A WAY TRUSSARDI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 30, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Getagd: . Een reactie plaatsen

WEG VAN ELKAAR, WEG VAN TRUSSARDI

‘CHARISMATISCH MAAR NIET INDIVUALISTISCH’

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 30/07/14

Neus: David Apel, Alexandra Kosinski, Lucas Sieuzac

Flaconontwerp: onbekend

Modellen: Jena Goldsack, Lucho Jacob

Concept & realisatie: Gaia Trussardi

Regisseur: Federico Brugia

Fotograaf: Francesco Carrozinni –

TRUSSARDI A WAY MODELS 1Ik blijf me over Trussardi verbazen. Zelden een merk gezien waarin de parfumkoers zo alle kanten opwaait, onvoorspelbaar is, meestal meedeinend op de laatste trends en ondertussen ook nog proberen een link met ‘the (a) way of life’ en (familie)geschiedenis van het luxelabel te leggen.

Was My Land (2012) en My Name (2013) een mooi begin voor het – eindelijk – neerzetten van Trussardi als klassiek-modernistisch parfumhuis met eigen signatuur, A Way wandelt er geheel vrijblijvend van weg. Let op de woordspeling: A Way. Een weg, een reis, een houding, of gewoonweg weg.

Het is volgens Trussardi – bereid je voor op heel wat doelstellingen en wensen – ‘een project dat nieuwe generaties portretteert vanuit een innovatief, eigentijds perspectief. Het reflecteert een jonge, frisse cultuur waarin individuele expressie steeds belangrijker wordt voor persoonlijke bevestiging. Ontwikkeld om personen met een sterke persoonlijkheid en duidelijke, briljante, oprechte en levendige ideeën te vertegenwoordigen. Charismatisch maar niet individualistisch. Ze belichamen perfect de ethische en esthetische elementen van Trussardi dat altijd op zoek is naar nieuw talent’. Geurengoeroe vraagt zich af waarom zoveel parfumhuizen dit streven hebben – dit eeuwige ‘connecten’ met de individuele jongerencultuur die in groepsverband wil ervaren. Daar hebben we toch popfestivals en dance-events voor?

TRUSSARDI A WAY MODELS 2Mocht bovenstaand onduidelijk zijn, weet dan dat de jeugd van tegenwoordig ‘zoekt naar nieuwe emoties, de toekomst tegemoet loopt in navolging van een droom en een persoonlijk project door middel van een reis als metafoor van iemands bestemming’. Oink! Alsof dat de jeugd van vroeger niet deed. Gelukkig wordt Trussardi iets preciezer: ‘Een jonge man en vrouw, opgeslokt door hun eigen wereld en niet bewust van elkaar, gaan hun weg richting vergelegen, onbekende bestemmingen. Hun wegen – hoe verschillend en tegengesteld ook – delen overeenkomsten en zijn door het lot met elkaar verweven’. En op deze reis worden ze olfactorisch begeleid door A Way for Her, A Way for Him.

Dan de campagne: ‘De ogenschijnlijke toevallige ontmoeting in de omgeving van Maremma en de heuvels van Sienna tussen twee mensen die in essentie op elkaar lijken. De sfeer is dromerig, elegant en subtiel uitgedrukt in een ontastbare omgeving met een frisse, moderne stijl’. Dat betekent dus dat zij met smachtende ogen achteromkijkend vragende en zoekende rent, terwijl dat vertraagd wordt afgebeeld. Dat betekent dat hij met zijn ondoorgrondelijke ogen de omgeving aftast op weg naar haar en ondertussen je hart doorboort.

Best wel een neo-hippiesfeertje eigenlijk deze sfeer ‘van uitgestrekte vertes tot intiemere shots die in de ziel van de personages lijken te duiken. Zelfs de kleuren zijn zo ontworpen dat het de realistische, verhalende beelden en de sterke esthetische gevoeligheid benadrukt. De dromerige personages bewegen alsof ze hangen tussen de werkelijkheid en een strikt zintuiglijke wereld’. Nogal erg serieus en dramatisch weer. Jammer eigenlijk dat Trussardi geen chique humor in stelling brengt, zoals het wel doet met zijn andere campagnes (zie onder). Meer origineel, meer eigenzinnig, meer onderscheidend. Misschien volgend jaar.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Trussardi noemt A Way for Her en A way for Him op maat gemaakte parfums. Mocht dat zo zijn, dan geldt dat voor alle parfums. Niet dat het duo vanzelfsprekend – here we go again – Trussardi’s waarden reflecteert van elegantie, verfijning en continue zoektocht naar originaliteit: ‘Het representeert moeiteloos de esthetiek van een nieuwe vrouwelijke en mannelijke stijl. Tijdloze frisheid en opwindende sensualiteit combineren magisch op de huid waardoor twee unieke parfums met persoonlijkheid worden gecreëerd’.

Met de geuren is niet mis. Maar dat geldt voor alle parfums – ook in de ketenparfumerie. Mits je van geuren verwacht dat ze prettig in de omgang zijn voor zowel drager als omgeving. Dat wil zeggen: niet als een wolk je omringen. Mits je van geuren verwacht dat ze vrolijk inhaken op trendy parfumcodes. Mits met mate gedoseerd.

ERIK ZWAGA SERGE LUTENS ERIK ZWAGA TUBEREUSERuik je goed aan A Way for Her – samengesteld door David Apel en Lucas Sieuzac. Dat combineert in feite drie trends. De eerste in de opening: (witte) thee als transparante frismaker die de klassieke hesperide-opening minder scherp maakt. Wat nog eens versterkt wordt door de ‘citrusverzachter’ perzik. In het hart trend twee: vrouwengeuren in de parfumerie gaan voorzichtig volbloemiger ruiken.

Nog niet zo heftig als solifleurs, maar toch een duidelijker bloemenspoor niet gemaskeerd door fruit- en gourmandnoten. In deze geur is dat de gevaarlijke tuberoos (foto) die een exotisch accent krijgt door plumeria (frangipani) en in balans wordt gebracht door haar te omringen met de bloem die bij alle flora het bloemige effect versterkt: jasmijn. Maakt de tuberoos minder ‘diva’, geeft haar een alledaags, draagbaar effect. De laatste trend ruik je op het laatst: de ‘neiging’ vrouwengeuren mannelijker te laten eindigen. Ga maar na: ambroxan (zee, zout, aarde, mineraal) en vetiver (droog, groen, aarde) zijn typische klassieke ingrediënten voor hem en geeft A Way for Her een enigszins stoere draai ondanks de toevoeging van ‘vrouwelijke’ zachtmakers sandelhout en vanille.

En de man ‘op weg naar zichzelf’ wordt een geur geoffreerd die nu erg populair is bij mannen: de water-fris-fruitige houtgeur met oosters-zoete finish. Met dank aan Alexandra Kosinski die de opening laat knallen met een ‘citrusbom’ van bergamot, citroen en grapefruit die richting zee drijven, waardoor de scherpte wordt verzacht door een ‘zonnig akkoord’ (denk amberachtig met minerale ‘nasleep’) en ‘mannelijk’ wordt gemaakt door een zee-akkoord.

