HOMME EXTREME JOOP!

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 18, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET H. Getagd: , , . Een reactie plaatsen

‘EXTREEM SUGGESTIEF. EEN GEUR VOOR ECHTE MANNEN’

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 18/11/14

Neus: onbekend

Ambassadeurs: Justice Joslin, Dasha Malyginan

Fotografie: Nathaniel Goldberg

Het gebeurt minder dan voorheen, maar toch als ik over straat loop of fiets, ruik ik nog wel eens een zoet-oosterse klats-boem-hit-me-in-the-face-golf en denk dan: ‘Daar gaat Joop!’ De eerste geur van Wolfgang Joop met uitroepteken achter zijn familienaam welteverstaan: Homme (1989). Daarna zijn er vele, zingt u even mee – ‘Joopje-Joopje is gekomen heeft een geurtje meegenomen, maar ik zal er niet om treuren als die mij niet kan bekeuren, want een andere klopt weer snel op de parfumerie-deuren, trala-la-la-lalaaa-la… ‘ – bijgekomen om in 2014 voor de zoveelste keer terug te komen bij deze moderne klassieker.

Alleen heeft Wolfgang Joop er niets meer mee te maken, hij verkocht zijn parfum ‘hebben en houden’ aan Coty en bij deze cometicareus staat hij niet meer hoog op het prioriteitenlijstje. Gewoon kijken wat je er nog uit kunt halen, voor het merk geleidelijk in de vergetelheid zal raken, want: ingehaald door de nieuwe Joops van deze tijd, maar dan op een meer mondiaal niveau – denk Marc Jacobs. Coty heeft er ook voor gezorgd Joop! als parfummerk steeds minder eigenzinnig is geworden, meer een invuloefening van parfumclichés. Lees je kort samengevat ook in het persbericht van Homme Extreme: ‘It’s all about sex really’.

Iets uitgebreider: ‘Sommige mannen zijn niet bang om dit toe te geven en voor hen heeft Joop! het ultieme afrodisicum ontwikkeld: Homme Extreme. Door de jaren heen is Homme het symbool van verleiding en het summum van mannelijkheid gebleven. Nu gaat Joop! een stap verder met een geur die een extreem fysiek gevoel oproept en waarbij de verleiding overgaat in actie. Homme Extreme heeft een verslavende werking op het vrouwelijke onderbewustzijn – toe maar! – en roept beelden op van gepassioneerde omhelzingen. Provocerend én aantrekkelijk. Kortom, de Homme Extreme-man is niet bang om een onvervalste, echte man te zijn’.

Need we write more? Nou misschien nog dat dit geile gevoel wordt uitgebeeld door Justice Joslin (voetballer en model) en Dasha Malyginan (supermodel en dj), en op de gevoelige video werd vastgelegd door Nathaniel Goldberg. ‘Met dit provocerende beeld dat zich volledig concentreert op het plezier dat de mannelijke geur uitoefent op een vrouw, breekt Joop! de bestaande codes’. Geurengoeroe zegt: ‘Is dat zo?’

En: ‘Dasha’s gepassioneerde blik en sensuele uitstraling illustreren de kracht van een man die Homme Extreme draagt. Door haar expressie kun je het onweerstaanbare effect van de geur bijna voelen’. Nu aan jou om te beslissen of deze geilheid het best explodeert in de lift, op de bank, in het bed of overal ‘overal waar de meisjes zijn, waar de meisjes zijn, overal, overal… ‘.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE CACOASimpeler en directer in vergelijk met Homme. En vanzelfsprekend wordt de sensualiteit (of is het nu erotiek?) opgeroepen met meer up to dat-smaakmakers: in dit geval cacao en sterke drank-achtige nuances. En je zit ook eerder in de geur. Alleen is het nu wat onbestemder – je kunt de noten er niet trapsgewijs echt uitpikken, zoals bij Homme. De compositie wordt omschreven als een ‘oriëntaalse, kruidige geur gebaseerd op een onverwachte melange van wilde kruiden en luxueuze houtsoorten’. En bevat in het hart ‘een geheim, mysterieus hot skin-akkoord, gebruikt om de intensiteit van de fysieke liefdesdaad uit te drukken’. Erotiek dus. ‘Krachtige en fluweelzwarte cacaonoten (foto) contrasteren hierbij perfect en de patchoelibasis bezielt de compositie met een dimensie van seks, waardoor de geur een absoluut verslavende werking krijgt en Homme Extreme een sensuele ervaring wordt’.

