OUTRAGEOUSLY VIBRANT DIANA VREELAND

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 8, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NICHE. Een reactie plaatsen

VIBRANT? YES. OUTRAGEOUSLY? NO.

A FRUITY ROSE? YES!

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 08/02/15

Neus: Carlos Benaïm

Model: ‘Diana Vreeland’

Fotografie: Louise Dahl-Wolfe

Concept & realisatie: Alexander Vreeland

Flaconontwerp: Fabien Baron

DV LOUISE-DAHL-WOLFE 2Toen ik hoorde dat een kleinzoon van Diana Vreeland een geurenlijn ‘rondom’ zijn grootmoeder had geproduceerd, begon ik te lachen. Waar niemand in de branche echt op zit te wachten: via een omweg een nieuwe creatieve prikkel aan celebfragrances geven.

Want er zijn zoveel doden die je met postuumparfums kunt eren. Ook als je je beperkt tot kunstenaars en angehauchte collega’s. Gebeurt al in disguise – Histoires de Parfums en Parfum d’Empire begonnen er mee en incidenteel doen andere merken het.

Als je doordenkt – niet te lang in dit geval – dan valt de neo-nichelijn van Dior en Chanel ook in dit ‘historische’ kader want de geuren refereren stuk voor stuk aan de turbulente levens van deze couturiers. Je kunt deze neo-celebbeweging – ‘dead artists perfume society’ – melig interpreteren: nazaten van de hulp in de huishouding van Rembrandt van Rijn lanceren The Nightwatch Collection. Maar zover hoef je het niet – terug – te zoeken, kun je net zoals Alexander Vreeland de directe familielijn serieus verantwoorden. De achter-achter-achter-achterneef van Vincent van Gogh presenteert The Flower Collction. De eerste loot: Irises.

Als ik gevraagd zou worden creatieve doden tot leven te brengen met een parfumlijn, dan hoef ik niet lang na te denken: Francis Picabia (1879-1953) en bijvoorbeeld Tamara de Lempicka (1898-1980). Waarom? Bij hun elegante vaak bewust niet-diepgravende, maar technisch perfect uitgevoerde schilderijen – art deco kun je hier letterlijk nemen – ruik ik parfums.

DV LOUISE-DAHL-WOLFE 1

Het meest intens bij Lempicka’s Jeune Fille en Vert (1927) – daar bloeien de lelietjes-van-dalen me tegemoet, wandel ik slow motion hand in hand met het ‘jonge meisje in groen’ door een gepointilleerde lentewei met filmmuziek van Bilitis op de achtergrond. En dan in mijn atelier creëer ik een lelietje-van-dalenparfum – Muguet en Vert – wetende dat enkele meesterwerken me zijn voorgegaan die kenners en liefhebbers associëren met de achtste kunstvorm.

Dan moet mijn compositie toch wel iets onverwachts en verbazingwekkends toevoegen waardoor diezelfde kenners en liefhebbers geraakt worden. Een godsonmogelijke opdracht lijkt me: ‘Wie ben ik, dat ik dit doen mag…?’ Maar we pakken binnenkort de handschoen eens op.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een lange intro voor Outrageously Vibrant, maar als ik Diana Vreeland met een bloem moet typeren, dan is het de roos. Een intens kleurende, bijna fluoriserende roos, een rode met heel veel doornen gezien haar ‘buitenissig levendige’ karakter. s’ Ochtends, ’s middags, ’s avonds en s ‘nachts verspreidt ze haar rijk geschakeerde noten die allemaal terug te brengen zijn tot roos. Krijgen we dat te ruiken? Nee, Outrageously Vibrant noem ik department store chic: in vergelijk met de ketenparfumerie voller en rijker, maar in vergelijk met ‘echte’ niche – Frédéric Malle is hier een goed referentiepunt – conformistisch.

OUTRAGEOUSLY VIBRANT DVNiet non-conformistisch zoals Alexander Vreeland de geur typeert. Parisienne (2009) en al haar onnodige variaties van Yves Saint Laurent spoken door mijn hoofd: het is meer de suggestie van roos dan een full blown roos. En dat komt doordat de fruitige noot die roos ook kan hebben sterk wordt benadrukt – zo ook in Outrageously Vibrant.

Met dank aan een overdosis zwarte bes die accentueert de fruitige en zurige nuances van de roos. Deze combi wordt een ongebruikelijke twist genoemd… ik kan een lange lijst geven, maar ik beperk me tot een van de eerste geuren waarin zwarte bes haar fris-fruitige, ‘suikergroene’ spoor achterliet: Hermès’ Amazone Eau de Fraîcheur (1993).

Wat mij verbaast: er is volgens Carlos Benaïm (werkte twee jaar aan deze compositie…) sprake van een klassieke chyprebasis door de gebruikte patchoeli. Maar wil je die echt ervaren dan moet daar cistus labdanum en op zijn minst eikenmos bij.

Ik moet zeggen: ik hou van fruitige neo-chypres. Vrolijk, vief, vrijmoedig-elegant met toch een zekere hardnekkigheid door de houtachtige basis die goed gemaskeerd wordt door ‘zoethoudertjes’ en doordat de patchoeli vaak ‘geklaard’ is – ontdaan van zijn kamferachtige noot. Het nadeel: de totaalcompositie wordt hier door glad, met het risico voor ‘uitglijgevaar’ omdat de bloemen zich niet kunnen hechten.

DV LOGO

EXTRAVAGANCE RUSSE DIANA VREELAND

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 7, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

DV-DNA

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 07/02/15

Neus: Clément Gavarry

Model: ‘Diana Vreeland’

Fotografie: George Hoyningen-Huene

Concept & realisatie: Alexander Vreeland

Flaconontwerp: Fabien Baron

007.jpgToch maar even haar biografie – D.V. dat verscheen in 1984 – ingedoken om te achterhalen hoe Diana Vreeland over parfum dacht. Ik werd niet teleurgesteld: “There’s a whole school now that says that the scent must be faint. This is ridiculous. I’m speaking from the experience of a lifetime. I always carry purse scent – that way I’m never without it. Do you notice any scent on me now? Don’t come any closer – if you have to sniff like a hound, it’s not enough! Perfume is an extravagance. But it’s odd that Americans, who God knows are an extravagant people, have never used scents properly. They buy bottles, but they don’t splash it on. Chanel always used to say, keep a bottle in your bag, and refresh yourself with it continually.”

