GEURENGOEROE

ACQUA COLONIA FRESCA HIERBA’S DE IBIZA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 1, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET A, KLASSIEKERS OPNIEUW GEROKEN, NICHE. Een reactie plaatsen

NICHE-COLOGNE AVANT LA LETTRE

Jaar van lancering: 1965

Laatst aangepast: 01/06/14

Neus: onbekend

Flaconontwerp: André Ricard, Isabel Torres

En nu we toch met eau de colognes bezig zijn (zie mijn vorige post)…. we’re going to Ibiza. Het 24/7/365-party-eiland staat in mijn gedachten nu vooral synoniem met door toeval rijk geworden urban hippies die samen met andere hippe vogels de dag al cokesnuivend, pilslikkend en champagne achteroverslaand doorbrengen in hun resorts. Ver verwijderd van het klootjesvolk dat het met goedkope vokda, breezers en bier moet doen, de ene na de andere danceparty onveilig maakt (met of zonder pilletjes) en bij terugkomst in het hotel – ‘wie zegt dat ik niet durf!’ – vanaf hun balkon in het gemeenschappelijke zwembad – probeert te – duiken. Lukt niet altijd zo’n bommetje.

‘Hè, wat ben je toch negatief!’ Zei een broer van me, die er bijna jaarlijks vakantie viert met vrouw- en zoonlief en, voor zover ik weet, geen verwoestende verslaving (zoals zoveel voormalige profvoetballers naar nu steeds meer blijkt) heeft op wat voor een genotsgebied dan ook. ‘Ibiza heeft ook nog een andere kant. Rust, prachtige natuur, interessante lokale keuken’. En toen liet hij mij wat foto’s op zijn iPhone zien, en inderdaad… ik vertrek nu!

En als ik eerlijk ben, weet ik dat hij gelijk heeft. Ik heb ook mooie verhalen gelezen hoe het eiland midden jaren zestig van de vorige eeuw werd ontdekt door de allereerste hippies. Ibiza.nl meldt hierover ‘dat mensen bij elkaar kwamen om te dansen, te zingen, te eten en te roken in de natuur. Het was een plek voor kunstenaars en mensen die contact zochten met buitenaards leven (‘ET phone home!’). Bijeenkomsten werden georganiseerd waar men zich kon inzetten voor duurzame energie, gezond voedsel zonder vlees en een goede toekomst voor de kinderen’. Nu gemeengoed.

Ibiza werd een alternatief cultureel paradijs waar ook Nederlandse kunstenaars inspiratie opdeden. Zouden Cees Noteboom en Harry Mulisch er de broers Antonio en Pele Torres hebben ontmoet? Ook twee kunstenaars, want juwelenontwerpers die als eersten volgens mij ‘uit’ hun begroepsgroep, een geur koppelden aan hun sieraden?

En dus Acqua Colonia Fresca hebben geroken en gekocht? Zou zo maar kunnen… Feit is: de geur wordt inmiddels als een klassieker gezien die door de volgende generatie Torres is verbeterd en uitgebreid zonder de familieroots te vergeten. Want hun op Ibiza geboren opa Antonio Torres Molines – een zeeman die op het schip Matilde vanaf 1915 de zeven wereldzeeën overstak – blijft de inspiratiebron vormen. Maar vergeet niet dat met terugwerkende kracht, Acqua Colonia Fresca eigenlijk standaard blijkt te zijn voor een klassieke niche-cologne. Knap.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit noem ik nu een rijke cologne, want het geeft meer dan alleen ‘citruspret’. Eigenlijk is het een ‘volwaardige’ geur in cologne-vorm door zijn gelaagdheid. De opening: als een echte cologne door knisperende noten van citroen en sinaasappel. Is even, maar wel overdonderend aanwezig om later terug te komen.

Want wat vervolgens opvalt: de sterke verbena-injectie (foto) die in dit geval en sterk groene zeep-effect heeft zonder hinderlijk te worden. Dus clean en schoon, maar geleidelijk aan letterlijk wordt verbloemd door geranium (strak, groen en bloemig) en iets minder door (zonnig) jasmijn waardoor de rustgevende kwaliteit van verbena (en de groen-kruidige eigenschap) ervan wordt benadrukt. Tussendoor neem ik een zuchtje waar van lavendel. Maar wat zo leuk is: de citrusnoot komt zoals gezegd weer terug in de basis en wel in de vorm van oranjebloesem. De frisse cirkel is rond.

Terwijl wanneer Acqua Colonia Fresca langer op de huid zit je heel subtiel een zoet-sensuele nuance ‘proeft’ van kaneel en vanille. Hierbas de Ibiza claimt alleen te werken met natuurlijke parfumoliën en dat geen kunstmatige ‘geurversterkers’ zijn toegevoegd. Ik geloof het. Alleen kan voor sommigen de verbena-noot als synthetisch overkomen door de link die het heeft met schoonmaakmiddelen. Wordt vaak als onnatuurlijk ervaren terwijl het juist honderd procent puur natuur is.

RUIK&VERGELIJK

En wat gaat gebeurde er nog meer op geurengebied in het jaar dat Acqua Colonia Fresca op de markt werd gebracht?

Aramis Classic Cologne (1965)

Coty Imprévu (1965)

Creed Aubénpine-Acacia (1965)

Guerlain Habit Rouge (1965)

Grès Pour Homme (1965)

Nina Ricci Signoricci (1965)

Emilio Pucci Vivara (1965)

Santo Maria Novella Melograno (1965)

EAU MONUMENTALE THIRDMAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 1, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE. Een reactie plaatsen

KLASSIEKE COLOGNE MODERNISTISCH GEPRESENTEERD

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 01/06/14

Neus: Bruno Jovanovic

Concept & realisatie: Jean-Christophe le Greves

Jean-Christophe le Greves schijnt nogal mysterieus te doen over zijn persoon en zijn label Thirdman. Want zijn ‘identity is less important than the scents and the new olfactory sensations he spearheads. He creates scents that will become part of the personal journey of the individuals who wear them. He may meet his customers on rare occasions. He operates from an unknown location, and leaves to the collaborators and perfumers he missions to speak on his behalf’.

Eén opmerking: wanneer stopt de parfumbranche nu eens met het cliché dat geur onderdeel is van de persoonlijke reis van de drager. Wie heeft deze parfumplatitude eigenlijk verzonnen die volgens mij op alles toepasbaar is: kleding, auto’s, pannenkoeken en vergeet-me-nietjes wat mij betreft. Eén vraag: hoe weet Thirdman dat je een klant van hem bent? Een eau de cologne is door zijn snel vervliegende karakter niet iets wat je duidelijk bij een persoon ruikt.

Nog één vraag: hoe weet hij of je wel gediend bent van zijn up-poppen? Eén kanttekening: waarom laat hij de mensen waarmee hij ‘collaboreert’ namens hem spreken? Ik bedoel: die hebben hem toch eigenlijk niet nodig, behalve als opdrachtgever en hij doet het toch ook zelf al af en toe?

