GUERLAINS NIEUWE GEURSIGNATUUR

AQUA-VIOOLTJE

Jaar van lancering: 2018

Laatst aangepast: 02/06/18

Nu opgepast: longread!

Zoals eerder vermeld volg ik www.monsierguerlain.com, een los van Guerlain opererende site/blog die alle ontwikkelingen van het dit jaar 190jarig bestaande parfumhuis in kaart brengt. Meer registrerend en archiverend dan analyserend. Wel maakt het af en toe melding van opvallende kritieken, zoals deze week: Monsieur Guerlain haalt een Canadese blogger – U Smells Good – aan die een open brief aan Thierry Wasser, ‘hoofdneus’ van Guerlain, heeft geschreven.

Eerder een enorme open deur. Toonzetting: Guerlain wordt steeds commerciëler en minder creatief in de manier waarop het zoveel flankers uitbrengt die allemaal hetzelfde ruiken. Zo is L’Homme Idéal L’Intense, bijna identiek aan L’Homme Idéal Eau de Parfum volgens hem.

Tis niet waar! En dat geldt niet voor de concurrentie? Ik kijk niet eens meer naar dit soort Youtube-tjes. Kon het niet laten, toch even gereageerd: ‘Like Bill Clinton once said: ‘It’s the industry stupid’. The whole perfume world is infected by ‘flankermania’. Even niche brands release ‘tema con variazone’ (Tom Ford, By Kilian) year in, year out. Not to mention the ‘me too’s’ and ‘copy cats’. But there are enough brands that make good and discerning fragrances and do what Guerlain should do (like it once did): surprise and marvel. Driven by their own standard and vision on beauty instead of being ‘infused’ by marketing. Under the guidance of Thierry Wasser (and marketing) Guerlain has become too boudoir and gourmand powdery, cliché feminine, too glamour and childish at the same time (La Petite Robe Noire). Mon Guerlain is not a scent but ‘something lingering in the air’.

En: ‘When you sell your soul to the devil (multinational) things like this only happen… see  Yves Saint Laurent, see (fill in yourself). I could go on for hours, but no time and I don’t think Thierry Wasser doesn’t really care that much. The art of perfume has lost its soul in way, he knows it as well’.

Echt veel reuring heeft het niet gebracht zijn brief: ik keek eergisteravond, nog geen 1000 views. Anyway, ik vind dat het bij Guerlain ook wat minder mag, maar was ondanks alles toch blij dat ik Météorites Le Parfum kreeg toegestuurd. De reden: mijn prettige herinnering aan Météorites (eau de toilette) uit 2000. De reden: voor het eerst werd ik me bewust van hoe mooi, hoe elegant en gelaagd het viooltje eigenlijk kan bloeien: zwevend tussen zuurtjes- en zoetjesfris.

Leuke bijkomstigheid: door Météorites ging ik my all time Guerlain-favoriet Après L’Ondée (1906) en het nog steeds wonderschone en verstilde L’Heure Bleue (1912) nog beter begrijpen. Komt voor een gedeelte op conto van, als ik het goed heb begrepen, heliotroop (poederig amandel- en vanillezoet) die begeleid door iris en roos het viooltje ondersteunen. Interessant in deze: als je nu heliotroop ruikt krijg je direct een gourmand-associatie.

(Vermalijde) storytelling: ‘Thierry Wasser reconstrueerde de zachte en omhullende geur van Météorites die hem overspoelde toen hij voor het eerst het atelier betrad waar de parels gemaakt werden. Hij bewerkte alle facetten van het viooltje, van de groene noten tot de houtachtige basis en de poedertoetsen’.

WAT MÉTÉORITES LE PARFUM IK EIGENLIJK?

Even voor de goede orde: Météorites zijn de beroemde, als snoepjes gekleurde poederparels van Guerlain waarvan de kenmerkende geur als eau de toilette in 2000 werd gebotteld. Météorites Le Parfum is de nieuwe versie. Deze twee vergelijken is onmogelijk gezien ‘de wetten’ in de parfumerie sinds het nieuwe millennium zijn veranderd.