Zou kleinzoon Alexander deze passage per ongeluk hebben overgeslagen toen het idee in hem rijpte om een geurenlijn rondom zijn grootmoeder samen te stellen? Tot nu toe komt voor mij Extravagance Russe het dichtst bij het DV-DNA – nog drie te gaan. Tenminste als je haar bovenstaande citaat als uitgangspunt neemt. Alleen, het is altijd oppassen geblazen met namen. Refereer je hiermee (on)bewust aan een ander, enigszins bekend parfum, dan gaan de neusvleugels van liefhebbers daarvan automatisch in de ‘waarschuwingsstand’. Helemaal als je weet dat de intentie hetzelfde is. Bij Extravagance Russe denken die dus direct aan Ambre Russe (2003) van Parfum d’Empire – met zijn nog steeds ongeëvenaarde ‘Russische’ opening van kaviaar en champagne voor de amber begin te gloeien en te smeulen.

EXTRAVAGANCE RUSSE DVExtravagance Russe huldigt Diana Vreelands liefde voor het oriëntalisme – de voormalige kijk op het Oosten door het Westen, waarbij werd gedacht en gevonden dat dit westerse beeld van het Oosten correct was. De geur ‘vangt het heilige en de mytische noot van de parfumerie die diep genesteld zit in het collectieve olfactieve geheugen’. Toe maar – alsof dat niet voor zoveel andere ingrediënten geldt. Wierook bijvoorbeeld. Deze kijk op amber is modern want ‘het hanteert de oorspronkelijke codes van amber in een hedendaagse structuur’.

Mag van mij. Klinkt ‘wijs’, maar het slaat nergens op want Extravagance Russe is een op en top klassieke amber die mij heel sterk doet denken aan L’Eau Ambre (1978) van L’Artisan Parfumeur – de ‘allereerste’ modern-klassieke ambergeur.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Gaat goed van start. Zo moet een niche amberparfum ruiken: lekker hoe de cistus labdanum het amber – meestal een mix van harsen, vanille, patchoeli – zijn volle, musk-achtige, kruidig-aardse toon geeft. Duidelijk, krachtig, aanwezig. Er kringelt een aangename rokerigheid door deze amber en tegelijkertijd is deze amber a little bit gourmand. Ik bespeur nuances van in ‘vanille- en cognacrum’ ondergedompelde hazelnoot. Als al deze ambernoten samensmelten verschijnt er zelfs ‘iets van’ karamel begeleid door chocolade. Subtiel, nemen de handel niet over, de amber blijft een ruige, onopgepoetste indruk maken.

En dan houdt het op, de amber is klaar zonder aan kracht te verliezen – het houdt opvallend lang. Maar Extravagance Russe had van mij door mogen gaan met door de aarde woelen, zich te laten kussen door het vuur. Kortom, meer extravagantie, meer DV-DNA toegevoegd. ‘Een paar metertjes’ Russisch leder, een paar ‘bossen’ Russisch koriander. Want deze geur onderscheidt zich niet van zoveel andere ambers in het niche-circuit. Het enige excuus dat ik kan verzinnen is dat elk parfumhuis tegenwoordig het hele geurspectrum wil beslaan om de klant ‘binnen’ te houden – amber is dan verplichte kost. Als Extravagance Russe binnenkort ook in een extract geleverd gaat worden, dan…

EXTRAVAGANCE RUSSE DV 1

 

 

 

 

SIMPLY DIVINE DIANA VREELAND

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 6, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

FRACAS FOR STARTERS

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 06/02/15

Neus: Clément Gavarry

Model: ‘Diana Vreeland’

Concept & realisatie: Alexander Vreeland

Flaconontwerp: Fabien Baron

SIMPLY DIVINE DVIk lees in verschillende interviews op internet dat volgens kleinzoon Alexander zijn oma – Diana Vreeland (1903-1989) – gek was op geuren. Hij noemt geen namen helaas. Ben ik dus heel erg benieuwd naar. Dus toch maar binnenkort de documentaire The Eye has to Travel uit 2011 bekijken op Youtube over haar leven samengesteld door Alexander. Dus hem toch maar binnenkort even Skypen. Ik weet dat toen Vreeland in haar ‘nadagen’ fashion consultant was bij het Costume Institute van het Moma in New York – zie haar euforisch over en in gezelschap van Hubert de Givenchy op onderstaande clip – tijdens door haar samengestelde tentoonstellingen parfums door de ruimtes liet verspreiden om de sfeer te verhogen om ‘dieper’ de bedoeling van haar opstellingen te ondergaan – deze stemmingsversterker is pas recentelijk herontdekt door musea.

Anyway, Simply Divine is een ode op ‘de buitengewone schoonheid en het lichtgevende karakter van de iconische tuberoos’. Dat een bloem nu ook al dit predikaat krijgen, het moet niet… Geurengoeroe gedachten slaan op hol, want het kan niet anders dat Diana Vreeland Fracas (1949) van Robert Piguet moet hebben gekend. Dat parfum was tijdens haar Vogue-hoofdredatricecarrière al de standaard voor een tuberoosparfum en is het nog steeds.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat Geurengoeroe stiekem gehoopt had: een über-tüberoosparfüm waarmee je iedereen de tent uit meurt en Fracas degradeert tot muurbloempje. Gebeurt niet. Simply Divine is een voorjaarsinterpretatie van de tuberoos en doet wat een tuberoos moet doen: gedurfde sexyness uitstralen. Alleen in dit geval niet op zijn ‘femme fatales’, maar op zijn ‘office wear’.

Deze tuberoos is niet erotisch, boterachtig, broeïerig – dus Europees. Wel helder, fris, crisp, zonnig – dus Amerikaans. Daarom gevrijwaard van indolen (goed voor een dierlijke noot) waardoor de geilheid (verondersteld eigen aan de bloem) op de achtergrond verdwijnt. Interessant om te zien dat jasmijn en oranjebloesem meegaan in deze frisse, licht-sensuele sluier. Sterker, de oranjebloesem zorgt in het begin zelfs in samenwerking met ‘gekneusd bladgroen’ voor een sprankelende eau de cologne-toets. Normaliter versterken deze twee de indolen (zitten in witte bloemen).