Ik weet natuurlijk waarom Jean-Christophe le Greves zo moeilijk doet. Om zijn eau de cologne-lijn een hip, modernistisch en uniek aura te geven. En dat terwijl, hoe je het ook wendt of keert, een eau de cologne in negen van de tien gevallen gewoon een eau de cologne blijft. Ook bij Thirdman. En daar is niets mee.

Wel met zijn bewering dat Eau Monumentale ‘een universele eau de cologne is die voor de nieuwe wereld de verloren gegane vakmanschap van eau de cologne maken opnieuw uitvindt’. Want: die kennis en techniek is springlevend gebleven. Zat weliswaar een tijdje in een dip maar wordt van hoog – Creed, Guerlain, Maison Frnacis Kurkdjian – tot laag – 4711, Monoprix, Hema – en wat daar tussen in zit – L’Occitane, 1902, Yves Rocher – nog steeds geproduceerd.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zoals het klassieke eau de cologne betaamt, barst ook Eau Monumentale bijna uit zijn voegen van de citrusvruchten die lijken te worden begeleid door een lichte aldehydennoot die voor een zachte, zeepachtige toets zorgt zonder dat het cologne-effect geweld aan te doen. Ik ruik neroli (foto), ik ruik bergamot, ik ruik citroen.

De laatste wint het voor mij. Maar dan zou zich achter deze frisheid (met kruidige en bittergroene nuances) mimosa schuilen – een voorwaar originele gedachte: de gele klatering van hesperiden koppelen aan de warme zonnigheid van mimosa. Alleen ik ruik die niet echt, wel een bloemige noot, maar dat is eerder de neroli naar mijn gevoel. En dat verandert niet nadat ik tien ml – je kunt de eerste 70 van de 100 ml ‘aflezen’ aan maatstreepjes op de flacon – heb verstoven op mijn linkerpols. Eau Monumentale is gewoon een aangename, klassieke citruscologne modern gepresenteerd. Heerlijk voor ‘erbij’, onmisbaar tijdens de zomer als je behoefte hebt aan instantfrisheid.

En mocht je het gevoel dat iemand op straat je op de hielen zit, sluiks probeert te achterhalen wat je draagt en je wilt er van gewissen of het Jean-Christophe le Greves is, kijk in de etalageruiten en bepaal dan voor jezelf of je hem – zie foto onder – de moeite waard vindt om met hem een parfumboom op te zetten…

RUIK&VERGELIJK

De commerciële eau de cologne begon zijn zegetocht over de wereld met:

Muelhens 4711 (1792)

Roger & Gallet Jean Marie Farina (1806)

Ik heb van Thirdman al besproken:

Thirdman Eau Nomade (2013)

MER & MISTRAL – LA COLLECTION DE GRASSE – L’OCCITANE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 31, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

EEN (VER)WOESTE(NDE) WIND

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 31/05/14

Neus: Karine Dubreuil

De naam van de wind klinkt poëtisch, maar de kracht van de Mistral is verwoestend. Ik ervoer het ooit tijdens een vakantie in de buurt van Aix en Provence. Zat met vrienden op een terras – exacte lokatie Mont Ventoux – onbekommerd te genieten van het goede leven, toen het leek alsof de wereld begon te schudden.

Het ene moment alles pais en vree, de lucht strak en vol zon, next thing you know: koude, angstaanjagende windvlagen, dreigende wolken – we moesten de glazen, de fles rosé en ‘ons zelf’ vasthouden om niet weg geblazen te worden. ‘Armageddon’ spookte door mijn hoofd – this is the end. Ik ben geloof nog nooit zo bang geweest voor ‘het weer’. De met de wind gepaarde verwoestende regen verstoorde mijn zomerse idylle resoluut. En nadat de rust was teruggekeerd – we hadden toevlucht gezocht in het café waar we de rosé werd geschonken – hadden we uitzicht op een gehavend terras.

Interessant, of eerder verwonderlijk dat L’Occitane deze bijzonder krachtige noorden- tot noordwestenwind linkt aan een geur. Want in Provence is deze wind zo gevreesd dat hiermee rekening wordt gehouden bij de aanplant van bomen en gewassen: veel cipressen zijn zo geplant dat ze bescherming bieden tegen de Mistral. De angst voor deze wind ligt zelfs in de naam besloten: bij de Romeinen dwong deze wind zoveel ontzag af dat ze hem ‘magistralis’ (meesterlijk) noemden.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

En hierop is ook de naam Franse naam (uit het Languedoc-dialect) gebaseerd. Maar de wereld van parfum is een positieve wereld, dus is Mistral & Mer een vrolijke en kalme parfumwind die vanuit de Middellandse Zee de warme aarde van de Provence voorziet van frisse lucht- en aquatoetsen.

De Mistral opent in deze geur als een spetterende mix van citroen en mandarijn verpakt in een wolk van calone en cascalone – twee synthetische ingrediënten met het vermogen de verkoelende frisheid van (zee)water te verspreiden – alleen in dit geval zonder een zoutachtige noot. De link tussen de zee en de aarde wordt opgeroepen met een sterke rozemarijn-noot: groen, bloemig, rozig, kruidig en ‘zee-fris’.

Leuk in dit verband: de Latijnse naam voor rozemarijn – Rosmarinus – betekent letterlijk: dauw der zee (foto). De aarde wordt opgeroepen hout gedroogd door de zon: cipres (groen, warm, droog), dennenhars (met zijn warme balsem en tegelijkertijd etherische, luchtige noot) en cederhout (strak, droog, zonnig), zacht gemaakt door ‘witte’ amber en musk. Ofwel, Mistral & Mer is hout nat gemaakt door de ‘woeste’ wind en zee.

RUIK&VERGELIJK

Wordt wel eens vergeten: het parfum dat voor het eerst de Mediterannée op kaart zette kwam zowaar uit Amerika:

Estée Lauder Azurée (1969)

Ook lekker in dit verband:

Annick Goutal Eau du Sud (1995)

Hermès Un Jardin en Méditerannée (2003)

EMBLEM MONTBLANC

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 30, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

EEN FLACON ALS EEN MEISTERSTÜCK GEVULD MET BESCHAAFDE LUXE

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 30/05/14

Neus: Sonia Constant

Ambassadeur: David Genat

Fotografie: Peter Lindbergh

Montblanc noem ik ‘altijd’, net zoals Lalique en Dunhill, een tussenlabel. Niet echt ‘parfum’, te onbekend bij de grote massa en te gewoon voor de echte kenner op het gebied van luxemerken. Ja, de laatste weet natuurlijk wel dat Montblanc bijna het enige merk is dat vulpennen maken nog als een metier ziet.

Maar wie gebruikt er tegenwoordig nog een Meisterstück – naam van Montblancs meeste exclusieve lijn – behalve hele belangrijke mensen tijdens het ondertekenen van hele belangrijke verdragen en oorkondes? Ik ken slechts één vriend; die gebruikt zijn als cadeau gekregen gouden Parkervulpen voor zijn boodschappenlijstjes.

