‘LUISTERRIJK’ & LUCHTIG
HEMELSE ROOS
Ben me nog steeds aan het verbazen over mijn olfactorische renaissance; dat ik geur nu weer tot in mijn poriën (even in overdrive: tot in het diepste van mijn ziel) ervaar. Eén van de geuren die ik ‘al een tijdje’ beter wou leren kennen en die ‘al een tijdje’ door mijn gedachten dwarrelt: Lustre.
Het is zo’n geur waarbij mijn fantasie ‘auf Flügeln des Gesanges’ geraakt – het houdt me bezig, ik wil het doorgronden met het risico op doordraven. Het ligt niet alleen aan de eenvoud van de compositie, maar ook aan iets nog veel mooiers: wat een geur door een naam weet op te roepen. Daar weet Hiram Green trouwens altijd goed raad mee. Als je goed zoekt, dan blijken er nog genoeg verbeeldingsvolle namen ‘beschikbaar’ die voorbij de clichés gaan die zo vaak aan parfumnamen kleven.
Lustre is wat dat betreft een schot in de – in dit geval – roos. Het roept voor mij een wereld van raffinement en ‘rijke geschiedenis’ op. Lustre kun je ook zo breed interpreteren. Ouderwets vertaald betekent het luister, ofwel glans, flonkering en schittering. Maar ook aanzien, glorie, heerlijkheid, praal, pronk, opzien, roem, sier, opschik en zelfs ‘geurigheid’.
En dan de compositie: knap om zo’n simpele geur te maken waarachter zich zo’n rijke wereld schuilhoudt. Is dat niet een kenmerk van luxe? Maar je moet ook durven, vooral als nicheparfumeur – de verwachtingen zijn vaak zo hooggespannen. Wat gaat hij of zij met de roos doen? En dan na een paar keer ruiken… ‘Is dit alles? Ik verwachtte zoveel meer!’
Advies: adem de geur nog een keer in en zoek het niet in bombast en drama, maar in subtiliteit. In Lustre straalt voor mij de zon die op een zomerse dag de huid streelt en af en toe achter de wolken verdwijnt. Hoe rijk is deze roos zonder onder haar gewicht te bezwijken. Deze vers geplukte Bulgaarse roos is zoet maar niet te. Luchtig, zwevend als een bedauwde sluier van rozenblaadjes, als zeepbelletjes door de lucht – zonder de connotatie met een wasverzachter-reclame uiteraard. Intrigerend ook, die ‘vreemde’ licht gepeperde aardse noot, die haar een soort vastigheid geeft – is dit de wierook, de iris of een mix van beide? Ik meen ook toefjes lavendel en sprietjes gras te bespeuren, zelfs een lactone-achtige en amandelachtige noot.
De geur wint alleen maar aan luister, als je je bedenkt dat Lustre puur natuur is mede mogelijk gemaakt zónder synthetische versterkers. Want dat had ik in het begin met Lustre. De uitbarsting, de sprankeling in de opening deed me denken aan een aqua-noot. Dat geldt ook voor de drydown, die is zo standvastig dat je je afvraagt of hier alleen de wierook voor verantwoordelijk is.
Zo ziet Hiram Green Lustre zelf: ‘Stel je voor: een opkomende zon boven schijnbaar eindeloze rozenvelden in het hart van Bulgarije. Zachte, gouden zonnestralen moedigen de delicate roze bloemblaadjes aan hun heerlijke geur vrij te geven. Lustre is bedrieglijk eenvoudig, een elegante soliflore: roos van begin tot eind. Stralend en fris, glans gevend aan je dag. Life is golden’. En ik lig een paar velden verder, denk Drenthe, te genieten van deze – ik zeg het niet vaak vanwege de overdrijving – hemelse roos.
Vergelijken? Doen me door hun luchtige eenvoud denken aan Rose Absolue van Annick Goutal en Étoile de Hollande van Mona di Orio en – hoe simpel kan het zijn – Rose, dat lekkere zeepje van Roger & Gallet.
PS: ik ga net naar de site van Hiram Green, om te zien of Lustre ook in de nieuwe flacon zit, maar ze ‘schittert’ in dit geval door afwezigheid. Jammer. Heel erg jammer. Misschien wordt ze over een tijdje door Hiram Green opnieuw gebotteld.
