promotors bejegenen elkaar uiterst voorkomend. De regels en wetten moeten wel uiterst streng nageleefd worden: ik (aanbieder) nodig jou (‘beautyjournalist’) uit voor een tripje naar een metropool, naar een verafgelegen droomparadijs om kennis te maken met een nieuwe creatie. Je wordt met alle egards ontvangen, op het bed van het viervijfzessterrenhotel ligt een envelop – ‘Oh wat sympathiek, de uitnodiging voor het diner is handgeschreven op handgeschept papier’ en, hoe bijzonder, door de uitnodigende partij persoonlijk ondertekend: ‘Merci d’être venu pour le devoilement de mon nouveau parfum, â ce soir’. Was getekend: vul maar in.
Op de aan het ‘onthullingsdiner’ voorafgaande borrel is het ook fijn chic – was elke dag maar zo. De naar eb neigende champagneglazen worden zonder het zelf expliciet te duiden bijgevuld – het leven is verrukkelijk! Natuurlijk, de tijdens het diner – omlijst met gesteven damasten servetten, zacht flikkerende kaarsen, glinsterend kristal en exquise bloemendecoraties – gepresenteerde parfumcreatie wordt met extatisch enthousiasme ontvangen. Daar kwam je tenslotte voor, word je voor betaald: ‘Nee, echt, prachtig – he/she did it again! Marvellous!’
Conform de regels bericht je als beautypers hierover in je magazine met een aan aanstellerigheid grenzende jubelverhaal (helemaal met de speciale geschonken cadeaus – tas, zonnebril, sjaal, schoenen) indachtig. Je moet wel: doe je het niet of je heb een te verwaarlozen kritische kanttekening? Kan zo maar zijn dat geplande advertenties worden teruggetrokken, en nog erger, dat je nooit meer wordt uitgenodigd door de perfecte gastgever.
Geurengoeroe heeft ook jarenlang uitnodigingen geaccepteerd voor deze ‘voor-wat-hoort-wat’-promotie. Hij hield wel altijd rekening met de titel waarvoor hij schreef ondanks het feit dat hij op voorhand vaak wist dat desbetreffende geur zou floppen. Voor Ici Paris XL: logisch alleen maar positief, zij het op eigen wijze, want deze parfumketen heeft slechts een (gerechtvaardigd) doel: omzet. Bij andere titels (HP/De Tijd, Elsevier, vakbladen) kon hij ‘vraagtekens stellen’ omdat die niet afhankelijk waren van advertenties van parfumhuizen. En dan nog: een marketingman van Paco Rabanne uitte een keer zijn ontevredenheid dat ik in het vier pagina’s tellende HP-artikel te weinig aandacht had besteed aan de geur waarom het ging: Ultraviolet.
Hebbedingetjes geschonken door parfumhuizen, zetten je voor een fait accompli. Het enige wat je kunt doen: weigeren of zeggen dat het je niet zal weerhouden van ‘kritische kantlijnen’ als je die al ziet, als je die al wilt zien. Tussen twee haakjes: 95 procent van de journalisten heeft geen verstand van geuren, wel van lifestyle – die schrijft er dus omheen: ‘Huppeldepup, ook uitgenodigd, droeg een jurk van!’ Vul naam van je favoriete actrice/ontwerper in.
Tom Ford heeft in deze onlangs faux pas gemaakt. En wel door journalisten/juryleden niet een, maar twee geuren (een voor hem, een voor haar) toe te sturen. In dit geval niet de beautypers, maar de jury van de Hollywood Foreign Press Association. De bedoeling: de leden gunstig stemmen voor zijn film Nocturnal Animals – goede naam voor een geur by the way – en zo de kans op een Golden Globe te vergroten. Foute boel Tommetje! De associatie heeft namelijk een prijsslijmlimiet wat te ontvangen cadeaus betreft: max $ 95,00. Tom Fords paaigeurtjes hebben deze grens blijkbaar overschreden.
Als je je vervolgens verdiept in deze ‘contraprestatie’-methode gefaciliteerd door Hollywood, dan zakt je de moed in de schoenen. Moraal van het schandaalverhaal: álles it te koop. En doet mij gefrustreerd beseffen dat ik ooit een verkeerd beroep heb gekozen. Want in de filmwereld word je nóg meer gepamperd – de medische sector even niet meegerekend – om je als ‘journalist’ gunstig te stemmen. Vakanties hier, vakanties daar, zeldzame wijnen en – ‘oh wat origineel’ – een bruidstaart voor je voordeur afgeleverd ter promotie van het politiekcorrecte, hartverscheurende ‘interracial’ drama Loving (2016) met Colin Firth in de hoofdrol van regisseur Jeff Nichols.
