OVER STANK, NOG MEER STANK, NIET BEGREPEN ‘UITINGEN’, NIEUWE VERKOOPMETHODE EN AMSTERDAM
Vreemd en tegelijkertijd wonderlijk bericht eergisteren op NPO Radio 1. Er werd stilgestaan bij de Bijlmerramp van 25 jaar geleden. Een verslaggever die toen ter plekke was vertelde over de sterke, overweldigende walm van kerosine en nog wat anders. Bleek later, naar wordt beweerd, de geur van een paar pallets Encre Noire van Lalique te zijn geweest die zich ook in de cargovlucht bevond.
Marketingroddel die ik onlangs hoorde van Céline Verleure van Olfactive Studio: de verwondering in parfumwandelgangen over Aura van Mugler. Insiders begrijpen niet wat er groen aan is; begrijpen de compositie sowieso niet. De consument blijkbaar ook niet. Het gevolg: de campagne krijgt binnenkort een blauwe make over om de potentiële koper makkelijker over te halen. Te beginnen bij de ogen van het model.
Dan: de campagne van Chanels Gabrielle. Komt bij velen – nog – niet echt binnen. Misschien alleen bij insiders en zijn ‘wij’, eenvoudige consumenten, so far behind wat de laatste artistieke ontwikkelingen in de parfumbranche betreft. Wat sleept ‘Gabrielle’ al rennende eigenlijk met zich mee, waar is ze naar op zoek? Velen blijken voor de optie wc-papier en wc te kiezen.
Dan de Volkskrant afgelopen zaterdag. Berichtte over aangespoelde ambergrijs. De clichés vallen over elkaar heen. De kop: ‘Een drol van een half miljoen euro’. In de intro wordt het voorgesteld als ‘de poep van een walvis’ dat vervolgens als ‘spul’ wordt gedetermineerd. En dan: ‘Walvispoep is niet het eerste ingrediënt dat je verwacht in een geurtje van een prestigieus Frans modehuis’.
Waar moet je beginnen? Wat mij stoort: de omschrijvingen. Drol, poep. Vies scoort altijd. Maar bij zulke grote zoogdieren spreek je eerder van excrementen. En ja dus wel: ambergrijs was altijd een belangrijk ingrediënt bij alle prestigieuze parfum- en couturehuizen, en maakt in zijn natuurlijke vorm weer een ‘comeback’. Guerlain verwerkte het in Ambre Éternel (2016). En van Creed gaat de mare dat het zoveel mogelijk dit ‘spul’ verwerkt in zijn geuren als het past bij de compositie.
Bij het muskushert werd vergeten te vermelden dat de synthetische soort tegenwoordig nog maar zelden ruikt naar ‘vies’, eerder clean (pluizig katoen) en/of zacht (poedereffect). Wel weer grappig: de Afrikaanse rotsklip-das wordt als vanzelfsprekend in het rijtje van dierlijke ingrediënten opgenomen, terwijl deze natuurlijke musk-vervanger nog nauwelijks wordt toegepast.
Dan: een nieuw parfuminitiatief: www.parfumado.com. Een soort van commerciële vertaling van het in bij parfumafficionado’s bekende ‘decanting’. Dat je voor een paar euro een aantal milliliters koopt van een geur waarnaar je benieuwd bent. Vaak koopt op afspraak één afficionado een ‘best wel’ duur parfum en biedt dan de mogelijkheid het te splitten met zielsverwanten.
Dit lees ik op de site: ‘Kies jouw maandelijkse parfum voor maar €14.95. Ontvang de gratis travelspray en probeer iedere maand wat nieuws’. Parfumado beweert zelfs de 250 mooiste parfums te hebben geselecteerd. Ik zou zeggen: discussie. Amor Amor van Cacharel? Boss’ Bottled? Lacoste’s Touch of Pink? Brit for Her van Burberry? OK, Robert Piguet, Eight & Bob, Escentric Molecules, Miller Harris zijn er ook maar daarvan slechts een paar.
Van zowel van de mainstream- als de nichecategorie ontbreken te veel merken om deze claim te rechtvaardigen. Waar is Chanel, waar Givenchy? Van Guerlain alleen Mon Guerlain. Te lukraak, te hapsnap. Ook zoiets: Encounter van Calvin Klein is geflopt. Aqua pour Homme wordt door Bvlgari zelf niet meer gevoerd. En behoren ‘Etos-geuren’ – ck One, One Million – tot de ‘250 mooiste’?
