LAVANDE OMBREE – LES INEDITS – AU PAYS DE LA FLEUR D’ORANGER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 22, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

‘LAVENDELLEER’ OF LEER?

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 23/05/14

Neus: Jean Claude Gigodot

Model: onbekend

Fotografie: onbekend

LAVANDE OMBREE AU PAYS DE LA FLEUR D'ORANGER ILLUVraagt Philippe Constantin – directeur de développement van Au Pays de la Fleur d’Oranger – aan mij tijdens de door Dany Diop georganiseerde perspresentatie in Amsterdam: ‘Welke van Les Inédits, vind je het mooist?’ Nou, dat is niet zo makkelijk omdat alle zeven wel ‘iets’ hebben.

Wat Bergamote Boisée, Figue Fruitée, Jasmin Rêvé, Lavande Ombrée, Tubéreuse Rosée (allemaal uit 2013), Rose Irisée en Violette Sacrée (beide 2014) verbindt, zijn de speelse namen, de prêt-à-porter–elegantie en het feit dat ze zo vanzelfsprekend Frans-chic zijn, maar dan wel met een verleden, met een soort van weemoed: je ruikt iets dat ooit synoniem stond  met en zo vanzelfsprekend was voor de klassieke Franse haute parfumerie, maar steeds zeldzamer wordt. Blij mee dus.

Maar de geur die me direct opviel was Lavande Ombrée. Zoals ik bij de bespreking van Creeds Aqua Originale al opmerkte: lavendel lijkt, zij het in beperkte mate, herontdekt door de nichebranche. Niet als zoetige bloem, niet als eenvoudig colognewatertje uit de Provence, maar als een kruidige, donkere en intens eindigende sensuele geur.

Wat ik niet echt snap: de styling van de serie. Beetje verwarrend deze mix-match aan stijlen. Het model (zie foto onder): beetje boudoirnichterig cliché en zeker passé. En: de geuren hebben het helemaal niet nodig. De flacons staan haaks op deze supertrutty ‘bloemetjesromance’: less is more-design – bijna dutch. En de modern-sentimentele illustraties, die lijken geïnspireerd op tekeningen van de Franse schilder en plantkundige Pierre-Joseph Redouté (1759-1840), komen voor mijn gevoel het dichtst in de buurt van de ‘beleving en emotie’ die Au Pays de la Fleur d’Oranger wil overbrengen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

SONY DSC

Hoe langer ik aan Lavande Ombrée ruik, des te meer ik me afvraag of de naam wel de inhoud dekt. Want wat blijft hangen is de sterke leernoot in de basis. Wordt met ‘beschaduwd’ dan het leer bedoeld? De lavendel – heel zuiver en puur, bijna ‘bio’ van geur  en daardoor gelukkig geen link met goedkoop badschuim – ruik je eigenlijk maar even in de opening begeleid door bergamot, want het cederhout in het hart begint eigenlijk direct te ‘schijnen’, mooi rond en zacht gemaakt door roos.

Kaneel zorgt voor een elegant kruidig-zoet randje die aan sterkte toeneemt als de basis begint te werken. En dat is een zeer krachtige ontmoeting tussen patchoeli en heel veel lagen leer dat souplesse en extra warmte krijgt door musk en amber. Maar de leernoot wint het van alles aan het eind: leer dat oud, versleten en vintage aandoet door zijn ‘strengheid’ en pittig-stoer gelardeerd is met specerij-achtige nuances (meer dan kaneel alleen).

Hoewel niche niet aan geslachtsdiscriminatie doet, is Lavande Ombrée de meest krachtige, dus mannelijke geur van Les Inédits. De naam van deze serie begrijp ik eigenlijk ook niet, want de geuren zijn toch uitgegeven? Of ziet Geurengoeroe het allemaal weer eens verkeerd?

RUIK&VERGELIJK

Nog een paar warme ‘niche lavendels’

Serge Lutens Gris Clair (2006)

Hermès – Hermessence – Brin de Réglise (2007)

Chanel – Les Exclusifs – Jersey (2011)

Rania J. Lavande 44 (2012)

Creed – Aqua Originale – Aberdeen Lavander (2014)

AU PAYS DE LA FLEURS ORANGER

LOVE ROSE – HISTOIRE DE FLEURS – REMINISCENCE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 21, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Getagd: . Een reactie plaatsen

DOCHTERLIEF & EEN AANVULLING VOOR DE ZIEL

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 21/05/14

Neus: Angéline Leporini

Ambassadrice: Rose

Flaconontwerp: Reminiscence

LOVE ROSE REMINISCENCEDat kan niet elke dochter zeggen: dat papalief speciaal voor haar een geur heeft gecrëerd die ook nog eens een interpretatie is van haar naam. Nino Amaddeo, deed het voor Rose en noemde het Love Rose. Hoe heeft zijn andere dochter – Lilla – dit gebaar opgevat? Stinkend jaloers? Of blij verheugd en zich tevreden stellend met de gedachte dat haar naam ook zonder problemen in een geur omgezet kan worden… we zullen het binnenkort wel of niet weten.

Is eigenlijk wel te verwachten want Love Rose vormt met White Tubereuse een nieuwe ‘tak’ – Histoire de Fleurs – binnen de gestaag uitdijende parfumcollectie van Reminiscence waarin het zich voor het eerst in zijn ‘geschiedenis’ laat inspireren waarmee het beroemd is geworden: ‘juwelen’. Dat zie je aan de doppen. Je zou verwachten dat die per geur qua setting verschillen. Afgestemd op de inhoud dus, maar dat is dus niet het geval: de ‘edelstenen’ verstrengeld met zilveren ringen zijn allemaal hetzelfde: onyx, turkoois, mandarijngranaat, ‘ivoor’, lapis lazuli en amethyst – het ‘juweel’ voor Lilla…

Voor Nino Amaddeo is deze collectie als een wandeling langs favorieten, langs materialen die een nieuwe pagina omslaan in zijn reisdagboek, een wereld vol bloemen, startend met twee creaties – White Tubereuse en Love Rose – die zijn ‘geboren uit uitmuntendheid en instinct’. Love Rose, ziet hij als een spontane rendez-vous met een ‘kostbare vrouw’, de centifoliaroos. En als een verrassende samensmelting van een vertrouwde en bekende wereld en een nog onontdekt speelveld.

