NILANG LALIQUE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 29, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET N, NIEUWE KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Getagd: . Een reactie plaatsen

(HET EERSTE) GOURMANDWATER

Jaar van lancering: 1995/2012

Laatst aangepast: 29/06/14

Neus: Gérard Anthony/Christiane Plos

Flaconontwerp: Lalique

NILANG DIFFERENT CAPSBij een parfumhuis waarbij de ‘flacons worden verheven tot kunst’ kun je je vaak afvragen is het nu kunst, is het nu kitsch? Zeker bij een huis dat onlosmakelijk is verbonden met de opkomst van de moderne glaskunst en in het verlengde hiervan de modernisering van de parfumflacon: Lalique.

Het merk staat – samen met Baccarat en Cristalleries de Saint Louis – voor veel mensen symbool voor ultieme ‘kristalkunst’. Dat kun je niet altijd van de parfumflacons zeggen die het merk sinds 1992 maakt voor zijn eigen geuren. Over de limited editions en de flacons voor de parfumextracten niets dan lof: zoals als het hoort in de klassieke parfumerie.

Maar bij sommige eau de toilettes-variaties komt het toch te dicht in de buurt van Walt Disney-kitsch en interieurwinkelprullaria. Goed voorbeeld: Nilang uit 1992. Een flacon in de vorm van een bloem, maar te letterlijk geïnterpreteerd, geen abstractie waardoor het beoogde effect – betovering, de fantasie prikkelen, vervoering – niet wordt aangewakkerd: dat zou René Lalique nooit hebben goedgekeurd.

Helemaal de ‘verzamelversies’ met verschillende gekleurde doppen. De huidige Lalique-leiding is tot inkeer gekomen. Want  Nilang – na tijdelijk van de markt te zijn geweest – werd in 2012 opnieuw uitgebracht in de basisparfumflacon van Lalique die weliswaar ook weinig met glaskunst vandoen heeft. Het parfumextract compenseert gelukkig deze poverheid.

Maar het gaat natuurlijk om de inhoud. En die is meer dan interessant. Met terugwerkende kracht kun je Nilang als een moderne klassieker beschouwen omdat het – bij mijn weten – de eerste aqua-gourmand is. Nilang is een fantasienaam. Volgens Lalique ‘meisje van het water, de aarde en de hemel’, maar ook een gedroomde bloem die bloeit langs een rivier in een gedroomd oriëntaals sprookje die puurheid, harmonie en spirituele ontwikkeling symboliseert.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

NILANG NEWEen geur die boeit door de versmelting van frisheid en sensualiteit met ‘snoep-effect’. Sterke opening: fruit, water, bloemen. Ofwel, een prachtige fruitcombinatie met een lichte, maar overzoete gourmandtoets van perzik, mandarijn en meloen. Laatste springt er echt uit.

Door dit alles bloeit de lotus – even imaginair als de naam van de geur – die opgefrist wordt door een transparante aquanoot die ook door het hart blijft stromen en waar een regen van jasmijn- en fresiablaadjes op valt. Als je goed ruikt, ruik je de lotus helemaal niet en ook niet de blauwe bes. Het is meer een zoete bloemennoot die richting gourmand gaat verweven met jasmijn (hedione) en fresia waarvan de frisheid door de waternoot wordt versterkt.

Langzaamaan ervaar je diepere gronden: het water wordt warmer. Een oosterse basis openbaart zich van amber (verlevendigd door kruidnagel), sandelhout en patchoeli die een sierlijke gourmandomlijsting krijgt van poederig musk, bijna ‘honing-warm’ vanille en een bonbonextract. En het water blijft doorstromen, is inmiddels zwoel geworden. Mooi opgebouwde geur – 50 ml € 68,00 volgens de Lalique-site – die bij de herlancering werd uitgebreid met een parfumextract – 100 ml € 1200,00 volgens de Lalique-site. Werd samengesteld door Christiane Plos. Heb ik nog niet geroken. Zij voegde toe: tuberoos, roos en een extra dosis sandelhout. Kan ik me wel iets bij voorstellen…

RUIK&VERGELIJK

Nog zo’n geur die eigenlijk achteraf meer revolutionair bleek te zijn:

Rochas Tocadilly (1997)

NILANG PARFUM NILANG ANCIEN

FRISSON DE VERVEINE L’OCCITANE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 27, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Getagd: , . Een reactie plaatsen

FRIS, FRISSER, FRIST

‘VERVEINE, VERVEINER, VERVEINST’

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 27/06/14

Neus: Karine Dubrueil?

FRISSON DE VERVEINE L'OCCITANE 1In het Nederlands betekent frisson: beving, huivering, rilling, trilling. En deze emotie kun je letterlijk en figuurlijk op je huid ervaren. Letterlijk: als je je bijvoorbeeld kapot schrikt van een geur waarna je zo benieuwd was en je haren dientengevolge rechtop gaan staan. Figuurlijk: als je plotseling wordt overvallen – de zon schijnt, niets aan de hand, geen wolkje aan de lucht – door een wind uit onverwachte hoek. Je hebt het even koud, je rilt. Over het algemeen een negatieve beleving.

Maar een frisson kan ook positief zijn, iets waarnaar je halsreikend uitziet. Je kent het wel: zoals gisteren en misschien morgen: het is aangenaam warm, bijna zwoel. Eén van die momenten dat je behoefte hebt aan verkoeling. De meest gangbare opties: frisdrank, ijsthee, sorbetijsje of een glas zéér gekoelde slobberwijn.

Het minst gebruikt: eau de cologne die je gemoed een kortststondige rilling schenkt. Wat is dat toch jammer, wat veel plezier onthouden mensen zich hierdoor. Ik denk er over een stichting ter promotie van eau de cologne in het leven te roepen: Cologne First.