De afronding is comme il faut in nichekringen. Zacht en een heel klein beetje boterachtig door iris en sandelhout. Sensueel-warm door kasjmierhout, musk en tonkaboon. Misschien flauw en het kan niet: hoe zou Diana Vreeland, voor wie over the top eigenlijk standaard was, op Simply Divine hebben gereageerd? Geurengoeroe fantaseert: “Darling Alexander, this is a tuberose for starters, really, not for a fragrance experienced empress of fashion like me! This is Tuberose Simply!”

DV AT HOME

SMASHINGLY BRILLIANT DIANA VREELAND

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 5, 2015
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET S, NICHE, OPVALLEND PARFUMNIEUWS. Een reactie plaatsen

WHO THE V IS DIANA VREELAND?

‘PAIS EN VREE’ IN DE MEDITERRANEE

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 05/02/15

Neus: Clement Gavarry

Model: ‘Dianne Vreeland’

Concept & realisatie: Alexander Vreeland

Flaconontwerp: Fabien Baron

SMASHINGLY BRILLIANT DVWho the V is Diana Vreeland? Geurengoeroe weet het maar al te goed, maar wie van de nieuwe generatie (zelfbenoemde) mode- en stijlkenners zegt deze naam iets? Ze is echt een oudje uit een long gone periode die weliswaar nu in de belangstelling staat door de vintage-trend.

Tenminste als je daar al het schoons en moois onder verstaat dat na de eerste wereldoorlog werd geproduceerd maar langzamerhand in de vergetelheid is geraakt en door nieuwe generaties herontdekt. Ik had helaas geen tijd haar kleinzoon te interviewen tijdens de persdag van Skins afgelopen maandag in http://www.harvestandcompany.com (Amsterdam). Misschien doe ik dat binnenkort eens tijdens een Skype-sessie. Is wel nodig, want ik heb wel een aantal vragen.

Zoals: waarom vond hij het niet eerder de hoogste tijd zijn beroemde oma te eren met een parfumkwintet dat het beginpunt moet zijn van een luxe brand opgebouwd rondom een vrouw uit de betere kringen met smaak die bekendstond om haar excentrieke esthetische opvattingen en dit anderen kon ‘opleggen’.

Eerst tijdens haar ‘stylingjaren’ bij de Amerikaanse Harpers Bazaar, later door haar legendarische hoofdredacteurschap bij de Amerikaanse Vogue. Haar vergelijken met Anna Wintour (een van haar opvolgers) en Carine Roitfield (ex-hoofdredacteur Franse Vogue)… dan doe je Diana Vreeland geen recht en tekort. Die vertalen meer wat in de lucht hangt en laten de adverteerders gezellig op hun schoot zitten.

DV COLLECTION

Dan Diana Vreeland! Zij was een kunstenaar die naar mode keek als een kunstenaar: dus ongeziene accenten benadrukken en linken leggen die de lezers niet zo snel zien. Prikkelen, uitdagen zonder ‘schok-om-schok’-effect. Niet zo vreemd dat mensen in het huidige smaakcircuit verlangen naar zulke uitgesproken persoonlijkheden. Niet te verwarren met de kleindochter van Liberace – Lady Gaga – en andere door stylisten in elkaar geknutselde fashion freaks. Wordt vervolgd.

De geuren zijn genoemd naar ‘kreten die zij zo graag slaakte’ als ze weer eens iets zag dat ‘her eye let travel’. Ik had die graag live willen horen. ‘André (Courrèges), Perfectly Marvelous those shoes!’ ‘Coco (Chanel), Simply Divine that coupe!’ ‘Helena (Rubinstein), Extravagance Russe those colors!’ ‘Elsa (Schiaparelli) just two words: Outrageously Vibrant that evening cape!’ ‘Chris(tian Dior), darling that whole collection is Absolute Vital!’ ‘Yves (Saint Laurent), that robe… Smashingly Brilliant, ticket of the season!’

DV LATER YEARSHet kan niet anders: in mijn gedachten schreeuwen haar geuren, sprankelen van kleuren en gaan de confrontatie aan met heersende conventies, ervaar je ‘waarom-zijn-ze-er-niet-eerder-op-gekomen’-combinties. In ieder geval niet door proefpanels gladgestreken geuren, wel angels die aangenaam steken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

En dat ruik je dus absolutely surprising niet in Smashingly Brilliant – de nieuwe loot aan de Vreelandparfumboom. Ik kan me daarom nu maar één excuus indenken: dit is een time out-parfum dat je laat bijkomen van de andere door mij nog niet geroken vijf – die volgen nog.

Op Capri. Ik weet: ooit toevluchtsoord van de madding crowd voor the happy few, maar inmiddels afgegleden tot een Disney Experience voor de massa. Had kleinzoonlief niet een ander meer tot de verbeelding sprekend hide away kunnen vinden in de vergeelde fotoboeken waar zijn crazy granny graag verbleef – een tropisch paradijs waar de zo weinig gebruikte champaca de lucht bezwangerd tijdens nachtelijke uren.

Er is niets mis met de geur, maar het is toch wel erg ‘been there, done that’. We lezen: ‘A play on contrasts, the fragrance combines the zesty freshness of citrus notes with a deep textured background. The burst of lemon oil and calabrian bergamot is enhanced with aromatic notes of verbena, basil and juniper berries. A luxurious heart of geranium lemon creates a bridge to the sensual dry down of suede accord and enveloping woods, offering a trail of mysterious depth and raw elegance’.

Je krijgt wat je leest: een verfrissende bries op basis van citrusnoten vastgehouden door een in suède verpakte houtbasis. Mooi gedaan. Best wel prettig dat groene randje van ijzerkruid en basilicum – maar dat biedt L’Occitane ook in zijn Verveine-colognes. En als je een aantal Blu Mediterraneo’s van Acqua di Parma mengt, kom je ook aardig in de buurt wat Smashingly Brilliant biedt. Met andere woorden: zeer toegankelijke niche. Als het contrast tussen de citrusnoten en suède was aangescherpt, ge-overdosed dan was je dichter in de buurt gekomen van een geur die een Smashingly Brilliant indruk maakt – ook volgens Diana Vreeland herself volgens mij. Even Alexander Vreeland skypen. Wordt vervolgd.

DV LOGO

 

FRAGRANCE IT! FAKE IT!