Ik kom bijna… niet bij van deze opzwepende peptalk. En heel eerlijk gezegd: volgens mij moet je andere ingrediënten aanwenden om dit – in ieder geval bij mij – voor elkaar te krijgen. Ja inderdaad civet en bevergeil. De opening: een idee van fruitige zoetheid. Lijkt op zwarte bessiroop met een menthollaagje met een pikant randje… zijn dit de wilde kruiden?

Tegelijkertijd kondigt zich de musk al aan die in het begin nog wordt gemaskeerd door een bloemige noot zwevend tussen jasmijn en oranjebloesem, maar ‘op het eind’ met een amberachtige noot – die bepaalt wordt door cacoa – samenvloeien, waardoor de geur iets smeuïgs krijgt. En ruik ik daar nu ook een beetje tabak en wat druppels rum? De patchoeli niet. Of niet in ieder geval zoals die in een oosterse geur hoort te ruiken – de patchoeli zit verpakt in de amber.

HOMME EXTREME ADV

ZEN MOON ESSENCE SHISEIDO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 16, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET Z. Getagd: . 1 reactie

MOONSTRUCK & PHANTOSMIA

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 16-11-2014

Neus: Michel Almairac

Illustratie op de flacon: Keishin Araki

Wieteke van Zeil in de Volkskrant van gisteren: ‘De neus kan de mens voor de gek houden. Jane Andrews uit Southhampton merkte het toen ze op een lenteochtend een paar plantjes kocht: bij het neerzetten rook ze vuilnis. Modder en rotte eieren, de geur prikte in haar neus. In de supermarkt leek de stank nog in haar kleren te zitten en zelfs bij de dokter in de wachtkamer rook het naar vuilnis. Eenmaal binnen luidde de diagnose: phantosmia, ofwel geurbetrekkingswaan. Andrews, die dit verslag deed in The New York Times, ruikt dingen die er niet zijn’.

Van Zeil haalde haar aan om haar eigen ‘fantoomgeur’-gevoel toe te lichten die ze af en toe ervaart in musea: ze zweert dat ze dingen ruikt die er niet zijn. ‘Hoe beter een schilderij, hoe groter de kans op een aanval van lichte phantosmia’. Volgen een aantal voorbeelden. Zoals bij het zien van een doek van Claude Monet rook ze een, zoals ze het omschrijft, vakantie-in-Frankrijk-geur: ‘Die uitgestrekte velden na het hooien, met van die samengebonden balen die je nu nooit meer ziet omdat er groen plastic omheen zit en het heiige licht’.

ZEN MOON ESSENCE SHISEIDO

Zoals bij het zien van De stier van Paulus Potter. Daar had ze eerst niet zoveel mee, tot ze er onlangs voorstond: ‘Het kwam: het weeïge, melkachtige, een zweem van gras en poep maar dat het niet vies is. De fantoomgeur steeg op de uit de herinnering van verre vakanties in Friesland, hoge modderlaarzen, net geboren kalfjes en mee met de boer op de hooiwagen, en ging niet meer weg’.

Herkenbaar voor mij en vele anderen, en prettig om te lezen. Eindelijk een journalist die niet met hèt clichékoekje uit de parfumgeschiedenis komt om de olfactieve kracht te omschrijven die onzichtbaar liggen opgeslagen in dingen, voorwerpen en wezens: Marcel Proust en ‘zijn’ madeleine.

Ik zelf heb het de laatste tijd met de maan. Als ik haar zie begin ik iets te ruiken: iets melkachtigs, iets warms, nougat met gevuld pistache en hazelnoot, broodpap met kaneel,  rozijn en honing. Vooral als het ‘supermaan’ is, wanneer haar elliptische baan het dichtst bij de aarde komt (perigeum) en samenvalt met volle maan. Ik begin nog net niet ‘crying for the moon’, de wolf wordt nog net niet in me wakker.