Want deze ‘kennis’ mag niet verloren gaan – gelukkig zijn er gunstige geluiden te horen wat colognepromotie betreft. Bijna elk nichemerk heeft er nu een in het assortiment. En voor L’Occitane is het vanzelfsprekend. In 2012 drie topcolognes in 300ml-flacons. Dit jaar onder meer een nieuwe kijk op de verbena-geur uit de collectie – een van de ‘fetishkruiden’ van het merk zo lijkt het wel – de friste en meest klaterende versie tot nu toe.

Dit zegt L’Occitane: ‘Wanneer de zomer eindelijk lonkt, kan niemand de verleiding weerstaan. Geef je over aan de tonen van een citroenfrisse geur vol tegenstellingen. Frisson de Verveine – verkwikkend, liefkozend, een uitnodiging van citrusvruchten, vers geplukte groene blaadjes en watervruchten badend in het water van de rivier’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

VERBENAEn dat gaat dan zo, als je het gelooft: ’s Zomers begint de oogst van de verbena (foto) die van dorp naar dorp in de Provence worden vervoerd tot ze bij de distilleerderij zijn. Tijdens deze reis volgen ze de waterlopen die door de streek kronkelen. De opwekkende geur van verbenablaadjes mengt zich met de verkwikkende frisheid van wild water’.

Dit is de realiteit: de – biologische geteelde – verbena; groen, ‘vegetaal’, fris met een bitter randje wordt ondergedompeld in een enorme overgedoseerde aqua-noot die doet denken aan cascolone. De groene frisheid ervan wordt versterkt door citroen en bergamot. Leuk is de toevoeging van komkommer – versterkt de waterfrisse sensatie. Het geheel wordt vastgehouden door een nauwelijks te bespeuren houtnoot die doet denken aan vetiver en cederhout.

En dat mensen niet echt bekend met het effect van eau de cologne, blijkt wel uit de reactie van Hans Ubbink tijdens een interview over zijn eerste twee geuren AM en PM – bespreek ik binnenkort. Het weer was stralend dus had ik een cologneachtige geur op zak. In dit geval Frisson de Verveine. Ik liet het ruiken, hij schrok zich wild. ‘Ja, Hans. Zo strak en patsboem right in the face kan, moet een klassieke cologne zijn. Als een klap in het gezicht. Even de alcohol laten vervliegen en dan genieten van de kruiden en citrusvruchten’.

RUIK&VERGELIJK

L’Occitane’s Verveine uit 2003 blijft populair en kent ‘sinds kort’ jaarlijks frisse variaties die altijd limited editions zijn.

Verveine Extrême Agrumes (2009)

L’Occitane Verveine Secrèt d’un Eté (2010)

L’OccitaneVerveine Sorbet (2012)

L’Occitane Verveine Menthe (2013)

FRISSON DE VERVEINE L'OCCITANE 2

LADY MILLION OH MY GOLD PACO RABANNE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 25, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Getagd: , . Een reactie plaatsen

EAU MY GOLD

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 23/05/14

Neus: Anne Flipo

Ambassadrice: Hana Jirickova

Fotografie: Alexandre Courtès

Flaconontwerp: weet ik niet meer

LADY MILLION OH MY GOLD PACO RABANNE MODELMoet gezegd: leuke naam en woordspeling (en de flacon is ook goed gelukt uitgerekt) die Lady Million past als een gouden lamé handschoen. Oh my Gold is een nieuwe eau de toilette-versie van Lady Million. Wat was er mis met de eerste uit 2012? Niets! Ik herinner me nog het goed gelukte meiklokje in de geur. In hetzelfde jaar verscheen ook Lady Million Absolutely Gold – het ‘parfumextract’. En dan is een geur verkooptechnisch rond en in feite ‘uitgeteld’. Dat is natuurlijk zonde. Vandaar een nieuwe eau de toilette om liefhebbers – dat zijn er heel veel – te triggeren. Want een eau de cologne past niet echt in deze ‘glitzy-bling-bling-tongue-in-cheek’-wereld die Paco Rabanne (of wat er van zijn invloed op het creatieve proces resteert) met Lady Million heeft gecreëerd.

LADY MILLION OH MY GOLD PACO RABANNE FLACON 1Ach wat sneu, Dree Hemingway moet plaatsmaken voor Hana Jirickova, een Tsjechisch supermodel naar het schijnt. En dat is ook weer leuk voor de beautypers om als nieuwtje te communiceren.

Wat opvalt: de presentatie zit nu wel op een glijdende schaal – femme fatale in xxxxxxxl champagnecoupe (een goede coupe past precies om één vrouwenborst heen was ooit de mare. Nog even en welke ambassadrice dan ook, draagt bij welke nieuwe versie dan ook op het parfumpodium van de Folies Bergère ‘slechts één veer, en als de klanten het vroegen, dan viel de laatste veer tot algemeen genoegen’. Zing verder mee (met Wim Sonneveld): ‘Ze kon het lonken niet laten, ze lonkte naar iedere man… ‘.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit is zo’n retecommerciële geur waarvoor je ook bewondering kunt hebben. Bijna alle hippe ‘meisjessmaken’ van nu zijn vertegenwoordigt en Lady Million Oh my Gold heeft daarnaast een aangename warme finish en verschilt genoeg van de eerste eau de toilette die beduidend frisser was. Niet wereldschokkend, wel onschuldig zomergenot én een schot in de grapefruit, in de bergamot en in de neroli wat opening betreft: colognefris-prikkelend en exotisch ingepakt.

Smeuig-zacht gemaakt door een opvallend sterk mango-manadarijncombinatie die een onverwacht exotisch kokosachtig randje heeft. Het hart van oranjebloesem en knisperend viooltjesblad versterkt deze frisheid, amber en musk ‘verzwaren’ elegant de fruitnoten. Ceder- en sandelhout garandeert dat de geur – die voor mij zweeft tussen een eau de toilette en een eau – niet teveel een sprankelende fruitcocktail blijft.

RUIK&VERGELIJK

Kan er maar één zijn, toch?