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 29, 2015
Geplaatst in: OPVALLEND PARFUMNIEUWS, ZOU VERBODEN MOETEN WORDEN OF NIET?. Een reactie plaatsen

PRONKEN MET ANDERMANS…

Zou het een gevolg zijn van de economische crisis? Parfums uit het onder-onderste marktsegment die ‘als twee druppels water’ ruiken naar populaire geuren uit de ketenparfumerie zie je steeds meer – maar altijd alleen in de aanbiedingenbak. En ‘iedereen’ biedt deze fakers aan. Ook de parfumerie die de originele versies verkoopt… is dit een ernstige ontwikkeling? Of gewoon om lachen: J’adore, I love it!

DEMONICKun je als parfumhuis er iets tegen doen, en moet je wel in het geschut komen? Op al die ‘smell-a-likies’ die wereldwijd overal verkocht worden en in Nederland (België moet ik nog in kaart brengen) met name bij de ‘betere’ drogisterij: Etos, Da en een paar onafhankelijke parfumerieën? En het worden er steeds meer: klonen die geurtechnisch het beoogde ‘object van verlangen’ bijna feilloos nabootsen.

Ik weet: Etos, Da en nieuwkomer Action zijn de afvoerputjes van de masstige-sector. Slaat een geur niet aan bij Ici Paris XL en Douglas (beide verkopen ook geuren van zeer twijfelachtige allure minder dan € 10,00) dan kan die altijd doorgesluisd worden naar de drogisterij die daarnaast de klant ook probeert te lokken met verhoudingsgewijs goedkoper geprijste masstige-parfums. Ik zou als Paco Rabanne en Issey Miyake bijvoorbeeld dan toch vragen stellen over het inkoopbeleid. Dat een drogistketen met je eigen geuren (meestal afkomstig uit het vage parallelcircuit) gaat stunten is één ding. Iets anders: een paar schappen liggen verder voor het blote oog, maar niet direct voor de blote neus te onderscheiden kopieën.

Ik vind ze aandoenlijk, creatief, maar vooral humoristisch deze contrabandeleveranciers – in Nederland zijn de marktleiders Danny Suprime en Jan van der Leek. Weten dat je niet echt the real stuff exact kunt (na)maken, dat je pronkt met andersmans parfums en toch via soms rake, soms flauwe, soms lach opwekkende woordspelingen de goede verstaander weet te bereiken. De prijs: een voor € 7,99 , twee voor € 14.00. Soms nog goedkoper. De fragrance fakers to name a few: I love it voor Diors J’adore, Rough voor Gucci’s Rush, Bomba voor Viktor&Rolfs Spicebomb, Rich Man voor Paco Rabanne’s 1 Million, Demonic en Stranger voor Thierry Muglers Alien en Opus en Heroic voor Yves Saint Laurents Opium.

OPUSLaatste moet L’Oréal eens gaan testen, komt de huidig eigenaar van de Saint Laurent-licenties erachter dat je ondanks de verplichte herformuleringen van klassieke parfums (Opium ‘overleefde’ het niet) heel dicht in de buurt van het origineel kunt blijven. Heroic lijkt verdomd veel op het origineel. Wat pure patchoeli toevoegen en klaar. Inhoudelijk doen al die ‘net-als-of’-geuren vooral in de opening niet onder voor het origineel.

Verbazingwekkend hoe close ze zijn. Bij-effect: hierdoor ga je je – zoals Geurengoeroe al eerder meldde naar aanleiding van Miss Glamours Suddenly meets Coco Mademoiselle van Chanel – vragen stellen over de kwaliteit van de echte merken die zo pr-pronken met de vanzelfsprekend beste kwaliteit denkbaar die ze nastreven bij hun ingrediënteninkoop. Echte concurrentie is het natuurlijk niet, ‘oneerlijke’ wel. Want consumenten die zich het echte spul veroorloven, zullen deze klonen nooit een blik waardig gunnen. Misschien een snuf… Andersom misschien wel. En zoals ook al vaker gescheven: wie wil nu een Chanel voor € 7,99,  twee voor € 14.00? Je (schoon)moeder, je (schoonvader), je man, vrouw, partner, vriend en/of vriendin zeker niet. Misschien voor de gein als Sinterklaassurprise. Niet voor Moeder- en Vaderdag.

STRANGER

VIOLETTE SACRÉE – LES INÉDITS – AU PAYS DE LA FLEUR D’ORANGER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 27, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET V, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

TWEEDE VIOOL(TJE)

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 27/01/14

Neus: Jean Claude Gigodot

Illustratie: onbekend

Concept & realisatie: Virginie en d’Antoine Roux

VIOLETTE SACRÉE MOODEen goede reden om Violette Sacrée te bespreken? Het viooltje speelt een hele belangrijke rol in de nieuwe Les Exclusives-geur. En als Chanel een ingrediënt tot hoofdversierder promoveert dan pas raakt de goegemeente pas echt geïnteresseerd, weet het dan pas te waarderen. Ondanks het feit dat in nichekringen – die de Chanels van deze wereld steeds meer de loef afsteken – het (maarts) viooltje al jaren op handen wordt gedragen.

Vanwege haar zoetheid, vanwege haar symboliek voor puur en ongeschonden eigen aan de jeugd. En daardoor graag gedragen door mensen die hier – als ze een zekere leeftijd hebben bereikt – graag aan herinnerd willen worden.

Noem je een viooltje heilig – oppassen geblazen. Wat moet je ruiken van het merk, wat wil je ruiken als liefhebber? Een viooltje gepresenteerd in een religieuze, kerkelijke waas of het viooltje-der-viooltjes dat met recht boven al haar familieleden verheven is. Helaas – of gelukkig – Violette Sacrée is geen van beide. En dat wordt eigenlijk goed door de illustratie weergegeven: dit is een viooltje dat wordt overwoekerd door iris. En dat ruik je ook. En dat is ook de bedoeling, want de geur wordt omschreven als houtachtige bloemengeur terwijl de naam het tegenovergestelde suggereert. Misleidend is een zwaar woord, maar de naam doet geen recht aan de inhoud. Want…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

VIOLETTE SACRÉE FLACON… het viooltje alleen in de opening. Oprecht en vol overgave begeleid door haar sterk ruikend bladgroen en bergamot – alsof ze al voorvoelt dat ze haar beurt snel moet afstaan, de tweede viool speelt.

Aan de iris dus, maar voor deze wortel de hoofdrol gaat spelen, de roos kans geeft een fruitige noot af te scheiden (die richting aardbei en framboos gaat). Mooi. Het lelietje-van-dalen zorgt voor een fris-transparante, jasmijn voor ‘bloem’. Mooi.