Hoe verder ervan verwijderd hoe lichter, poederiger, transparanter en easier to wear geuren over het algemeen zijn geworden. Exemplarisch: vergelijk de irisgeur van Prada (2010) met die van Tiffany & Co (2017), beide gemaakt door Daniela Andries. Het lijkt alsof de laatste een mist van de eerste is. Alles eigen aan iris – van koel, aards, fris tot poederig, bloemig, zonnig – is verdwenen in een verfijnde, omhullende, niet opdringerige en prettig-poederig gestemde muskgeur die richting chique shampoo golft.

Gaat ook op voor Météorites en Météorites Le Parfum. Het pure viooltjesparfum is vervangen door een – toch wel – girly geur die meer een stemming is dan een echte parfumervaring. Anders gezegd: het is geen paars maar een roze viooltje, dus een very light eau de toilette in plaats van een eau de toilette ‘richting’ eau de parfum. Le Parfum in Météorites moet je dan ook niet letterlijk opvatten.

Maar ben ik nu een geur-zeur? Het verfrissende zuurtjeseffect – zo eigen aan de eerste olfactorische explosie van het viooltje – is vervangen door een frisgroene aqua-injectie van appel, groene noten en bergamot. Hierop drijven viooltjes (waarvan meer het bladgroen dan de bloem wordt benadrukt) en rozen die hierdoor hun typische signatuur niet echt kunnen uitdragen want de blaadjes zinken al snel naar de bodem bedekt met witte musk en houtachtige nuances.

Eindresultaat: een Guerlain-mainstream marketinggeur. Aangenaam, maar veilig en smaakbevestigend in plaats van smaakuitdagend. Trouwens, de negen opnieuw gelanceerde Aqua Allegoria’s gaan mee in deze – zoals ik het zou willen noemen – ‘verpoedering’, ‘vercleaning’, ‘verveiliging’ en ach waarom ook niet ‘vertrutting’.

Het ‘verschrikkelijke’: in a way accepteer ik van Guerlain deze ‘werdegang’ omdat ik weet dat het huis – ook nog – bijzondere parfums maakt, mais Thierry Wasser montre-le vite, bien vite! Om me daarvan te overtuigen, binnenkort toch maar weer even naar Welvegem, Brussel of Parijs. Guerlain 190 jaar moet ook door míj ‘privé’ beleefd worden. Bij gebrek aan beter, in ieder geval door een vintage- of heritageparfum. Ik denk aan Mouchoir de Monsieur (1904) – la violette pour homme.

MR. BURBERRRY ON A BLUE MONDAY

INDIGO IS THE NEW BLUE

Jaar van lancering: 2018

Laatst aangepast: 08/04/18

Neus: Francis Kurkdjian

Heel veel luxemerken associeer ik niet met sport of welke vorm van lichamelijke inspanning dan ook, behalve misschien het ‘show offen’ van je nieuw gekochte kleding. Yves Saint Laurent et sport: non, non, non. Jil Sander und Sport: nein, nein, nein. Armani e sport: no, no, no. Burberry and sport: no, no, no. Laatste had een tijdje geleden een sportduo in het assortiment: in 2009. Vervolgt met een zeer koude versie: 2010. Waarom? It’s the economy stupid!

Een goed alternatief voor een sportgeur  – of is het nu een sportieve geur? – qua naaminvulling en beleving: blue. Daarna werd het jeans. Beetje saai inmiddels want zó vaak gebruikt. Maar blauw en jeans kun je chiquer interpreteren: we noemen het dan indigo.

Idee achter Mr. Burberry Indigo: een verkwikkende en frisse interpretatie van Mr. Burberry Eau de Toilette.  Want ‘waren we met Mr. Burberry in Londen, Mr. Burberry Indigo voert je naar een ontspannend moment langs de Britse kust en onthult ontspannen sensualiteit en natuurlijke mannelijkheid met een nieuwe geur’.