Paco Rabanne Lady Million (2010)

LADY MILLION OH MY GOLD PACO RABANNE FLACON 2

 

 

 

 

 

THE AFTERNOON OF A FAUNE ETAT LIBRE D’ORANGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 24, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

VOORSPEL-PARFUM

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 24/06/14

Neus: Ralf Schwieger

Concept & realisatie: Etienne de Swardt
Faun Pál Szinyei MerseJammer, maar misschien is het – zoals we van Etat Libre d’Orange gewend zijn – bewust gedaan. Om te rellen en natuurlijk om meer verkoopgrip op de Engelstalige gebieden te krijgen. Want The Afternoon of a Faune is eigenlijk een soort van heiligschennis, want een verhaspelde vertaling van een muziekstuk van Claude Debussy (1862-1918) dat wereldwijd bij liefhebbers en kenners van klassieke ‘gewoon’ bekend is onder de oorspronkelijke Franse titel Prélude à l’après-midi d’un Faune.

Ofwel, Voorspel op de namiddag van een Faun. De compostie geldt als een hoogtepunt van het muzikaal impressionisme en als keerpunt in de moderne muziek dat in 1912 legendarisch werd door de balletuitvoering van Vaslav Nijinsky (1890-1950 – zie foto onder).

Debussy liet zich inspireren – in 1893 eerst als pianostuk een jaar later als orkestwerk – door het gedicht L’après-midi d’un faune (1876) van Stéphane Mallarmé (1842-1898) dat verhaalt over een faun en zijn dagdromen op een zwoele namiddag. Klinkt onschulidg, maar vergeet zijn donkere en gevaarlijke karakter niet. In de fantasie van mensen joeg hij in bossen met zijn gefluit herders en hun kuddes de stuipen op het lijf en dat gold ook voor reizigers verdwaald geraakt op afgelegen plekken.

Dit is de verklaring van het woord pan-iek (plotselinge, algemene, maar ongegronde schrik). Want faun was bij de Romeinen bekend als de bosgod Pan. Om de geur nog beter te begrijpen, raad ik iedereen aan eens naar de orkestversie te luisteren/kijken – ‘hier’ uitgevoerd door Rudolf Nurejev (1938-1993) die met zijn uitvoering ook een ode brengt op Vaslav Nijinsky . Heb je een kleine of grote poëtische inborst dan kan het niet anders dat je je laat meeslepen door de muziek.

THE AFTERNOON OF A FAUNE ELO

Maar hoe vertaal je het karakter van een deze Faun in een parfum? Moet dus iets gevaarlijks hebben gemaskeerd door een onschuldige allure die verleidt, die je aantrekt. Je wil je er tegen verzetten, maar eenmaal bevangen door zijn fluit (die natuurlijk ook symbool staat voor…) ben je hopeloos overgegeven aan zijn grillen en wispelturigheid… maar je hebt het er graag voor over. Want: liever het één keer meegemaakt te hebben dan er altijd kwijnend naar te moeten verlangen…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat bij mij zo vreemd werkt door de Engelse vertaling: bij het lidwoord The moet ik denken aan thee. Die niet in de geur zit verwerkt, maar het wel enigszins oproept door bergamot (het geheim van earl grey). En veel meer. Wan het is een plagerig, onschuldig en ‘faunesk’ begin – fris, peterseliegroen, zeperig, poederig – dat behoorlijk lang aanhoudt ondanks de toevoeging van een flinke (witte) peperinjectie. En door deze frisse persistentie raakte ik in eerste instantie enigszins teleurgesteld: ‘C’est tout que reste?’

Maar dan werpt de faun het lieftallige masker van zich af en maakt duidelijk waarom hij zich voortbeweegt op bokkenpoten en diep in het woud woont: The Afternoon of a Faune geeft zijn ware karakter vrij. Je komt in een zoete wolk van kaneel, wierook en strobloem terecht die de bloemen in het hart (roos, jasmijn) een donkere elegantie geven om in de basis duister te eindigen. Een evenwichtig en contrast tussen boterachtig iris, melkachtig mirre en musky benzoïne en krachtig noten van (eiken)mos en leer. En dan blijkt The Afternoon of a Faune eigenlijk een heel ‘serieuze’ geur te zijn. So not Etienne de Swardt. Verrassend en zorgt ervoor dat Etat Libre d’Orange prettig onvoorspelbaar blijft.

RUIK&VERGELIJK

Eigenlijk is The Afternoon of a Faune een nieuwe chypre. Geen neo-chypre of roze chypre die vaak zo zoet en plakkerig eindigt. Het is de combinatie van met name peper en iris die in staat is een goed alternatief te zijn voor de klassieke chypre. Daardoor doet de geur me denken aan:

Chanel – Les Exclusifs – 31 Rue Cambon (2007)

En ook op de een of andere manier aan:

Annick Goutal Mon Parfum Chéri par Camille (2011)

Faune Vaslav Nijinsky

 

LAVANDE OMBREE – LES INEDITS – AU PAYS DE LA FLEUR D’ORANGER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 22, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

‘LAVENDELLEER’ OF LEER?

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 23/05/14

Neus: Jean Claude Gigodot

Model: onbekend

Fotografie: onbekend

LAVANDE OMBREE AU PAYS DE LA FLEUR D'ORANGER ILLUVraagt Philippe Constantin – directeur de développement van Au Pays de la Fleur d’Oranger – aan mij tijdens de door Dany Diop georganiseerde perspresentatie in Amsterdam: ‘Welke van Les Inédits, vind je het mooist?’ Nou, dat is niet zo makkelijk omdat alle zeven wel ‘iets’ hebben.