Even a man who is pure in heart

And says his prayers by night

May become a wolf when the wolfbane blooms

And the autumn moon is bright

Maar overrompelend vind ik het nog steeds. Magie en mysterie – over parfumclichés gesproken – binnen handbereik. Wat ik in mijn hoofd ruik, laat zich bijna niet vatten in parfum. Alhoewel, bovenstaande associaties kun je wel vertalen met ingrediënten. Ik ben vanzelfsprekend niet de enige die gefascineerd is door de maan. Afgaande op het persbericht van Shiseido’s Zen Moon Essence, heeft Japan waarschijnlijk de intiemste band met dit dichtbijzijnste hemellichaan. Met name als ze schijnt in september, dan gaan veel Japanners ‘maankijken’ – tsukimi in het Japans’ omdat de maan dan het toppunt van zuiverheid, schoonheid en helderheid bereikt. Van het tsukimi gaat een enorme troost uit en het inspireerde dichters – waaronder Uryoshi in de achtste eeuw – tot haiku’s:

Schep water op en de maan ligt in je handen

Streel de bloemen en je kleding geurt naar hun parfum

ZEN MOON ESSENCE ABOVEIn Japan wordt het maanlicht vaak omschreven als een ‘gouden gloed’. Het schittert niet, maar weet toch te verleiden met haar magnetische kracht die te midden van de nachtelijke schaduwen en silhouetten is als ‘een reis op zoek naar wonderen’.

Shiseido zet nu deze traditie voort, maar vertaalt deze zie-de-maan-schijnt-door-de-bomen-bewondering in een nieuwe Zen-geur die uitnodigt tot het beleven van een nieuw bewustzijn. Met Zen Moon Essence ‘omhels je de schoonheid die je omringt, schoonheid die je niet met je handen maar met je hart moet raken waardoor het maanlicht er kan ontluiken – bloesems stralen in het licht, stralende witte bloemblaadjes bieden zich aan als een geschenk’. En over de flacon: ‘De tere bloemen met parelmoerschittering sieren het oppervlak en lijken het zachte maanlicht in zich op te nemen en vervolgens te verspreiden tot ‘ver buiten de grenzen’ van de flacon. Want om de betekenis van de Japanse volle maan op te roepen en de gouden harmonie die zij schenkt aan de nacht, gebruikte Keishin Araki de traditionele laagjestechniek waardoor de gouden nuances – helder maar niet verblindend – aan diepte en ‘stilte’ winnen’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

MAGNOLIA AT NIGHTIk denk anders over de ‘gleurgloed’ van de maan dan meester-parfumeur Michel Almairac. Geen lichte gourmandgeur op basis van veel sandelhout hier.

Ook wat bloemen betreft wat maakt hij andere associaties: geen heavy witte lelie en narcis verzacht door lotus en teder verfrist door magnolia (foto). Laatste hij heeft wel geplukt en voegde hierbij helder jasmijn, zoet viooltje en ‘tedere’ tuberoos voor een transparant, stralend boeket voorzien van warme noten in de basis. ‘Troostend’ amber, zwoel patchoeli, sierlijk kasjmierhout, vanille en witte musk. Het effect volgens Almairac: witte bloemen opgelicht door de volle maan, een intense en magnetische melange, een volmaakte vertolking van de maan zoals die in Japan de nacht verlicht’. Hij introduceert dit met een citrusfrisse tinteling – bergamot, peer, ananas en roos – die doordat het verpakt is in roos eerder een zuchtje dan een golf is.

Mooi, elegant en ‘vloeiend’. Alleen is hij wel heel erg braaf, heel erg ‘me too’, heel erg bescheiden in zijn intenties: jasmijn, tuberoos en magnolia bepalen het hart van al zoveel geuren en krijgen niet de sensualiteit die het ‘verdient’. Heeft Almairac wel eens ’s nachts jasmijn geroken in Azië? Ik een aantal keer en viel bijna flauw van de indolen. En tuberoos mag never-nooit-niet bescheiden ruiken, ook in omringd door andere bloemen moet ze zich laten gelden, juist.