Nog een keer mooi: het oranjebloesemabsoluut geeft Violette Sacrée een licht sensuele ondertoon. Maar ondertussn blijft de iris doorgroeien, laat haar poederiger noten ‘verhouten’ met behulp van vetiver, sandel- en pijnboomhout (den). De musk is warm, lichtjes zoet en lichtjes gekruid. Eigenlijk plakt dit parfum witte bloemen op zacht, bepoederd hout. Elegant, ‘Frans’, veilig – niche voor beginners. Als die in de ketenparfumerie niet gecharmeerd raken van Hiris (1999) van Hermès, Homme van Dior (2005) of Insolence (2006) van Guerlain. Trouwens de nieuwe Jil Sander ruikt ook helemaal naar viooltje – Simply (2014).

AU PAYS DE LA FLEUR D'ORANGER LOGO

 

DIORISSIMO – L’EXTRAIT – CHRISTIAN DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 25, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET D, PIEDESTAL POUR DES PARFUMS. Getagd: , . Een reactie plaatsen

KLOKKEN-LUIDER DIOR

NIET HELEMAAL HETZELFDE, NIET HELEMAAL ANDERS

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 25/01/15

Neus: François Demachy

DIORISSOMO MOODIk was en jong en lijf van leden, vertrok op mijn 20ste naar Amsterdam om te studeren (Rietveldacademie). Ik had zonder al te veel moeite te doen een ruime kamer gevonden (vrij van huur in ruil voor het verzorgen van de katten en planten wanneer de eigenaar in het buitenland was) met uitzicht op het Vondelpark.

Om hier heuglijk bij stil te staan, besloot ik een echt parfum te kopen. Dus ik op weg naar het – toen – Mekka van de parfumerie (althans in mijn beleving). De Bijenkorf. Jules (1987) van Dior dacht ik – de fles van mij was meer leeg dan vol. Toen ik bij het ‘parfumeiland’ van Dior stond, schoot een andere geur door mijn gedachten waarvan ik het bestaan wist door verhalen en artikelen die duidelijk hadden gemaakt dat Diorissimo (1956) legendarisch was, gemaakt door de al even legendarische Edmond Roudnitska.

Ik zal nooit vergeten hoe ik werd behandeld. Niet klant is koning, maar keizer. Dat ouderwetse, bijna geheel verdwenen verkoop-adagium. De verkoopster liet drie variaties ruiken: eau de toilette, eau de parfum en het extract. What to do? Ja, ik was gek op de geur van lelietje-van-dalen – niet echt om te dragen, wel om af en toe aan te ruiken om het wonder te begrijpen – dus ‘die dan maar’ op haar meest aantrekkelijk, meest intens. Het extract dus. En om de aankoop zo ‘mannelijk’ mogelijk te maken, besloot ik voor de neutraal uitgevoerde15ml-tasspray (of was het nu 10ml?). Ik heb die in de loop der jaren gekoesterd. Telkens nam ik andere sensanties waar.

LILYOFTHEVALLEY

In mijn enthousiasme liet ik het ook wel eens anderen ruiken, overtuigd als ik was dat we met ‘the invisble arts’ te maken hadden. Vreemd waren sommige reacties, die meenden door alle frisheid heen een spoor van faeces te herkennen. Dat was me zelf ook opgevallen alleen wist ik toen nog niet dat dat eigen was aan de – toen – gebruikte jasmijn in samenwerking met – in dit geval – civet.

In de loop der jaren ben ik er achter gekomen dat alles wat lekker en mooi is, vaak een basis heeft die ‘geurgewijs’ door de ‘vox populi’/’vox profumi’ als vies, als stank wordt ervaren – in onbewerkte staat dan: zweet, knoflook, trassi, leer en indolen (moleculen die in met name witte bloemen een dierlijke, animale noot verspreiden).

En met het vermogen een gerecht/parfum een warme diepgang te geven. Dat ruik ik niet in het nieuwste parfumextract van Diorissimo. Heeft voor een gedeelte te maken met het feit dat bijna alle klassieke geuren in het kader van de regelgeving van de International Fragrance Association (IFRA) aangepast moeten worden en dat ‘Dior’ er voor gekozen de dierlijke noot (synthetisch wel vervangbaar) te elimineren. Jammer, maar je krijgt er veel voor terug.

François Demachy – ook in 2009 verantwoordelijk voor de nieuwe eau de toilette- en eau de parfumversie in de Les Créations de Monsieur Dior-lijn – koos er voor de groene, waterachtige frisheid van het lelietje-van-dalen te benadrukken. Je krijgt het gevoel dat dit lelietje-van-dalen, beschut door zijn groene, tulpachtige bladeren, staat na te genieten van een regenbui die net over haar gevallen is – de koele druppels blijven aan haar kleven.

En je zit direct in het extract. Geen frisse citrusintroductie om de klokjes wakker te schudden – die zijn vol van zin; schudden, beieren, luiden in verschillende toonaarden. Licht en koel. Elegant en rijk. Vol en langhoudend – we spreken niet voor niets over een extract. En dat komt – prachtig om te ruiken – omdat met name de jasmijn en in iets mindere mate ylang-ylang en de meiroos (afkomstig van Domaine de Manon en Clos de Callian exclusief geteeld voor Dior) de groene, optimistische voorjaarsbode van ‘le muguet’ voorzien van een volbloemige ondertoon – die ondersteunen haar waardoor ze haar voorjaarsbode beter kan verspreiden. Het effect: een groen getinte aquarel in kleur op spierwit, chloorvrij geschept papier.

DIORISSIMO EXTRAIT 1

 

SNOB LE GALION

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 22, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

DOE MAAR DUUR! OF JUIST NIET?

VOOR IETS MINDER TOCH VEEL GELUK

Jaar van lancering: 1952/2014

Laatst aangepast: 22/01/15

Neus: Paul Vacher, Thomas Fontaine

Illustraties: Jacques Darnel

SNOB GALION OLD AD 1Zou het waar zijn? Snob drijft de spot met Joy (1936) van Jean Patou. In het bijzonder met de beroemde tag line van dit parfum ‘le plus cher du monde’. En niet zoals zovelen abusievelijk denken ‘le plus cher parfum du monde’. Want geluk was volgens Jean Patou het kostbaarste ter wereld. Een fijnzinnig en intelligent verschil.