Wat mij teleurstelt: het door Tom Ford geleverde ‘parfumweekmaak’-offensief. Twee lullige flesjes, waarom niet de 250ml-versies uit zijn Private Blend-serie: $ 595,00. Wat mij teleurstelt: dat een van mijn parfumhelden (hoewel die te veel geuren lanceert en zijn nieuwe campagne van Black Orchid te weinig Tom Ford is; te veel lijkt op een ‘beautiful boring’-campagne van een genderbender focussed cosmeticamerk) niet op eigen kracht een voor hem zeer belangrijke prijs wil winnen. Want hij positioneert zich steeds meer als ‘filmdirector turned fashiondesigner’ in plaats van andersom.
Mocht hij door deze paaijerij inderdaad zijn kaarten hebben verspeeld, dan hoop ik wel dat the Fragrance Foundation dit verlies compenseert met een prijs. Die reikt er jaarlijks zoveel uit, kan er nog wel een beetje bij: ‘And the price in the category Best Revamping Perfume Campagne goes to… , oh sorry I can’t open the envelop, a second, goes to… .’
Vreemd maar waar: op een ander gebied is er sprake van een merkwaardige positieve seksediscriminatie waar ze blijkbaar geen moeite mee heeft omdat ze vrouw is. Sterker, ze doet het met liefde. Gebeurt in de parfumerie en drogisterij. Recent onderzoek – de Volkskrant berichtte er deze week ook over – door de New York City Department of Consumer Affairs toont namelijk aan dat vrouwen meer betalen in deze winkels dan mannen in 42 procent van de onderzochte producten.
Opvallend: grote parfummerken weigeren hierop te reageren volgens CNN-reportage die ook onlangs aan dit onderwerp aandacht besteedde. Dior, Lancôme, Giorgio Armani. Vreemd, terwijl veel van deze parfumlabels so verdomde ontzettend committed zijn met ‘women’s issues’ – emancipatie, gender equality, ondersteunen van minderbedeelde lotgenotes in derdewereldlanden en meer van dit soort hartverwarmende initiatieven.
Daarnaast is er een andere trend in nicheland: ‘de verbouwing’. Dat betekent meestal een upgrading van een merk. Het doel: meer veronderstelde verfijning, een veronderstelde rijkere uitstraling. To name a few in alfabetische volgorde: Christian Dior, Dyptique, L’Artisan Parfumeur, Mona di Orio, Parfum d’Empire, Profumo di Forte. Dat betekent dus in negen van de tien gevallen dat de prijs mee de lucht ingaat. Nadeel voor de verkopende partij: de oude versies mogen zelden in de aanbiedingenbank. Doe je dat toch dan wordt vaak met advocaten of het beëindigen van het contract gedreigd. Hoe leg je dit aan je klant uit?
Ligt het nu aan het feit dat ik gisteravond al de hele avond Dirty Chai Tea dronk van Celestial Seasonings of was het alleen de geur Close up – met in mijn gedachten op de achtergrond 
Deze frisheid golft in feite niet heen en weer, stroomt in één richting en wel naar het hart van deze dus eigenlijk gewoon klassiek opgebouwde geur. Wel leuk hoor deze eerste golf, vooral doordat de groene, onbestemd kruidige opening (van alles wat volgens mij: snufje anijs, snufje kaneel, snufje nootmuskaat, snufje kardemom, snufje kruidnagel, snufje dit, snufje dat) onverwacht bezoek krijgt van kers.
Denk niet bij bovenstaande dat ik aan het zweven ben. En ook nog (steeds) niet geabonneerd op Happinez. Er bevindt zich eveneens (nog) geen boeddhabeeld en/of -hoofd in mijn tuin, in mijn living. Wierookstokjes is ook niet echt mijn ding, en ik praat (nog) niet met muizen en omarm (nog) geen bomen.
Het wordt daarnaast al eeuwen verwerkt in lotions en parfums. Verbazingwekkend gezien de complexiteit dat het zo weinig verwerkt is in geuren. Prijsdingetje volgens mij. Opvallend, of beter gezegd wonderlijk (tenminste als het waar is): men heeft geprobeerd mastiek in andere landen te laten groeien. Flop.
