‘N°2016’: ODE AAN DE EENVOUD
Jaar van lancering: 2016
Laatst aangepast: 02/10/16
Neus: Olivier Polge
Model: Lily-Rose – dochter van Johnny Depp en Vanessa Paradis – Depp
De kracht van een klassieker? Dat het zich probleemloos weet aan te passen aan heersende modes en codes zonder het ware karakter van de compositie te verloochenen. Zegt men. Heeft men ooit bedacht. Was het Coco Chanel zelf die niet zei: ‘Ik wil onderdeel zijn van datgene wat gaat komen’. Beweert ‘Chanel’ nu. De sinds 2014 aangestelde ‘in huis parfumeur’ Olivier Polge verdiepte zich in het geheim van N°5 en vertaalde dat naar een eigentijdse variatie voor een nieuwe generatie. Het resultaat: N°5 L’Eau. ‘Zo essentieel als water, puur, fris, mooi, universeel, een bron van leven’.
Is nodig, want het ‘algemene’ vooroordeel: N°5 is een mooi, alleen te zwaar voor ‘de nieuwe generatie’ consumenten. Dat ligt dus niet aan gebruikers, maar aan de manier waarop nu parfums worden geproduceerd en ‘vermarket’: licht, luchtig, transparant. Niet zwaar, vol en rijk. We hebben het dan wel over masstige-geuren – een samentrekking van massa en prestige, niet over niche. Want als je blind een jonge consument N°5 laat ruiken, zonder verhaal, zonder uitleg, grote kans dat ze de geur ‘best wel te pruimen’ vindt.
Hoe het ook weze moge, Chanel wil de aansluiting met de jonge consument niet missen. Wie niet in parfumland? Vandaar N°5 L’Eau. Het is recentelijk de tweede poging van het couturehuis om dé klassieker van de 20ste eeuw te verjongen. De vader – Jacques Polge – van Chanels huidig huisneus deed het in 2007 met Eau Première. Hij zei toen: ‘Ik wou het parfum een meer heldere en pure benadering geven zonder me te veel van het origineel te verwijderen’. Hoewel de ingrediënten in nieuwe verhoudingen gepresenteerd, bleef het typische kenmerk van N°5 overeind: de aldehyden.
Wat doet zijn zoon, Olivier, negen jaar later: ook hij ontleedde als een chiurg stuk voor stuk alle ingrediënten en presenteerde die eveneens in nieuwe verhoudingen. Alleen nòg meer in sync met de parfumcodes van het nieuwe millennium. Dus zorgeloos en transparant. Met andere woorden: ‘Een ode aan de eenvoud’. N°5 L’Eau is minder abstract en diffuus dan zijn voorgangers, is als compositie eenvoudiger te analyseren.
N°5, gelanceerd in 1921, staat bekend om zijn overdosis aan aldehyden. Een revolutionair synthetisch component – door Chanel als eerste toegepast samen met de neus Ernest Beaux – dat bloemen in een compositie voller en rijker laat bloeien, met een bijna metaalachtige finish. Deze aldehyden worden in N°5 L’Eau door Oliver Polge getemperd door ze te omringen met een fris en tintelend hesperide-boeket van citroen, mandarijn en sinaasappel. Je ruikt de aldehyden nog wel; present maar meer als ‘herinnering’ op de achtergrond. Een leuke ervaring in vergelijk met het eau de parfum. De bloemen in het hart blijven hetzelfde.
Alleen ook hier: de onderlinge verhoudingen veranderd. Sensuele roos en helder jasmijn bloeien zoals in N°5, alleen zorgt een groenere versie van ylang-ylang voor een meer modern-elegant geheel. Maar ook hier: een diffuus boeket als resultaat. De verrassing zit hem voor mij in de basis. Vetiver en cederhout garanderen een duidelijke houttoon – strak en droog – die door witte musk en katoen een frissere en transparante ondertoon krijgt. Zie daar het modern elan. Alleen: de reacties van doorgewinterde klassieke N°5-fans in mijn vriendenkring lopen nogal uiteen. Ik ga binnenkort een meer uitgebreide consumententest doen. We houden u op de hoogte.