De verantwoording van Parfumado – ‘Het aanbod blijft jaarlijks groeien, in parfumeries wordt zóveel gespoten dat alles op elkaar lijkt en een langere periode van testen wordt nergens aangeboden’ – gaat scheef. Je ‘moet’ nooit meer dan vijf geuren – ik ga voor drie – tegelijk proberen. Als je ze daarna op je polsen hebt gespoten, loop je naar buiten om ze op je te laten inwerken. En: als je echt wil, kun je in elke parfumerie zo lang testen als je wilt – neem de Bijenkorf. En een ‘beetje parfumerie’ heeft tegenwoordig een luchtverfrisinstallatie. Het (wel of niet adequate) personeel (dat na drie testen weliswaar vaak het geduld begint te verliezen) helpt je in ieder geval graag verder. En vallen de verkooppraatjes tegen, zijn die niet om aan te horen? Ga je toch online. Bestel je bijvoorbeeld bij Ici Paris XL dan krijg je er gratis proefjes bij.
Ik heb Parfumado vorige week een mail gestuurd of ze een en ander willen toelichten. Nog geen antwoord. Kan ik ze ook niet wijzen op de hinderlijke schrijffouten (Jilsander) en onzorgvuldig taalgebruik. En het is omgerekend best duur. Dat blieven wij Nederlanders, beruchte ‘30-ml-kopers’, toch niet? Een rekensom: €14.95 voor 8ml is € 1,87 per ml, maakt 50 ml € 93,50, 100 ml € 187,00. Voor 100ml ck One betaal bij je die andere nieuwkomer op de Nederlandse markt, Notino (waarin ik me nog steeds moet verdiepen), € 19,80. Kan nog wel even doorgaan. Ik stop met de conclusie dat Parfumado een poor man’s version van het erg informatieve, gedegen en humoristische opgezette www.nose.fr is, of vriendelijker gezegd: www.nose.fr in de grondsteigers.
We eindigen met gezellig geurnieuws. Na Mona di Orio’s groener-dan-groen Amyitis (2008), dat is geïnspireerd op een zomers boottochtje over de Amsterdamse grachten, en Eau d’Amsterdam, Scent of the Canal Trees (2014) van Tijdmakers dat de jaarlijkse lenteviering van dwarrelende iepzaadjes langs de grachten bottelde, wordt Mokum opnieuw olfactorisch geëerd door het in Londen gevestigde Gallivant (opgericht door voormalig creative director van L’Artisan Parfumeur).
Naam, yes indeed: Amsterdam. Maar, wat is the bedoeling infact, could you vertel that please dear Giorgia Navarra, you are the neus behind the geur is it not? Navarra: ‘The conceptual imagining of a black tulip. The moment I want to capture is autumn going into winter. The freedom of cycling, past the former spice warehouses of the Warmoesstraat to a canalside apartment on Prinsengracht on the elegant south side of the city. Wind in your hair. Now we’re inside. It’s getting dark. It’s gezellig. That quintessential ingredient of good Amsterdam living – it’s cosy. Warm. Flowers in the window. Cake and feeling indulged. Beautifully made wooden furniture. Dark hues on the walls.” Geurengoeroe is very benieuwd wanneer www.parfumado.com Amsterdam toevoegt aan zijn collectie. Al wel te koop bij www.babassu.nl.
Waarom niet? Te commercieel? Veel merken zijn inderdaad onderdeel van multinationals met een bijna dictatoriaal pr-offensief. Wat ook een serieuze benadering in de wegstaat: de aanhoudende absurde stroom van pruttelprutterdeprutparfums. Maar wat dan nog? Alsof dat bijvoorbeeld ook niet voor uitgeverijen geldt. Die verdienen over het algemeen niet aan hun sterauteurs (niche), wel aan prietelatuur (biografieën en levensdocumenten van en over wel of niet terecht bekende figuren).
‘Dollar als kunstproject’ is een idee van de Amerikaanse kunstenaar Mike Bouchet. In samenwerking met Symrise ontwikkelde hij een geur gebaseerd op gebruikte dollarbiljetten die in een New Yorkse galerie werd onthuld. Naam van de geur Tender – betekent zowel teder als geld. Prijs $ 75.000. De koper krijgt hiermee het recht om de geur te produceren inclusief gratis ‘een onbeperkt aantal vullingen van een spuitflacon om Tender volop te kunnen verspreiden’.
Anyway, bovengenoemde arti-farty kunstparfums doen mij verlangen naar een goed verhaal van, een expositie over bijvoorbeeld Guerlains Mitsouko (1919). Naast uitleg over de revolutionaire compositie en de inspiratiebron van Jacques Guerlain (foto onder) – de roman La Bataille van Claude Farrière uit 1909 – ook de interessante storytelling van fanatieke gebruikers – Jean Harlow, Marlene Dietrich, Ingrid Bergman, Charlie Chaplin, Sergei Diaghilev (van Les Ballets Russes). Plus de vraag wat een parfum nu erotisch maakt.