‘Hé, wat komt daar voorbij drijven?’ Appels, appels en nog meer appels. Samen drijven die richting horizon waar ze ondergaan in blonde houtsoorten en patchoeli (deze is ook zo licht van toets dat die neigt naar blond hout) terwijl ze verwarmd worden door de laatste warmte van de zon. Vanille dus.

RUIK&VERGELIJK

Ik moet bij A Way heel erg denken aan het meest recente geurduo van Karl Lagerfeld: heel veel aandacht voor het marketen en maken. Inclusief dat cliché-restantje waarvan de luxe-industrie denkt dat het iets toevoegt aan de beleving: ‘the making of’-video. De compositie is eigenlijk bijzaak. Een gemene deler van geuren waarvan de marketingafdeling van de merken denken, dat mannen en vrouwen die ‘gewoon lekker willen ruiken’ zo willen ruiken. Ik begin daar steeds meer aan te twijfelen.

Karl Lagerfeld For Women, For Men (2014)

TRUSSARDI SPRING 2014 2 TRUSSARDI SPRING 2014 1

EAU DE FLEURS NINA RICCI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 28, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET E, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, VINTAGE. Getagd: . 1 reactie

JEUGDS(C)ENTIMENT

Jaar van lancering: 1982

Laatst aangepast: 28/07/14

Neus: Betty Busse

FLEUR DE FLEURS NINA RICCI ARTISTS IMPRESSIONAls er één geur is die mij doet terugdenken aan een onbekommerde jeugd, toen de wereld nog aan mijn voeten lag en de zomers maar niet van ophielden wisten, dan… Eau de Fleurs. Het was een van de eerste vrouwengeuren die ik voor me, myself and I aanschafte van het zuurverdiende geld dat ik bij elkaar sprokkelde met mijn krantenwijk en zaterdagse afwaswerk in de lokale vestiging van de Hema.

Ik kocht eerst een 50ml-flacon bij de lokale V&D, maar al snel besloot ik ook de 300ml-versie te nemen. Verbaasd als ik was over de ongekende prettige natuurlijkheid, het idee dat je een gestileerd barok boeket in je hand hield. Alsof ik bloemen rook die bloeiden langs de sloten, in de weilanden en bossen, en tussen korenakkers in de buurt van mijn huis. Nog meer verbaasd was ik over het feit dat de mega-uitvoering op een gegeven moment is verdwenen uit mijn bestaan. Op een dag ontbrak Eau de Fleurs uit mijn parfumcollectie. Ik heb twee van mijn zussen – die ook gek op deze geur waren – nog gevraagd of zij hier meer van wisten…

Gisteren overkwam me so to speak een wonder op een rommelmarkt in Brussel: tussen overbodig geworden speelgoed en kinderkleding lagen twee, bijna zo goed als lege flacons van Eau de Fleurs. Mocht ze meenemen voor vijftig eurocent. En ja hoor, wat ik mijn gedachten had opgeslagen, bleek bij opening nog steeds present: een rijk, maar ongecompliceerde en natuurlijke bloemenverfijning met een prettige waternuance gelijk een voortkabbelend beekje.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE ROZE CYCLAAMHeb het altijd jammer gevonden dat de ‘nieuwe beslissers’ bij Nina Ricci (lees: Puig) Eau de Fleurs blijkbaar te licht hebben bevonden om in de vintage-lijn van het huis te worden opgenomen.

De paar miniliters die resteren in de twee flacons zijn in het geheel niet verzuurd, nog steeds is er die sprankeling, die mooie combinatie tussen zonnig fris en bloemig zoet. Zo analyseerde ik dat nog niet bij de allereerste aankoop. Toen was er de loutere verbazing hoe een parfumeur zoiets überhaupt achter zijn orgel voor elkaar kon krijgen. Nu valt me op dat de sinaasappel de citrusexplosie (die aanvoelt als een cologne) van bergamot en citroen haar zoetheid schenkt. Ook nu pas dat die prikkelende, bijna etherische groene noot – dat moet wel rozemarijn zijn.

In het hart bepalen de helaas tegenwoordig zo weinig gebruikte cyclaam met haar ‘slijmerige’ sensualiteit (foto) in combinatie met de tegenwoordig gelukkig wel meer verwerkte hyacint (fris, erotisch, overzoet) de toon. Ofwel, suikerzoet- en voorjaarsgenot die samen meer bloemig worden door jasmijn. Mooi ook dat ‘ondertussen’ de magnolia en citrusbloesem de frisheid van de opening voortzetten.

Voor een licht-sensuele toets staat de ylang-ylang garant. En de basis is bescheiden, zorgt er alleen voor dat dit bloemenwater blijft stromen; een zachte mix van (in dit geval en zoals het hoort hout-rozig en melkachtig) sandelhout en musk. Goh, wat een simpel, maar mooi genoegen die zo natuurlijk overkomt en geen enkele scherp-synthetische noot heeft. Live geplukt in de natuur lijkt het wel.

RUIK&VERGELIJK

Een neus waarvan eigenlijk weinig bekend is. En wat er van Betty Busse is geworden. Sterker, ik had eigenlijk nog nooit van haar gehoord. Toch heeft ze vier klassiekers op haar naam staan.

Estée Lauder Estée (1968)

Chloé Chloé (1975)

Nina Ricci Fleur de Fleurs (1982)

EAU DE FLEURS NINA RICCI 1

EIGHT & BOB

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 26, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET E, NICHE. Een reactie plaatsen

‘DASH OF FRENCH GLAMOUR THAT YOUR AMERICAN PERSONALITY LACKS’

TOO GOOD TO BE TRUE, BUT TRUE?

Jaar van lancering: jaren dertig vorige eeuw, 2012

Laatst aangepast: 26/07/14

Neus: Albert Fouquet in samenwerking met zijn butler

‘Ambassadeur’: John F Kennedy

EIGHT & BOBSommige verhalen zijn bijna te mooi om waar te zijn. De parfumindustrie grossiert daar als geen ander in. Het nadeel: aan de ontstaansgeschiedenis van steeds meer geuren begin ik steeds meer te twijfelen. Ook aan dit, overigens wel amusante en intrigerende verhaal over het ontstaan van Eight & Bob dat je kunt lezen op de gelijknamige site.

Albert Fouquet, zoon van een Parijs’ aristocraat, behoorde tot de elite begin vorige eeuw én was parfumkenner. Op zijn familiekasteel creëerde en perfectioneerde hij diverse essences voor persoonlijk gebruik hierbij bijgestaan door Philippe de butler. Op feesten en partijen verbaasde hij iedereen met zijn exquisite parfum waarnaar veel vraag ontstond binnen de exclusieve cirkel die hij frequenteerde. Maar adelijke Albert weigerde zijn geur te vermarketen.

Verandering van scene. We schrijven 1937. Tijdens een vakantie aan de Côte d’Azur ontmoet Albert een Amerikaanse student die een ‘tour de France’ deed, waarmee het direct klikte. En die heette – bereid u even voor – John F Kennedy. Die was ook direct gecharmeerd van de geur. Zijn charme en sympathieke uitstraling deed Albert besluiten hem een proefje van zijn cologne te geven. Liet hij in het hotel waar John F verbleef bezorgen, begeleid met een briefje: ‘In this bottle, you will find the dash of French glamour that your American personality lacks’. Die Fransen toch, dachten toen ook al dat ze aan de overkant van de oceaan daar niet over beschikten.