Need we say more? Nee, behalve dat je je 100ml en/of 150ml Mr. Burberry-flacon kunt personaliseren met max drie initialen via de monogram-service op Burberry.com, bij Burberrywinkels en geselecteerde warenhuizen.

WAT MR. BURBERRY INDIGO IK EIGENLIJK?

Bij dit soort aanvullingen gaan mijn wenkbrauwen altijd omhoog: ‘Burberry fragrances are created by Francis Kurkdjian for Takasago with a specific process of maturation and maceration to enrich the quality and the signature of the scents’.

Ofwel, een specifiek proces van rijping en maceratie om de kwaliteit en de handtekening van de geuren te verrijken’. Hier zeg je heel veel mee, hier zeg je heel weinig mee zolang je proces niet specifiek benoemt. Vervang geuren lukraak met een ander product en het ‘effect’ is hetzelfde.

In ieder geval: de succesvolste mannengeuren zijn casual, clean met citrusnoten. Vandaar ook Mr. Burberry Indigo (moet Burberry in Amerika in ieder geval bij mannen meer op de kaart zetten). Door Francis Kurkdjian rijk en ‘vol’ geïnterpreteerd. Vooral de frisfruitige opening met citroen en zwarte bes. Is mooi, soepel en zuiver: je ruikt het goed en goed in balans; de zwarte bes is niet té zoet.

De fris-groene rozemarijn, die te hoog gedoseerd vaak te fris en te etherisch kan worden, zet de compositie aan tot mannelijk maar wordt in toom gehouden door een groene golf die volgt met munt en viooltjesblad. Energiek en ‘natuur’ toch weer niet te.

De reden: de basis die snel volgt. Inderdaad clean, of beter gezegd bleek. Witte musk geflankeerd door ‘droge’ amber en ‘wit’ eikenmos. En dan zit je waar je de man moet hebben, waarmee je hem kunt (in)pakken: een schone, heldere frisgewassen geur met toch warmte (amber) en toch hout (eikenmos).

Indigo is de verfstof die stof zijn intense blauwe kleur geeft. Het pigment wordt uit de natuur verkregen: afkomstig van het plantengeslacht Indigofera (verspreidingsgebied Azië, Afrika, Midden- en Zuid-Amerika), maar ook verkregen uit wede (Isatis tinctoria) groeiend in streken met gematigder klimaat.

De kleurstof wordt gewonnen uit blad en tak die indigotine bevatten. De productie is gecompliceerd: blad en tak worden op hoge temperatuur geweekt in water zodat het gaat fermenteren. Bij dit proces komt gele vloeistof vrij die in contact met zuurstof verandert in blauw. Het bezinksel wordt gezuiverd, gedroogd en gesneden tot blokjes die tot poeder worden vermalen.

Weer een probleem: dit poeder lost niet in water op. Wat te doen? De zuurstof moet via een nieuw gistingsproces aan het poeder onttrokken worden. Om te zorgen dat het indigo zich hecht aan het textiel, wordt een loog (soda, potas, urine) in de kuipen gestopt. Als de stof uit het bad wordt gehaald, is het wederom geel maar tijdens het drogen doet het oxidatieproces weer zijn werk.

Eerst kleurt de textiel groen, maar geleidelijk krijgt het zijn steeds diepere onoplosbare blauw. ‘Vroeger’ werd met verven op zaterdag begonnen en liet men het tot maandag intrekken om daarna de stof te drogen. Hierdoor hadden de ververs ‘verplicht’ vrij. Het schijnt dat hier de uitdrukking ‘blauwe maandag’ vandaan komt.

OMG! OH MON GUERLAIN!