Zweetvoeten… je moet ervan houden. Meer mensen dan je vermoedt by the way. Ik dacht altijd dat het een kwestie was van te weinig ventilatie in je schoeisel – en dat betekent vaak schoeisel van povere kwaliteit in combinatie met te dikke sokken waarin/waarop je te lang hebt rondgelopen. Koop je kwaliteit dan heb je daar nauwelijks last van – goede schoenen ademen namelijk. En dat op steeds ingenieuzere wijze. Er zijn zelfs merken die zich erop laten voorstaan – zoals Geox. En voor de betere sportmerken – Nike, Adidas, Puma – is het inmiddels ook vanzelfsprekend.
Hangt er natuurlijk wel vanaf wélke handschoenen. Ik dacht niet aan die tegen de kou, maar wel aan ‘gants’ die vrouwen ooit droegen als accessoire bij bezoek aan theater en opera. Zoals op het portret hiernaast van Mademoiselle Caroline Rivière geschilderd door Jean Auguste Dominique Ingres in 1806 (te bewonderen in het Louvre). Is een beetje uit de mode geraakt, maar gaat – mark my words – weer een ‘must wear’ worden; must be a must wear! Ze zijn meestal- ach gossie – gemaakt van het dunste hertenleer. Denk Bambi.
Vreemd maar waar: op een ander gebied is er sprake van een merkwaardige positieve seksediscriminatie waar ze blijkbaar geen moeite mee heeft omdat ze vrouw is. Sterker, ze doet het met liefde. Gebeurt in de parfumerie en drogisterij. Recent onderzoek – de Volkskrant berichtte er deze week ook over – door de New York City Department of Consumer Affairs toont namelijk aan dat vrouwen meer betalen in deze winkels dan mannen in 42 procent van de onderzochte producten.
Opvallend: grote parfummerken weigeren hierop te reageren volgens CNN-reportage die ook onlangs aan dit onderwerp aandacht besteedde. Dior, Lancôme, Giorgio Armani. Vreemd, terwijl veel van deze parfumlabels so verdomde ontzettend committed zijn met ‘women’s issues’ – emancipatie, gender equality, ondersteunen van minderbedeelde lotgenotes in derdewereldlanden en meer van dit soort hartverwarmende initiatieven.
Wel, daar ging ik, voor de gelegenheid verkleed als een nondescript burger… Bij de Di-drogist bijna om de hoek hadden ze er nog niet van gehoord. C’est pas vrai! Dan Delhaize, ongeveer een kilometer verder. Daar wel: stond zelfs een tester. Wordt blijkbaar gewaardeerd: ik pakte het laatste exemplaar € 7,99. Krijg je 100 ml voor. Heb het bonnetje bewaard en stuur dat natuurlijk naar de producent. Was getekend en met vriendelijke groet Geurengoeroe. En ik heb eigenlijk al weer te veel betaald, gezien de acties op internet.
Maar, we kunnen er van uitgaan dat de neus geen enkel druppel pure oud-essence heeft gebruikt. Is ook niet nodig. Dat bewijst 
Krijg net een verzoek via email of ik wil meestemmen voor de Gezelligte Winkel van Nederland-verkiezing. Nee. Ik hou helemaal niet van gezellige winkels. En wat moet je daar eigenlijk onder verstaan: het te weinig of te veel aan service, klantvriendelijkheid, sfeervolle inrichting?
Ik weet, niet helemaal representatief. En dat geldt natuurlijk ook voor de uitkomst van het geurgebruik van de klasgenoten van die diezelfde neef – die anoniemiteit wenst – nu voor mij heeft uitgevoerd. De respons was groot van de eindexamenklas van het vwo atheneum van het Gerrit van der Veen College in Amsterdam: van de 24 leerlingen vulden vijftien het enquêteformulier in (inclusief de mentor).
Abercrombie & Fitch Fierce (2 x)
Hugo Boss Red
Lolita Lempicka Lolita Lempicka
Voor mensen die al liggende over hun nek gaan of last krijgen van claustrofobie is er een panic button. Daar wordt zelden wanhopig op gemept, want “iedereen vindt de ervaring in de kist super bijzonder. Het is toch aantrekkelijk en spannend. Jong en oud stapt erin.”
Hij zegt: “Geuren zijn de meest directe manier om het zintuiglijke verhaal van de oorlog op te roepen. Via geur kan je bij bezoekers bewust of onbewust een bepaalde reactie opwekken. Het is de perfecte manier om ook gevoelsmatig een herinnering aan de Eerste Wereldoorlog op te roepen.”