Tenslotte, vergeet niet dat N°5 L’Eau geen eau de cologne, geen verwaterde versie is van het origineel, het is een nieuwe compositie helemaal toegepast op de geurcodes die nu spelen. Met de mediapremière N°5 L’Eau toont dat Chanel de wereld van social media perfect aanvoelt. Geen officiële persconferentie, maar gewoon via Instagram wereldkundig gemaakt – als opwarmertje. Gevolgd door een abri-campagne. Daarnaast werden invloedrijke bloggers, vloggers en ‘Instadrammers’ op de door Chanel beheerde roosplantages in de omgeving van Grasse uitgenodigd om de geur aan den lijve te ondervinden.
En kijk eens hoe de geur internationaal wordt ontvangen – ta-da! ‘the unboxing’ – door mindere ‘influential’ parfumbloggers! Zet je wel je wekker om de vijf minuten.
Bvlgari presenteerde in 2014 zijn langverwachte nichelijn: Le Gemme. Een sextet. Tegen mijn verwachting in werd de consument niet echt tijd gegund zich hierin te verdiepen, want een jaar later werd de lijn uitgebreid met een trio, die me eerlijk gezegd is ontsnapt: Lazulia, Zahira en Selima. Afgaande op deze namen, weet je bijna zeker waar Bvlgari met Le Gemme zijn pijlen op richt: het Midden-Oosten. Heb ze geroken in de Bijenkorf. De eerste is oudh-geïnspireerd, de tweede een kruidige floriental met ylang-ylang omringd door een krans van kruiden. De derde een door saffraan gedreven kruidige infusie. En ze vielen me eigenlijk mee, stelden me niet teleur omdat de algemene boodschap van Le Gemme gewaarborgd bleef: niet overrompelend en zwaar – ‘zoals ze het daar willen’ – maar luchtig en transparant zoals het licht speelt met gefacetteerde edelstenen.
Splendia – naam behoeft geen uitleg dunkt me – wordt omschreven als een ‘lichte delicate bloemengeur met groene noten van narcis, iris, magnolia en mos’. Voor mij geschilderd als een pastel. Een tedere omhelzing. Magnolia geeft de zachte bloementoets met een frisse ondertoon die wordt voortgezet met iris.
Via K & Co had ook een nieuw huis meegenomen waarvan ik weleens gehoord had. Werd me een tijdje geleden gepresenteerd door een parfumerie die het overwoog te verkopen: La Parfumerie Moderne. Waar ik het merk toen bij de eerste kennismaking totaal nevernooitjamaisniet mee associeerde was de wereld die ‘ons’ als zó begerenswaardig wordt voorgeschoteld, en waarvan ‘we’ weten dat die voor weinig mensen is weggelegd: de met vijf, soms wel met zes sterren gedoteerde hotels met legendarische status. Of zoals La Parfumerie Moderne het zelf omschrijft: ‘Het tijdperk van glamour, de legendarische hotels met hun tijdloze elegantie en hun chique reizigers uit heel de wereld’. Wat kenmerkt deze – tijdelijke – vijfsterrenverblijven? La Parfumerie Moderne: ‘Sommige oorden hebben een ziel, alsof ze verlicht worden door een onzichtbare maar sterk voelbare aanwezigheid’. Wordt vervolgd met: ‘Dat geldt ook voor de parfums van La Parfumerie Moderne. Met heldere lijnen en mooi getekende vormen onthult elke creatie andere texturen van grondstoffen, die de sfeer aankleden en vullen. Een elegante structuur en speelse verwijzingen naar de grote klassiekers van het begin van de twintigste eeuw. Ook dat is La Parfumerie Moderne’.