EIGHT & BOB 2Terug in Parijs. Daar ontvangt Albert een brief van John F waarin hij hem bedankt voor dit aardige gebaar en het succes dat hij met ‘zijn’ geur bij vrienden heeft. Plus het verzoek of hij acht samples heeft en ‘als uw productie het toelaat, een andere voor Bob’.

Hoewel Albert het niet helemaal begrijpt, zendt hij de bestelling naar Amerika. Perfectionist als hij is, stuurt hij Pierre er op uit om passende flacons te zoeken die hij vindt in een Parijse apotheek. En bekleedt de verpakkingen met de stof van het overhemd dat John F had gedragen tijdens hun ontmoeting. Nu nog een naam. Albert krijgt een voorwaar originele ingeving: hij noemt de geur Eight & Bob.

Nou ja, het is niet waar! Enkele maanden later ontvangt hij brieven uit Amerika met verzoeken van Hollywoodproducenten, -regisseurs en -acteurs (waaronder Cary Grant and James Stewart). ‘Iedereen’ die de geur via John F’s vader – die intense relaties met Hollywood onderhield, waaronder een amoureuze met Gloria Swanson – heeft ontdekt, wil hem ook.

Mag niet zo zijn. Albert verongelukt in een autobotsing Biarritz in 1939. De butler doet wat hij kan om de productie op peil te houden. Alleen gooit de Tweede Wereldoorlog roet in het eten. Zijn laatste zending naar Amerika verstopt Philippe in boeken ter voorkoming dat de Nazi’s de cologne te pakken krijgen. Opmerking: alsof die daar naar op zoek waren.

EIGHT & BOB 3Wat een geluk! Decennia later wordt dankzij de familie van de bulter de receptuur van Eight & Bob ‘completely recovered’ inclusief het zorgvuldige productieproces, waardoor het opnieuw ‘has become one of the most exclusive colognes, preferred by the most elegant men’.

En ja hoor, de producenten zien – net zoals Acqua di Parma – de geur als kapstok om nieuwe geuren te lanceren die vanzelfsprekend een link hebben met het chique leven van Albert Fouquet en John F Kennedy. Waarvan als eerste getuigt: Cap d’Antibes (2014). En ik zag – help! – ook al een geurkaars. Moet dat nou? Je huis of hotelkamer ook laten ruiken naar Eight & Bob?

Tenslotte: is het echt allemaal gebeurd? Ik twijfel ernstig. Want: hoe ik ook zoek op internet, ik kom bij informatie over het leven van Albert Fouquet maar niet ‘voorbij’ Eight & Bob. Geen foto’s, geen herinneringen van anderen, geen vermeldingen over de Fouquets. Nada, niets, niente. Oh ja: en Bob is natuurlijk de broer van John F Kennedy.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het geheim van Eight & Bob is gebaseerd op een in het wild groeiende aromatische struik die Albert Fouquet in 1934 tijdens een reis naar Chili – op uitnodiging van de Italiaanse ambssadeur (in Parijs neem ik aan) – in de Andes ontdekte: Andrea. Althans dat is de naam die Fouquet aan deze plant gaf. Ja, ja, ja.

En nog een keer: ja, ja, ja. Door de beperkte hoeveelheid, de hoogte van het gebied waar het zijn habitat heeft én het feit dat de bladeren alleen in december en januari rijp zijn om te oogsten heeft tot gevolg dat van tevoren niet bekend is hoeveel flacons van de geur geproduceerd kunnen worden.

Erik-Zwaga-Geurengoeroe-Pierre-Joseph-Celestin-Redout-Iris-PallidaAnyway: een hele beschaafde, subtiele geur die de strakheid van een klassieke citruscologne combineert met balsemachtige, warme noten. Etherisch fris en tegelijkertijd prachtige opening met een ondefinieerbare groene noot – zou dat ‘Andrea’ zijn?

Ruikt voor mij naar een combinatie van rozemarijn, verbena en salie omringd door een fris-zoetig aura. Dit zijn de opgegeven ingrediënten. Start: gember, kardemon, citroen en limoen. Vervolg: viooltje, iris (tekening), cederhout, hazelnoot, cistus labdanum en guaiac. Afronding: patchoeli, sandelhout, ambergris en vanille. Maar geen vermelding van Andrea.

Wat dus nog niet in de jaren dertig van de vorige eeuw mogelijk was: de geur gember onttrekken aan de wortel, de geur van hazelnoot aan de noot. En dat doet me dus afvragen wat er van het verhaal klopt. Was ook wel zo aardig geweest als de ‘nazaten’ van Pierre Fouquet de geheime plant bij zijn echte nomenclatura-naam hadden genoemd. Of voorzien ze hierdoor een run van neuzen, geurengekken (ik in ieder geval niet) en andere weirdo’s op het Andesgebergte waardoor de productie in gevaar komt?

Neemt niet weg dat de geur gewoon très chic is. Schreeuwt niet, heeft geen last van testoron-macho-stoerdoenerij en is gevrijwaard van een hinderlijks scherp-synthetische noot. En wat vooral opvalt: de harmonieuze overgang van fris-groen, via het poederige, bijna fluwelen hart naar warm-bruine, aromatische finish.  Tenslotte: waar ik echt benieuwd naar ben: de originele flacon. Was ook leuk geweest als die boven water was gekomen.

RUIK&VERGELIJK

Voor mij zweeft Eight & Bob tussen:

Christian Dior – La Créations de Monsieur Dior – Eau Fraîche (1953/2007)

En:

Guerlain – Les Parisiens – L’Ame d’un Héros (1998, 2008)

Gecombineerd heel even in het begin met de cologne-sensatie van:

Acqua di Parma Colonia (1916)

EIGHT & BOB LOGO

UNE NUIT MAGNETIQUE, ALL NIGHT LONG THE DIFFERENT COMPANY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 24, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET U, NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

PRUIM EN TUBEROOS VERENIGD IN EEN ZINNELIJK PARFUM

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 24/07/14

Neus: Christine Nagel

Flaconontwerp: Thierry de Baschmikoff

Te koop bij: www.perfumelounge.nl

UNE NUIT MAGNETIQUE TDC FLACONDat maak je niet vaak mee. Althans ik zie het voor de eerste keer en misschien wel veels te laat: dat een geur tweetalig op een etiket wordt gedrukt. In het Frans en in het Engels. En niet een letterlijke vertaling. Want Une Nuit Magnétique betekent natuurlijk niet All Night Long.

Het leuke: door deze ‘foutieve’ vertaling wint de geur aan speelsheid. Ofwel, een magische nacht wordt hierdoor minder Parijs, meer werelds, meer, ja meer wat eigenlijk? Minder serieus, minder snob. En dat is ook wel nodig. Want de nacht, dit nog met zoveel chiqueheid omgeven parfumcliché met name ‘in het Frans’, is zo vaak gebruikt.