Wat Bergamote Boisée, Figue Fruitée, Jasmin Rêvé, Lavande Ombrée, Tubéreuse Rosée (allemaal uit 2013), Rose Irisée en Violette Sacrée (beide 2014) verbindt, zijn de speelse namen, de prêt-à-porter–elegantie en het feit dat ze zo vanzelfsprekend Frans-chic zijn, maar dan wel met een verleden, met een soort van weemoed: je ruikt iets dat ooit synoniem stond  met en zo vanzelfsprekend was voor de klassieke Franse haute parfumerie, maar steeds zeldzamer wordt. Blij mee dus.

Maar de geur die me direct opviel was Lavande Ombrée. Zoals ik bij de bespreking van Creeds Aqua Originale al opmerkte: lavendel lijkt, zij het in beperkte mate, herontdekt door de nichebranche. Niet als zoetige bloem, niet als eenvoudig colognewatertje uit de Provence, maar als een kruidige, donkere en intens eindigende sensuele geur.

Wat ik niet echt snap: de styling van de serie. Beetje verwarrend deze mix-match aan stijlen. Het model (zie foto onder): beetje boudoirnichterig cliché en zeker passé. En: de geuren hebben het helemaal niet nodig. De flacons staan haaks op deze supertrutty ‘bloemetjesromance’: less is more-design – bijna dutch. En de modern-sentimentele illustraties, die lijken geïnspireerd op tekeningen van de Franse schilder en plantkundige Pierre-Joseph Redouté (1759-1840), komen voor mijn gevoel het dichtst in de buurt van de ‘beleving en emotie’ die Au Pays de la Fleur d’Oranger wil overbrengen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

SONY DSC

Hoe langer ik aan Lavande Ombrée ruik, des te meer ik me afvraag of de naam wel de inhoud dekt. Want wat blijft hangen is de sterke leernoot in de basis. Wordt met ‘beschaduwd’ dan het leer bedoeld? De lavendel – heel zuiver en puur, bijna ‘bio’ van geur  en daardoor gelukkig geen link met goedkoop badschuim – ruik je eigenlijk maar even in de opening begeleid door bergamot, want het cederhout in het hart begint eigenlijk direct te ‘schijnen’, mooi rond en zacht gemaakt door roos.

Kaneel zorgt voor een elegant kruidig-zoet randje die aan sterkte toeneemt als de basis begint te werken. En dat is een zeer krachtige ontmoeting tussen patchoeli en heel veel lagen leer dat souplesse en extra warmte krijgt door musk en amber. Maar de leernoot wint het van alles aan het eind: leer dat oud, versleten en vintage aandoet door zijn ‘strengheid’ en pittig-stoer gelardeerd is met specerij-achtige nuances (meer dan kaneel alleen).

Hoewel niche niet aan geslachtsdiscriminatie doet, is Lavande Ombrée de meest krachtige, dus mannelijke geur van Les Inédits. De naam van deze serie begrijp ik eigenlijk ook niet, want de geuren zijn toch uitgegeven? Of ziet Geurengoeroe het allemaal weer eens verkeerd?

RUIK&VERGELIJK

Nog een paar warme ‘niche lavendels’

Serge Lutens Gris Clair (2006)

Hermès – Hermessence – Brin de Réglise (2007)

Chanel – Les Exclusifs – Jersey (2011)

Rania J. Lavande 44 (2012)

Creed – Aqua Originale – Aberdeen Lavander (2014)

AU PAYS DE LA FLEURS ORANGER

LOVE ROSE – HISTOIRE DE FLEURS – REMINISCENCE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 21, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Getagd: . Een reactie plaatsen

DOCHTERLIEF & EEN AANVULLING VOOR DE ZIEL

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 21/05/14

Neus: Angéline Leporini

Ambassadrice: Rose

Flaconontwerp: Reminiscence

LOVE ROSE REMINISCENCEDat kan niet elke dochter zeggen: dat papalief speciaal voor haar een geur heeft gecrëerd die ook nog eens een interpretatie is van haar naam. Nino Amaddeo, deed het voor Rose en noemde het Love Rose. Hoe heeft zijn andere dochter – Lilla – dit gebaar opgevat? Stinkend jaloers? Of blij verheugd en zich tevreden stellend met de gedachte dat haar naam ook zonder problemen in een geur omgezet kan worden… we zullen het binnenkort wel of niet weten.

Is eigenlijk wel te verwachten want Love Rose vormt met White Tubereuse een nieuwe ‘tak’ – Histoire de Fleurs – binnen de gestaag uitdijende parfumcollectie van Reminiscence waarin het zich voor het eerst in zijn ‘geschiedenis’ laat inspireren waarmee het beroemd is geworden: ‘juwelen’. Dat zie je aan de doppen. Je zou verwachten dat die per geur qua setting verschillen. Afgestemd op de inhoud dus, maar dat is dus niet het geval: de ‘edelstenen’ verstrengeld met zilveren ringen zijn allemaal hetzelfde: onyx, turkoois, mandarijngranaat, ‘ivoor’, lapis lazuli en amethyst – het ‘juweel’ voor Lilla…

Voor Nino Amaddeo is deze collectie als een wandeling langs favorieten, langs materialen die een nieuwe pagina omslaan in zijn reisdagboek, een wereld vol bloemen, startend met twee creaties – White Tubereuse en Love Rose – die zijn ‘geboren uit uitmuntendheid en instinct’. Love Rose, ziet hij als een spontane rendez-vous met een ‘kostbare vrouw’, de centifoliaroos. En als een verrassende samensmelting van een vertrouwde en bekende wereld en een nog onontdekt speelveld.

En deze centifoliaroos betovert hem, want volgens hem de kostbaarste ter wereld. Geteeld in Grasse op een unieke en speciale ondergrond – geldt dat niet voor elke ondergrond? Met de hand geoogst om beschadiging te voorkomen en die hij associeert met alle kostbare dingen, tederheid en met de naam van zijn dochter: Rose. Of het heet ze nu ‘volledig’ Love Rose?