In ieder geval: een Joy-gebruiker is een snob, ofwel aldus de Van Dale: ‘iemand die voor kunstzinnig en beschaafd wil doorgaan door te doen alsof hij verstand heeft van kunst of door een dure hobby’ – lijkt Geurengoeroe wel!

Faken dus, het niet echt genieten en niet echt ‘begrijpen’ – in dit geval – van een parfum. Het alleen über-lekker, über-waanzinnig, über-geweldig vinden vanwege de prijs, de naam, het merk. Hier stelde Paul Vacher ‘a poor womans Joy‘ tegenover. Hetzelfde geluk alleen voor minder geld, want de echte gold wel als een van de duurste parfums op de markt. Echt minder qua kwaliteit was de geur niet, alleen een jasmijnbom zoals de vintage Joy, nee dat niet. Nu alleen de moeilijkheid: ik heb heel lang niet aan Joy geroken omdat sinds 2001 de nieuwe eigenaar Procter & Gamble – die het van de erfgenamen kocht die in de loop der jaren steeds meer water bij de Joy-wijn hadden gedaan – niet veel aan het merk gelegen liet liggen. De multinational kocht Patou voornamelijk omdat het ook de licentie van Lacoste had – daar viel meer mee te verdienen.

SNOB LE GALIONMoet gezegd: Procter & Gamble probeerde het wel door de in 1999 in dienst getreden in-huis-neus Jean-Michel Duriez nieuwe geuren te laten ontwikkelen, alleen zonder zich echt om Joy te bekommeren. Gelukkig voor de branche verkocht Procter & Gamble het in 2011 aan Designer Parfums Ltd (Groot Britannië) die van plan Patou is weer zijn oude luister teruggeven. Moet ik me binnenkort eens in verdiepen.

Interessant in dit geval: Thomas Fontaine die alle heredities van Le Galion maakt, doet hetzelfde met de klassiekers van Jean Patou. Merkwaardig, maar toch geloofwaardig: door de olfactieve gelijkenis schijnt Patou in Amerika te hebben geprobeerd de verkoop (eigenlijk alle Le Galion-geuren) in de jaren vijftig tegen te houden…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik geloof dat deze compositie ver verwijderd is van de originele receptuur – heb ik lang, lang, lang geleden geroken. Want in deze versie moet ik niet aan Joy denken. Wat mij ik me herinner is de intense jasmijn-rooscombinatie. Met name de jasmijn kon er wat van – vol lust en verleiding. Interessante opening by the way: sinaasappel en bergamot die niet echt kans krijgen om zonnig-fris te flitsen omdat ze worden getemperd door saffraan, maakt ze droog.

Heel merkwaardig de appelnoot – fris-fruitig en die ruik je heel subtiel als druppels op de vrucht zonder dat het hinderlijk scherp-fris wordt. Het hart is als een bloemenspielerei: de jasmijn is lichtjes ‘geïndoold’ en heeft ook een lactone-achtige noot. Steek je je neus dieper in de geur dan is het de roos die je achter de jasmijn ruikt, dan weer de oranjebloesemessence. Uiteindelijk komen ze samen in iris, die maakt de bloemen poederig en dat traject wordt in de basis voortgezet: sandel- en cederhout met een hele, hele zacht musk die geen enkele associatie met een witwasprogramma heeft.

LE GALION MOODHet afrikaantje herken ik in geen velden of wegen. Hoe langer op de huid, hoe melkachtiger, poederiger de geur wordt zonder echt sandelhout-lactone te worden. Mooi, chic, maar een beetje tam.

Had van mij meer mogen spetteren, meeslepen – zeker als je weet dat Nicolas Chabot nogal krachtige en eigenzinnige vrouwen ten tonele voert als ideale draagsters – in de jaren vijftig – van Snob. De leading ladies/gold diggers uit de films Breakfast at Tiffany’s (Audrey Hepburn), High Society (Grace Kelly), The Barefoot Contessa (Ava Gardner) en How to Marry a Millionaire (Marilyn Monroe, Betty Grable, Lauren Bacall). Als je de ingrediënten van de oorspronkelijke Snob bekijkt, dan weet je eigenlijk wat je in de huidige versie aan meeslepends mist.

Top: aldehyden, bergamot, citroen, neroli, dragon, hyacint. Hart: roos, jasmijn, ylang-ylang, anjer, lelietje-van-dalen, iris. Basis: vetiver, musk, civet, sandal- en cederhout, tonkaboon. En ondertussen weer twee ‘nieuwe’ Le Galions’ ontdekt: Indian Summer en Shake Hands (beide 1937).

SNOB GALION OLD AD 2

SPECIAL FOR GENTLEMEN LE GALION

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 21, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET S, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, PORTET, VINTAGE. Een reactie plaatsen

HOE HEURT HET EIGENLIJK? ZO!

HOE GEURT HET EIGENLIJK? ZOALS HET HEURT!

OFWEL, DÉ JEURT KEULDEUR-GEUR (JORT KELDER)

Jaar van lancering: 1947 (2014)

Laatst aangepast: 21/01/15

Neus: Paul Vacher, Thomas Fontaine

Flaconontwerp: onbekend

Illustratie: Jacques Darnel

Concept & realisatie: Nicolas Chabot

SPECIAL FOR GENTLEMEN LE GALION 2Wat was de parfumwereld voor de Tweede Wereldoorlog nog aangenaam overzichtelijk. Ambieerde je een carrière als chemicus en/of neus dan was het gewoon een kwestie van een aantal mensen in het veld bellen, of gewoon even bij ze langsgaan. Althans die indruk krijg je als je de weg naar de top van Paul Vacher (1902-1975) nabeschouwt.

Na zijn studie chemie leert hij in de jaren twintig van Paul Guerlain de fijne kneepjes van het vak. Geen verkeerde start. In 1927 treedt hij in dienst bij Lanvin waar hij in samenwerking met André Fraysse verantwoordelijk is voor één van de grootste, maar nu een beetje in vergetelheid geraakte klassieker van de vorige eeuw – Arpège – en de nu helemaal uit zicht verdwenen Scandal (1933) en Rumeur (1934). Goede move. Het enorme commerciële succes hiervan sterkt in hem de overtuiging dat de tijd rijp is voor een eigen parfumhuis. Toeval? Prins Murat – afstammend van een zwager van Napoleon I, het is maar dat u het weet – zet in 1935 het zijn in 1930 opgerichte huis in de etalage. Vacher koopt dat. Le Galion dus – genoemd volgens de homesite naar het majestueuze schip met zijn indrukwekkende achtersteven dat vrijheid en ontsnapping symboliseert. In het Nederlands bekend als galjoen.