Of zou hij Zen Moon Essence gemaakt hebben met de Japanse consument in gedachten? Die is niet zo gek op doordringende melanges naar wordt beweerd. Wat ook de basis verklaart: de houtnoten klinken op papier vol; in werkelijkheid blijkt het tegenovergestelde: bleek hout en witte musk. Maar niet beschenen door de maan.

LOGO SHISEIDO

GEPARFUMEERD LICHT IN DE DUISTERNIS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 14, 2014
Geplaatst in: ACHTERGROND, TRENDS TOEGELICHT. Een reactie plaatsen

OVER GEURKAARSEN EN SCENTMARKETING

DIPTYQUE SCENTED CANDLESIk dacht de meeste ‘last adapters’ voorgoed hun geurkaarsen nu hadden uitgeblazen – dat de trend was uitgedoofd. Maar wat blijkt: ze steken ze weer enthousiast aang. Niet gek op kaarzen, maar wel gek op een prettig geparfumeerd interieur: men neme roomdiffusers. En dat heeft niets met het winterse seizoen te maken. Steeds vaker wordt geur aangewend ter verhoging van de vreugde. Niet alleen om de omgeving prettig te laten ruiken, maar ook als onderdeel van figuurlijke brandmarketing (versterking van de filosofie van een merk), de verkoop te prikkelen en zelfs om negatieve emoties in goede banen te leiden.

Als je in Amsterdam vanaf het Vondelpark richting Van Baerlestraat loopt, en je bent aan het shoppen, dan is de kans wel heel klein dat je niet tegen geurkaarsen of aanverwante producten oploopt. Maison Rivièra verkoopt ze, Zara Home – hele goede prijskwaliteit-verhouding – ook. Zelfs Villeroy & Boch. En natuurlijk Skins: de kaarzen van Dyptique zijn daar een begrip. En zelfs minder bekende merken (Fornasetti, Acqua di Parma, Le Labo en Byredo) bevinden zich in het assortiment. Zou ik bijna Frédéric Malle vergeten. En loop je de PC Hooftstraat in, dan kom je van de ene wereld in de andere, aangezien veel luxemerken hun exclusieve uitstraling versterken met een eigen ‘brand’-geur. Zelfs lingeriespecialist Hunkemöller heeft – in navolging van Agent Provocateur – voor zijn nieuwe flagshipstore in Antwerpen een parfum d’ambiance laten ontwikkelen.

ACQUA DI PARMA CANDLERond je je ‘shopping spree’ af met een lunch in het Conservatorium Hotel – ook dan geuren de kaarsen je tegemoet. En buiten de hoofdstad heb je ook steeds meer nichewinkels en boetiekhotels die geurkaarsen en aanverwante producten van bijvoorbeeld Cire Trvdon, Malin + Goetz, Memo Paris, Terenzi, Thymes, Torre of Tuscany aansteken en/of verkopen.

Vind je de prijs van deze geurende luxe voor privégebruik te pittig, niet getreurd: ook Ikea, Intratuin, Hema en Blokker hebben af en toe geurkaarsen en/of parfumoliën op het schap. Iets duurder: Rituals. Ook verschijnen nog regelmatig scented candle-variaties van populaire geuren. Jo Malone heeft er patent op. Dior vatte Eau Noire (2004) in was, Tom Ford eenmalig Neroli Portofino (2007). Alleen moet je je afvragen of je interieur moet ruiken naar je favoriete ‘huidparfum’. Daar hoef je bij Guerlain geen zorgen over te maken; het huis heeft een speciale geurkaarsentak.

Nieuw: geurkaarsen – Tiziani Tirenzi – die knetteren als een ‘romantische’ openhaard. Dat effect ontstaat door het speciaal geprepareerde lont. Echt nieuw is het niet: tien jaar geleden al kon je blikjes kopen die je in je nep-openhaard stopte en die zowel vlammend licht als het geluid van brandend hout gaven.

TERENZI

De ‘verparfumering’ van de wereld valt natuurlijk in een breder kader. En wordt niet alleen gedaan, zoals vroeger, om stank te maskeren vanwege de haperende hygiëne – waarvoor in de kerk wierook werd verbrand – maar om mensen in ‘een bepaalde richting’ te sturen. De redenen lopen uiteen. Warenhuizen willen de kooplust bevorderen. Designhotels willen een nog aangenamere ambiance creëren waardoor je wellicht langer blijft en dus ‘vanzelf’ meer gaat eten en drinken.