Om niet te zeggen: te vaak. En het is natuurlijk ook niet echt een uitdaging voor een neus om de nacht met al haar geheimen en verwachtingen nog een keer te interpreteren. Of het moet zijn dat hij of zij nog nooit een oriëntaals parfum heeft samengesteld. Christine Nagel heeft al vaker ‘nachtdiensten gedraaid’ en doet het opnieuw zonder er zich al te makkelijk vanaf te maken, want haar productie ligt op een hoog peil – kwalitatief en kwantitief – de laatste tijd.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE PRUIMInteressant en opmerkelijk: hoe het gebruik van pruim (foto) de compositie altijd stuurt, bepaalt en eigenlijk voornamelijk wordt gebruikt in chypres en oosterse lekkernijen.
Christine Nagel volgt met Une Nuit Magnétique alle ongeschreven wetten van een – commerciële – nichegeur die aangenaam balanceert tussen een chypre en een oriëntaals parfum. Dus: een niet al te obvious begin. Dus niet een klassieke hesperide-opening, maar een die meer verrast en lekker prikkelt. Gember dus – hoewel het gebruik van deze wortel niet meer echt als verrassend kan worden gezien.
Wel blauwe bes die voor een lichte, subtiele frisse fruitnoot zorgt. In het hart regeert de pruim oppermachtig die het – ook in dit geval – goed kan vinden met de tuberoos. De pruim maakt de tuberoos bijna eetbaar, door zijn fruitige en rijpe toets zonder gourmand te worden.
Een prachtige krans van Egyptische jasmijn en Turkse roos zorgen voor het bloemige effect, die dankzij de tuberoos volbloemiger wordt. En dit alles gaat onder in een zoete weelde die niet te ‘vrouwelijk oosters’ wordt – All Night Long is androgyn – doordat de warme noten van de benzoïne, amber en musk in balans worden gebracht door een bosachtige ‘tegenstroom’ van patchoeli en houtachtige noten.
Trouwens, ‘vroeger’ waren dergelijke houtachtige chypres voor de vrouw heel gewoon. Sterker, roken nog krachtiger en nog meer naar hout dan Une Nuit Magnétique. Gedenk aan een van mijn (helaas niet meer verkrijgbare) favorieten in de chyprefamilie: Mystère (1977) van Rochas.

RUIK&VERGELIJK

Nog even iets over Christine Nagel. Heeft inmiddels een enorme staat van dienst die steeds meer richting niche is geschoven. Na haar tijdelijke aanstelling bij Jo Malone als ‘nose in residence’, deed ze nog wat ‘niche-tussendoortjes’ – waaronder Une Nuit Magnétique.

Tot ze werd gevraagd door Hermès om de vaste huisneus sinds 2005 – Jean-Claude Ellena die een van de oprichters van The Different Company was – te assisteren in een vast dienstverband. Ben benieuwd wat dat gaat opleveren: de minimalistische Ellena tegenover, of juist in harmonie, met de gulle en royale hand van Nagel.

Mijn oosterse favorieten van Christine Nagel:

Baccarat Une Nuit Etoilée au Bengale (1997)

Lancôme – Maison Lancôme – Mille et une Roses (1999)

Mauboussin Mauboussin (2000)

Mauboussin Histoire d’Eau (2002)

Guerlain – Les Elixirs Charnels – Oriental Brûlant (2008)

UNE NUIT MAGNETIQUE TDC BANNER

BEAGLE – DESTINOS – FUEGUIA 1833

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 24, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. Een reactie plaatsen

SAIL LIKE THE BEAGLE

OF: HOE RUIKT EEN BEROEMDE BOOT?

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 24/07/14

Neus: Julián Bedel

Concept & realisatie: Ama Amoedo, Julián Bedel

BEAGLE FLACONHet is natuurlijk aan te moedigen dat naast Europa, de Verenigde Staten van Amerika en Arabië ook andere continenten een plaats willen veroveren in de niche-parfumerie. Maar moet dat dan met zoveel geuren gepaard gaan zoals in Zuid-Amerika? En dan heb ik het slechts over één huis uit slechts één land: Fueguia uit Argentinië. Sinds de oprichting in 2010 al meer dan 60 geuren op de markt gezet (hoezo niche?) die allemaal op de een of andere manier de ‘exotische variëteit van de Zuid-Amerikaanse natuurschatten’ in zich hebben. En de inspiratiebronnen hebben allemaal (in)direct een link met dit continent.

BEAGLE SHIPIndirect is dus de geur Beagle die in de categorie Destinos valt. Is de naam van het schip (zie de werktekening) waarmee Charles Darwin (1809-1882) van 1831 tot 1836 langs Zuid-Amerika, Australië, het zuiden van Afrika en diverse eilandengroepen in de Grote en Indische Oceaan voer en ter plekke de plaatselijke fauna en flora, fossielen en geologie bestudeerde en hem tot zijn revolutionaire evolutietheorie van het ontstaan van soorten bracht.

Niet alleen binnen de wetenschap had zijn visue een enorme impact, ook op maatschappelijk, filosofische en religieus gebied: de mens was niet langer meer een boven de natuur staande levensvorm, maar – sad but true – een diersoort onderdeel van de natuur. Zo, dat weet je dan ook weer. Maar heb je je de vraag gesteld hoe een oude zeilboot eigenlijk zou moeten ruiken?

En neem je ook even mee dat de HMS Beagle al een paar jaar eerder ten doop was gehouden en niet speciaal voor de reis rond de wereld van Charles Darwin gebouwd?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Julián Bedel noemt zijn laboratoriumformules ‘orbits’ – een ‘loopbaan’ die bijvoorbeeld ook een sateliet maakt – waarbij één dominant ingrediënt slechts twee andere ondersteunt. In dit geval rum door eikenhout en ‘gunpowder’.

RUM

Maar ik kan uit Beagle niet echt opmaken of het nu buskruit (denk wierook) of Chinese groene thee is, de Engelse naam voor deze theesoort. En het kunnen beide zijn, want Beagle heeft zowel iets rokerigs, zowel iets groenig-fris dat doet denken aan citrusnoten verpakt in een licht galbanumlaagje.

In ieder geval de dominante smaakmaker is rum, die op zichzelf ook al een parfumcompositie is van kruidige noten, vanillenuaces, harsen en de geur van alcohol (denk aldehyden). Het hout in deze orbit houdt dit alles vast. Met een beetje fantasie zie je een over boord geslagen eikenhouten vaatje op de golven drijven vol van rum. Beagle is een elegante ‘zoethoutgeur’, alleen mis ik wat. Zoals zout (van de zee waarvan de golven beuken op het houten schip), woeste lucht (van de oceanen) en iets ‘ouds’ (het idee dat je iets van de geur opsnuift die in de kajuit hing waarin Darwin met al zijn aantekenboeken en ‘gevonden voorwerpen’ verbleef).