Désarmant is een ode op een bloem die al een tijdje uit de gratie is: sering. De bedoeling van deze ontwapende geur wordt mooi omschreven: ‘Schenkt de sering haar adelbrieven en haar raffinement terug’. Ook hier: elegantie ten volle uit. Je ziet de volle trossen van de sering zachtjes in de wind bewegen. Maar wel geplaatst in een verwilderde tuin omdat de sering niet lieflijk is, maar een onstuimig randje vertoont door styrax en enorm verrijkt wordt door een boeket weelderige noten opgebouwd uit ylang-ylang, roos en osmanthus. Niet als zodanig stuk voor stuk te ruiken. Het is meer de totaalimpressie.
Bestaat toeval? In mijn behoefte aan een andere interpretatie van het vermaledijde story telling in de parfumerie en lifestylekringen, stuitte ik tijdens een avondje Wikipediaën – hobby van me: tik een naam in die je interesseert en kijk waar je drie uur later terechtkomt – op Liberace. Zoals bekend verondersteld: een van de meest flamboyante entertainers die de wereld ooit heeft gekend. Volgens mij is Lady Gaga zijn geestelijk – uitgedaagde – kleinkind, maar dat is een ander verhaal.
Was ik dus onlangs bij 
Maar dit gezever van mijn kant kan ook een luchtweerspiegeling zijn in mijn gedachten. Zie ik het verkeerd? Ja, het is waar, ik moet oppassen dat ik niet cynisch word. Niet makkelijk als je een persbericht te lezen krijgt waarin staat vermeld dat de nieuwe geur is bestemd ‘voor de vrouw die niet bang is om haar vrouwelijke en sensuele kant te tonen’. Cliché van het zuiverste water.
Wat vond ze ervan? Lekker fris en pittig in de opening. Maar het was vooral de zacht-bloemige noot die haar beviel. En het allerlekkerste: het idee dat Bottega Veneta’s eerste geur erin viel te bespeuren. There you have de compositie in a nutshell.
Geurengoeroe heeft een bloggerprobleem. Hij is niet de enige. Wat wil: schrijven is ‘not’. filmpje, vlogje maken is ‘hot’. Zei onlangs de oprichter van Facebook himself via een… videomessage. Mensen hebben geen zin meer in ellenlange fijngeslepen en fijn geschreven bloggersuitwijdingen over het hoe en waarom. In zijn geval geur. ‘Zal wel’ denken de meesten. Je kunt het ook verwoorden in een clip van een, twee of drie minuten. Gebeurt natuurlijk al: duizenden plaatsen hun geurrecensies – die weliswaar vaak te lang door dralen – op internet via Youtube en andere kanalen. De meesten blijven steken in platitudes en/of van über-enthousiasme overlopende lofuitingen die garanderen dat ‘de merken’ geuren ‘ter beoordeling’ blijven toesturen.
Zoals: film & fragrance. Als hij het had geweten, en zijn agenda beter had gepland dan was Geurengoeroe nu in Berlijn. Daar wordt geëxperimenteerd – in de vorm van een festival – met onder andere films waarbij geuren op de achtergrond het verhaal sturen. Doel: de totaalbelevenis groter maken. Met andere woorden ‘story telling’ die het zintuig reuk actief betrekt bij de zintuigen gehoor en zicht. Andere onderdelen: Wolfgang Georgsdorf, uitvinder van het elektronische geurorgel Smeller 2.0, geeft première van geurcomposities die solo of in combinatie geluid, muziek, film en literatuur de bezoekers een geheel nieuw artistieke ervaring bezorgen.
Jaar van lancering: 2016
Geurengoeroe was een week in Parijs. Niet zozeer vanwege een fragrance-affaire, meer voor een familiefeestje. Toch ‘moest’ hij, mede op verzoek van enkele familieleden, wel iets ‘aan parfum doen’.
Totaal iets anders: Rose van Zara. Rook ik iets verder op de Champ-Elysées. Ik was op een bepaalde manier verbluft. Er bestaan sites waarop te zien/te lezen valt welke geuren van Zara zijn geïnspireerd op/gejat van populaire geuren uit het masstige-segment. Rose gaat een niveau hoger.