Eigenlijk word ik in Lentisque twee keer getrakteerd, want naast mastiek ruik je, vooral in den beginne, overduidelijk galbanum. Wordt door 
Ik was onlangs weer bij parfumerie La Brune in Amsterdam. Kom er vaak vanwege de leuke, ‘verlichtende’ achtergrondinfo die ze altijd hebben en hun ervaringen op de winkelvloer. Alleen: Marion en Jeroen Graas stoppen er mee. Jammer. De reden volgens Jeroen Graas: ‘Omdat de verandering van de markt, de consument te veel van ons komt af te staan. Het gaat niet meer over luxe, beleving, kennis, service en goed advies. Daar zat, naast de liefde voor parfum, onze drive’. Ben benieuwd wat de Kinkerstraat ter compensatie krijgt. Een Ici Paris XL, een Douglas, een Mooi?
Als het goed is heb je ondertussen rood fruit geroken met nadruk op framboos. I know I raspberry when I smell one. Hier toch erg zwak, als een te uitgedunde, met te veel water aangelengde siroop zonder daadwerkelijk een pure, klaterende fruitsensatie op te roepen. Je ziet het teleurgestelde kind voor je dat zo’n glas krijgt voorgeschoteld. Ik zou als fram heel boos worden als ik zo slecht ‘natuuridentiek’ werd gekopieerd.
Ik was van de ene kant very blij verheugd, van de andere kant anxious met de ontvangst van Patchouly versie 2016. Verheugd (plus hopende) dat alle Etro-klassiekers geleidelijk aan op deze manier opnieuw in the spotlights worden gezet. Ze zijn het waard. Angstvallig: een dergelijke herlancering houdt meestal in dat aan de compositie is gesleuteld.
Ik ben de laatste tijd om verschillende redenen in een chypre-stemming. Waarom? Het blijft toch mijn meest geliefde tak aan de parfumboom. Neem daarbij het feit dat recent de parfumindustrie er steeds beter in slaagt om zonder en/of met zo weinig mogelijk gebruik te maken van het ‘signatuuringrediënt’ – eikenmos – chypres weten te creëren die bijna een getrouwe kopie zijn van de klassieke formule. En hierdoor – praise the lord! – roze chypres overbodig maken.
WAT WHIP IK EIGENLIJK?
Nu is het Roberto Cavalli. De net aangestelde ontwerper Peter Dundas en regisseur Scott Cooper lieten zich voor de multimediacampagne van Uomo inspireren door het inmiddels mythische verblijf van de Rolling Stones aan de Cóte d’Azur in 1971.
Uumo is een ‘rock ‘n roll’-charmeoffensief in geur. Christophe Raynaud stelde zich een verleidelijke oriëntaalse melodie met sterke houtbasis voor die synchroon loopt met het uiterlijk en het leidmotief van de drager. Deze ‘bohemian rhapsody’ opent met de bloem die wordt geassocieerd met de dandy en tevens Raynauds geliefde ingrediënt is: het donkerpaarse naar zwart neigende viooltje.
Dilemma: welke geur vandaag recenseren? Qual der Wahl zoals de Duitsers het noemen. Een echt interessante nieuwkomer (wat zijn de maatstaven?) of een algemeen ‘geurgevalletje’ (wat zijn de maatstaven?). De oplossing: iemand anders de keuze laten maken. Een vriendin was op bezoek met nihil interesse voor parfum. Ze bestaan nog dat soort mensen – gelukkig. Ze spuit op wat ze cadeau krijgt. Er zijn dagen dat ze niet spuit omdat ze het gewoon vergeet. Ze pakte dus lukraak zonder op de merken en de verpakkingen te letten: Uomo van Salvatore Ferragamo.
Ik vraag me je af hoe het overleg tussen de twee neuzen is gegaan. En hoeveel tijd de ontwikkeling van de geur in beslag heeft genomen. Ik denk: niet veel. Het is een ‘intikkertje’, een crowdpleaser die nu in de ketenparfumerie doorgaat voor chic-klassiek. Het is een volgens mij een kwestie van op een paar knoppen drukken om de nu zo geliefde ambroxan-sandel-kasjmier-houtbasis te voorzien van wat ‘onderscheidende’ smaakmakers.
GEURENGOEROE 