RUIK&VERGELIJK

Meer weten over het hoe en waarom van Fueguia, zie:

Fueguia 1833 Xocoatl (2010)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE FUEGUIA 1833 LOGO

 

 

 

 

POUR HOMME SPORT, 7 SPORT LOEWE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 22, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET P. Getagd: . Een reactie plaatsen

CHIC-SPORTIEF MET LOEWE

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 22/07/14

Neus: Emilio Valeros

Ambassadeur: Javier Hernanz, Iñaki Osa

Fotografie: onbekend

SPORT LOEWE FLACONS SPORTSMEN

Misschien was het je niet opgevallen, maar bij Loewe zijn ze wat geuren betreft lekker bezig. Sinds 2013 twaalf stuks waar onder een oudje in een nieuw jasje en nieuwe compositie Aura – ambassadrice: former supermodel Linda Evangelista. Daarnaast  vier sportgeuren (dit jaar gelanceerd) voor de man die ‘ieder voor zich’, worden gepromoot door professionele sporters die inmiddels hun sporen in hun tak hebben verdiend.

En dat wordt zeer smaakvol gedaan, waardoor je bijna zo denken dat je met zéér exclusieve geuren vandoen hebt, terwijl ze natuurlijk mainstream zijn. Voor Pour Homme Sport is dat Javier Hernanz (sprint kano), voor 7 Loewe Sport Iñaki Osa (jai alai, ofwel Pelota vasca, ofwel Baskisch pelottespel), voor Solo Loewe Sport Arturo García (een boogschutter) en voor Esencia de Loewe Sport Jordi Bargalló (hockey). Die zijn samen een soort van verademing: een keer ‘echte’ mannen in plaats van acteurs of ‘too-beautiful-for-real-life’-modellen. En ze komen lekker Iberisch over – van de gewone jongen, via studentikoos tot de meer dandy-achtige hildago.

Dit kwartet wordt bijna een les in ‘hoe ruikt sportief nu in geuren’. Ik heb het al eerder vermeld: plak ‘sport’ op een flacon, grote kans dat je dan wèl de man weet te verleiden die het eigenlijk niet zo op geuren heeft voorzien. De man die een geur meer gebruikt om zich schoon en fris te voelen, dan een olfactorische genotschenkende belevenis.

Wel origineel om in één keer van al je goedlopende mannengeuren een sportversie te lanceren. Dat valt tenminste op in de parfumerie. Alleen bestaat het ‘gevaar’ dat ze elkaar niet veel ontlopen, want een sportieve parfumcompositie kent natuurlijk zijn grenzen. Je moet als neus binnen de citrus- en varengeuren blijven. Doen Pour Homme Sport en 7 Loewe Sport die me door Loewe werden toegestuurd?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

SPORT LOEWE FLACONS

De eerste wordt omschreven als een ‘elegante eau de toilette’, de tweede als een ‘aromatische eau de toilette’. De eerste is voor mij het meest sportief, het meest actief en het makkelijkst omdat in Pour Homme Sport frisheid in de geliefde mediterrane setting wordt geplaatst dat nog eens wordt geaccentueerd door een water-akkoord.

Een opening die prikkelt op twee manieren: grapefruit en peper die kopje ondergaan in de Middellandse Zee (het water-akkoord) dat een zoet en kruidig accent krijgt door respectievelijk lavendel en basilicum – laatste ruik je op een gegeven moment goed als het contact maakt met het mos. En dit wordt alles netjes vastgehouden door houtachtige basis van cederhout en mos. Elegant, maar het ontstijgt niet, ondanks de prettig-elitaire uitstraling, de gemiddelde sportieve geur van de andere luxemerken in de ketenparfumerie.

Dat geldt ook voor 7 Loewe Sport die voor mij alleen iets dieper gaat. En daardoor minder sportief ruikt, eerder casual-chic. Een geur die je na het sporten opdoet als je in je casual friday-outfit de wekelijkse werkborrel bezoekt. En toch fris, maar anders. Is maar goed ook voor het verschil. Ruik je direct in de opening. Dit keer zoetfris door mandarijn en yuzu (Japanse citroensoort) die overgaan in een origineel groen en dus aromatisch hart: munt en tomatenblad omringd door neroli. Aleen ruik ik het groen van de tomaat niet echt. De afronding is wat warmer en chiquer dan Pour Homme Sport: een zachte melange van wierook die aangenaam melkachtig wordt door de ambermelange.

Leuk aan beide geuren: hoe langer op de huid, hoe meer ze aan kracht winnen zonder dat de frisheid helemaal verloren gaat.

RUIK&VERGELIJK

Nog meer sport gebotteld dit jaar:

Lalique Encre Noire Sport (2014)

Mercedes Benz Sport (2014)

Yves Saint Laurent L’Homme Sport (2014)

Paul Smith Extreme Sport (2014)

SPORT LOEWE LOGO

REVEAL CALVIN KLEIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 20, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET R. Getagd: , . Een reactie plaatsen

EEN NIEUWE KIJK OP EROTIEK

NIET IN PRESENTATIE MAAR IN GEUR

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 20/07/14

Neus: Jean-Marc Chaillan, Bruno Jovanovic

Ambassadrice: Modellen: Doutzen Kroes, Charlie Hunnam

Regisseur/fotografie: Mert Alas, Marcus Piggott

Flaconontwerp: onbekend

REVEAL CALVIN KLEIN CAMPAGNEWat een vragen en verwondering bij de nieuwe Calvin Klein. Vraag een: dus Hale Berry heeft geen moeite met de naam? Vraag twee: waarom nu geen Downtown Men in plaats van een parfum voor de vrouw. Vraag drie: hoe komt het dat de flacon op foto strak-sierlijk oogt, maar in real life nogal zwaar en mannelijk blijkt te zijn – met name de 100ml-versie? Is dat symbolisch?

Eén antwoord: ‘Calvin Klein’ is de laatste paar jaar een beetje uit koers geraakt. Teveel verschillende belangen staan elkaar in de weg – waarvan de korte termijn-planning het lijkt te winnen. Dus: zoveel mogelijk geuren lanceren die met alle trends meevaren ervan uitgaande dat de naam Calvin Klein voldoende is. In plaats van de vraag te stellen wat Calvin Klein in combinatie met parfum bij gemiddelde consument oproept. Het antwoord volgens mij zie je terug in de campagne van Reveal: geen urban, introverte beleving (zoals met Downtown uit 2013), maar pure verleiding en suggestieve erotiek weliswaar beschaafd en zeer cliché gepresenteerd. Calvin Klein roept het op, licht een tip van de sluier. De fantasie ligt bij jou…

Klein zelf spreekt bij Reveal van ‘het erotische vooruitzicht van het spel tussen twee gelijken. Plagerig dichtbij, maar net buiten bereik. Een blik is slechts het begin’. En dan… Doutzen Kroes en Charlie Hunnam ‘in een erogene omarming bij het raam van een appartement in een modern, hoog glazen gebouw. Wanneer de zon ondergaat achter een schemerige horizon wordt de stad gereflecteerd in het glas, en de suggestie gewekt van een vluchtige voyeuristische blik op het sexy spel van verleiding en verlangen’. Oh-la-la. Ach ja.