RETRO-GEVOEL MET EEN CLEANPOEDERPARFUM

Jaar van lancering: 2017

Laatst aangepast: 11/03/17

Neus: Thierrry Wasser, Delphine Jelk

Ben al dagen aan het klooien met de analyse van Mon Parfum. Ben al drie keer begonnen en nog steeds niet tevreden. Eerst de Angelina Jolie-invalshoek – die wordt bijna heilig verklaard in het persbericht. Toen de – voor mij – kitchy promofilm (kom ik op terug). Dan het retrogevoel dat het geheel oproept door de flacon.

Of zal ik dan toch maar met de borstklopperij en zelffelicitatie beginnen waaronder het persbericht bijna bezwijkt… Allemaal rondtrekkende bewegingen om het maar niet over de geur te hebben. Die heb ik nu al een stuk of dertig keer rondgesprayed – maar nog steeds gebeurt ‘het’ niet. Geen verrassing, geen verwonderen, geen verdieping. De twijfel nabij, Mon Parfum op toernee genomen langs vrienden, bekenden en kenners uit het veld. ‘Hier, moet je eens ruiken, wat vind je ervan?’ Blinde test. Ik liet in eerste instantie niets los. De gemiddelde reactie was gemiddeld. Nicht himmelhauch jauchzend, nicht zu Tode betrübt. Bij de onthulling van het huis en de opmerking dat het een grote lancering betrof: teleurstelling uitmondend in onverschilligheid. De algemene teneur: Mon Parfum is het resultaat van een doorgedraaide parfumwereld. Ik voeg eraan toe: geregeerd door marketing. En daarop word je all the way getrakteerd in het persbericht.

Het is natuurlijk allemaal goed bedoeld, maar voor mij is het allemaal een beetje teveel van het goede. Dat merk je vooral aan het opzichtig etaleren van zowel de knowhow van het huis als die van de neus. Vroeger vanzelfsprekend dus overbodig te vermelden, nu wordt alles uit de kast gehaald om duidelijk te maken dat Guerlain anders is dan de anderen. Wisten we toch al? Alleen al gezien het feit dat de toptiengeuren van de ketens in negen van de tien gevallen een modeachtergrond hebben. Neem daarbij dat Guerlain (anno 1828) kan buigen op een lange en rijke geschiedenis. Aan storystelling dus geen gebrek.

Alleen moet het parfumorgel met zoveel cliché-fuga’s (in een soort van jipenjanneke-taal: een vorm van meerstemmigheid waarin gevarieerde herhaling een hoofdthema is) bespeeld worden? Thierry Wasser zegt: ‘Ik voel altijd dat onweerstaanbare verlangen naar elders, naar steeds verder gaan in het zoeken naar nieuwe geuren.’ Lijkt met logisch – je bent een ware neus of niet. En: ‘De leidraad bij mij, net als dat van mijn voorgangers, is de passie voor fijn vakmanschap, de bewondering van de knowhow van handwerkers, voor authentieke ontmoetingen en oprechte gevoelens.’ Ik bedoel: toch vanzelfsprekend?

Het wordt pas interessant als hij het tegenovergestelde zou beweren en dan toch nog een goed parfum afleveren. Of neem deze: ‘Mon Guerlain is het concentraat van echte menselijke relaties van het soort dat maakt dat we iets ‘authentieks’ creëren. Al deze – van het veld tot het laboratorium – doorleefde en gedeelde emoties worden de geurnoten van Mon Guerlain, een parfum gecreëerd voor een buitengewone, oprechte en authentieke vrouw’.