En deze centifoliaroos betovert hem, want volgens hem de kostbaarste ter wereld. Geteeld in Grasse op een unieke en speciale ondergrond – geldt dat niet voor elke ondergrond? Met de hand geoogst om beschadiging te voorkomen en die hij associeert met alle kostbare dingen, tederheid en met de naam van zijn dochter: Rose. Of het heet ze nu ‘volledig’ Love Rose?

Om nogal geëxcalteerd te eindigen met: ‘Een aanvulling voor de ziel, de drijfkracht van alle Reminiscence-geuren’. By the way: als je Rose Amaddeo of Love Rose Amaddeo intikt op een www-zoekmachine, dan ‘ontmoet’ je haar niet. En op het familieportret (foto onder) is het ook gissen wie van de jonge generatie Rose is.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ROSE DE MAI GRASSEEen ‘muskroos’. En een ‘in between’-roos. Ofwel, een roos die zweeft tussen masstige en niche. Het ruikt allemaal zeer ‘roos-vertrouwd’.

Na een lichte citrussiddering – ‘als een zachte regen in de zomer die ruikt naar citrus en rozenblaadjes’ – openbaart zich de zoete centifoliaroos (foto) die eigenlijk een heel klassiek geuspoor afscheidt omdat ze wordt begeleid door jasmijn (zorgt voor een luchtige bloemigheid), terwijl de iris voor een fris-poederige noot zorgt die elegant overgaat in de basis van mos en leer. Dat ruikt naar ‘kom maar op, show it’. Maar dat ervaar je niet echt intens, want het mos is zeer bescheiden gedoseerd en de leernoot is opgebouwd uit, volgens het persbericht, kostbare musksoorten die met heel veel fantasie als leer opgevat kan worden.

Maar die zich in dit geval eerder ‘gedraagt als suède en ook heel bescheiden gedoseerd. Met andere woorden meer musk dan leer. De reden dus dat ik Love Rose als een muskroos, die behoorlijk clean en helder is, classifieer. En niet als een chypre zoals Reminiscence doet.

RUIK&VERGELIJK

Wat ik me wel eens afvraag: hoe groot zijn de velden van Grasse eigenlijk waar de centifoliaroos, die ‘aldaar’ rose de mai heet, wordt geteeld? Het lijkt wel of de percelen steeds meer uitdijen, want steeds meer parfumhuizen claimen exclusiviteit op dit gebied. Van Chanel is het bekend, het couturehuis heeft een partnership met de Mul-familie en gebruikt de rose de mai alleen voor het parfumextract van N° 5. Maar Dior schijnt ook inmiddels een aantal hectaren (Domaine de Manon) te bezitten, die het onder meer gebruikt voor het parfumextract van J’adore en de parfums uit de neo-nichelijn La Collection Privée de Christian Dior.

Chanel N° 5 (1921)

Dior J’adore (1999)

MEET THE AMMADEOS

MUSC BRUNO ACAMPORA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 20, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET M, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, NICHE. 1 reactie

‘MUSKTRUFFEL’

BACK TO THE FUTURE:

EEN PARFUM DAT OVER VIJF JAAR GEMAAKT HAD KUNNEN WORDEN

Jaar van lancering: 1975

Laatst aangepast: 20/06/14

Neus: Bruno Acampora

MUSC BRUNO ACAMPORA MUSC OILStel dat in de jaren zeventig van de vorige eeuw internet al had bestaan en dus ook parfumblogs die elke dag een geur analyseren – dan hadden die het relatief rustig. De klassieke parfumhuizen en couturiers bepaalden de toon en verschijningsfrequentiekoers (niet bijna elk half jaar iets nieuws zoals nu), designer fragrances zagen net het licht (Geoffrey Beene, Halston) en niche stond net in de steigers.

Ik vraag me af wie toen Bruno Acampora kende – behalve dan de artistieke incrowd waarmee hij wereldwijd optrok afgaande op zijn ‘geschiedenis’. Wat me meer interesseert en interessanter is: Musc werd gelanceerd twee jaar nadat wereldwijd het verbod (uit ethische overwegingen) was ingesteld (niet door iedereen nageleefd) op de verwerking van dierlijke ingrediënten in parfums (en medicijnen).

Bevergeil van de bever, civet van de civetkat, ambergris van de potvis (in mindere mate aangezien hier niet echt als zodanig op werd gejaagd; Japan deed het bijvoorbeeld uit culinaire gulzigheid en moreel gespeend snobisme lafhartig gemaskeerd als zuiver wetenschappelijk onderzoek) en musk van het muskushert. Tussen twee haakjes: Jean-Paul Guerlain schrijft in zijn boek My journeys in the world of perfume (2002) heel mooi over zijn pogingen om echte musk in te kopen in Nepal en over zijn besluit er mee te stoppen.

Je zou dus denken, ik althans, dat Bruno Acampora met zijn musk er naar streefde het animale karakter ervan te benadrukken, zoveel mogelijk te benaderen maar dan met ‘natuurindentieke’ grondstoffen – om het verlies van ‘het echte werk’ te compenseren. Het verrassende en terugblikkende zo grensverleggend: hij besloot tot een totaal andere interpretatie door musk (het woord komt uit het Sanskriet, muṣká, en betekent testikel) een aardse behandeling te geven.

Althans zo ervaar ik de geur, wellicht was het niet zijn intentie. Acampora manifesteert zich als een truffelboer die midden in dichte eikenwouden op zoek gaat – met een varken als gids en gereedschap – naar de ‘nouvel gourmandversie’ van musk. En we mogen hem daar zeer dankbaar voor zijn.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE WITTE TRUFFELHet effect: prachtig, vijf sterren en parfumgenot in de zuiverste betekenis. En toch staat het haaks op wat je van musk verwacht, hoopt. Want zijn musk ruikt dus voor mij naar grond, humus, mineralen, zout, truffel (foto), champignon, cantharel… die op een of andere manier toch als een klassiek-dierlijke musk overkomt.