Zo’n tussenlabel heeft het ook niet echt makkelijk in de parfumerie, omringd als het is door merken die nèt iets meer op het geheugenvlies van de gemiddelde bezoeker liggen.

Moet je toch wel met iets bijzonders komen, wil je de aandacht trekken. En dat doet Montblanc voor mij met Emblem. In ieder geval qua naam en flacon die in lijn is met de vormgeving en de stijl van het merk. Montblanc spreekt zelf van een object waarvan ‘formaat en contour herinneringen oproepen aan de sneeuwtoppen en de zes gletsjers’ (van de Montblanc als berg).

Dit vind ik een beetje overdreven gesteld en hoe gaat dat eigenlijk in zijn werk: ‘De flacon daagt tijd en regels uit’. Maar het belangrijkste is toch: ‘De flacon lijkt op geen ander in de wereld van parfums’. Hierin heeft Montblanc gewoon gelijk. Dat bewijst de gemiddelde parfumtoptien: strakke, vierkante monotonie gepresenteerd onder het mom sober en minimalistisch.

MONTBLANC EMBLEM FLACON

Met Emblem heb je in ieder geval ‘vanachter de toonbank’ iets anders in handen wat je kunt aanbieden – dat ook nog eens lekker zwaar weegt. Dat vinden ook heel veel mannen prettig die in de flacon waarschijnlijk niet ‘een amulet zien waarvan alleen een man met natuurlijke autoriteit de bewaarder kan zijn’.

Ook heel veel mannen die zich niet herkennen in de karakterschets: ‘Vasthoudendheid, vertrouwen en kalmte zorgen ervoor dat hij de top bereikt. Het maken van de juiste keuzes, zelfverzekerd in zijn bevindingen. En altijd met een relaxte classy stijl, een smaak voor beschaafde luxe, oog voor detail. Een man die houdt van gedetailleerde lijnen in een op maat gesneden pak, het gemak van Egyptisch katoen, die een natuurlijke manier van elegantie met zich mee draagt. Een Zwitsers horloge om zijn pols. Een Meisterstück 149 in zijn borstzak’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een concept als Emblem vraagt volgens Sonia Constant ‘om ruwe materialen van de fijnste kwaliteit’ (lijkt me logisch) en werd gemaakt met de klassieke mannengeuren in gedachten om ‘een moderne, krachtige geur vol verlangen te maken’. En: ‘Emblem straalt elegantie uit door het contrast tussen sensueel kaneel en waterige, bijna bevroren, vioolblaadjes’.

Het resultaat een ‘neo classic’ die zeer beschaafd met een zekere kordaatheid zijn geursporen trekt. Dat ruik je in de topnoten: fris-wrang grapefruit wordt samen met wrang-groen kardemom (foto) en dito salie opgeschrikt door een shot van roze en zwarte peper.

Maar het is de kardemon-saliecombinatie die blijft hangen en naadloos overgaat in het groene-frisse hart gevuld met ‘met vorst bedekte’ vioolblaadjes die een zoete, lichte sensuele ondertoon krijgt door kaneel.

De basis is mannelijk, klassiek en eigenlijk heel conventioneel: gezuiverde patchoeli vermengd met de intensiteit van hout en ambroxan. Beschaafde luxe inderdaad. Maar misschien iets te beschaafd. Voor mij had de patchoeli wel ongezuiverd mogen zijn en het ambroxan in grotere hoeveelheden gebruikt.

De flacon vraagt er als het ware om, heeft recht op een inhoud die de drager nèt iets meer uitdaagt en doet verwonderen. Met andere woorden: Emblem had van mij dieper minder aquatisch en intenser gemogen; een interpretatie van de zwarte inkt die je gebruikt voor je Meisterstück.

RUIK&VERGELIJK

Ik had dus meer gehoopt op een geur die in de buurt komt van:

Lalique Encre Noire (2006)

NEROLI BLANC AU PAYS DE LA FLEUR D’ORANGER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 29, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET N, NICHE, Uncategorized. Een reactie plaatsen

DE DRIE GRATIEËN

Jaar van lancering: 2005, 2006, 2012

Laatst aangepast: 29/05/14

Neus: Jean Claude Gigodot

Model: onbekend

Concept & realisatie: Virginie en Antoine Roux

Volgens Virginie en Antoine Roux hebben mensen – ook in de parfumerie – nu meer dan ooit behoefte aan echte verhalen, ware beleving en pure emotie. Is dat zo? Zo ja, worden we er niet mee doodgegooid? Bijna elk parfumhuis of geurenlabel, laat zich maar wat graag voorstaan op zijn unieke geschiedenis, zijn unieke gebruik van ‘eeuwenoude’ ingrediënten, zijn unieke gebruik van heel oude procedés enz. enz. – uniekheid regeert oppermachtig. Maakt niet uit of het authentiek of uit de duim gezogen is.

De klant slikt het voor zoete kok. Of toch niet, want is die wel echt geïnteresseerd in al die fascinerende vertellingen? Gaat het in eerste (hoop ik) en laatste instantie (denk ik) niet om de geur zelf? Nu moet gezegd: in de nicheparfumerie is vaak meer oprechte aandacht voor authentieke verhalen en dito geschiedenis door de vanzelfsprekende link met handwerk en vakmanschap (die er wel heel vaal heel dik wordt opgelegd) en de liefde voor het vak die de uitbaters hebben. Daar is elke boeiende geschiedenis welkom zo lijkt het.

Dan heeft het aan Au Pays de la Fleur d’Oranger – anno 1998 – een goede, want de wortels zijn verweven met één van de belangrijkste ingrediënten in de parfumerie. De grootvader van de oprichters, Virginie en Antoine Roux, leverde namelijk oranjebloesem aan de parfumfabrieken van Grasse. Hun hele leven zijn ze dus omringd geweest (en nog steeds) door de geur van de bittere sinaasappelboom dat zich afspeelde (en nog steeds doet) rondom La Colle sur Loup – een van de belangrijkste gebieden voor de oranjebloesem- en rozenteelt (foto).

Tot het ‘annus horibilis’ 1956. Toen vernietigde een ongekend strenge winter de plantages. En kozen veel telers eieren voor hun geld door hun grond te verkopen aan bouwondernemingen waardoor Grasse zijn reputatie als belangrijkste producent van parfumingrediënten steeds minder waar kon maken. Eén van de redenen waarom Jean-Paul Guerlain in Nabeul, Tunesië, een nieuwe plantage opzette.

Toch blijft de herinnering aan de oranjebloesem leven voor Virginie en Antoine: de oudste oranjebloesemboom van La Colle sur Loup bloeit nog steeds in de tuin van hun ouderlijk huis. Dat gaan we binnenkort eens in het echt bekijken… Deze geschiedenis levend houden en garant te stellen voor de toekomst, was de aanleiding voor de oprichting van Au Pays de la Fleur d’Oranger.

