III: HAPPINEZ OP NIVEAU
VIII: ENGELACHTIGE ‘ROSE DE CARTIER’
X: ‘CARTIER-CRAZY’
Jaar van lancering: 2009, 2010, 2012
Laatst aangepast: 18/09/17
Neus: Mathilde Laurent
Verder met het verkennen van Les Heures. Pour commencer: III, L’Heure Vertueuse. Hoe vertaal je dat mooi? Het deugdelijke uur? Google Translate geeft alleen ‘het uur’. Dan maar iets breedsprakeriger: ‘Het uur dat deugd doet’, ‘Het uur vol van deugd’. Hoe het ook zij: zelden lavendel zo mooi ‘zien bloeien’ terwijl ik niet zo’n lavendelfan ben. Hoe moet je dit uitleggen? Een natuurfilm versneld afgespeeld waar je de lavendelbloemetjes voorzichtig ziet ontwaken, ontluiken en vervolgens volop zachtjes bloeiend. En gewiegd door de Mistral die de lome zon van de Provence meevoert gevuld met amandel- en melkachtige noten. Denk Sir David Attenborough voor de BBC.
De geur is een interessante combinatie van ‘eerste generatie geuren’ – denk eenvoudige, medicinale apothekersbrouwsels – met het raffinement van moderniteit. Ofwel, geperfectioneerde eenvoud doordat het de zogenaamde puur natuurgeuren ontstijgt. Die blijven vaak steken in een horizontaal genot, terwijl L’Heure Vertueuse meer verticaal zijn nuances prijsgeeft. Want de lavendel is omringd door mooie groene noten die samen voor een harmonieus gevoel zorgen. Niet groen in de zin van vers geknipt, eerder niet plukken mooi laten groeien. En, hoe fijn, je kunt deze kruiden stuk voor stuk detecteren voor ze samen één worden. De rozemarijn: roosachtige, ijlige kruidigheid. De tijm: wilde groenheid. De verbena: zonnig heldergroen.
Mooi ook hoe dit door de basis wordt vastgehouden: ‘aards’ alsem, melk- en groenachtig mastiek waarvan de zachtheid wordt versterkt door amandel. Subtiel: aanwezig maar bescheiden. Happinez op niveau!
Hoe groot het contrast met VII L’Heure Diaphane (2010). Ook hier: hoe vertaal je dit? Heeft dus niets te maken met de godin van de jacht – Diana – terwijl de compositie je wel in die stemming kan sturen. Diaphane is ‘chic Frans’ voor doorzichtig, transparant. En dat is deze geur. Alsof je door tere rozenblaadjes heen naar de wereld kijkt. Maar dan zonder het ‘la vie en rose’-parfumcliché.
Daarvoor is de geur te raadselachtig, ‘te’ poëtisch. Het roosgevoel wordt opgeroepen met pioen, centifoliaroos en lychee, en komt zó natuurlijk over – lychee ruikt vaak te synthetisch, te veel naar snoepgoed, is hier geen sprake van – dat het lijkt of het een voor de gelegenheid gekweekte roossoort is: Rose de Cartier. Een basis van ‘amberhout’ houdt het geheel vast zonder dat je het eigenlijk merkt – zo licht van toon blijft het geheel. Krijgt hierdoor iets engelachtigs, iets wat bij aanraking uit het zicht verdwijnt. VII L’Heure Diaphane in één zin: where angels fear to tread, waar engelen bang zijn om te lopen…
Nu we toch bezig zijn, let’s go crazy met X L’Heure Folle (2009) – het dwaze uur. Mijn hoop, mijn verwachting: olfactorisch vuurwerk, heen en weer geslingerd worden, van de ene verbazing in de andere vallen. Niet echt dus. Een trits aan ingrediënten die rood fruit groepeert rondom het maarts viooltje en groene noten ‘op zijn Japans’. Denk L’Eau par Kenzo (1996), denk Eau de Shiso (2012) van Roger & Gallet maar dan opgestuwd naar nieuwe hoogten.
Alleen, ik kan er in eerste instantie niet echt niche van maken. Is misschien een vooroordeel: te veel rood fruit is voor mij midprice. En heel wat manden worden leeggestort: rode en zwarte bes, bosbes, granaatappel en braam geactiveerd door roze peper. Hechten zich vredig en tevreden aan het viooltje dat verscholen ligt in een bos – want de viooltjeszoetheid wordt getemperd door groene noten (shiso) met een aards, houtachtig en daardoor een beetje stroef randje (klimop en duizendknoop). Toch wel: heel mooi.