Anno 2019 weer. Is het een tussendoortje, terwijl ondertussen wordt gewerkt aan een nieuw groots parfum? De laatste in deze is toch echt 
Leuke naam. Toch? Ik heb het persbericht niet gezien, maar kan me bijna niet indenken dat geur níet meedrijft op de feministische golf (denk #metoo) die sinds kort ook door de parfumerie waait. 
Nog even over de naam. In 1975 lanceerde Yves Saint Laurent Eau Libre, de eerste naoorlogse commerciële ‘fluid’-geur voor man en vrouw, en toen zeker bijzonder, voor alle rassen. Een flopperdeflop van de eerste orde. Jammer, en dat terwijl toen het hippy love & peace-gedachtegoed op zijn hoogtepunt was. De master himself merkte achteruit blikkend ooit op: ‘Als couturier moet je de tijd niet vooruit zijn, maar op tijd zijn’.
Het is triest maar waar: een bloemenparfum kan niet meer opnieuw uitgevonden worden. De reden: de mogelijkheden van de parfumeur zijn gewoon beperkt. De enige die dit nog zou kunnen bewerkstelligen is kunstmatige intelligentie volgens mij. Waar ik dus met smart op wacht.
De roos, een van de meest geliefde ingrediënten in parfums. Alleen, vreemd genoeg, houden we over het algemeen niet van pure rozencreaties. Het schijnt zelfs zo te zijn dat een huis met een roos in de naam het moeilijker heeft om bevooroordeelde klanten – die denken dat ze alleen maar rozengeuren verkopen – aan zich te binden: Parfums de Rosine, Dear Rose.
Opvallend is dus de kenmerkende lychee-noot waarvan de zoetheid iets meer is aangezet en gevangen zit in een cocon van grapefruit. Het ‘geurgevoel’: een zomerse sorbet. De roos en magnolia spelen hetzelfde spel, alleen lichter.
Ik ging dus even naar de site van Serge Lutens om te kijken wat hij zelf te melden heeft over L’Eau d’Armoise. Niet echt wat je noemt overzichtelijk de categorieën waaronder zijn 71 geuren zijn gerubriceerd. Ik zou ze allemaal wel willen hebben (ik heb er nu 24 – oude versies gelukkig; ja ook sommige van zijn geuren zijn inmiddels aangepast; dieptepunt Féminité du Bois) met dien verstande dat ik ze eigenlijk zelden draag, een paar uitgezonderd.
‘Hoe kon ik weten toen ik verstrooid een blad uit een struik plukte en het tussen mijn wijsvinger en duim wreef, dat bijvoet zou later spreken vanuit een parfumfles?’ Dit zijn Luten’s mijmeringen omtrent de bijvoet waaraan hij toevoegt: ‘Bekend om zijn vele geneeskrachtige eigenschappen, neemt bijvoet, samen met zijn middeleeuwse verbeelding, ons diep in het hart van zijn krachtige, aromatische geur’. Waarom nu juist middeleeuwse verbeelding? Had ik graag toegelicht gezien.
Waarschuwing vooraf: ik begin negatief, maar eindig heel positief… je niest even, en weer is er een nieuwe geur van een huis. Of een variatie. Zag ik net voorbijkomen: La Vie Est Belle en Rose – volgens mij de zevende variatie tot nu toe. Lancôme zal er blij mee zijn, maar soms heb ik het helemaal gehad met een geur, met een ‘gezicht’. Julia Roberts… die blijft maar lachen, lachen en lachen. Klap op de smoel kan ze krijgen – met die über-witte tanden, met die gladgestreken ‘oneffenheden’ zoals rimpel-tje-s vaak eufemistisch (niet verwarren met feministisch) worden getypeerd. Met dat ‘break the chain’-sprookje waarin zij als prinses figureert.
Schittering slaat voor mij op hoe de bloemen zich gedragen, uitbarsting over de levendigheid van het geheel. Het cosmeticahuis aan het woord: ‘Na L’Éclat L’Eau de Parfum schrijft Lancôme het tweede hoofdstuk van zijn zoektocht naar stralende levensvreugde’ met deze eau de toilette-versie. Dit klopt: de geur begint met een ‘explosie van pittige en zeste-achtige hesperidentoetsen van mandarijn, grapefruit en bergamot’.