Maar wat wordt deze musk elegant ingepakt, getemperd door een allerlieflijkste, zachte, poederige bloemenweelde van met name zoet viooltje die een vol-bloemige, maar ‘subdued’ allure krijgt door roos en jasmijn. En hoe functioneel werkt hier de kruidnagel: die prikkelt de ‘musktruffel’ en geeft de bloemen een stoffig-gekruid aura. Patchoeli en amber die je subtiel, maar duidelijk waarneemt, verankeren al deze noten. Maar wat mooi blijft deze ‘musktruffel’ hangen. En wat een puur natuur-geheel. Ik ben toch wel heel erg benieuwd hoe deze musk (een parfum op zich) is samengesteld.

Musc is sensueel, intiem, erotisch zonder plat, zonder porno te worden: geen Madonna, maar Kirsten Dunst. Eerder suggestief, dan botweg ‘right in the face’. Musc (ik test de parfumolie) ruikt naar, zoals ze in Frankrijk zeggen, un lit défait – een onopgemaakt bed. Je snuift geuren op van een lichaam, lichamen die in elkaar verstrengeld zijn. Zweet, sensualitetit, huid, haar. Vertrouwd, zinnenprikkelend. Musc is van elkaar genieten nadat ‘het’ gebeurd is.

Maar het allermooiste: Musc is eigenlijk een ‘back-to-the-future’-relevatie. Het wijst de weg, is een richtlijn die de moderne nicheparfum gaat afleggen. Denk ik, maar hoop het nog meer. Ik noem het nouvel gourmand. Niet zoet, niet banketbakkerij, maar geuren die de hartige kant van de keuken in parfums vertaalt. Musc is een geur die over vijf jaar ook gelanceerd had kunnen worden.

Ik vind het jammer – intriest eigenlijk –  dat ik Musc pas sinds kort heb ontdekt. Schaam me bijna dood dat ik Bruno Acampora niet heb vermeld in het door mij en Miriam Kerver geschreven Parfumlexicon N° 1 (1996). Maar dat ga ik zeker goed maken in mijn ophanden zijnde nieuwe boek over parfums… de onderhandelingen met de uitgever zijn gaande.

RUIK&VERGELIJK

Moeilijk omdat Musc eigenlijk hors concours is. Voor mij is het, als je moet vergelijken, in retroperspectief een symbiose tussen onderstaande geuren. Van de eerste twee heeft het de animale ruwheid, van de derde en vierde de poëtische zachtheid.

L’Artisan Parfumeur Dzing! (1999)

Serge Lutens Muscs Koublaï Khän (1999)

Reminiscence – Les Classiques – Musc (1970)

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Musc (2010)

MUSC BRUNO ACAMPORA MUSC LINE

ROSE OUD, AMBER OUD PARFUMS DE NICOLAÏ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 18, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET R, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

‘OUDBLESSE OBLIGE’

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 18/06/14

Neus: Patricia de Nicolaï

ROSE OUD PARFUMS DE NICOLAÏDat had ik dus eigenlijk niet van Patricia de Nicolaï verwacht. Traan, traan. Dat zij ook meegesleept zou worden door de oud-verslaving waar bijna alle niche-parfumhuizen aan lijden – bestaat er zoiets als een Betty Ford-kliniek voor oud-addicts? Of moet Geurengoeroe hem openen? Naam van zijn fantastische en broodnodige therapie: Get oud of it!

Vreemd: ze heeft het eigenlijk niet nodig, door haar intrigerende eigen en eigenzinnige kijk op parfum. Maar het schijnt dus zo te zijn – heb het al te vaak vermeld – dat je als huis mee moet gaan om ‘serieus’ te worden genomen, om aan te tonen dat je heel goed weet wat er nu speelt. Maar om dan exact dezelfde namen te gebruiken die haar (in)directe concurrent gebruikt (By Kilian), doet je afvragen of Patricia de Nicolaï er wel echt zin had, maar louter conform de eisen van de markt hier op inhaakt: ‘oudblesse oblige’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Rose Oud opent als een barok boeket losjes geschikt zoals je die koopt bij de betere bloemenwinkel. Patricia plaatst, zoals we van haar gewend zijn een, onverwachte noten bij elkaar: overrijpe framboos (zonder ‘plat rood fruit’-effect) met een fluwelige ‘perzik-rozijn’-osmanthus die een donker ondertoontje krijgt door alsem. Vervolgens begint de roos te bloeien die in het begin moeilijk afscheid kan nemen van de framboos.

En deze roos is zoet, fruitig maar niet ‘honderd procent’ roos doordat ze verzacht wordt door lelietje-van-dalen. En dan heel langzaam en heel bescheiden begin je oud te ruiken. Maar het is meer een idee van oud, zonder zijn apothekers-link, zonder zijn verbrand hout-effect. Komt door dat het adelaarshout is getemd door patchoeli, sandelhout die een vloeibare, warme souplesse krijgt door amber en vanille.

AMBER OUD PARFUMS DE NICOLAÏ

Waar ik direct van opveerde was toen ik las dat in de basis ook castoreum zit verwerkt. Maar die neem ik niet echt waar. Ik ruik niets viezigs, niets wat maar ook in de buurt komt van Obsessive Oud van Al Haramain. Rose Oud is geconfectionneerd oud naar westerse smaak – is meer roos dan oud. En mist de eigenzinnigheid (die vaak zo aangenaam gewoon en helder is) die ik gewend ben van Patricia de Nicolaï.

Amber Oud bevalt me daarentegen veel meer en dat terwijl ik niet echt een amberfan ben. Een prachtige strakke klassieke groene cologne-opening (tijm, salie en alsem) die knispert en prikkelt en gelardeerd wordt met de zonnige zoetheid van lavendel.

Boeiend wat ze nu doet. Lavendel koppelt Patricia aan saffraan en kaneel, waardoor de lavendel droger en strakker wordt en een perfecte opmaat is voor de basis. Oud dus.

Ook in Amber Oud getemd en geconfectioneerd door patchoeli, ceder- en sandelhout. Maar toch iets geprononceerder dan in Rose Oud, en vloeit mooi samen met de amber op basis van vanille, tonkaboon en musk. Ook hier weer castoreum (die ik heel, heel vaagjes bespeur) én styrax om de amber-oudcombi een lichte leernoot te geven.