Om nogal geëxcalteerd te eindigen met: ‘Een aanvulling voor de ziel, de drijfkracht van alle Reminiscence-geuren’. By the way: als je Rose Amaddeo of Love Rose Amaddeo intikt op een www-zoekmachine, dan ‘ontmoet’ je haar niet. En op het familieportret (foto onder) is het ook gissen wie van de jonge generatie Rose is.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ROSE DE MAI GRASSEEen ‘muskroos’. En een ‘in between’-roos. Ofwel, een roos die zweeft tussen masstige en niche. Het ruikt allemaal zeer ‘roos-vertrouwd’.

Na een lichte citrussiddering – ‘als een zachte regen in de zomer die ruikt naar citrus en rozenblaadjes’ – openbaart zich de zoete centifoliaroos (foto) die eigenlijk een heel klassiek geuspoor afscheidt omdat ze wordt begeleid door jasmijn (zorgt voor een luchtige bloemigheid), terwijl de iris voor een fris-poederige noot zorgt die elegant overgaat in de basis van mos en leer. Dat ruikt naar ‘kom maar op, show it’. Maar dat ervaar je niet echt intens, want het mos is zeer bescheiden gedoseerd en de leernoot is opgebouwd uit, volgens het persbericht, kostbare musksoorten die met heel veel fantasie als leer opgevat kan worden.

Maar die zich in dit geval eerder ‘gedraagt als suède en ook heel bescheiden gedoseerd. Met andere woorden meer musk dan leer. De reden dus dat ik Love Rose als een muskroos, die behoorlijk clean en helder is, classifieer. En niet als een chypre zoals Reminiscence doet.

RUIK&VERGELIJK

Wat ik me wel eens afvraag: hoe groot zijn de velden van Grasse eigenlijk waar de centifoliaroos, die ‘aldaar’ rose de mai heet, wordt geteeld? Het lijkt wel of de percelen steeds meer uitdijen, want steeds meer parfumhuizen claimen exclusiviteit op dit gebied. Van Chanel is het bekend, het couturehuis heeft een partnership met de Mul-familie en gebruikt de rose de mai alleen voor het parfumextract van N° 5. Maar Dior schijnt ook inmiddels een aantal hectaren (Domaine de Manon) te bezitten, die het onder meer gebruikt voor het parfumextract van J’adore en de parfums uit de neo-nichelijn La Collection Privée de Christian Dior.

Chanel N° 5 (1921)

Dior J’adore (1999)

MEET THE AMMADEOS

MUSC BRUNO ACAMPORA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 20, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET M, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, NICHE. 1 reactie

‘MUSKTRUFFEL’

BACK TO THE FUTURE:

EEN PARFUM DAT OVER VIJF JAAR GEMAAKT HAD KUNNEN WORDEN

Jaar van lancering: 1975

Laatst aangepast: 20/06/14

Neus: Bruno Acampora

MUSC BRUNO ACAMPORA MUSC OILStel dat in de jaren zeventig van de vorige eeuw internet al had bestaan en dus ook parfumblogs die elke dag een geur analyseren – dan hadden die het relatief rustig. De klassieke parfumhuizen en couturiers bepaalden de toon en verschijningsfrequentiekoers (niet bijna elk half jaar iets nieuws zoals nu), designer fragrances zagen net het licht (Geoffrey Beene, Halston) en niche stond net in de steigers.

Ik vraag me af wie toen Bruno Acampora kende – behalve dan de artistieke incrowd waarmee hij wereldwijd optrok afgaande op zijn ‘geschiedenis’. Wat me meer interesseert en interessanter is: Musc werd gelanceerd twee jaar nadat wereldwijd het verbod (uit ethische overwegingen) was ingesteld (niet door iedereen nageleefd) op de verwerking van dierlijke ingrediënten in parfums (en medicijnen).

Bevergeil van de bever, civet van de civetkat, ambergris van de potvis (in mindere mate aangezien hier niet echt als zodanig op werd gejaagd; Japan deed het bijvoorbeeld uit culinaire gulzigheid en moreel gespeend snobisme lafhartig gemaskeerd als zuiver wetenschappelijk onderzoek) en musk van het muskushert. Tussen twee haakjes: Jean-Paul Guerlain schrijft in zijn boek My journeys in the world of perfume (2002) heel mooi over zijn pogingen om echte musk in te kopen in Nepal en over zijn besluit er mee te stoppen.

Je zou dus denken, ik althans, dat Bruno Acampora met zijn musk er naar streefde het animale karakter ervan te benadrukken, zoveel mogelijk te benaderen maar dan met ‘natuurindentieke’ grondstoffen – om het verlies van ‘het echte werk’ te compenseren. Het verrassende en terugblikkende zo grensverleggend: hij besloot tot een totaal andere interpretatie door musk (het woord komt uit het Sanskriet, muṣká, en betekent testikel) een aardse behandeling te geven.

Althans zo ervaar ik de geur, wellicht was het niet zijn intentie. Acampora manifesteert zich als een truffelboer die midden in dichte eikenwouden op zoek gaat – met een varken als gids en gereedschap – naar de ‘nouvel gourmandversie’ van musk. En we mogen hem daar zeer dankbaar voor zijn.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE WITTE TRUFFELHet effect: prachtig, vijf sterren en parfumgenot in de zuiverste betekenis. En toch staat het haaks op wat je van musk verwacht, hoopt. Want zijn musk ruikt dus voor mij naar grond, humus, mineralen, zout, truffel (foto), champignon, cantharel… die op een of andere manier toch als een klassiek-dierlijke musk overkomt.

Maar wat wordt deze musk elegant ingepakt, getemperd door een allerlieflijkste, zachte, poederige bloemenweelde van met name zoet viooltje die een vol-bloemige, maar ‘subdued’ allure krijgt door roos en jasmijn. En hoe functioneel werkt hier de kruidnagel: die prikkelt de ‘musktruffel’ en geeft de bloemen een stoffig-gekruid aura. Patchoeli en amber die je subtiel, maar duidelijk waarneemt, verankeren al deze noten. Maar wat mooi blijft deze ‘musktruffel’ hangen. En wat een puur natuur-geheel. Ik ben toch wel heel erg benieuwd hoe deze musk (een parfum op zich) is samengesteld.

