GEURENGOEROE

CHANEL N°5 VOLGENS LIDL?

KNOLLEN MET CITROENEN, PROSECCO MET CHAMPAGNE

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 13/02/15

Neus: onbekend

Concept & realisatie: Lidl

Die Lidl toch: timmert behoorlijk aan de weg met ‘ludieke’ acties en geeft de concurrent het ‘dikke-doei’-nakijken. De grootgrutter organiseert ‘Stamppotweken’ (hoe lang duren die eigenlijk?), ontfermde zich over afslanktrut Sonja Bakker (‘Voor de slanke lijn, ga je met mij online!’), breidt de biologische lijn gestaag uit en zorgt met Délicieux dat het volk zich ook luxe kan veroorloven.

Misleidt datzelfde volk volgens de Reclame Code Commissie met de slogan ‘De beste in groente en fruit’. Omdat het woord ‘supermarkt’ ontbreekt in deze claim en andere aanbieders – groentespeciaalzaken, marktkramen, boerderij- en natuurwinkels – buiten beschouwing zijn gelaten.

Het prachtigste gebaar naar de massa: Lidl maakt af en toe een dikke vinger naar ‘chique parfummerken’ door niet van echt te onderscheiden kopieën van populaire geuren tegen absurd lage prijzen aan te bieden: perfume to the people! In dit PVDA-angehauchte nivelleringsproces moet vooral Chanel het ontgelden. Na Coco Mademoiselle (2001) – door Lidl ‘hergelanceerd’ als Suddenly (2011) – wordt nu met Suddenly Woman I – onlangs in Nederlandse en Belgische vestigingen in het assortiment opgenomen – de geur onder handen genomen die voor miljoenen nog steeds synoniem is met parfum: N°5 (1921).

Ik was in eerste instantie aangenaam verrast, maar als je goed doorruikt is het toch knollen met citroenen vergelijken. Of, om in passender kringen te blijven: prosecco met champagne. Suddenly Woman I doet me denken aan ‘in de war’-creaties – voorheen populaire geuren die door tal van opeenvolgende verkrachtingen van de originele receptuur een blur zijn geworden. Je ruikt parfum, maar wat je precies ruikt… who knows, en eigenlijk, who cares?

Zoals Tosca (1921) van Muelhens – een van de eerste N°5 knock offs. Vreemd in deze: in Spanje wordt al jaren Chape 75 van Bachs verkocht – een eau de toilette in literformaat die dichter in de buurt komt van N°5 dan Suddenly Woman I. Is omgerekend nog goedkoper – maar daar hoor je niemand over. En ruik voor de lol eens aan Arpège (1927) van Lanvin.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Suddenly Woman I is geen N°5 volgens Lidl, maar aldehyden volgens Lidl. De opening is het meest interessant: een kruising tussen N°5 en een chypre – er kleeft een ondergrondse, aardse groene toon aan de aldehyden die ‘niet verkeerd’ is.

Indruk: old school, vintage en tegelijkertijd heeft de geur het ook iets versletens, ouderwets tuttigs. Maar dat vinden veel mensen ook van N°5.

De verschillen: de zeeptoets in N°5 is sierlijker, voller. De aldehyden worden mooier opgelicht en verhelderd door de bloemen waardoor de totaalcompositie frisser overkomt. Bij Suddenly Woman I is het moeilijk een ‘bloemengevoel’ te krijgen.

De afronding stelt het meest teleur – als je hier van kunt spreken. Gaat N°5 de diepte in, versterkt het de diffuse noot eigen aan aldehyden, Suddenly Woman I blijft hier hangen, stopt eigenlijk – de zeeptoets wordt doorgetrokken en krijgt iets scherps. Wil niet zeggen dat de geur slecht is.

Er schijnen N°5-gebruiksters te zijn die Suddenly Woman I lekkerder vinden – good for them. De Lidl-variant doet mij denken aan verbouwprogramma’s op televisie waarin uitgebluste en verslofte huisvrouwen (die je opvallend veel in de Lidl ziet) door inlevende nichtenstylisten en emotioneel betrokken stylingvriendinnen worden omgetoverd tot, ja, tot wat eigenlijk? Je ziet familieleden, naar de studio gekomen om de ‘transformatrice’ te ondersteunen, in een onbewaakt ogenblik vaak vol ongeloof kijken: ‘Mama, waar ben je gebleven?’ Ze herkennen haar niet altijd direct in de fashionista, de gepimpte hoer en/of parodie op de stijlvolle vrouw die op de catwalk voorbijkomt.

Nee, ik word niet gesponserd door Chanel, maar we zijn goede vriendjes – nog wel. Trouwens, N°5 is in de loop der jaren stilletjes veranderd. De vintage-versie ruikt toch echt anders – meer vanzelfsprekend chic, meer kunst. En ik rook onlangs weer eens aan de meest recente interpretatie – Eau Première (2007). Ik had toen echt moeite de geest van N°5 als zodanig te herkennen.

Interessanter: ik ken steeds meer mannen die N°5 gebruiken: een zoon uit een eerdere relatie van een zwager van me, de helaas vertrokken (braaf getrouwde) buurtkapper Cor. Een buurman in Brussel. Als je die Blue de Chanel (2010) laat ruiken dan hebben ze daar niets mee. Misschien moet ik voor ze Facebook-community oprichten: N°5forMen. Als je even doordenkt was de zoveel geparodieerde promoclip met Brad Pitt voor N°5 twee jaar geleden zo gek nog niet – kwestie van anders tegen dingen aan kijken.

Let op: Madame Glamour nu ook te koop als (half gevulde) geurkaars.