Een jaar later presenteert heeft hij zijn première: Sortilège. Wordt direct goed ontvangen, groeit uit tot een klassieker (op een gegeven moment in 97 landen verkrijgbaar). De rest is geschiedenis en was ook geschiedenis gebleven, ware het niet dat het huis in 2014 voor het publiek ‘virtueel’ opnieuw wordt geopend door Nicolas Chabot. Ik zou hem wel willen omarmen want, Le Galion: het zoveelste bewijs dat de geschiedenis van de moderne parfumindustrie herschreven moet worden. Le Galion: een nieuwe link die het DNA van het moderne parfum bijstelt.

print - Le Galion - Special for gentlemenEn het ademt allemaal zo aangenaam vlak voor- en naoorlogs ‘Paris chic’. Qua presentatie: klassieke gestylde flacons, neo-classcistische en art deco vormgeving. Illustraties die helemaal het ‘l’air du temps’ van die tijd uitstralen dankzij het vaardige penseel van Jacques Darnel die qua understated chic en humor in lijn ligt met René Gruau. Qua inhoud: de nieuwe, nauwgezette herfomuleringen van de geuren ademen ook helemaal Parijs en doen niet onder voor ‘the usual suspects’ – Caron, Coty, Guerlain, Patou – en ‘nieuwkomers’ Cabanel, Oriza L. Grand, Lubin en bijvoorbeeld Volnay.

Naast het regelmatig lanceren van eigen geuren – Frac (1949), La Rose, Lily of the Valley (beide 1950), Whip (1953), Cologne Extra Vieille (1967), Galion d’Or, Vétyver (beide 1967), Eau Nobile (1972) – blijft Vacher voor anderen werken. Zo maakt hij het het eerste en vijfde Diorparfum – Miss Dior (1947) en Diorling (1964). En voor de nu helemaal vergeten (hoelang nog?) couturier Jean Dessès Celui en Kalispera (beide 1962). In 1975 overlijdt Vacher onverwacht. Zijn dochter neemt de zaak over en lanceert ter nagedachtenis aan hem Mégara (1978). Next thing you know… ze verkoopt het huis aan een niet nader genoemd Amerikaans bedrijf. Dat maakt zich er met de Franse slag af en de deuren worden noodzakelijkerwijs gesloten.

Ik word af en toe depressief van al die zichzelf wanende onfeilbare types – nu en toen – die in no time een bedrijf naar de Filistijnen helpen, maar zelf de dans ontspringen en zich totaal niet druk maken om de geschiedenis, om de culture erfenis, om de betekenis. We mogen in ieder geval blij zijn dat de archieven Le Galion bewaard zijn gebleven. Tenminste daar ga ik vanuit, ruikende aan geuren – één en al geschiedenis, kwaliteit en expertise.

LE GALION COLLECTION 2014Nicolas Chabot heeft zich ingehouden: zijn eerste Le Gallion-collectie bestaat uit negen geuren. Nog vijftien te gaan. Misschien wel meer, je weet nooit wat komt bovendrijven. Mag van mij.

Zou de aarde morgen weer door een verwoestende meteoriet bezocht worden, en ‘een tijdje daarna’ door overlevenden of buitenaardse beschavingen in de puinhopen wat parfum betreft alleen deze negen van Le Galion opgegraven worden, dan krijgen ze een goede dwarsdoorsnede van de ooit zo rijke West Europese parfumcultuur.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik had willen beginnen met Sortilège, maar die heeft mijn haven in zicht averij opgelopen. Meer prozaïsch: het kennismakingflesje overleefde de postbestelling niet. Wel: Special for Gentlemen en andere (die later worden besproken). Deze eerste naoorlogse mannengeur – die ik alleen van naam ken, Green Water van Jacques Fath kwam snel daarna – in de exclusieve sector heeft iets ongekends snobby-chic. Hier kleeft niets vintage aan. Eerder tijdloos.

LE GALION OLD PRINTKrachtig en verfijnd deze oriëntaalse varengeur die Guerlains Habit Rouge (1965) aankondigt (zal me niets verbazen als de vintage-versie hiervan nog dichter in de buurt komt). Zo hoort een klassieke mannengeur te ruiken: warm, nobel en gevrijwaard van cleane schoonmaak-accenten.

Als je de ingrediënten ziet; bijna saai zo, maar verrichten samen een wonder dat toch zo vanzelfsprekend en vertrouwd aandoet. De enige ‘vreemdeling’ in het geheel is galbanum. Alhoewel, in die tijd een trendy topic – gedenk Robert Piguets Bandit (1945), gedenk de oerversie van Miss Dior.

Flink doorsnuivend, valt me iets anders op: ik ruik een echo van Guerlains Jicky (1886). Ik ben niet echt een fan van pure lavendelgeuren, maar als opstart voor een compositie – graag. Ruik je prachtig in Special for Gentlemen en daardoor ontstaat het ‘Jicky‘-gevoel, die hier alleen wat groen-frisser is door galbanum en citroen. Maar het elegante is dat deze lavendel als een bloemenpijl door de hele compositie schiet en die lijkt begeleid te worden door een subtiele roos-toets en niet hinderlijke witte musk. Langzamerhand wordt de geur sensueler zonder zijn strakheid te verliezen.

Met dank aan warm amber (besprenkeld met kaneel) èn patchoeli en cistus labdanum. Die verlenen een houtachtige, smeulende warmte die in de basis versterkt wordt door opoponax en castoreum met subtiel vanille-accent. Ik ben vooral blij met opoponax en castoreum, die geven een bold en dus beautiful, diepe maar licht animale touch aan de compositie. Terwijl, zoals reeds gezegd, de lavendel blijft resoneren.

Dit is een geur voor de man die het gezien zijn achtergrond vanzelfsprekend vindt om elegant-zwoel en ‘diepzinnig’ te ruiken – noblesse oblige. Zo’n nazaat van oude adelijke chic waar Jort Kelder zo naarstig naar zoekt en waar hij zo graag op schoot zit in zijn etiquetteprogramma Hoe heurt het eigenlijk? Wat geur betreft Jort: Special for Gentlemen. Nou vooruit, Jicky mag ook.