Musc is sensueel, intiem, erotisch zonder plat, zonder porno te worden: geen Madonna, maar Kirsten Dunst. Eerder suggestief, dan botweg ‘right in the face’. Musc (ik test de parfumolie) ruikt naar, zoals ze in Frankrijk zeggen, un lit défait – een onopgemaakt bed. Je snuift geuren op van een lichaam, lichamen die in elkaar verstrengeld zijn. Zweet, sensualitetit, huid, haar. Vertrouwd, zinnenprikkelend. Musc is van elkaar genieten nadat ‘het’ gebeurd is.

Maar het allermooiste: Musc is eigenlijk een ‘back-to-the-future’-relevatie. Het wijst de weg, is een richtlijn die de moderne nicheparfum gaat afleggen. Denk ik, maar hoop het nog meer. Ik noem het nouvel gourmand. Niet zoet, niet banketbakkerij, maar geuren die de hartige kant van de keuken in parfums vertaalt. Musc is een geur die over vijf jaar ook gelanceerd had kunnen worden.

Ik vind het jammer – intriest eigenlijk –  dat ik Musc pas sinds kort heb ontdekt. Schaam me bijna dood dat ik Bruno Acampora niet heb vermeld in het door mij en Miriam Kerver geschreven Parfumlexicon N° 1 (1996). Maar dat ga ik zeker goed maken in mijn ophanden zijnde nieuwe boek over parfums… de onderhandelingen met de uitgever zijn gaande.

RUIK&VERGELIJK

Moeilijk omdat Musc eigenlijk hors concours is. Voor mij is het, als je moet vergelijken, in retroperspectief een symbiose tussen onderstaande geuren. Van de eerste twee heeft het de animale ruwheid, van de derde en vierde de poëtische zachtheid.

L’Artisan Parfumeur Dzing! (1999)

Serge Lutens Muscs Koublaï Khän (1999)

Reminiscence – Les Classiques – Musc (1970)

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Musc (2010)

MUSC BRUNO ACAMPORA MUSC LINE

ROSE OUD, AMBER OUD PARFUMS DE NICOLAÏ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 18, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET R, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

‘OUDBLESSE OBLIGE’

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 18/06/14

Neus: Patricia de Nicolaï

ROSE OUD PARFUMS DE NICOLAÏDat had ik dus eigenlijk niet van Patricia de Nicolaï verwacht. Traan, traan. Dat zij ook meegesleept zou worden door de oud-verslaving waar bijna alle niche-parfumhuizen aan lijden – bestaat er zoiets als een Betty Ford-kliniek voor oud-addicts? Of moet Geurengoeroe hem openen? Naam van zijn fantastische en broodnodige therapie: Get oud of it!

Vreemd: ze heeft het eigenlijk niet nodig, door haar intrigerende eigen en eigenzinnige kijk op parfum. Maar het schijnt dus zo te zijn – heb het al te vaak vermeld – dat je als huis mee moet gaan om ‘serieus’ te worden genomen, om aan te tonen dat je heel goed weet wat er nu speelt. Maar om dan exact dezelfde namen te gebruiken die haar (in)directe concurrent gebruikt (By Kilian), doet je afvragen of Patricia de Nicolaï er wel echt zin had, maar louter conform de eisen van de markt hier op inhaakt: ‘oudblesse oblige’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Rose Oud opent als een barok boeket losjes geschikt zoals je die koopt bij de betere bloemenwinkel. Patricia plaatst, zoals we van haar gewend zijn een, onverwachte noten bij elkaar: overrijpe framboos (zonder ‘plat rood fruit’-effect) met een fluwelige ‘perzik-rozijn’-osmanthus die een donker ondertoontje krijgt door alsem. Vervolgens begint de roos te bloeien die in het begin moeilijk afscheid kan nemen van de framboos.

En deze roos is zoet, fruitig maar niet ‘honderd procent’ roos doordat ze verzacht wordt door lelietje-van-dalen. En dan heel langzaam en heel bescheiden begin je oud te ruiken. Maar het is meer een idee van oud, zonder zijn apothekers-link, zonder zijn verbrand hout-effect. Komt door dat het adelaarshout is getemd door patchoeli, sandelhout die een vloeibare, warme souplesse krijgt door amber en vanille.

AMBER OUD PARFUMS DE NICOLAÏ

Waar ik direct van opveerde was toen ik las dat in de basis ook castoreum zit verwerkt. Maar die neem ik niet echt waar. Ik ruik niets viezigs, niets wat maar ook in de buurt komt van Obsessive Oud van Al Haramain. Rose Oud is geconfectionneerd oud naar westerse smaak – is meer roos dan oud. En mist de eigenzinnigheid (die vaak zo aangenaam gewoon en helder is) die ik gewend ben van Patricia de Nicolaï.

Amber Oud bevalt me daarentegen veel meer en dat terwijl ik niet echt een amberfan ben. Een prachtige strakke klassieke groene cologne-opening (tijm, salie en alsem) die knispert en prikkelt en gelardeerd wordt met de zonnige zoetheid van lavendel.

Boeiend wat ze nu doet. Lavendel koppelt Patricia aan saffraan en kaneel, waardoor de lavendel droger en strakker wordt en een perfecte opmaat is voor de basis. Oud dus.

Ook in Amber Oud getemd en geconfectioneerd door patchoeli, ceder- en sandelhout. Maar toch iets geprononceerder dan in Rose Oud, en vloeit mooi samen met de amber op basis van vanille, tonkaboon en musk. Ook hier weer castoreum (die ik heel, heel vaagjes bespeur) én styrax om de amber-oudcombi een lichte leernoot te geven.