Maar wat mij betreft mag Patricia de Nicolaï met een parfumextract komen die de onderlinge verhouding van de ingrediënten meer op scherp stelt, waardoor je tevreden kunt constateren: ‘Typsich Patricia!’

RUIK&VERGELIJK

Patricia de Nicolaï, je vraagt er om:

By Kilian – Arabian Nights – Rose Oud (2010)

By Kilian – Arabian Nights – Amber Oud (2011)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE PATRICIA DE NICOLAI LOGO

ACQUA ORIGINALE CREED

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 17, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET C, GEURENALFABET I, GEURENALFABET V, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

BLOEMEN EN HOUT ONDERGEDOMPELD IN WATER

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 17/06/14

Neus: Olivier Creed

CREED LOGOBeetje overdreven gesteld: ik heb een haatliefde-verhouding met Creed. Het huis waarschijnlijk niet met mij. De reden: het mag van mij wel iets uitgesprokener. De geuren zijn elegant, kwalitatief niets op aan te merken, maar missen vaak verwondering waardoor je denkt: ‘Wow, zo kan een bloem, een bloemencombi, hout dus ook ruiken!’ Ik was dus benieuwd of één van de vijf geuren (of allemaal) uit het kwintet – Aberdeen Lavander, Asian green tea, Cèdre blanc, Iris tubéreuse, Vetiver geranium – dit effect zou hebben.

Het uitgangspunt van Acqua originale: ‘Een ode aan plezier, geluk, de natuur, puur water, bos en graslanden. Indrukwekkend en toch subtiel, licht en geraffineerd. Gecombineerd met een hang naar perfectie, traditionele productieprocessen en de karakteristieke signatuur van meesterparfumeur Olivier Creed. Hij verwerkte natuurlijke parfumessences en liet hout-, bloemen-, suiker- en specerijnoten uit het oosten en het westen op verrassende wijze samensmelten’.

Na Acqua Originale te hebben geroken, blijf ik bij mijn standpunt. Verfijnd, in sommige opzichten verrassend, maar toch te vertrouwd. En ondertussen droom ik van een Creed-lijn die de neus echt uitdaagt, waarvan je echt ‘creedy’ wordt.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

creed-aberdeen-lavander

De geur die waarnaar ik het meest benieuwd was: Aberdeen Lavander. De reden: lavendel is herontdekt door de niche-branche. Niet als een eenvoudige zachtzonnige bloemengeur, maar als een donker-sensuele ervaring. Olivier Creed omschrijft de geur als een oriëntaals varenwater.

Ofwel, ‘de geur van het ochtendgloren in de zomer. Van bloemen in een zee van goud. Het oosten (patchoeli, vetiver) in perfecte symbiose met het westen (lavendel, rozemarijn, iris, roos, absint). Kleuren dicht op de huid, gestreeld door puur water en de zuurstof van de planten laat het geheel bruisen’. Maar het duurt even voor je dat ervaart, want eerst is er een sierlijke frisse opening van bergamot en citroen die wordt begeleid door een krachtige bittergroene noot van alsem (absinth) verlevendigd door rozemarijn.

Hierachter verbergt zich de lavendel die zijn zonnige noot ziet geïntensiveerd door lelie, tuberoos en roos. Met een prachtige sensueel effect tot gevolg die in de basis een stoere finish heeft door patchoeli, leer en vetiver zonder al te smeuïg (het leer dan) te worden, want patchoeli en vetiver zorgen voor een houtachtige ‘strakheid’. Opvallend hoe alsem ook de basis weet te bereiken.

Vetiver geranium wordt omschreven als een houtig bloemenwater. Het idee: ‘Loodrechte schaduwen van de bomen jagen ons het bos in – de ogen nog prikkend van het hete zonlicht – tussen geraniums, cederbomen en wilde appelbomen die een betoverende open plek omringen waar geuren en smaken, vennetjes en wilde rozen zich vermengen met herinneringen. Een plek om eindeloos te blijven, dagdromend in deze koele, mysterieuze geur’.

creed-vetiver-geranium-1

Dit vind ik een ‘intikker’: makkelijk en fris, en met een mooie, warme diepgang. Granny Smith kan in een opening nogal hard-synthetisch overkomen, maar door het te mengen met bergamot en citroen, krijgt het een natuurlijke toets die snel de weg vrijmaakt voor, kan het niet anders omschrijven, sprankelend en knisperend geraniumblad.

Waarvan de bloemigheid wordt versterkt door roos en een mooie, zoetige specerij-nuance krijgt door kaneel. De basis laat de houtnoten (patchoeli, cederhout) evenwichtig balanceren met musk en amber. Toch blijft Vetiver geranium licht van toon, een ‘acqua’.

Voor mij de lekkerste uit het kwintet: Iris tubéreuse. Olivier Creed: ‘Dit zachte bloemenwater is teder en licht als een kus, diep en bedwelmend als de liefde. Herkenbaar voor hen die het meegemaakt hebben, voor de anderen een bron van kolkend verlangen. Lelietje-van-dalen en lelie volop bloeiend tussen sinaasappelbomen, viooltje en vanille’.

Prachtig hoe de tuberoos zich eerst al heel even aankondigt door de opening van met name het fris-sensuele galbanum waarvan de groenheid wordt benadrukt door viooltjesblad. De sinaasappel neem ik niet echt waar, omdat de tuberoos zo krachtig begint te bloeien. Niet zo über-sensueel als we van haar gewend zijn, alhoewel de lelie dat wel versterkt, maar het lelietje-van-dalen een zekere luchtigheid garandeert. De tuberoos gaat onder in een soort van ‘irisboter’ gelardeerd met vanille en musk, maar heel interessant en verrassend een aquafrisheid behoudt door oranjebloesem.

creed-cedre-blancCèdre blanc wordt eveneens omschreven als een houtig bloemenwater, waarvan de ‘fruitige bergamot mild reageert op de kalmerende en verzachtende golven van de diepe vetiverwortels, de dunne wortelstokken van de kardemon, en het tweeslachtige galbanum, om de koele en licht troebele wateren van een verfijnde bron richting delicaat groene toppen te dirigeren. Het geel van de met ochtenddauw beparelde gele lis smelt samen met sandelhout en versterkt de enorme hoogte van de red cedar (reuzen levensboom). De witte ceder (een cipres-soort) verrijst boven het rood geaderde geraniumblad en witte jasmijn’.