Soms overdrijven hoteliers een beetje: zo werd ik onlangs overwalmd door de niet zichtbare opgestelde geurkaarsen in het net geopende Waldorf Astoria Amsterdam. Nieuw en nog in een proefondervindelijk stadium: geuren verspreiden op plekken waar ‘vanouds’ veel mensen samenkomen en dus spanning kan heersen waardoor het uit de hand kan lopen: in gevangenissen, in detentiecentra, tijdens manifestaties die tienduizenden mensen trekt. Een wave van een lichte rozengeur door het stadion en voetbalhooligans veranderen binnen de kortste keren weer in ideale schoonzonen.

Dat niet iedereen is gediend is van deze doorgedraaide 24/7-geurexperience blijkt uit een sketch van de Amerikaanse comedyshow MadTV. Stamt al weer van een paar seizoenen terug, maar blijft hilarisch: twee studerende roommates kijken samen naar een American football-wedstrijd. Bij elke touch dowen, fieldgoal en/of safety die volgt, worden ze steeds intiemer in elkaars omhelzingen om hun vreugde te delen. Op het laatst gaan ze plat op de bek, beginnen te tongen. Ze komen onthutst tot zichzelf, concluderen dat ze homo zijn. Zegt de een: “Ok, so now we’re gay, what are we going to do? Tell our parents?” Antwoordt de ander: “Buy scented candles?”

GEURKAARSEN FORNASETTIHeel veel mensen hebben vaak niet eens in de gaten dat ze met deze trend actief meedoen of passief ondergaan. Zo is de geur van appeltaart als je koopgegadigden rondleidt door je woning ‘so 2012′: nu heb je meer kans alsof het lijkt dat je net een zelfgebakken brood uit de oven hebt gehaald – te koop in een spuitbus.

En de betere dealer sprayt het interieur van auto’s nu met een subtiele leergeur – dit om het rijke karakter te versterken. Er zijn zelfs al begrafenisondernemers in Amerika gesignaleerd die in hun aula tijdens een ‘afscheidsreceptie’ een troostende en vredige geur verspreiden.

Want de markt wordt steeds slimmer in het bespelen van de consument door middel van geuren. Daar wordt op universitair niveau al langer veel (hersen)onderzoek naar gedaan. Deze studie heet neuromarketing. Doel: producten en diensten beter laten aansluiten bij behoeftes van consumenten en om marketingactiviteiten (bijvoorbeeld reclamecampagnes) effectiever te maken. Omdat het oorspronkelijk een medisch vakgebied is (neurowetenschap), gericht op het genezen van ziektes, menen tegenstanders dat het onethisch is deze kennis op het bedrijfsleven toe te passen.

Met name in de Verenigde Staten is het controversieel. Er wordt gevreesd dat onderzoekers een gebied in het brein zullen ontdekken waar consumentenbelissingen worden genomen (de zogenaamde ‘koopknop’) en dat marketers dit gebied zullen exploiteren. Kom je na een middagje winkelen thuis, en vraag je je tijdens het uitpakken waarom je in hemelsnaam zoveel gekocht hebt? Komt misschien door de diffuser die je niet zag in het warenhuis, maar de geur die het verspreidde wel onbewust in je opnam, en jouw destructieve spendeergedrag zo aangenaam prikkelde.

Voor ik het vergeet: je kunt natuurlijk ook de ‘classic usual suspects’ gebruiken: wierook, mirre en andere geurende harsen. Zo kreeg ik onlangs van een Surinaamse vriend boskandra (foto onder) cadeau – met hetzelfde effect als wierook. En in de rest van Zuid-Amerika wordt palo santo voor dezelfde doeleinden gebruikt.