Die ruik je met name in het gelijknamige Néroli Blanc-trio. En met de nieuwe collectie uit 2013 – Les Inédits – maak je kennis met parfums waarin telkens één ingrediënt centraal staat dat vroeger ook op de velden rondom Grasse werd geteeld en die ik binnenkort bespreek: Tubéreuse Rosée, Bergamote Boisée, Jasmin Rêvé, Lavande Ombrée (2013). Rose Irisée en Violette Sacrée (2014). Figue Fruitée (2013) is een apart hoofdstuk, omdat de vijg nooit voor de parfumproductie wordt geteeld (is een synthetische formule), maar voor Virginie en Antoine gelijkstaat met het leven van ‘la douce Provence’.

Dany Dior organiseerde een ontmoeting met het merk in Amsterdam. Ging er een beetje bevooroordeeld naar toe: alsof neroli de laatste tien jaar al niet voldoende tegen het licht is gehouden. Ik kan zo tien geuren opnoemen, maar dat doe ik dus niet. Dat zei ik ook tegen de ‘vertegenwoordiger’ Philippe Constantin van Au Pays de la Fleur d’Oranger. Maar toen begon hij te vertellen over de geschiedenis gaf ik me, voor ik het wist, gewonnen. Want wat me opviel – terwijl hij Néroli blanc Intense Eau de Parfum (2005), Néroli blanc Eau de Parfum (2006) en Néroli blanc Eau de Cologne (2012) toelichtte: ik rook de Provence, ik waande me in de landelijke contreien van Grasse.

Opvallend in deze: neroligeuren ruiken vaak fris, krijgen daardoor associaties met zee of worden in de basis te veel in witte musk verpakt. In beide gevallen mis je het licht-warme, lichtzwoele briesje van de Mistral en de warmte van de Provencaalse aarde. En dat ruik je wel in Néroli blanc Intense Eau de Parfum en Néroli blanc Eau de Parfum. Iets minder in en Néroli blanc Eau de Cologne. Aangenaam vertrouwd met een toefje authenciteit en hierdoor ‘affordable and comprehensible niche’. Wat ik niet helemaal snap: de moodfoto’s met modellen – die staan zo haaks op de natuurlijke uitstraling van het merk, wordt hierdoor wel heel erg – onnodig – lifestyle en glamour.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Altijd weer een prettige ervaring om neroli in al zijn natuurlijkheid te ruiken. Altijd leuk om drie verschillende concentraties van neroli ‘naast elkaar’ te ruiken. Misschien ten overvloede: neroli wordt verkregen via stoomdestillatie uit de bloesems resulterend in een concrète en of absolu – je ziet het aan de kleur: amber-oranje. En dat ruik je ook: vol en bloemiger dan de etherische olie die ontstaat via waterdestillatie van de bloesems waardoor een meer lichte zoet-bloemige geur (meer geel, bleekachtig van kleur) met een scherpe ‘terpetijnachtige’ boventoon ontstaat, wat de klassieke cologne-sensatie verraadt.

De verschillen zijn trouwens wel heel subtiel. Want in alle drie zeer gracieuze variaties wordt de oranjebloesem aan roos en jasmijn gekoppeld – wat de aangename klassieke toets verklaart. Néroli blanc Intense Eau de Parfum, het kan niet anders is ondanks de cologne-achtige en knisperende noot (versterkt door bergamot en ‘vergroend’ door verbena) de volste en de rijkste.

En toch heel ‘clean cut’, niet zwoel. Komt door de strakke basis van cederhout besprenkelt met ‘vanillevlokjes’. Zorgt ervoor dat de oranjebloesem zijn zonnige toets behoudt en zijn frisheid ziet verwarmd.

Néroli blanc Eau de Parfum is groener en strakker in vergelijk met het eau de parfum. Komt op conto van met name petitgrain – die geeft de neroli een enorme oplawaaier geholpen door bergamot. En interessant, wordt later warmer door benzoïne en een karamel-noot, en krijgt tegelijkertijd een sierlijke, fruitig-fluwelige toets door abrikoos en perzik. Opvallend: langer op de huid, dan lijken Néroli blanc Intense Eau de Parfum en Néroli blanc Eau de Parfum te wisselen. De eerste wordt warmer, de tweede frisser.

Dan Néroli blanc Eau de Cologne dat is de meest klassieke neroli-cologne die je kunt voorstellen. En verandert niet in een citruscologne omdat de grapefruit en bergamot de frisheid van de neroli ondersteunen zonder haar bloemigheid te killen. Groene thee, licht het geheel op, geeft deze neroli-cologne een eigentijds accent.

RUIK&VERGELIJK

Met elkaar dus. En neroli van de concurrentie ruik je ook in – ik noem slechts tien, sorry elf. Nummer twee is trouwens de allerwarmste, allervolste en allerzwoelste:

Annick Goutal Néroli (2003)

L’Occitane Néroli (2003)

Giorgio Armani – Armani Privé – Eau de Jade (2004)

Tom Ford – Private Blend – Neroli Portofino (2007)

Diptyque L’Eau de Néroli (2008)

Guerlain Cologne du Parfumeur (2010)

Atelier Cologne Grand Néroli (2010)

Chloé – Eau de Fleurs – Néroli (2010)

Guerlain – Aqua Allegoria – Neroli Bianca (2013)

Patricia Nicolaï Eau Soleil (2013)

Yves Rocher – Secrets d’Essences – Néroli (2013)

ZZzZZzzzZzzzzZZZZZzzz HILDE SOLIANI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 28, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET Z, NICHE. Getagd: HILDE SOLIANI. Een reactie plaatsen

GEURGELUKKIG

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 28/05/14

Neus: Hilde Soliani (foto)

Concept & realisatie: Hilde Soliani

Het insect dat het ‘zegel’ is van Guerlain staat in de belangstelling in de parfumerie: de bij. Het betreft dan niet de verontrustende sterfte waardoor wereldwijd hele koloniën worden weggevaagd die niet alleen wetenschappers bezighoudt, maar ook gewone stervelingen – waaronder Geurengoeroe. Kijk ‘voor de lol’ even naar: http://action.sumofus.org/a/bayer-bees-lawsuit/13/2/?sub=fb. Wel als symbool van vrolijkheid, speelsheid en jeugd. Volgens mij het mooiste verwoordt door de Amerikaanse dichteres Emily Dickinson:

The lovely flowers

embarrass me.

They make me regret

I am not a bee…

Deze luchtacrobaat met zijn gevleugelde kompanen – hommel, lieveheersbeestje – voelt zich vooral thuis bij Marc Jacobs en in iets mindere mate ‘op’ recente Van Cleef & Arpels-geuren – met name de Féerie-serie die vanaf 2009 door de lucht dartelt. Soms in detail, soms helemaal. In Daisy (2008) zie je ze niet, maar hoor je ze aangenaam hinderlijk door de geur heen zoemen. In Honey (2013) zit hij helemaal ‘gebeiteld’. En ja hoor, in laatste zitten een paar druppels honing verwerkt – neem dit niet te letterlijk. Honing vertaald in geur is een combinatie van diverse zoete geurmoleculen.