En dat onderscheidt L’Heure Folle toch van midprice; die worden meestal geserveerd met een te cleane witte musk. Hierover geblazen een lichte wolk van zoete aldehyden die zorgt voor een abstract geheel. En tegelijkertijd ‘bubbelt’ de geur, alsof er zuurstof doorheen wordt geblazen. Goed door ruikend: het is toch wel niche door de subtiliteit waarvan je ook hoopt dat de kopers het als zodanig ervaren. Maakt van L’Heure Folle wel een perfecte ‘testgeur’: zou je’m blind ook als niche onderscheiden?
Verder door ruikend en denkend: ik zie overeenkomsten tussen Les Heures de Cartier en Le Gemme, de nichelijn van Bvlgari. Beide gemaakt door vrouwen die niet willen overrompelen met ‘right in the face’-parfums maar eerder kiezen voor lichtheid en finesse. Meer een wisselwerking tussen ingrediënten dan ‘emoties’. Geuren die je moet ondergaan en onderzoeken. Ik krijg door Les Heures de Cartier in ieder geval weer zin in geuren – iets waaraan het me de laatste tijd nogal best wel veel behoorlijk aan ontbrak.
Waar de meeste neuzen van dromen (ga ik vanuit), overkomt slechts weinige: een Frans luxemerk neemt je in dienst als ‘in-huis-parfumeur’ en je krijgt… holy moly… bijna carte blanche. Wil zeggen: je moet wél inspelen op trends wat betreft de massmarket-geuren; geeft die hopefully een eigen signatuur. Met daarnaast – ta-da! – de mogelijkheid je vakmanschap op zijn best te tonen, te laten bloeien met een nichelijn.
Eén merk die zich – voor mij althans – onderscheidt is Cartier. De nichelijn Les Heures de Parfum – anno 2009 – is spannend, eigen, eigengereid en gaat voor mij net een stap verder dan de directe concurrentie uit de Franse hoofdstad. Met dank aan Mathilde Laurent. Als je haar ziet, dan weet je direct: een bijzondere vrouw, geen doorsneeneus. Voor mij is ze een kunstenaar en kan haar verhaal ook nog eens goed en doordacht etaleren.
Het is ‘niet te doen’: alle geuren tegelijkertijd van Les Heures behandelen. Ik weet dat ik al vaker heb aangekondigd het te doen, maar kwam er gewoon niet van. Terwijl het kennismakingspakketje met tien proefflesjes me al een tijdje geleden door de juwelier is toegestuurd.
Het verhaal gaat dat na het verplichte vertrek van Joséphine de Beauharnais (op het schilderij met een – door haar? – geplukt paleistuinboeketje) uit het leven van Napoléon Bonaparte – zij kon hem geen troonopvolger verschaffen dus week hij uit naar oud, degelijk blauw bloed; de dochter van de Oostenrijkse keizer – de vertrekken van de officiële Franse residenties waarin zij had verkeerd nadien nog jaren roken naar haar favoriete parfumsoort: musk.
Zo ook in Le Musc & La Peau. Mooie naam. Legt de onlosmakelijke band vast tussen parfum en huid. En dat doet in feite alleen een goed parfum – zoveel geuren tegenwoordig die er niet íngaan maar zich als een ondoordringbare laklaag aan de huid hechten.
Patrick Munsters, oprichter van het modemerk Scotch & Soda, kiest met zijn nieuwe label voor een hoger niveau. Salle Privée is voor mannen op zoek naar de elegantie en tijdloze waarden van de klassieke herenkleding.
De eerste geur van Salle Privée, samen met parfumontwerper Tanja Deurloo ontwikkeld, huldigt dezelfde ‘waarden’ zoals je dat tegenwoordig in luxe jargon noemt. Naam: Le Temps Perdu. Maar, jeetjeohjehemeltjemarialief, die naam kan echt niet meer anno 2017. Zoveel mensen in parfumland die ernaar gezocht hebben en maar naar blijven zoeken. Maar de volledige romancyclus waaraan gerefereerd wordt lezen, ho maar!
In sommige opzichten begin ik op een heremiet te lijken, in ieder geval lifestylewise: kijk geen glossy meer in. Behalve halfjaarlijks bij de tandarts en begin dan na een paar pagina’s bladeren te gapen – inwisselbare mensen met inwisselbare diepgravende interviews – was deze uitgave nu uit 2017, 2012 of 2005?
Niet dat ze het verantwoord weet in te pakken: ‘The new fragrant pair of equals represents man and woman that are reunited in an identical vision. She could be him, he could be her. She is an absolute woman, he is an absolute man. There is not an obvious definition of relationship between them. They could be lovers, friends, or even strangers. Both have multiple identities’.