En dit kun je allemaal in de flacon zien: ‘Ontworpen met een inventief, modern gevoel voor schoonheid en luxueuze materialen. Het geeft de puurheid en eenvoud, karakteristiek voor Calvin Klein, een nieuwe betekenis. Het rechthoekige silhouet (?) toont op elke hoek een zacht kussen-effect’. Het resultaat: ‘Het ontstaan van een nieuwe Calvin Klein-vorm met elegantie en raffinement. Het dikke glas en de zware bronskleurige (?) metalen dop spelen een spel van spanning en dualiteit met tedere huidtinten resulterend in een aantrekkelijk en opvallend effect’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

SALT ON SKINDit zijn de olfactorische kernbegrippen van Reveal: sensueel, onverwacht, verslavend. Calvin Klein spreekt zelfs van een nieuwe categorie: de solar oriental. Klopt niet.

Of het moet zo zijn dat Jean-Marc Chaillan en Bruno Jovanovic tijdens hun opleiding tot parfumeur ‘even’ niet goed hebben opgelet, want deze vernieuwende visie op parfum werd al in 1991 gepresenteerd door Christian Dior met Dune. En deze bewering klopt ook niet: ‘Voor de eerste keer vangt een zeer zinnelijk ruw zoutsignatuur de sporen van de erotische geur van de huid’. Too name a few: Acqua di Sale (1996) van Profvmvm Roma, Annick Goutals Eau de Fier (2000), Sel de Marin (2008) van James Heeley en Il Profvmo’s Pioggia Salata (2009). En in de ketenparfumerie: Womanity (2010) van Thierry Mugler.

Maar dat wil niet zeggen dat Reveal niet interessant is. Want het zout voegt iets toe wat ik nog niet vaak heb geroken bij een vrouwengeur, een ‘soort van’ huideigen sensualiteit en warmte die geen ‘vrouw aan een zonnig strand’ wil oproepen, maar eerder het idee van een licht door zeewater ‘bezwete’ huid. Sterker, de gemiddelde vrouwelijke Calvin Klein-parfumfan zal verrast zijn door deze andere kijk op een ‘erotisch parfum’.

Want de gebruikte ingrediënten zijn eerder mannelijk dan vrouwelijk te noemen. Want: helemaal geen bloemen! Ook niet echt een klassiek-frisse opening: eerder een zuchtje, als een speldenprik opgeroepen met energiek roze peper die direct wordt ingekapseld door peper (zwarte en witte) en het zout dat inderdaad – zoals Calvin Klein beweert – prachtig versmelt met de iris in het hart. De stoffige noten daarvan worden in plaats van fris en poederig, meer ziltig. Dat wordt nog eens versterkt door ambergris (Io Super) en een ‘solair akkoord’ die zweeft tussen musk, vanille en kokos, maar nooit klassiek-sensueel wordt doordat de basis – afgezien van het sandel- en kasjmierhout – stevig gesteund wordt door vetiver.

Verrassend dus deze sensualiteit die aarde, zee, lucht en het ‘lichaam’ verbindt. Je zou bijna denken dat deze compositie geplanned was voor Reveal Him. Ben benieuwd hoe die gaat ruiken als die op de markt komt – naar zoute bloemetjes…? Ook weer iets geleerd, want het sensuele sandelhout blijkt naar de kern van Calvin Kleins identiteit te verwijzen.

RUIK&VERGELIJK

En ondertussen lijkt de korte termijn-planning het bij Calvin Klein te winnen. Of zie ik dat verkeerd? Want in the making voor de hele wereld:

Calvin Klein Euphoria Gold (2014)

Calvin Klein Euphoria Gold (2014)

Calvin Klein Eternity Night (2014)

Calvin Klein Eternity Night for Men (2014)

Meer voor het Midden-Oosten:

Calvin Klein Liquid Gold Euphoria (2014)

Calvin Klein Liquid Gold Euphoria Men (2014)
LOGO CALVIN KLEIN

 

 

 

CLASSIC SUMMER DAVID BECKHAM

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 17, 2014
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET C. Getagd: . Een reactie plaatsen

EXCLUSIEF BIJ DE ETOS!

PLUS CELEB PARFUMNIEUWS

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 17/06/14

Neus: Amandine Clerc Marie

Ambassadeur: inderdaad

Flaconontwerp: weet ik niet meer

CLASSIC SUMMER DAVID BECKHAM FLACON DETAILDe parfumgoden zij dank! Celebritygeuren zijn nu echt over hun hoogtepunt heen. Bijna geen parfummultinational meer die nog vol trots de samenwerking aankondigt met een zangeres, zanger, acteur, actrice – lachen: Joan Collins probeert het in 2014 met haar seventysomething na Spectacular (1989) nog een keer met, ik ga het niet ontkennen: I’m a Woman – just being a female celeb, just being a male celeb.

Niet dat risico’s echt groot zijn. Op elke lancering wordt verdiend, ook al belandt een celebgeur een jaar na introductie in de aanbiedingenbak bij de drogisterij of prijzenknaller. Het is meer dat consument celebgeur-moe is geworden volgens mij. Het is meer dat de celeb-inhoud steeds minder met parfum te maken heeft volgens mij.

Geldt ook voor de geuren van Beyoncé. Wat er onder haar naam door Coty wordt verkocht komt nauwelijks overeen met de perfectionistische en het stylische karakter van deze topattractie. Maar haar fans vrouwelijke vreten het naar het schijnt. Tenminste afgaande op een Facebook-bericht dat haar special edition van Heat (2011) ter gelegenheid van haar wereldtournee – Heat Mrs. Carter (2013) – de best verkochte celebgeur ooit is: 400 miljoen dollar omzet wereldwijd. Helemaal geloofwaardig is dit bericht niet, aangezien wordt vermeld dat een flacon $60,00 kost (en niet hoeveel de inhoud is). Voor deze prijs gaat deze geur nevernooitniet over de ‘echte’ toonbank – of het moet in het gesloten concertcircuit zijn.

Anyway, David Beckham is voor zover ik weet de enige mannelijke celeb die ‘serieus’ wordt genomen wat geuren betreft. Alhoewel de ambities steeds lager komen te liggen. De meeste ketens willen hem niet. Dat moet hij niet persoonlijk nemen – ook een kwestie van moe. Dus daarom exclusief te koop bij de Etos Classic Summer. Is nog een limited edition ook in één maat: 40ml €15,00.

En ‘geïnspireerd door Davids modegevoel’. Dus een sprankelende, zomerse versie van zijn Classic (2009). Dus een ‘modern parfum’. Dus een ‘combinatie van mannelijke elegantie en frisheid’. Dus deze zomer ‘een onmisbaar accessoire’. Le Beckham vindt deze moderne en lichte geur, ‘ideaal voor zwoele zomeravonden. Een heerlijke combinatie van groene, zee-achtige geuren en houtachtige ondertonen. Het maakt je zomerlook echt helemaal af en ik hoop dat jullie dit parfum net zo fijn vinden als ik’. Stuur hem bij een tevreden aankoop even een mailtje…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE MATEDe geur is zo fris als zijn kleur: lichtgroen. Wordt opgeroepen met een spetterende, scherpe zuurfrisse mix van grapefruit en rabarber omringd door (het idee) van groen-wrang berkenblad dat een zeeachtige noot krijgt door een overdosis calone.