Dat merk je: Honey blijft niet op de huid plakken. Honing in parfum staat voor rijkdom, de gulle natuur op haar puurst. Er zijn cosmeticahuizen die beweren dat koninginnegelei verwerkt in crèmes een verjongend effect heeft, gebaseerd op de ‘bijenwet’ dat de larve die zich tot nieuwe koningin ontwikkelt een hogere levensverwachting heeft (vijf jaar) dan een werkbij (enkele maanden). Dream on ladies and… gentlemen!

Eerlijk is eerlijk: honing verwerkt in geuren is begonnen in de niche-bijenkorf. De lijst is te lang om op te noemen. Maar volgens mij was Serge Lutens een van de eerste parfum-imkers die het effect van dit vloeibare goud verwerkte in zijn geuren. Hilde Soliani’s ZzzZZzzzZzzzz kan er ook wat van. Heeft me ongeveer een jaar geduurd (met enorme tussenpozen weliswaar) voor ik de geur pas echt kon doorgronden.

‘In den beginne’ rook ik alleen een megazoete zonnige noot, waarvan ik me afvroeg of het wel lekker was… Maar gelukkig, de laatste weken is mijn neus in een analytische topconditie: ik heb het gevoel alsof ik recht door een geur kan heen kijken.

Bij Soliani is dat altijd tricky, gezien ze geen ingrediënten prijsgeeft. Wel de stemming: ‘The flight of the bee. Dolce. A fragrance that comes from the choice of some raw materials and immediately go up to the mind, the cups of tea with honey drink at dawn after a night’s work. ZzzzZZzzZZzzzzzz: honey, honey honey, sweet bitter and sour, deep and warm’. Deze geur is voor mij een treffend voorbeeld van wat een creatieve neus weet op te roepen tegenwoordig. Het is niet altijd een kwestie van wel of niet lekker vinden, maar eerder een verwondering én openbaring hoe rijk en geschakeerd de wereld van geuren eigenlijk is. Dat ik hierdoor eigenlijk ‘te doen heb’ met mensen gewend aan ketenparfumeriegeuren en brave ‘nichehuizen’; wat missen die veel olfactorisch plezier.

En nu gaan we zweven gelijk de bij – ZzZZZzzZzzZzzzz brengt je op de een of andere manier in contact met je onderbewuste, geeft je een klik met je ‘innerlijke ik’, brengt je dichter bij jezelf. Doet je beseffen dat een geur eigenlijk een van de basisvoorwaarden is van een gelukkig(er) leven… Maar dat wil niet zeggen dat ik me op Happinezzzzz ga abonneren.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Honing bestaat uit suikers (38 procent vruchtensuiker, 31 procent druivensuiker en 10 procent andere suikers), 17 procent vocht, mineralen (fosfor, mangaan, ijzer, koper), sporenelementen, enzymen, vitaminen, zuren, hormonen, bacterieremmers en stuifmeelkorrels.

Kleur en smaak is afhankelijk van de oorsprong van de nectar (honing van de linde smaakt anders dan die van lavendel), maar ook de mate van kristallisatie is van invloed op de smaak- en geursensatie. Dit geschreven, meen ik het volgende te ruiken. ZzZZZzzzZzZzz opent als een zoete wolk waarin heel veel gebeurt. Eerst een minerale toets opgeroepen met aldehyden; zorgt voor een heldere, frisse noot. Vervolgens bespeur ik ook een groen rafeltje dat lijkt op salie en tijm.

Dan komen heel langzaam de bloemennoten uit de nectarwolk naar boven. Eerst lindebloesem, een vleugje oranjebloesem (er is heel even een cologne-effect) en een witte bloemennoot, met name jasmijn die langzaam maar zeker zijn indolen laat werken, want ZzZZZZzZzzZZZzzz heeft ook iets animaals, zij het niet ‘vleselijk’, maar bloemigs. Ik had daarnaast een duidelijke kamperfoelie-noot verwacht vanwege zijn honingzoete bloemigheid – nee daar vloog ‘Hilde de Bij’ toch maar mooi aan voorbij op zoek naar… een door honing gezoete theenoot?

Wat ik bijna zeker meen te ruiken: droogzonnig hooi, gedroogd klaver, gedroogd gras. Met andere woorden: coumarine die als ZzzZZZZZzzZzzz lang om je heen heeft gespeeld, een landing maakt op een muskachtige ondergrond… witte musk van de fijnste kwaliteit besprenkeld met poederige toetsen van tonkaboon, vanille en viooltje. Kortom, ‘beetiful’.

RUIK&VERGELIJK

Ik kom op bovenstaande analyse omdat de geur, hoewel minder ‘wit’, minder fris, me doet denken aan:

Oriza L. Grand Foin Fraîchement Coupé (1886/2014).

En neem je onderstaande geur ook nog mee, dan weet je je omringd door honderd procent geurgeluk:

LM Parfums Voile d’Hirondelle (2013)

WHITE TUBEROSE – HISTOIRE DE FLEURS – REMINISCENCE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 27, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET W. Getagd: reminiscence, tuberoos. Een reactie plaatsen

TUBEROOS ONDERGEDOMPELD IN HOUT EN WITTE MUSK

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 27/05/14

Neus: Fabrice Pellegrin

Concept & realisatie: Nino Amaddeo

Geurengoeroe zit gevangen in tuberoos. Of is het nu toeval dat nu ‘de een na de andere’ tuberoosgeur verschijnt? En dat terwijl ze bepaald geen ‘easy to please’-bloem is – als je dat zo kunt stellen. Ik heb er net twee beschreven, en de volgende staat al weer klaar om haar erotische boodschap te delen: White Tubereuse valt samen met Love Rose – bespreek ik weldra – in een nieuwe collectie van Reminiscence die is geïnspireerd op de sieraden van het huis. Hoe… dat wordt me niet echt duidelijk. Je ziet het wel aan de doppen: zes ‘edelstenen’ vormen een stoere band. Als je de ‘ivoren’ steen associeert met de tuberoos en de licht rood-oranje gekleurde met de roos, dan volgen er dus nog vier.

Waarom deze collectie? Nou, het zal u misschien verbazen: de behoefte van Nino Amaddeo verder te dwalen door de geurenwereld van Reminiscence zonder verdwaald te raken. Iets preciezer: dit keer een wandeling langs zijn favorieten, langs materialen die een nieuwe pagina omslaan in zijn reisdagboek, een wereld vol bloemen resulterend in creaties geboren uit uitmuntendheid en instinct – aldus het persbericht.

Voor de tuberoosgeur werkte Nino Amaddeo samen met de neus verantwoordelijk voor veel Reminiscence-geuren: Fabrice Pellegrin. Hun gemeenschappelijke doel: ‘Een zoektocht naar uitmuntendheid in het gebruik van een absolu die de romige fruitigheid vande tuberoos onthult door een subtiel infusieproces’ – een specialiteit van Firmenich die niet wordt toegelicht.