Wat een heerlijke opening, zo zwevend tussen fris en groen. Komt door de enorm zuivere bergamot en galbanum die doet denken zonlicht en warm-groen wordt door laurier en kardemon. In het hart valt vooral de jasmijn op die dan weer fris lijkt door geranium, dan weer iets meer sensueel door lelie…

En het cederhout (begeleidt door sandelhout en vetiver), die je vanaf het begin al waarneemt, zuigt al deze frisse en bloemige noten op, waardoor het hout begint te stralen. Het ‘citruswater’ Asian green tea bespreek ik binnenkort – ik kan het proefje niet meer vinden…

ANGEL EAU SUCREE THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 16, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Getagd: . 3 reacties

CANDY CRUSH IN DE SNOEPWINKEL VAN THIERRY MUGLER

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 16/06/14

Neus: Dorothée Piot

Flaconontwerp: Thierry Mugler

ANGEL EAU SUCREE THIERRY MUGLER FLACON‘Best wel’ vaak is de eerste geur van een ontwerper geïnspireerd op jeugdherinneringen – waar gebeurd of fictief. De onschuldige levensfase, waarin terugblikkend, de zon altijd leek te schijnen, alles pais en vree was en hij nog geen benul had van wat er nu zo’n beetje helemaal mis is met de mensheid (ouders bijvoorbeeld) en daardoor met de wereld.

Opvallend: het zijn voornamelijk Franse ontwerpers die graag ‘olfactieverwijs’ een wandeling langs memory lane maken. Zo ook Thierry Mugler. De originele Angel (1992) loopt er van over, en in de nieuwste variatie Angel Eau Sucrée doet hij het nog een keer dunnetjes over: ‘Ik wilde altijd een geur creëren die nauw verbonden is met jeugdherinneringen en tederheid. Ik wilde een uiterst sensuele aanraking, zodat je bijna zin krijgt om de persoon die je lief hebt op te eten’.

Vreemd dat het niet zijn eigen jeugdherinneringen, maar meer ‘de algemene, door iedereen beleefde’ zijn. Bestaan die als zodanig? De een begin te lachen bij het ruiken van vanille, de ander zet het op een huilen. Maar we hebben tóch met elkaar ‘afgesproken’ dat vooral zoete en poederige noten het vermogen hebben lang vergeten, prettige herinneringen wakker te schudden – heel cliché dus.

ANGEL EAU SUCREE FAUCHONKomt wellicht door Zwitsal en andere per land van naam verschillende talkpoeders, die baby’s’ billetjes beschermen tegen allerlei jeukende onhebbelijkheden. Die zijn vaak samengesteld uit rijst, amandel en vanille. En als je doorgroeide, dan ging je naar de snoepwinkel of kermis waar de toverballen, kaneelstokken, popcorn, suikerspinnen en reuzenspekkies je tegemoet glimlachten.

Dat zie je terug op de verpakking: ‘Is geïnspireerd op traditioneel luxe snoepgoed’. Dat ‘voel’ je terug op de flacon: ‘Bestrooid met suiker lijkt die veranderd in een onweerstaanbare lekkernij’. Ik heb begrepen dat Thierry Mugler, om tot deze variatie te komen, ook de hulp heeft ingeroepen van een van de meest beroemde patisseurs van Parijs: Fauchon. Die heeft voor de gelegenheid de klassieke éclair een Angel-behandeling heeft gegeven.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het idee: ‘Ingrediënten met provocerende en contrasterende effecten met een overdaad aan smaaksensaties: warm en koud, zoet en pittig, verfrissend en warm’. Nou, dat is overdreven gesteld: provocerend en contrasterend. Want: we zijn inmiddels (onder meer door Mugler himself) gewend geraakt aan fruitige gourmands – raken er zelfs op uitgekeken.

MERINGUEAngel Eau Sucrée kun je omschrijven als een lichtere, meer ‘hapklare’ versie van Angel. Minder stoutmoedig, ‘aardiger’ en toegankelijker door de poederige noten die worden opgeroepen met een gekarameliseerd meringue-akkoord. En dat verantwoordelijk is voor het snoepwinkeleffect en je een ‘crush’ laat krijgen op alle uitgestalde candy (ik zie nu voor het eerst dat candy bijna hetzelfde is als het Nederlandse kandij…). Dat ruik je met name als het rood fruit (zongerijpt uiteraard) begeleid door een frisse noot (die verantwoordelijk is voor het sorbeteffect – denk een aquanoot) is vervlogen. En de meringue (foto) moet je niet helemaal letterlijk nemen. Is een combinatie van poederige zoetigheden die samen doen alsof ze het zijn.

Ofwel, een melange van amandel, vanille, heliotroop en poederige musk (althans dat denk ik te ruiken) die in de basis wordt vastgehouden door patchoeli en vanille, en je nog duidelijker het verschil met de originele Angel laat proeven door het weglaten van karamel en chocolade.

Elegant en très Parisienne, maar het vreemde is: Angel Eau Sucrée doet mij eerder denken aan Angel verdwaald in een Parijs boudoir, dan aan Angel op bezoek in Thierry Muglers favoriete snoepwinkel uit zijn jeugd.

RUIK&VERGELIJK

Childhood memories like the colors of our mind…

Jean Paul Gaultier Le Classique (1994)

Jean Charles de Castelbajac Castelbajac (2001)

Serge Lutens Rousse (2007)

ANGEL EAU SUCREE THIERRY MUGLER LOGO

 

 

VERY IRRESISTIBLE L’EAU EN ROSE GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 15, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET V. Getagd: , . Een reactie plaatsen

ROZENWATER

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 15/06/14

Neus: Carlos Benaïm

Ambassadrice: Amanda Seyfried

Fotografie/regie: onbekend

VERY IRRESISTIBLE GIVENCHY L'EAU EN ROSE CAMPAIGNDe verdienste van Very Irrésistible (2003): Givenchy zag als een van de eerste masstige-merken in het nieuwe millennium de ‘bewust’ klassieke rozengeur weer opbloeien. Velen zijn Givenchy gevolgd. Neem Guerlain: het parfumhuis liet met Idylle (2009) haar nog nooit op zo traditionele wijze opbloeien. Neem Chloé: veel van de nieuwe geuren van dit luxemerk staan in het teken van de roos – de laatste die werd geplukt: Roses de Chloé (2013).