Calone bepaalt eigenlijk de toon van Classic Summer: dus heel veel wind en zee in een flacon. Ook hier weer een mooi groen randje van met name maté (zorgt heel lichtjes voor een groene thee-noot – op de foto) en rozemarijn (maakt de calone zoetiger). De basis verankerd dit geheel met patchoeli, sandelhout en tonkaboon. Maar het is voor mij meer een idee van hout met een zoetzwoel accent door tonkaboon. Niks mis mee. Maar ook niets bijzonders – anders zou Classic Summer niet ‘exlcusief’ bij Etos te koop zijn. Bescheiden achtergrondgeur die door zijn aquagroene noot herinneringen oproept aan Eternity for Men (1989) van Calvin Klein.

RUIK&VERGELIJK

Volgend jaar al vijftien jaar celebgeurleverancier. Kunnen veel van zijn ‘collega’s’ hem niet nazeggen. Zelfs zijn vrouw niet. Maar die schijnt, naast moeder, een heel serieus modeontwerpster te zijn geworden voor anorexia aspirerende mode-addicts. Het begon allemaal met:

David Beckham Classic (2005)

CLASSIC SUMMER DAVID BECKHAM LOGO

SOLEIL DE CAPRI MONTALE, UN BATEAU POUR CAPRI EAU D’ITALIE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 10, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET B, GEURENALFABET S, NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

‘CAPRICCI’

Jaar van lancering: 20??/2012

Laatst aangepast: 10/07/14

Neus: ‘Pierre Montale’, Jacques Cavallier

CAPRI GEZELLIG DRUKEr zijn zomerse bestemmingen waar parfumhuizen graag vertoeven en inspiratie opdoen, maar waar ik nog niet zou willen flauwvallen vanwege te veel rosé tijdens de lunch, laat staan dood aangetroffen op een leuk, gezellig terrasje (waar ik ook toevallig zat) vanwege een uit de hand gelopen lokaal maffiaconflict. Ofwel, ooit chique mondaine plekken in Italië ver verwijderd van het gepeupel, waar de oude elite ooit verpozing en rust zocht.

En in de hoop hier nog een paar left overs van te vinden nu worden bestormd door de nieuwe elite (op hun jachten) en de massatoerist (met de veerpont). Ik kwam tot dit ‘inzicht’ tijdens mijn eerste en laatste bezoek aan Venetië in 2004. In mijn gedachten zag ik de lagunestad zoals afgebeeld in animerende toeristenfolders gevrijwaard van het beroemde carnaval: badend in zonlicht en schoongeveegd. Geen massatoerist (zoals ik) te bekennen.

Bij aankomst bleek ik één van de duizenden die zich als een mier door en over de gezellige straatjes en steegjes, pleintjes en bruggetjes, geflankeerd door verveelde toeristenprullariaverkopers, moest wringen. Ademnood. Lucht happen. En toch: als ik denk aan Venezia (1992) van Laura Biagiotti ‘zie’ ik in gedachten nog steeds het wereldwonder voor me zoals het ooit was.

CAPRI RECLAMEFOLDERDaarom ben ik ook vastbesloten nooit Portofino te bezoeken – in geur gehuldigd door onder meer Tom Ford en Dolce & Gabbana. Over de eilanden die Acqua di Parma voor zijn Blu Mediterraneo-lijn bezoekt twijfel ik nog.

Capri in ieder geval niet, na de reisimpressie die ik van een bevriend echtpaar kreeg die ik als spionnen onlangs vooruit had gestuurd: het was zich kapot geschrokken. De constant aan- en afmerende boten die ze vanaf Napels (‘zien en dan sterven’) naar het droomeiland moesten brengen, beloofde niet veel goeds. Al aangekomen dachten ze op een terrasje (‘Perfecte service dat wel’) hoe snel ze weer konden terugkeren, verbaasd als ze waren over de winkelstraten gevuld met luxemerken die je ‘toch al’ in alle grote steden hebt, maar eigenlijk niet verwacht op een pittoresk eiland.

En toch: noem Capri in één adem met parfum en ik word zwak van hart, begin te dromen, te mijmeren. Goed dan maar weer dat parfumhuizen dit verloren gevoel proberen vast te houden in geuren.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

SOLEIL DE CAPRI MONTALEDus vertoefde ik onlangs bij http://www.parfumaria.com om in een ‘Capricci state of mind’ te komen. Maria van Geuren liet me kennismaken met Montale’s Soleil de Capri en Un Bateau pour Capri van Eau d’Italie. Leuke vakantieplannenstimulerende namen in ieder geval.

Alleen, Montale vind ik echt een ‘instinker’. Dat wil zeggen: het doet met Soleil de Capri wat het ook met veel van zijn andere ‘oud-vrije’ geuren doet: een veredelde versie van een populaire geur in de ketenparfumerie. Voor mij is Soleil de Capri een copycat (merkwaardig om dit in verband met een nichemerk te gebruiken) van Dolce & Gabbana’s Light Blue pour Homme (2007) en dus gemaakt voor nichemannen die op veilig gaan en toch duur willen ruiken.

Beschaafd op het flauwe af deze frisse mix met groen randje van grapefruit, kumquat en meer citrusachtige nuances begeleid door een pittige witte musk-injectie die zich door de onbestemde witte bloemen (oranjebloesem?, jasmijnindolen?) in het hart een weg zoekt naar de basis. En daar vindt een transformatie plaats: de witte musk wordt donkerder door even onbestemde kruiden (beetje ‘kaneelig’, beetje ‘kruidnagelig’) en krijgt zelfs een hout-, aqua-achtige structuur die doet denken aan ambergris. Wordt hierdoor mannelijk.

Maar zo saai-braaf. Van een nichegeur verwacht ik meer uitgesprokenheid. Ga met Soleil de Capri de straat op, vraag mensen van welk merk deze geur is, grote kans dat ze zullen antwoorden met Hugo Boss, Dolce & Gabanna, Tommy Hilfiger, enz., enz.

UN BATEAU POUR CAPRI EAU D'ITALIEDan geeft Eau d’Italie in ieder geval meer waar voor je geld. Hoewel het ook zweeft tussen niche en ketenparfumerie, ervaar je met Un Bateau pour Capri meer eiland, meer zee, meer zomergenot, meer verfijning. Geen absoluut en vernieuwend meesterwerk dat Jacques Cavallier aflevert, maar hij interpreteert Capri wel met meer kwaliteit en speelsheid.

In een enorm fris waterbad sprenkelt hij eerst fresia, perzik en pioenroos. Dit sublimeert samen in zachfruitig, frisbloemig en zoetbloemig boeket dat in het hart een klassieke allure krijgt door jasmijn, roos en heliotroop – en ondertussen blijft de aquanoot uit de opening doorstromen. Elegant is hoe heel langzaam een subtiele zonnige houtnoot (waarvan de boot gemaakt is) mee komt drijven. Zonder te overdrijven geeft het de bloemen een aardse toon.

Leuk ook om te ruiken dat de heliotroop met zijn vanille-amandelachtige geur heel slim de witte musk in de basis verpakt, waardoor zijn schoongewassen effect, plaatsmaakt voor een poederig spoor. Un Bateau pour Capri is eerder een ‘op het water’-geur dan een ‘eilandgeur’.