Slik, slik, slik: deze vrouw heeft bijna iedereen in mind bij het maken van een geur. In vergelijk was de boodschap van Insolence (2006) prikkelender en de promoclip ook. In die van Mon Guerlain – met de titel Notes of Woman gemaakt door een héél belangrijke filmregisseur – zien we een gedachtenspel gevisualiseerd tussen een vrouw en een ‘lekker ding’ die de rol van parfumeur speelt ‘ten prooi aan de kwellingen van het creëren van een veeleisend en schitterend parfum’. By the way: een parfum kan niet veeleisend zijn, een ‘opdrachtgever’ – Angelina Jolie in dit geval – wel. Enne: ook niet leuk voor Thierry Wasser zou je denken: ingewisseld worden voor een jeugdiger versie om de link maar niet te missen met…

Ja het is mooi, ja het is sfeervol, ja very romantic, yes… very boring want al zó vaak gezien. Ik verwacht, ik ‘eis’ meer van Guerlain. Waarom? Omdat het huis zelf de lat zo hoog legt. Het speelt alleen nu op safe en leunt te veel op zijn ‘retro-erfenis’ – zie de flacon, voor het eerst door Guerlain gebruikt in 1908 (ontworpen door Gabriel Guerlain). Ik hou het er maar op – je moet toch wat – dat Guerlain onderdeel is van het beursgenoteerde LVMH en dus mee moet doen met de marketing-hurlyburly anders wordt het op de vingers getikt door de algemeen directeur.

WAT MON PARFUM IK EIGENLIJK?

Voor mij is Mon Guerlain een variatie op een te populair thema: clean, poederig-musky dat alle accenten snel naar de basis verschuift. In volle teugen genieten van intro, hoofdthema en grande finale is er niet bij. Ja, ik weet heel veel (jonge) vrouwen zullen het lekker vinden. Maar is het niet – ik haat de omschrijving – spannender die te trakteren op iets gewaagder, meer uitgesproken. Laat ik het zo dan schrijven: als Mon Guerlain een nieuwe variatie op La Petite Robe Noire (2012) was geweest – ‘The Red Carpet Edition’ – dan had ik er vrede mee gehad.

Vanille, lavendel, sambacjasmijn en sandelhout zijn de hoofdbestanddelen. Vooral de eerste twee zijn belangrijk – en ruik je direct – want dit ‘nieuw type akkoord’ maakt het mogelijk ‘los te komen van de man-vrouwtegenstelling, de tweeslachtigheid, doordat het zich richt op de verzoening van de geslachten. Dit geeft Mon Guerlain zijn kracht en moderniteit.’ Aldus Delphine Jelk die Thierry Wasser assisteerde. Maar neuzen, dit is al zo vaak met lavendel gedaan.

Guerlain deed het vorig jaar zelf nog met Mon Exclusif dat gelijk Mon Guerlain, Jicky (1889) als een soort van referentie had. Vervolgens ruik je jasmijn, maar niet als pure jasmijn, meer als een idee van bloemen. En het sandelhout is voor mijn gevoel besprenkeld met allerlei zoetigheden die richting gourmand gaan, het zij zeer beschaafd. Dat past dus helemaal bij de trend van nu.

En wat is de indruk van de belangrijkste draagster, Angelina Jolie? ‘Het is mijn onzichtbare tatoeage, mijn parfum, mon Guerlain.’ Tuurlijk, en haar band met Guerlain was sowieso al heel sterk omdat haar moeder (Marchelina Bertrand) altijd een poeder van het huis gebruikte. Maar, gezien het karakter en de uitstraling van Jolie, weet ik bijna zeker dat ze voor zichzelf een meer ‘Guerlainske’ geur in gedachten had.

Ik ga voor, heel simpel: Jicky. Ambigu, zwevend tussen fris, donker, ruig en verfijnd met een mooi ‘anti-randje’ (want animaal). Sounds like Jolie! Rumour has it by the way, dat haar favoriet 1969 (2001) van Histoires de Parfums is (volgens www.fashionista.com). Volgens www.celebrityinside.com daarentegen de geuren van Carolina Herrara. Volgens www.geniusbeauty.com, www.editorstop.com en www.fragrances.be.com Black (1999) van Bvlgari.

En wat ik heel erg vreemd vind: in het persbericht wordt niet gerefereerd aan Lavande Velours (1999), een van de eerste vijf Aqua Allegoria’s. Check maar, want de ingrediënten zijn bijna hetzelfde.