De uitkomst: de sensuele kracht van de tuberoos tot een hoogtepunt gebracht door haar ‘te besprenkelen met een kruidig boeket om zo haar pracht, mysterie en magnetische aantrekkingskracht te onthullen’ die versterkt wordt door de hout- en muskachtige compositie van de basis. Het kenmerk van een eigentijds karakter aldus Nino Amaddeo en Fabrice Pellegrin.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het kan niet anders: ik val in herhalingen. Ook White Tubereuse is zwoel, romig, ‘geel-geil’, tropisch. Alleen niet zo meeslepend en gevaarlijk als Blu (1974) van Bruno Acapora, niet zo overrompelend in haar statige chic als Robert Piguets Fracas (1949). Ook hier ruik je de kracht van tuberoos (foto) in combinatie met de koppig-sensuele ylang-ylang, maar meer – hoe moet je het zeggen? – ingehouden. Eigenzinnig is de toevoeging van kaneel. Geeft White Tubereuse een subtiel gekruid zoet randje.

Maar de basis die het uiteindelijke karakter bepaalt, zorgt er voor dat deze Reminiscence-tuberoos verdwijnt achter een musk- en houtachtige sluier, waardoor ze eerder getemd wordt, dan haar erotische accenten vrij spel te geven.

Het tuberoosparfum heeft het, zoals de laatste tijd al vaak opgemerkt, moeilijk in de ketenparfumerie. Als Reminiscence het tij weet te keren, zeg ik: ‘Missie geslaagd’. Het zal me benieuwen. Want onderstaande, ander recente ‘pure’ tuberoosparfums, zul je er niet vinden.

RUIK&VERGELIJK

Au Pays de la Fleurs d’Orangers Tubéreuse Rosé (2013)

Creed – Acqua Originale – Iris Tubéreuse (2014)

Jo Malone – Cologne Intensa – Tubereuse Angelica (2014)

BLU BRUNO ACAMPORA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 27, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. Een reactie plaatsen

BLU IS NOT ‘PAR BLEU’

BUT: A DROP DEAD TUBEROSE

SO, MOVE OVER ROBERT PIGUET… ?

Jaar van lancering: 1974

Laatst aangepast: 27/05/14

Neus: Bruno Acampora

Moet het even gezegd hebben: Bruno Acampora beschouwt Geurengoeroe als ‘the best blogger’. Continenten en landen worden niet gespecifieerd, maar toch. Ik dank deze (terechte) onderscheiding aan de tussenkomst van Maria van Geuren van http://www.parfumaria.com. Ze moest flink onderhandelen en tevens pittig ‘over en weren’ opdat Geurengoeroe ‘persoonlijk’ een aantal samples live uit Italië kreeg geschonken.

Maar eerst: mea culpa, mea ultima culpa. Ik had voor Maria van Geuren niet van deze man gehoord. En dat is eigenlijk een schande. Maar nu ik even doordenk, ik heb de metalen flacons ook al gezien bij Annindriya Perfume Lounge in Amsterdam. Maar als verzachtende omstandigheid voer ik aan, dat je weinig ‘prikkelends’ over Bruno Acampora te weten krijgt, ook niet door internet. Echt een ‘van horen en zeggen’-label.

Op zijn site word je uitgenodigd hem te vergezellen op een zintuiglijke reis gebaseerd op meer dan veertig jaar ervaring. Je ‘bezoekt’ Londen, Parijs, Milaan, waar de vibraties van haute couture en prêt-â-porter resoneren. En ondertussen een zoektocht naar zeldzame harsen in de souks van de Sahara. Ook altijd leuk, toch: het ‘transgressieve’ Saint Tropez in de jaren zestig, de popart-scene van New York. En waarom niet een bezoekje aan de ‘persiviteit’ van Venetië?

En we reizen maar door: Rio de Janeiro, het Caribische gebied, de Antillen. En nog verder: de millenniumoude handelroutes van India, China en Japan staan ook op het programma. Maar hij komt altijd terug op ‘zijn’ betoverende eiland: Capri. Kortom, meegaan met Bruno Acampora – leeft hij nog? – is je onderdompelen in zijn olfactorische leven – ‘een exquise en kleurrijke collectie voor gepassioneerde zoekers naar schoonheid en intense emoties’.

Als ik het goed heb begrepen, begon Acampora in de jaren zeventig met zijn pure parfumoliën die vanaf 2011 ook verkrijgbaar zijn als eau de parfum. Zijn debuut: Blu in 1974. Is een ode op de tuberoos. Wat schrijf ik? Een ‘über-ode’! Door Acampora omschreven als een langhoudende, maar soms aggresieve bloem. Ruik er aan en de aroma’s van de luxewereld van Capri komen tot leven.

Tja. Als ik aan Capri denk, dan niet aan de geil-gevaarlijke tuberoos. Eerder aan de vergane glorie van oude chic die het eiland ooit als hun veilige haven beschouwden, maar nu is ‘overgenomen’ door de massatoerist die denkt, hoopt dit nichegevoel voor minder geld ook te ervaren. En wat geuren betreft: voor mij eerder lichte, zonnige briesjes geleverd door onder meer Montale (Soleil de Capri uit 2007 denk ik), Eau d’Italie (Un Bateau pour Capri uit 2012) en Arangia di Capri (uit 1999) uit de Blu Meditteraneo-reeks van Acqua di Parma. En natuurlijk de geuren afkomstig van het parfumhuis gesitueerd op Capri – Carthusia (anno heel lang geleden, exacte datum ontbreekt) met name Fiori di Capri (1990).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Blauw en Capri is natuurlijk iets anders. De kleur van de zee, de kleur van de lucht én de kleur van de parfumolie Blu. Dat is bijna eng. Ik heb eerder het idee met een ouderwetse inkt te maken te hebben, dan met een parfum.

Het effect: bijna angstaanjagend. Je moet de olie goed uitwrijven om het blauw op te laten gaan in de huid. Dit is een tuberoos (foto) in haar puurste gradatie. Dat wil zeggen: geen ‘flowerbomb’, maar een atoombom, een concentraat van alles wat een tuberoos vermag (kan doen). Erotiserend en dat terwijl je alle nuances eigen aan deze ‘roos’ ondergaat: bedwelmend, koppig, geel, zonnig. Maar ook: de groene en enigszins ‘apothekersnoot’ (denk menthol) is present. De sinaasappel ruik ik niet echt.

Wel de perfecte ‘matchmakers’ van tuberoos: sandelhout en ylang-ylang. De eerste versterkt het romige kokosnootkarakter, de tweede lift de erotische smaakmakers (indolen) naar een hoogtepunt. En op de achtergrond ontmoet je ook nog eens een licht gekruide schaduw. Blu (in olievorm) moet je eigenlijk liggend ondergaan.