Maar ook hier: ga er mee de straat op en het zal me niet verbazen dat welwillige sniffers de geur eerder associëren met onschuldige, fruitbloemige, witte muskgeuren van Ici Paris XL en Douglas dan met het chique Eau D’Italie. Zelf doet de geur me denken aan de diverse ‘summer breeze’-variaties van Estée Lauders White Linen (1996) met Gwyneth Paltrow als kapitein. Voor beide geuren geldt: voor mensen met ‘nicheverlangens’ die het liefst willen ruiken naar een ketenparfumeriegeur op niveau. En die hebben dan aan Soleil de Capri en Un Bateau pour Capri een goede.

RUIK&VERGELIJK

Wat ik dan wel jammer vond: mijn goede vrienden namen niet de moeite om de flagshipstore te bezoeken van het merk dat Capri als ‘geureneiland’ als eerste op de kaart heeft gezet: Carthusia. ‘Eén keer trek je de conclusie, vriendschap en Capri zijn een illusie. Vriendschap en Capri zijn een droom. 
Een pakketje schroot, met een dun laagje chroom…’.

Carthusia Fiori di Capri (1990)

Acqua di Parma – Blu Mediterraneo – Arancia di Capri (1999)

Michael Kors Island Capri (2007)

Carthusia Caprissimo (2009)

Estée Lauder Bronze Goddess Capri (2012)

Profumi Capri Capri Night (????)

Profumi Capri Luna Caprese (????)

CARTHUSIA CAPRI

ALAMUT LORENZO VILLORESI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 9, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

ARABESK, ARABELLA, ARABEST

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 09/07/14

Neus: Lorenzo Villoresi (foto)

ALAMUT LORENZO VILLORESI FLACON

Ik had zin een oriëntaalse verleiding gezien door de ogen van een Europese neus. Eén van de redenen: mijn ontdekking (eerder een openbaring) van vorige week, toen ik bij toeval – was mijn parfumotheek aan het herindelen – rook aan een tot nog aan de rand gevulde flacon die ik jaren geleden op een rommelmarkt had gekocht, maar altijd links heb laten liggen: Isaphan van Yves Rocher. Waarom? Ja, goede vraag. De uitstraling? De flacon komt eigenlijk ‘best wel’ rijk over.

Terwijl de naam van de producent niet direct een kwaliteitsgarantie is voor oosterse melanges. Maar het lanceringjaar is wel boeiend: 1977. Hetzelfde jaar als Yves Saint Laurents Opium. Alleen, wat ik me nu afvraag: eerder of later? Want Isaphan ruikt – wonder boven wonder – als twee druppels water naar Opium – of is het nu andersom? Heb Yves Rocher hierover gemailed.

Ondertussen dacht ik: ‘Kan ik een parfum ruiken dat een stap verder gaat dan deze twee; een parfum dat je net iets voller, fijnzinniger en dus de essentie van een oosters parfum naar westerse smaak laat ervaren?’ En zo kwam ik bij Alamut van Lorenzo Villoresi. De naam mag misschien klinken als een ‘romantisch’ persoon of dromerige plaats van handeling uit één van de Vertellingen uit duizend-en-één-nacht, de ‘realiteit’ klinkt minder als een sprookje.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE DONNA LORENZO VILLORESI HIMSELFOf wat er nog van over is: het is de naam (Alemoet op zijn Nederlands) van een in 840 gebouwd kasteel op 2100 meter hoogte in de bergen van het huidige Iran ten zuiden van de Kaspische Zee, dat zijn strategische uitzonderlijke positie dankte aan het feit dat het slechts aan één kant kon worden aangevallen – vandaar ook de naam: Alamut betekent adelaarsnest. Dat deden dus in 1090 met succes de Assassijnen (een veronderstelde verbastering van hashshashin: ‘zij die zich met hasjisj bedwelmen’): de schrikaanjagende islamitische sekte opgericht door Hassan-i Sabbah (‘de oude man uit de bergen’ – circa 1030-1124) waar het Franse en Engelse assassin uit de middeleeuwen van afstamt.

Andere historici beweren dat de betekenis is gebaseerd op hoe deze Hassan-i Sabbah zijn volgelingen aansprak met Asasiyun (‘zij die trouw zijn aan de Asās’, wat ‘oprichting van het geloof’ betekent) en door pelgrims mogelijk verkeerd werd begrepen en verhaspeld tot hasjisj. Hoe het ook zij, na deze verovering werd het kasteel beroemd om zijn bibliotheek en tuinen die – ‘Hè moet dat nou nu echt, mongool?’ – in 1256 door de Mongolen met de grond werd gelijkgemaakt.

To top it off: de ruïnes werden in 2004 tijdens een aardbeving nog eens flink door elkaar geschud. Iraanse archeologen zijn nu bezig met een ‘reconstructie’ hopende dat Alamoet hierdoor kan uitgroeien tot een belangrijke toeristische trekpleister waar in de museumwinkel misschien wel een hoekje wordt gereserveerd voor…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit wetende, ruikt Alamut misschien anders dan verwacht. Geen ruige en ‘onherbergzame geur’ die je de hete berglucht, verschroeide aarde en hout gecombineerd met de geur van woeste paarden laat ondergaan. Wel aldus Villoresi ‘een reis naar het oosten, een sensuele arabesk van geuren. Bloemen uit duizend-en-één-nacht, de droom van geheime tuinen, zeldzaam en kostbaar hout, het warme aroma van amber (foto) en musk’.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE AMBERVoor mij is het een warme amberwolk die zeer rijk geschakeerd is gelijk – inderdaad – een arabesk omringd met een halo van bijna alle belangrijke bloemen die worden gebruikt voor een traditioneel oosters parfum. In de opening: osmanthus, roos en jasmijn.

Het hart: narcis, tuberoos, ylang-ylang, oranjebloesem. En deze bloemenweelde wordt in het hart ‘veramberd’ door cistus labdanum en amber, en in de basis door wederom amber, musk, sandelhout, patchoeli, benzoïne, leer en poederige noten. Geen frisse introductie dus; je zit direct in amber die je even kans moet geven zich te ontplooien, om de bloemen waar te nemen.

Ik ruik in het begin voornamelijk osmanthus en vervolgens de prachtige zwoele combinatie van narcis, tuberoos en ylang-ylang die geleidelijk aan door roos, jasmijn en poederige noten transparanter en zachter wordt zonder dat de warme amber aan kracht verliest.

Die wordt eerder meer geprononceerd door de ondersteuning van hout en ‘meer op de huid’ door musk, benzoïne en leer. En toch blijft de amber zacht, krijgt zelfs onbedoeld ook een licht gekruide gourmandtoets. Heel elegant, heel klassiek met name door de poederregen die over het geheel valt. Heel opvallend: een oosters parfum zonder vanille.

RUIK&VERGELIJK

Alamut uitgelegd aan de hand van beroemde ‘westerse’ oosterse klassiekers uit de ketenparfumerie. Voor mij zweeft de geur (ook verkrijgbaar in parfumextract) tussen onderstaande. Want het heeft de zachtheid van de eerste en de kruidigheid van de tweede en derde.

Guerlain Shalimar (1925)

Lancôme Magie Noire (1978)

Estée Lauder Cinnabar (1978)

ALAMUT LORENZO VILLORESI LINE