Maar wat mij betreft mag Patricia de Nicolaï met een parfumextract komen die de onderlinge verhouding van de ingrediënten meer op scherp stelt, waardoor je tevreden kunt constateren: ‘Typsich Patricia!’

RUIK&VERGELIJK

Patricia de Nicolaï, je vraagt er om:

By Kilian – Arabian Nights – Rose Oud (2010)

By Kilian – Arabian Nights – Amber Oud (2011)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE PATRICIA DE NICOLAI LOGO

ACQUA ORIGINALE CREED

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 17, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET C, GEURENALFABET I, GEURENALFABET V, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

BLOEMEN EN HOUT ONDERGEDOMPELD IN WATER

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 17/06/14

Neus: Olivier Creed

CREED LOGOBeetje overdreven gesteld: ik heb een haatliefde-verhouding met Creed. Het huis waarschijnlijk niet met mij. De reden: het mag van mij wel iets uitgesprokener. De geuren zijn elegant, kwalitatief niets op aan te merken, maar missen vaak verwondering waardoor je denkt: ‘Wow, zo kan een bloem, een bloemencombi, hout dus ook ruiken!’ Ik was dus benieuwd of één van de vijf geuren (of allemaal) uit het kwintet – Aberdeen Lavander, Asian green tea, Cèdre blanc, Iris tubéreuse, Vetiver geranium – dit effect zou hebben.

Het uitgangspunt van Acqua originale: ‘Een ode aan plezier, geluk, de natuur, puur water, bos en graslanden. Indrukwekkend en toch subtiel, licht en geraffineerd. Gecombineerd met een hang naar perfectie, traditionele productieprocessen en de karakteristieke signatuur van meesterparfumeur Olivier Creed. Hij verwerkte natuurlijke parfumessences en liet hout-, bloemen-, suiker- en specerijnoten uit het oosten en het westen op verrassende wijze samensmelten’.

Na Acqua Originale te hebben geroken, blijf ik bij mijn standpunt. Verfijnd, in sommige opzichten verrassend, maar toch te vertrouwd. En ondertussen droom ik van een Creed-lijn die de neus echt uitdaagt, waarvan je echt ‘creedy’ wordt.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

creed-aberdeen-lavander

De geur die waarnaar ik het meest benieuwd was: Aberdeen Lavander. De reden: lavendel is herontdekt door de niche-branche. Niet als een eenvoudige zachtzonnige bloemengeur, maar als een donker-sensuele ervaring. Olivier Creed omschrijft de geur als een oriëntaals varenwater.

Ofwel, ‘de geur van het ochtendgloren in de zomer. Van bloemen in een zee van goud. Het oosten (patchoeli, vetiver) in perfecte symbiose met het westen (lavendel, rozemarijn, iris, roos, absint). Kleuren dicht op de huid, gestreeld door puur water en de zuurstof van de planten laat het geheel bruisen’. Maar het duurt even voor je dat ervaart, want eerst is er een sierlijke frisse opening van bergamot en citroen die wordt begeleid door een krachtige bittergroene noot van alsem (absinth) verlevendigd door rozemarijn.

Hierachter verbergt zich de lavendel die zijn zonnige noot ziet geïntensiveerd door lelie, tuberoos en roos. Met een prachtige sensueel effect tot gevolg die in de basis een stoere finish heeft door patchoeli, leer en vetiver zonder al te smeuïg (het leer dan) te worden, want patchoeli en vetiver zorgen voor een houtachtige ‘strakheid’. Opvallend hoe alsem ook de basis weet te bereiken.

Vetiver geranium wordt omschreven als een houtig bloemenwater. Het idee: ‘Loodrechte schaduwen van de bomen jagen ons het bos in – de ogen nog prikkend van het hete zonlicht – tussen geraniums, cederbomen en wilde appelbomen die een betoverende open plek omringen waar geuren en smaken, vennetjes en wilde rozen zich vermengen met herinneringen. Een plek om eindeloos te blijven, dagdromend in deze koele, mysterieuze geur’.

creed-vetiver-geranium-1

Dit vind ik een ‘intikker’: makkelijk en fris, en met een mooie, warme diepgang. Granny Smith kan in een opening nogal hard-synthetisch overkomen, maar door het te mengen met bergamot en citroen, krijgt het een natuurlijke toets die snel de weg vrijmaakt voor, kan het niet anders omschrijven, sprankelend en knisperend geraniumblad.

Waarvan de bloemigheid wordt versterkt door roos en een mooie, zoetige specerij-nuance krijgt door kaneel. De basis laat de houtnoten (patchoeli, cederhout) evenwichtig balanceren met musk en amber. Toch blijft Vetiver geranium licht van toon, een ‘acqua’.

Voor mij de lekkerste uit het kwintet: Iris tubéreuse. Olivier Creed: ‘Dit zachte bloemenwater is teder en licht als een kus, diep en bedwelmend als de liefde. Herkenbaar voor hen die het meegemaakt hebben, voor de anderen een bron van kolkend verlangen. Lelietje-van-dalen en lelie volop bloeiend tussen sinaasappelbomen, viooltje en vanille’.

Prachtig hoe de tuberoos zich eerst al heel even aankondigt door de opening van met name het fris-sensuele galbanum waarvan de groenheid wordt benadrukt door viooltjesblad. De sinaasappel neem ik niet echt waar, omdat de tuberoos zo krachtig begint te bloeien. Niet zo über-sensueel als we van haar gewend zijn, alhoewel de lelie dat wel versterkt, maar het lelietje-van-dalen een zekere luchtigheid garandeert. De tuberoos gaat onder in een soort van ‘irisboter’ gelardeerd met vanille en musk, maar heel interessant en verrassend een aquafrisheid behoudt door oranjebloesem.

creed-cedre-blancCèdre blanc wordt eveneens omschreven als een houtig bloemenwater, waarvan de ‘fruitige bergamot mild reageert op de kalmerende en verzachtende golven van de diepe vetiverwortels, de dunne wortelstokken van de kardemon, en het tweeslachtige galbanum, om de koele en licht troebele wateren van een verfijnde bron richting delicaat groene toppen te dirigeren. Het geel van de met ochtenddauw beparelde gele lis smelt samen met sandelhout en versterkt de enorme hoogte van de red cedar (reuzen levensboom). De witte ceder (een cipres-soort) verrijst boven het rood geaderde geraniumblad en witte jasmijn’.