Doe je dat niet, grote kans dat je ‘dead neerdropt’. Althans, dat is het effect bij mij… dit is een van de weinige tuberoosparfums waarvan de – veronderstelde – erotische werking direct zijn intrede doet. Hadden de oorspronkelijke bewoners van Mexic0 – ‘geboorteplaats’ van de tuberoos – toch gelijk. Een paar druppels van Blu trekken een enorm spoor, of verbeeld ik me het nu dat de caissière van de Delhaize in Brussel me zo enorm vreemd aankeek…

RUIK&VERGELIJK

Ja, en hoe verhoudt Blu zich tot hét klassieke tuberoosparfum? Voor mij: onderstaande is een geconfectioneerde, getemde en ‘couture-salonfähige’ tuberoos. Blu is rechtstreeks afkomstig uit de natuur. Wild en ongetemd. Ik ben toch erg benieuwd waar en hoe Bruno Acampora de ‘ruwe’ essence van de tuberoos betrekt.

Robert Piguet Fracas (1949)

TUBEROSE ANGELICA – COLOGNE INTENSA – JO MALONE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 25, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. Getagd: jo malone, tuberoos. Een reactie plaatsen

BESCHAAFD GEIL EIGENLIJK

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 25/05/14

Neus: Marie Salamagne

Hét ultieme domein van de – getrouwde – vrouw in Amerika: ‘her’ master bedroom. Ma en pa’s slaapkamer dus. En die is gemiddeld – afgaande op een aantal tv-series – een ‘fancy fair’ van ruches genaaid op, onder, langs en rondom kussens, spreien, ‘nachtkast-lakentjes’ en ‘dramatische’ overgordijnen. Meestal in bloemenprint. Haar altaar: de eveneens met ruches versierde ‘kaptafel’. Hierop prijken tussen de casual rondgestrooide potpourri, haar parfums.

Afhankelijk van haar smaak gaat ze voor de barokke overdaad van Oprah Winfrey of de minimal chic van Martha Stewart – Amerika’s belangrijkste ‘influencers’ op interieur-, tuin- en keukengebied volgens mij. Dus tierelantijnflacons – bijvoorbeeld Lalique, Lolita Lempicka, M. Micaleff, Rancé 1795 – versus onopgesmukte eenvoud: denk Chanel, Giorgio Armani, Mona di Orio en…

… daar is eindelijk de link met de geur: Jo Malone. Strakke chic passend bij een urban lifestyle. Noem het casual elegance, noem het understated, maar noem het geen glamour. En daar passen Jo Malone’s geuren goed bij, want gepresenteerd in alle eenvoud. Geldt ook voor de inhoud: één of twee bloemen bepalen de toon die je kunt layeren – het basisprincipe van Jo Malone. De laatste jaren aangevuld met limited editions – zoals nu het London Rain-kwartet.

Voor het eerst in de geschiedenis van Jo Malone krijgt de tuberoos een ‘solifleur’-behandeling. En dat is gezien de algemene geurteneur van het huis een boude beslissing. Maar Tuberose Angelica vormt een onderdeel van de Cologna Intensa-lijn – de meer uitgesproken tak. En of je slaapkamer nu barok of minimal is, met deze geur verandert die ‘vanzelf’ in een boudoir. Want deze ‘roos’ is ultieme verleiding, sensualiteit en erotiek.

Maar zoals de verkoopster het zei in de shop-in-shop van Jo Malone bij Senteurs d’Ailleurs in Brussel: ‘Het is een heel toegankelijke tuberoos’. Dus hoef je niet te vrezen dat je van gekkigheid niet meer weet hoe snel je je Agent Provocateur-setje moet uittrekken wanneer je met je man of lover in bed belandt. Het is natuurlijk ‘fijner’ als een van die twee, of doe eens lekker wild, beide tegelijkertijd je kanten setje, gek van lust, kapot scheuren… Maar dat is een ander ‘bedtime story’ waar Madonna wel raad mee zou weten. Niet zo vreemd: haar favoriete bloem? De tuberoos, die je ook volop ruikt in haar eerste, en naar het laat aanzien ‘laatste’ parfum: Truth or Dare (2012)

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Maar toch: echt bescheiden is Tuberose Angelica ook weer niet. Hoewel geen dramatische diva met animaal gedrag, gedraagt ze zich toch zoals ‘het hoort’: exotisch, vol, romig, ‘geel’ en tegelijkertijd fluweelzacht. Dit zijn de opgegeven ingrediënten: engelwortel, tuberoos, amber en hout. Maar ik ruik meer, want naast de groene, aardse en musky noten van engelwortel in de opening, bespeur ik ook een sprankelende noot die zweeft tussen citrus en roze peper.

In het hart wordt de tuberoos begeleid door jasmijn (garantie voor een heldere bloementoets) zonder dat een andere kwaliteit eigen aan deze bloem verloren gaat: the coconut feel. Deze tuberoos is op vakantie in een exotisch vijf sterren resort, zo lijkt het. Pas toen Tuberose Angelica langer op mijn huid zat, begreep ik de opmerking van de verkoopster van Senteurs d’Ailleurs.

Want als de amber- en houttonen van de basis gaan werken, verdwijnt de tuberoos geleidelijk achter een sluier van witte bloemen… en wordt Tuberose Angelica een typische Jo Malone-geur: beschaafde, maar niet te uitbundige chic. Beschaafd geil eigenlijk. Toch nog te veel van het goede, toch nog te vee van het geile? Geurengoeroe stelt voor Tuberose Angelica te temperen met Grapefruit (1992), Lime Basile & Mandarin (1999) en White Jasmin & Mint (2007). Om dat te ervaren, hoef je deze geuren niet online te bestellen of naar Londen of Brussel te reizen, want naast Den Haag heeft de Bijenkorf in Amsterdam sinds kort ook een Jo Malone shop-in-shop.

RUIK&VERGELIJK

Bloemendiva’s voelen zich te goed voor de ketenparfumerie. De tuberoos valt liever dood voor de drempel, dan daar gesignaleerd te worden. Nou, alleen als ze wordt begeleid door collega’s van gelijke statuur, want solo word ze toch niet echt begrepen. Maar dan nog. Ga maar na:

Bulgari Omnia Indian Garnet (2014)

Sisley Eau Tropicale (2014)

Maar in de chique entourage van de nicheboetiek laat ze zich graag fêteren. ‘Coupe de champagne, ma chère tubéreuse?’ ‘Mais oui, je veux bien, mon cher!’ Maak kennis met:

Hiram Green Moon Bloom (2013)

Au Pays de la Fleurs d’Orangers Tubéreuse Rosé (2013)

Reminiscence White Tubereuse (2014)

En voor mij en voor veel anderen geldt: de diva onder de diva’s blijft natuurlijk:

Robert Piguet Fracas (1949)

Alleen sinds http://www.parfumaria.com mij wees op onderstaand ‘drop dead gorgeous’-parfum (met name het pure olie-extract), ben ik behoorlijk in dubio. Bespreek ik binnenkort.