LE GALION LOGO

REVEAL MEN CALVIN KLEIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 17, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET R. Getagd: . 1 reactie

VOYEURISTISCHE VERLEIDING

‘ZOUTBONBON’

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 17/01/15

Neus: Ann Gottlieb

Ambassadeur: Charlie Hunnam (Doutzen Kroes)

Fotografie: Mert Alas en Marcus Piggott

Promoclip: Jonas Åkerlund

Flaconontwerp: Sam O’Donahue (Established), Calvin Klein, Coty’s creatieve team

REVEAL MEN 1 Door de lens van een fototoestel zien we een stel in een uitdagende omhelzing nadat ze elkaar vanuit tegenover elkaar gelegen appartementen hebben gespot, voyeuristisch hebben geflirt – één blik was genoeg, geen weg meer terug.

Alleen klopt de printcampagne chronologisch niet. Want in Reveal (2014) heeft Doutzen Kroes de bovenkleding van haar vooralsnog tijdelijke lover – Charlie Hunnam – al woest-hitsig losgerukt, is zij al poedelnaakt. In Reveal Men draagt zij een negligeetje, hij (hoe lang nog?) een overhemd en colbert.

Of ziet Geurengoeroe, overmand door spontaan opkomende geile gevoelens, niet meer helder. Goddank blijft zijn reukantenne rechtovereind, want de compositie van Reveal Men is even interessant als Reveal. Met dien verstande, dat de neus vaardig tendenzen uit de nicheparfumerie heeft vertaald voor het grote publiek. Maar dan moet Ann – in dit geval op het randje gefotoshopte – Gottlieb niet een parfumpotje gaan liegen. Doet ze op de site van Coty (heeft nu de licenties van Calvin Klein). Daar beweert ze dat voor de eerste keer een ruw zoutakkoord is gebruikt. Nee dus. Doet niche al langer en zat ook in Reveal.

Boeiender: in Reveal Men komt het contrast tussen zout en zoet beter tot zijn recht zo lijkt het wel. Deze nieuwe kijk op smaak (en geur) is afkomstig uit de ‘haute pralinerie’ waar een nieuwe generatie bonbonmakers met een nieuwe blik naar het metier kijkt door ingrediënten te laten fuseren die ‘étonnées de se trouver ensemble’ zijn.

REVEAL MEN FLACON

Zoals een bonbon gevuld met vetiver en besprenkeld met peper. Of een ganache-vulling gemengd met zout. Gottlieb omschrijft deze trend toegepast op Reveal Men als een ‘contrast between a salty top note and a heart that has a touch of gourmand yumminess combined with a beautiful floralcy’.

Hoewel ze een commerciële clichékijk (niets mis mee) op haar vak heeft – ‘One of the greatest challenges in creating a memorable scent is the combination of a unique signature that also has commercial appeal’ – eindigt ze met een interessante observatie: ‘It’s easy to create something memorable, but it’s the commercial appeal that results in a scent that is distinctive but not polarizing’.

Vooral dat laatste bevalt Geurengoeroe, niet polariserend. Want dat is tegenwoordig toch een van de functies van parfum: naast privégenot, comfort en een ‘easy going-sfeer’ uitstralen naar diegenen die ermee in contact komen. Vooral nu zitten we niet te wachten op geuren die negatieve reacties uitoefenen, mensen tegenover elkaar zet. Met alle gevolgen vandien. Geurengoeroe overweegt niet voor niets om tegenover IS zijn in ontwikkeling zijnde PS in stelling te brengen…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

KIWANO 1

Nu eerst – ‘nou nog eentje dan’ – interessante observatie van Geurengoeroe: Reveal is als je goed doorruikt mannelijker dan de met drie stopwoorden omschreven Reveal Men – fris, zoutachtig, oriëntaals. En haakt in op zijn bewering die hij deed in de beschrijving van Reveal.

Ondertussen plaatst hij opmerkingen bij de omschrijving van enkele ingrediënten. Zoals gekristalliseerd gember (past trouwens ook goed in de bovengenoemde trend) waarmee de geur opent. Is dat nu verse gember ingelegd in een zoetoplossing of gekonfijte gemberbolletjes? Want Geurengoeroe ruikt meer een zoete (geholpen door perenbrandenwijn), dan een prikkelende frisheid met een melkachtige toets (opgeroepen met mastiek).

Dit exotische spoor wordt voortgezet met agave (moet dat geen guave zijn?) en kiwano (tekening) waarover een poederige regen van ruw zout valt. Ann Gottlieb noemt het een ruwe zoutsignatuur die door de zoetheid van de geur snijdt. Vreemd blijft de toevoeging ‘ruw’, aangezien er olfactorisch geen verschil bestaat met geraffineerd keukenzout, of het moet fleur du sel met zijn lichte viooltjesgeur uit Bretagne zijn.

Ook vreemd maar dan anders: kiwano. Dit is een vrucht (Cucumis metuliferus) behept met een zich al millennia aanhoudende identiteitscrisis. Dat komt omdat de ‘gehoornde meloen’ (Nederlandse benaming) afstamt van een komkommer (vader?) en een meloen (moeder?). Zie je aan het uiterlijk, ruik je aan de geur/smaak: balanceert tussen meloen, komkommer en – alsof het al niet ‘doe eens lekker gek’ verwarrend genoeg is – banaan. Nieuw Zeeland heeft zich toegelegd deze vrucht net zo populair te maken als de kiwi, vandaar…

Dit alles verankert in de basis met een flinke shot ‘mannelijk’ vetiver. Die wordt weliswaar eerst gewiegd in ‘vrouwelijk’ vanille (de vintage-variëteit; hoe verzinnen ze het) en amber die samen goed zijn voor de bonbon-associatie, voor de gedroogde wortel zich op het eind echt kan manifesteren. Merkwaardig: Geurengoeroe meent ook, na lang en intensief snuiven, een zachte leernoot te ruiken. Die zit er volgens de Engelstalige sites, naast salie (ruikt hij niet) en tonkaboon (vaak onderdeel van een ambernoot) in.

Hou je Reveal Men onder de neus van jan en alleman, het zal Geurengoeroe niet verbazen dat velen de geur als vrouwelijk zullen categoriseren. Bij Geurengoeroe vliegt af en toe Bonbon (2014) van Viktor&Rolf door zijn gedachten, maar dan minder plakkerig, meer geschraagd.

REVEAL CALVIN KLEIN CAMPAGNE