En ondertussen bloeide en groeide Very Irrésistible gewoon door. Er verschenen – telt u even mee – negentien variaties. En Very Irréssistible L’Eau en Rose is nummer 20! Mooi rond getal om er mee te stoppen, want hoeveel variaties op een rozengeur kun je maken, zou je denken. Duizenden natuurlijk – als je maar durft. Zover zal Givenchy niet gaan, maar als er volgend jaar weer een om de hoek komt kijken, kijk ik er niet van op.

Want voor deze geur (en dus ook voor Very Irrésistible) werd een nieuwe ambassadrice aangetrokken, maar daarover laat Givenchy je nog even in het ongewis in de promoclip, want de vrouw die haar gezicht en lange lokken verbergt, kan nog Live Tyler zijn. Maar zodra ze haar hoed afdoet en haar lokken alle kanten op zwaait – gewoon in zo’n typisch low profile Parijs’ bistrootje – blijkt het, je weet wel dat kindvrouwtje uit de film Mama Mia (2008) en Les Misérables (2013) te zijn. Juist ja, Amanda Seyfried. Live Tyler had door de maan gekleurde zwarte lokken, Amanda Seyfried laat de zon haar blonde lokken verlichten.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE ZWARTE BESEn dat zonnige, dat lichte staat in feite symbool voor de geur zelf. Sterker, dit is de meest very frisse rozengeur en very ‘rozigste’ van Givenchy’s flagship fragrance zonder dat het een zomergeur of zomerse variatie is. Daarvoor heeft het toch een te uitgesproken rooskarakter.

Met Irrésistible L’Eau en Rose keert Givenchy in feite terug naar het klassieke rozenwater ‘uit die goede oude tijd’ lijkt het wel, weliswaar voorzien van een fruitige toets die het de moderne toets geeft. Je ruikt eerst puur rozenwater dat enorm bubbelt door een toegevoegde aquanoot. Vervolgens groeit hieruit een roos op die lekker fruitig is, groen met een beetje zurige ondertoon. Het is nog net geen confiture gemaakt van zwarte bes (foto) wat je ruikt en dat komt omdat je de zachte musk eigenlijk direct al een beetje waarneemt, die hoe langer op de huid steeds zachter wordt – richting gourmand, richting macaron.

Maar voor het zover is maakt de roos zich los van de zwarte bes, verliest haar fruitige noot om steeds meer een klassieke roos te worden zonder haar statige en overrompelende effect. Het bloeien moe, valt ze in slaap en wordt bedekt onder een poederige regen van zachte musksoorten die voor een een licht warm en licht sensueel effect zorgen.

RUIK&VERGELIJK

En het begon allemaal met:

Givenchy Very Irrésistible (2003)

VERY IRRESSISTIBLE L'EAU EN ROSE GIVENCHY LOGO

GENTLEMEN ONLY INTENSE GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 14, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET G. 2 reacties

‘BIJNA HYPNOTISERENDE GEUR DIE ZICHZELF NATUURLIJK DEMONSTREERT’

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 14/06/14

Neus: onbekend

Ambassadeur: Simon Baker met onbekende beauty achter grote zonnebril

Fotografie: Cédric Buchet

GENTLEMEN ONLY INTENSE GIVENCHY MODELS

Heb je ze ‘s avonds al zien voorbij lopen? De hedendaagse gentleman? Ondanks het late tijdstip onberispelijk gekleed en met een natuurlijke verleidelijke blik in zijn ogen. Mannen waarvan zowel karakter als uiterlijk de aandacht trekken. Of ben je er zelf een? Hoe kom je daar achter?

Volgens Givenchy als je je overal op je gemak voelt – van uitbundige feesten tot romantische diners voor twee. Gokken in het casino, bij het theater in de avonduren of bij zonsopgang achter het stuur om hun lady – vanwege een repetitie – thuis te brengen. Je leeft je leven op een zelfverzekerde, nonchalante manier. En is sensualiteit je tweede natuur? Straal je een vorm van aantrekkingskracht uit die vrouwen doet omkeren en andere mannen – die stiekem net zo willen zijn – fascineert? Dan ben jij een ‘one and only’ gentleman. Maar dat wist je al omdat jouw elegante manier van doen en natuurlijke charme sinds een jaar wordt geraffineerd wordt geaccentueerd door Gentlemen Only.

Givenchy vindt alleen dat de diepere gronden van deze geur meer naar voren gebracht kunnen worden zonder zijn aantrekkingskracht en mysterie te verliezen. Vandaar Gentlemen Only Intense, volgens Givenchy: ‘Een rijk en verleidelijke krachtig, bijna hypnotiserende geur die zichzelf natuurlijk demonstreert’. Het effect wordt logischerwijze (zie Gentlemen Only) gedemonstreerd door Simon Baker. Wederom every inch a Givenchy-gentleman: ‘Zelfverzekerd met een lach, beleefd, met verleidelijke en nonchalante elegantie die gepaard gaat met een onderliggende sensualiteit en intensiteit in de ogen’.

GENTLEMEN ONLY INTENSE GIVENCHY FLACON

En dat gaat dan zo: Het schemert in Los Angeles. Het belooft een warme avond te worden, maar toch zorgt een onverwacht koud briesje voor een rilling bij de jonge vrouw’. En wat dan een gentleman vanzelfsprekend doet… hij trekt onmiddellijk zijn jasje uit om die met een charmant-galante en beschermende beweging voorzichtig over haar schouders te leggen’. En het mooie: ‘Enkel dan beseft zij dat hij een erg sensuele geur draagt’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE CUIR

Een uitbarsting van (groene) mandarijn die eerder zoet dan citrusfris is en direct wordt geïnjecteerd met zwarte peper. Houdt ongeveer een minuut aan. En dit loopt sierlijk over in de – inderdaad – intense noten van leer en patchoeli.