Wat een heerlijke opening, zo zwevend tussen fris en groen. Komt door de enorm zuivere bergamot en galbanum die doet denken zonlicht en warm-groen wordt door laurier en kardemon. In het hart valt vooral de jasmijn op die dan weer fris lijkt door geranium, dan weer iets meer sensueel door lelie…

En het cederhout (begeleidt door sandelhout en vetiver), die je vanaf het begin al waarneemt, zuigt al deze frisse en bloemige noten op, waardoor het hout begint te stralen. Het ‘citruswater’ Asian green tea bespreek ik binnenkort – ik kan het proefje niet meer vinden…

ANGEL EAU SUCREE THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 16, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Getagd: . 3 reacties

CANDY CRUSH IN DE SNOEPWINKEL VAN THIERRY MUGLER

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 16/06/14

Neus: Dorothée Piot

Flaconontwerp: Thierry Mugler

ANGEL EAU SUCREE THIERRY MUGLER FLACON‘Best wel’ vaak is de eerste geur van een ontwerper geïnspireerd op jeugdherinneringen – waar gebeurd of fictief. De onschuldige levensfase, waarin terugblikkend, de zon altijd leek te schijnen, alles pais en vree was en hij nog geen benul had van wat er nu zo’n beetje helemaal mis is met de mensheid (ouders bijvoorbeeld) en daardoor met de wereld.

Opvallend: het zijn voornamelijk Franse ontwerpers die graag ‘olfactieverwijs’ een wandeling langs memory lane maken. Zo ook Thierry Mugler. De originele Angel (1992) loopt er van over, en in de nieuwste variatie Angel Eau Sucrée doet hij het nog een keer dunnetjes over: ‘Ik wilde altijd een geur creëren die nauw verbonden is met jeugdherinneringen en tederheid. Ik wilde een uiterst sensuele aanraking, zodat je bijna zin krijgt om de persoon die je lief hebt op te eten’.

Vreemd dat het niet zijn eigen jeugdherinneringen, maar meer ‘de algemene, door iedereen beleefde’ zijn. Bestaan die als zodanig? De een begin te lachen bij het ruiken van vanille, de ander zet het op een huilen. Maar we hebben tóch met elkaar ‘afgesproken’ dat vooral zoete en poederige noten het vermogen hebben lang vergeten, prettige herinneringen wakker te schudden – heel cliché dus.

ANGEL EAU SUCREE FAUCHONKomt wellicht door Zwitsal en andere per land van naam verschillende talkpoeders, die baby’s’ billetjes beschermen tegen allerlei jeukende onhebbelijkheden. Die zijn vaak samengesteld uit rijst, amandel en vanille. En als je doorgroeide, dan ging je naar de snoepwinkel of kermis waar de toverballen, kaneelstokken, popcorn, suikerspinnen en reuzenspekkies je tegemoet glimlachten.

Dat zie je terug op de verpakking: ‘Is geïnspireerd op traditioneel luxe snoepgoed’. Dat ‘voel’ je terug op de flacon: ‘Bestrooid met suiker lijkt die veranderd in een onweerstaanbare lekkernij’. Ik heb begrepen dat Thierry Mugler, om tot deze variatie te komen, ook de hulp heeft ingeroepen van een van de meest beroemde patisseurs van Parijs: Fauchon. Die heeft voor de gelegenheid de klassieke éclair een Angel-behandeling heeft gegeven.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het idee: ‘Ingrediënten met provocerende en contrasterende effecten met een overdaad aan smaaksensaties: warm en koud, zoet en pittig, verfrissend en warm’. Nou, dat is overdreven gesteld: provocerend en contrasterend. Want: we zijn inmiddels (onder meer door Mugler himself) gewend geraakt aan fruitige gourmands – raken er zelfs op uitgekeken.

MERINGUEAngel Eau Sucrée kun je omschrijven als een lichtere, meer ‘hapklare’ versie van Angel. Minder stoutmoedig, ‘aardiger’ en toegankelijker door de poederige noten die worden opgeroepen met een gekarameliseerd meringue-akkoord. En dat verantwoordelijk is voor het snoepwinkeleffect en je een ‘crush’ laat krijgen op alle uitgestalde candy (ik zie nu voor het eerst dat candy bijna hetzelfde is als het Nederlandse kandij…). Dat ruik je met name als het rood fruit (zongerijpt uiteraard) begeleid door een frisse noot (die verantwoordelijk is voor het sorbeteffect – denk een aquanoot) is vervlogen. En de meringue (foto) moet je niet helemaal letterlijk nemen. Is een combinatie van poederige zoetigheden die samen doen alsof ze het zijn.

Ofwel, een melange van amandel, vanille, heliotroop en poederige musk (althans dat denk ik te ruiken) die in de basis wordt vastgehouden door patchoeli en vanille, en je nog duidelijker het verschil met de originele Angel laat proeven door het weglaten van karamel en chocolade.

Elegant en très Parisienne, maar het vreemde is: Angel Eau Sucrée doet mij eerder denken aan Angel verdwaald in een Parijs boudoir, dan aan Angel op bezoek in Thierry Muglers favoriete snoepwinkel uit zijn jeugd.

RUIK&VERGELIJK

Childhood memories like the colors of our mind…

Jean Paul Gaultier Le Classique (1994)

Jean Charles de Castelbajac Castelbajac (2001)

Serge Lutens Rousse (2007)

ANGEL EAU SUCREE THIERRY MUGLER LOGO