WAT L’HOMME Ik EIGENLIJK?
Altijd ‘grappig’ hoe de geur van een bepaalde bloem in je gedachten zit en die dan vervolgens in een nieuw parfum te ruiken. Neem bijvoorbeeld de sering. Ik ruik denkbeeldig een zoetige, heldere bloem met een beetje impertinent karakter door de af en toe frisse toetsen die de neusvleugels prikkelen. Het is eigenlijk een struik/boom die qua boodschap een beetje bungelt tussen voorjaar (fris) en zomer (warm). Opvallend: de geringe hoeveelheid solifleurs waarin de Syringa vulgaris haar bovenal charmante boodschap mag verspreiden.
Tja, ook cliché, maar hij heeft wel een punt. Alleen heb ik het idee dat we er ‘tegenwoordigs’ alles aan doen om eenvoud en traditie weer te vieren, in ere te herstellen. Er zelfs zijn glossy’s die zich hierin hebben gespecialiseerd. Ik kan het weten, ik ben onlangs verhuisd naar het platteland in Drenthe: de huisgemaakte confitures en in tuinen gehouden kippen en geiten vliegen je om de oren – gezelli!
Een wonderlijk iets: het gebruik van het woord ouderwets. Met name in combinatie met bloemen. Sommige worden zo omschreven. Zal je maar gezegd worden als bloem die haar stinkende best doet ons te plezieren. En dan krijg je zoiets van ‘die had mijn oma ook’. Dus? Duh? Wat wil dat zeggen? Men bedoelt natuurlijk hiermee of een bloem in of uit is. De witte orchidee… nog steeds helemaal in tot vervelens toe. Zelfs Blokker siert er zijn etalages mee. Helemaal uit: lelietje-van-dalen. Stom, stom, stom! Je neus in een boeket gestopt met deze klaterende klokjes en de wereld begint te herleven na de winterdeken van zich te hebben afgeslagen. Fris, nieuw, blakend, groen, knisperend… wat is daar ouderwets aan?
Miuccia Prada schetst treffend het gevoel L’Eau Bleue wil oproepen. Het is een beeld dat we allemaal herkennen: ‘Het jaarlijks terugkerende moment dat je je realiseert dat, schijnbaar uit het niets, de lente is gearriveerd. Een gevoel zo licht, zo delicaat – haast niet te vatten – dat door een sliertje lucht wordt gedragen. Het kan je overal overkomen: in bed met het raam open, rijdend over een landweg, op straat in de stad na een regenbui, blootsvoets in het ochtendgras in een vochtige tuin’.
Hiervoor plukte ze handenvol lelietjes-van-dalen. Figuurlijk dan. Want deze bloemekes zijn stom, de geur ervan kun je niet extraheren. Is een kwestie van het combineren van diverse geurmoleculen om het boeket tot leven te brengen. Het verschil met klassieke, dus ‘ouderwetse’ lelietje-van-dalengeuren zoals en 
Geurengoeroe was een week in Parijs. Niet zozeer vanwege een fragrance-affaire, meer voor een familiefeestje. Toch ‘moest’ hij, mede op verzoek van enkele familieleden, wel iets ‘aan parfum doen’.
Totaal iets anders: Rose van Zara. Rook ik iets verder op de Champ-Elysées. Ik was op een bepaalde manier verbluft. Er bestaan sites waarop te zien/te lezen valt welke geuren van Zara zijn geïnspireerd op/gejat van populaire geuren uit het masstige-segment. Rose gaat een niveau hoger.
Een nieuwe omschrijving anno 2016 van deze klassieker: ‘Een uitbarsting van emoties opent het kristalheldere universele water met een explosie van frisheid die zowel aquatisch als een nieuwe uiting van een aardse geur is. Eerst: het vochtige effect van rozenwater plus een akkoord van cyclaam – komen samen tot bloei door een verfrissende nevel van betoverende fresia. Intense, lichte pioenroos en witte lelie accentueren de noten van het kruidige anjer-hart. Vervolgens werken de bloemige middennoten samen met de basis van kostbare houtsoorten, musk en osmanthus die de warmte van de tuberoos versterken’.
In het kielzog van het lelietje-van-dalen volgen de damascusroos – zoet, fruitig, lichtjes gekruid – die ondersteund door jasmijn je een volle, bijna klassieke bloemsensatie bezorgt zonder dat de waterige toets verloren gaat – wederom dankzij maritima.
GEURENGOEROE 