Die spelen een mooi spel: het leer (foto) is duidelijk present, dierlijk maar wordt geleidelijk aan getemd, zacht gemaakt, richting amber geduwd door de patchoeli – die hierdoor (on)bedoeld een licht cacao-randje krijgt. Strak en droog cederhout omcirkeld door wierook garandeert dat de sensuele basis van tonkaboon en amber (in dit geval een mix van vanille, cistus labdanum voorzien van specijerij-accenten) wordt ‘ingekapseld’ – waardoor/waarmee aldus Givenchy ‘mannen trots hun sensuele kant tonen zonder hun natuurlijke elegantie te verliezen’.

Met andere woorden, Gentlemen Only Intense blijft mannelijk en krachtig, verliest zich niet in sensuele zinnelijkheid. En dat laatste komt omdat de frisse noot af en toe lijkt terug te keren – zich eerst verbergend achter het leer en het amber om er uiteindelijk in te verdwijnen, waardoor de cirkel van de geur rond is.

RUIK&VERGELIJK

En only voor mannen die samen met Givenchy de lat nog hoger willen leggen op parfumgebied is er sinds kort L’Atelier de Givenchy (nog niet in de Benelux te koop). Het antwoord van het couturehuis na de Millésimes-lijn (van 2005 tot 2011) op de nichebeweging.

Givenchy – L’Atelier de Givenchy – Ambre Tigré (2014)

Givenchy – L’Atelier de Givenchy – Bois Martial (2014)

Givenchy – L’Atelier de Givenchy – Cuir Blanc (2014)

Givenchy – L’Atelier de Givenchy – Chypre Caresse (2014)

Givenchy – L’Atelier de Givenchy – Néroli Originel (2014)

Givenchy – L’Atelier de Givenchy – Oud Flamboyant (2014)

Givenchy – L’Atelier de Givenchy – Ylang Austral (2014)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE GENTLEMAN ONLY GIVENCHY MODEL

OBSESSIVE OUDH AL HARAMAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 12, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NICHE. Getagd: , , . 2 reacties

AL HARAMAIN DOET ZIJN STINKENDE BEST

Jaar van lancering: 20??

Laatst aangepast: 12/06/14

Neus: onbekend

AL HARAMAIN OBSESSIVE OUDHDankzij het succes van Montale (anno 2000) springen winkels van Arabische parfumhuizen met een langere geschiedenis als paddenstoelen uit de grond – ook in Europa. ‘Iedereen’ kent Amouage (anno 1983), maar wie: Abdul Samad Al Qurashi (anno 1852), Arabian Oud (anno 1983) en Al Haramain (anno 1970)? Hebben samen wereldwijd meer dan 1200 boetieks – daar kunnen Guerlain, Caron en Creed alleen maar van dromen.

Met name in het Nabije en Midden Oosten. Het gebied dat een van de grootste inspiratiebronnen, zo niet grootste inspiratiebron is voor parfumhuizen met een Europese achtergrond. Maar dan wel bekeken door het oog van de westerse ethiek. Het blijft voor veel  – hierdoor geconditioneerde? – westerse consumenten ‘met verfijnde smaak’ wennen deze andere kijk op schoonheid en rijkdom die de Arabieren etaleren. De oliedollars spatten nogal van hun sites op internet af. Ook bij Al Haramain (de naam is een traditionele verwijzing naar de twee heilige steden van het islamitische geloof: Mekka en Medina).

Ik ken het merk van mijn verblijf in Dubai eind jaren negentig van de vorige eeuw. Uit pure verwondering over presentatie (is dit nu kunst of kitsch?) en inhoud (die veel Europese parfumextracten laat verschrompelen tot eau de cologne) – kocht ik twee pure parfumolieën: Attar Al Kaaba Al Haramain (weet niet uit welk jaar, weet wel dat het mijn eerste kennismaking met oud was) en Marwah (idem en tweede). Wie er precies achter dit in de Verenigde Arabische Emiraten opgerichte huis zit, blijft onduidelijk doordat op de site de geschiedenis, missie&visie en cultuur nog niet zijn ingevuld.

Maar in Nederland timmert het ook ‘eindelijk’ aan de weg en wel door twee enthousiaste studenten. Keyvan Eshagh (International Business Administration VU) en Jalal El Benhaji (International Business & languages HvA). De eerste ontdekte Al Haramain tijdens een vakantie in Marokko. En het viel hem op hoe vaak hij, terug in Nederland, werd gecomplimenteerd. Toen ontstond het idee om met zijn studiegenoot Jalal zich als importeur van parfums met Arabische origine te vestigen. Ze zetten een businessplan op en voor ze het wisten zaten ze in het vliegtuig naar Dubai om kennis te maken en hun plan toe te lichten aan de directie. Ze werden als koningen ontvangen en keerden terug met hun eerste inkooporder uit de Prestige- en Premiumlijn. Inmiddels verkopen ze Al Haramain aan vijf winkels in Nederland en drie in België (lijst).

AL HARAMAIN LOGOIk ben met name benieuwd hoe Obsessive Oudh (valt in de Prestige-categorie) in deze parfumerieën wordt ontvangen. Want dat is een geen flowerbomb, geen spicebomb, maar een stenchbomb van het onzuiverste water. En is meer dan alleen oudh. Wordt door Al Haramain omschreven als een ‘fris en rijk parfum dat moeilijk te kloppen is. Een parfum met een euforisch aroma van passie en emotie, dat de drager een schitterend, onoverwinnelijk aura geeft. Warm, verleidelijk en mysterieus, er is iets buitengewoons aan de hand met dit parfum. De kruidige, kalmerende opening kan het goed vinden met de viriel-krachtige en houtachtige basis. Oudh is altijd de klassieke basis geweest voor de beste parfums, Obsessive Oudh geeft het extravagantie en buitensporigheid dat tot de verbeelding spreekt bij je bewonderaars’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE OUDBuitengewoon? Dat zeker. Dat schrijf ik zelden. Een fris parfum? Dikke doei! Dit is een van minste frisse die ik ooit heb geroken. En dat is maar goed ook. Je komt direct in een bijna verstikkende, ‘verstinkende’ golf terecht. Vind ik niet, maar wel heel veel mensen die ik ‘voor de gein’ Obsessive Oudh heb laten proberen. Om aan te tonen waartoe parfum (en de natuur) ook tot toe in staat is, en wat ‘we’ bijna zijn vergeten in onze steeds meer vercleande samenleving. Dat geur ook een animaal spoor kan trekken die de comateuze, doodgewaande lustgevoelens in één flits van een seconde, als een scherp op het hart gerichte pijl weet te reanimeren. En dat komt volgens mij in dit geval door ingrediënten die ik niet door de mooi gebalanceerde blend van amber (in de opening), amber en oud (zie foto; zeer krachtig in het hart) en oud (nog krachtiger in de basis) heen ruik.