Bruno Acampora Blu (1974)

LA VIE EST BELLE L’EAU DE TOILETTE LANCÔME

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 25, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET L. Getagd: lancome. Een reactie plaatsen

MAGNOLIA BLOEIEND IN DE SCHADUW VAN EEN PATISSERIE

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 25/05/14

Neus: Anne Flipo, Dominique Ropion

Ambassadrice: Julia Roberts

Fotografie: Carter Smith

Flaconontwerp: Catherine Krunas

Lancôme is er ‘eindelijk’ weer in geslaagd een parfum te ontwikkelen met de potentie om uit te groeien tot een nieuwe klassieker. De reden van het succes van het in 2012 gelanceerde La vie est belle – bewust niet met hoofdletters geschreven om de vanzelfsprekendheid van de boodschap uit te dragen: Lancôme ‘herschrijft’ hiermee zijn eigen visie op de vrouw, op vrouw zijn en op vrouwelijkheid.

In plaats van in te haken op wat de concurrentie doet – dus veel flankers na de niet helemaal geslaagde ‘grote lanceringen’ van de afgelopen jaren. En dat wordt inmiddels door vrouwen blijkbaar gewaardeerd én begrepen. Ze voelen bij Lancôme een connectie, een ‘antwoord’ op wat hen beweegt, maar dat ze zelf – nog niet – onder woorden kunnen brengen. Een cosmeticahuis als emotionele leidraad die de weg wijst naar – door het stellen van de vraag: wat willen vrouwen eigenlijk? – het recht op geluk. Volgens Lancôme ‘een beweging met universele dimensie’. Lancôme kiest voor deze weg samen met vrouwen die ervan overtuigd zijn dat zelfontplooiing een extra troef is – zo lang die maar niet resulteert in egocentrisch gedrag lijkt me – die het verschil kan maken.

Interessant dat een cosmeticahuis zich deze emancipatoire rol toebedeelt. Wat ik me in al mijn alpha male-onwetendheid afvraag: kiezen vrouwen echt voor La vie est belle omdat Lancôme ‘naar haar wensen luistert, met haar een oprechte relatie onderhoudt en elkaar vinden in het concept van een zelfzekere en gelukkige vrouwelijkheid waarin schoonheid van de dag centraal staat’. Aldus Françoise Lehmann (algemeen directrice internationaal). Terzijde: sinds wanneer is ‘zelfzekere en gelukkige vrouwelijkheid’ een concept?

Is het niet gewoon de campagne, de geur en misschien de achterliggende gedachte? Want alle cosmeticahuizen onderhouden dergelijke warme banden met vrouwen all over the world. Vertalen dat onder meer in parfums waarvan ze hopen dat zoveel mogelijk vrouwen het ‘aanvoelen’, begrijpen en dus kopen.

Alleen een parfum neerzetten dat lekker en figuurlijk begrepen wordt, vrouwen een prettig gevoel geeft is steeds moeilijker. Maar omdat nu ‘recht op geluk’ te noemen… Is het niet meer en niet minder (en genoeg) dat een huis een parfum maakt dat symbool staat voor ‘stralende vrouwelijkheid, een zalige uitnodiging het leven lief te hebben en daar ronduit voor uit te komen’ – de boodschap van La vie est belle L’Eau de Toilette.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wanneer je een eau de toilette voorziet van ‘haar’ lidwoord, dan betekent dat het niet zo maar een eau de toilette is: het is een volwaardige geur naast de eau de parfum-versie. Nog sterker: La vie est belle L’Eau de Toilette heeft een eau de parfum-concentratie. Een andere reden waarom Lancôme het doet, is dat het huis voor het eerst in zijn geschiedenis een geur heeft gemaakt waarin de magnolia het stralende middelpunt is.

Lancôme verbindt hier een ‘naar verluidt’ aan die niet klopt. De boom, in volle bloei, zou ‘in de 18^de eeuw de aandacht getrokken hebben van een plantkundige die het op een zeilboot meenam naar Europa. De boom belandde in de oranjerie van een kasteel waar hij vergeten werd en wegkwijnde. Toen de kasteelheer besloot hem weg te doen kon zijn vrouw hem overtuigen de magnolia in de tuin te planten… De zon wekte de knoppen tot leven en binnen enkele maanden kon de boom opnieuw pronken met zijn schitterende bloemenpracht’.

Dit klopt wel: de magnolia wordt voor het eerst beschreven in 1703 door de Franse botanist Charles Plumier (1606-1703) naar wie – ook weer interessant – een frangipane-soort is vernoemd die ook steeds meer wordt gebruikt in geuren: plumeria. Hij gaf de naam magnolia aan de ‘bloemgevende’ boom afkomstig van Martinique – lokaal talauma genoemd. Plumier noemde de soort naar zijn land- en vakgenoot Pierre Magnol (1638-1715).

De magnolia-familie telt meer dan 200 soorten met als oorspronkelijke habitat Zuid-Oost Azië, Amerika, en de Caribische eilanden. Wat al deze soorten verbindt: de fragiele en zacht-bloemige geur die doet denken aan met dauw bedekte, nog net niet ontloken rozen met een – dat wordt wel eens ‘over het hoofd gezien’ – frisse en sprankelende nuance die doet denken aan citrus. Net zoals het lelietje-van-dalen kondigt ze het voorjaar aan.

Lancôme typeert de geur treffend als ‘met frisse en bedwelmende toetsen met een delicate sensualiteit’. Het mooie: het licht de eau de parfum-partituur van La vie est belle op; de iris pallida wordt hierdoor minder ‘aarde’, meer ‘lucht’. En de witte bloemen – sambacjasmijn en oranjebloesem – worden hier door ook het ‘luchtruim’ ingestuurd. En het door de patchoeli geschraagde gourmandaccent – nu opgeroepen amandel, vanille, praline, ‘suikerdraad’ en tonkaboon – wordt door de magnolia minder ‘banketbakker’. Maar toch, het is een magnolia bloeiend in de buurt van een patisserie. Of is het een ‘magnolia-gebakje’ gemaakt van de fijnste suikerwaar…

RUIK&VERGELIJK

De magnolia leidt de laatste jaren een teruggetrokken bestaan in de parfumerie. Hoe zou dat toch komen…

L’Artisan Parfumeur Magnolia Pourpre (2001)

Eau D’Italie Magnolia Romana (2008)

Chanel Cristalle Eau Verte (2009)

Kenzo – Les Eaux – Eau de Fleur Magnolia (2009)

Acqua di Parma Magnolia Nobile (2009)

Grandiflora Magnolia Grandiflora Michel (2014)

Grandiflora Magnolia Grandiflora Sandrine (2014)

GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES

ACQUA COLONIA FRESCA HIERBA’S DE IBIZA

EAU MONUMENTALE THIRDMAN

MER & MISTRAL – LA COLLECTION DE GRASSE – L’OCCITANE

EMBLEM MONTBLANC

NEROLI BLANC AU PAYS DE LA FLEUR D’ORANGER

ZZzZZzzzZzzzzZZZZZzzz HILDE SOLIANI

WHITE TUBEROSE – HISTOIRE DE FLEURS – REMINISCENCE

BLU BRUNO ACAMPORA

TUBEROSE ANGELICA – COLOGNE INTENSA – JO MALONE

LA VIE EST BELLE L’EAU DE TOILETTE LANCÔME

Meest recente berichten

Archief

Categorieën

Meta