Want is het alleen de musk in de opening of, voegen zich daar ook castoreum en civet bij? Want het geheel doet denken een hertenkamp midden in het bos ’s ochtends tijdens de herfst. De humusachtige ‘ondergrond’-geur van rottende bladeren, mos en ‘turfachtig’ hout waaruit rook omhoog kringelt, vermengt zich met de laatste, verflauwende zonnestralen én – dames en heren opgepast! – de uitwerpselen van de herten – zoet-weeïg, zwoel, aards, amoniak.

Voor de een ‘niet te meuren’, voor de ander een openbaring (zoals bij Geurengoeroe); een bevestiging dat parfums niet zwoel en erotiserend werken door de visuele boodschap (verkondigd door met name Europese parfumhuizen), maar zuiver en alleen door de ingrediënten. Obsessive Oudh doet zijn stinkende best om ‘ons’ dit weer duidelijk te maken. Maar mocht het geen civet en/of castoreum zijn, dan moet het een wel heel bijzondere musk zijn die ik ruik – de echte?

RUIK&VERGELIJK

Dat zijn er niet veel. Ik kan slechts aan één denken. En in die geur zit voornamelijk osmanthus… Ik hou me aanbevolen voor andere. ‘Heb je in de hondenpoep getrapt?’ Vroeg een vriendin toen ik bij haar in de auto stapte…

Annick Goutal Extrait d’Annick (1980/2003)

AL HARAMAIN LOGO

 

 

 

 

EAU DE CADE L’OCCITANE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 11, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET C, GEURENALFABET E. Getagd: . Een reactie plaatsen

‘HERDERSHOUT’

Jaar van lancering: 20??

Laatst aangepast: 11/06/14

Neus: onbekend

CADE L'OCCITANEEen geur die ik al jaren wil bespreken door de enthousiaste verhalen er over – en vaak in de boetieks heb geroken – maar steeds vergeet. Onlangs zond L’Occitane me Eau de Cade toe in verband met komende Vaderdag, begeleid met de slogan ‘De ware aard van de man’. Ik wil een stap verder gaan met ‘De ware aard van het parfum’.

Alleen jammer dat weinig mannen (vrouwen) dat weten. De eerste reden: L’Occitane besteedt niet miljoenen aan advertenties in de glossies om nog een beter publiek te bereiken. De tweede reden: het door Olivier Baussan opgerichte puur natuur-cosmeticahuis heeft niet een gelikte glamour-, glossy- en lifestyle-uitstraling. Het is nog steeds alternatieve chic. Dat zie je aan de inrichting van de winkels: de rust van de Provence in de hectische stad, in plaats van de strakke designhotel-sfeer waar de meeste luxemerken voor opteren.

Het eerste nadeel: L’Occitane wordt hierdoor vaak geassocieerd met vakantie, niet met luxe waarmee je je ‘dagelijks’ omringt. Het tweede nadeel: de luxe-consument heeft grote(re) kans hierdoor te missen waar het in de parfumindustrie om zou moeten draaien: kwalitatieve inhoud. Geen maskerade door een ‘mind swapping’ reclamecampagne die de povere geur moet ‘goed praten’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dat ruik je ook overtuigend in Eau de Cade. Het verhaal ‘er achter’ doet niet onder voor de clichés van de luxemerken: ‘Bij L’Occitane zijn mannen synoniem aan passie en kracht’. In het algemeen dan. Met betrekking tot Eau de Cade: ‘Al generaties geven herders in de Provence het geheim van het hout van de jeneverbes (foto) door van vader op zoon (zie foto onder). Het staat symbool voor een sterk karakter en diepe waarden van traditie en gulhied. Eau de Cade is een intense, lucide geur die pure, standvastige mannelijkheid uitstraalt’.

Zelf geen tijd als herder voorgoed of als vakantievertier ‘onthaastend’ door de Provence te trekken, spray wat Eau de Cade en neem deze wijsheid in je op: ‘Herders zijn dichters… gericht op de stille bespiegeling van de natuur. Hun leven verloopt in het trage ritme van de dag, waarbij de ruwe grondstof geduldig wordt getransformeerd tot een kostbare essence’. Aldus Olivier Baussan.

CADE L'OCCITANE MOOD

De herders doen nog geheimzinniger dan ze al doen, want bij mijn weten wordt de aromatische olie – en die het geheim van gin en jeneverbes vormt – onttrokken aan de bes van de ‘cade’-struik. Bij ons bekend als jevenerbes. Niet dat je die niet ruikt, want het hart loopt er van over. Voorafgegaan door een stevige ‘Mistral’ van frisbloemig bergamot en frisgroen petitgrain. De sterke jeneverbesnoot – zowel ‘hout’ fris, groenig, zoet als etherisch – wordt opgewaardeerd met roze peper. Pas in de basis komt de ‘houtnoot’ van jeneverbes goed tot ontplooiing door het te koppelen aan strak en zonnig cederhout, lichtjes sensueel gemaakt door cistus labdanum die in dit geval erg in de buurt komt van kaneel. En ik meen ook een vleugje strobloem te herkennen. Stoer-mooi dit ‘herdershout’. Nichekwaliteit voor een ketenparfumerie-prijs met daaraan gekoppeld een uitgebreide scheer- en bodylijn.

RUIK&VERGELIJK

L’Occitane heeft nog meer mannengeuren die puur en ruig zijn en daardoor eigenlijk heel niche. Zie onderstaande voorbeelden. De eerste is een stevige en krachtige vetiver met een mooie rokerige noot. De tweede is ook ‘rook’ en stoer maar eindigt met een subtiel zoet randje.

L’Occitane Vetyver (????)

L’Occitane Baux (????)

BERGERS DE PROVENCE