BOSKANDRA 2

BOSKANDRA 1

BEIGE, JERSEY, 1932 – LES EXCLUSIFS LES EXTRAITS – CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 12, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET B, GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET J, NICHE, PIEDESTAL POUR DES PARFUMS. Getagd: , . Een reactie plaatsen

NOBLESSE OBLIGE

ODE OP VERFIJNING, ODE OP DE ESSENTIE VAN PARFUM

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 12/11/14

Neus: Jacques Polge

JERSEY CHANELIk signaleerde het onlangs al met mijn beschrijving van het extract van Chanels Cuir de Russie (1924): de ware essentie van een geur ervaar je in een pure parfum-versie. Ook dat deze kans steeds minder wordt geboden: eau de parfum is vaak het maximaal haalbare in de parfumerie. Alleen huizen met een noblesse oblige-esprit leveren nog extracten.

Chanel, Guerlain en sinds kort – weer opnieuw – Christian Dior. Van Miss Dior Original (1957), Diorissimo (1956), Poison (1985), J’adore (1999) en Miss Dior (2009) werden door François Demachy nieuwe extracten gemaakt. En zelfs Estée Lauder doet mee: Modern Muse (2013) werd dit jaar uitgebreid met een parfumversie.

Toch verschillen deze versies van de Chanel-extracten, want die zijn zover ik weet de eerste geïnspireerd op een nichelijn en dus daarom niet te koop in de parfumerie – alleen in de Chanelboetieks. Waarom juist deze drie? Ze schijnen de bestsellers van Les Exclusifs te zijn: genoeg mensen die er op een intensere manier van willen genieten.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Beige verscheen in 2009 als eau de toilette, onder meer begeleid door een opmerking van Gabrielle Chanel herself: ‘Ik vlucht in beige omdat het natuurlijk is, de beige kleur van leem, vochtig zand, honing’. Het door Jacques geleverde Beige leverde een geur op die voor mij – nu terugruikende – meer beige satijn was, dan beige tweed. In het extract wordt beige definitief tweed, gemaakt van het fijnste wol die toch enigszins ruw ‘bedraad’ is.

Het is voller zonder zijn lichtheid te verliezen en speelt een olfactorisch verstoppertje: denk je net die ene noot te ruiken, meldt zich direct de volgende sensatie die in je gedachten laat stotteren omdat je het niet zeker weet. Neem de opening: lijkt op een overzoete, fluweelachtige, honingachtige hesperide-opening, die als je goed doorruikt een mix moet zijn van frangipani en fresia. Die samen doen alsof ze een exotische sorbet zijn – zo luchtig, zo sprankelend en bedekt met geschaafd kokos.

Heel geleidelijk gaat de meidoorn bloeien en veel overvloediger dan in de eau de toilette waardoor haar houtachtige noten worden versterkt, maar nooit wordt het te – daarvoor is Beige als parfum te chic, te ‘Parijs’. Want ook hier, gelijk de eau de toilette, wordt de meidoorn verzacht met heliotroop en de algehele bloemennoot sensueel geschraagd met ylang-ylang. Dat is het.

En ook weer niet. Het lijkt of af een toe een meiklokje komt pop-uppen, haar klokje even laat klingelen met een frisgroen ‘geluid’ tot gevolg. En ‘op het einde’ lijkt deze beige bloemenverfijning weg te zinken in een sandelhoutbasis. Maar toch: het parfum had voor mij iets straffer gemogen, nog meer de diepte in – meer nadruk op meidoorn en ‘beige’ hout.

1932 CHANELOm het niet op één lijn te stellen met de parfumversie 1932. Hoewel qua bloemeninvulling totaal verschillend, heeft het toch overeenkomsten door de zacht- en helderheid. Beige zowel 1932 schitteren onder een Europese hemel. Alleen wordt dat in 1932 opgeroepen met heel veel jasmijn die in de ouverture ook iets van een sorbet heeft door de peer- en grapefruitmix waarachter de jasmijn al bloeiende zich nog even schuilhoudt.

Ik schrijf bewust bloeiende, want ‘hij’ heeft iets levendigs, alsof je de blaadjes door de lucht ziet dartelen en niet gevangen in laboratorium-flesje. En dan ‘all of a sudden’ vallen ze in een volle, smeuïge irisboter ondersteund door vetiver die de jasmijn vasthoudt en haar een ‘iets van’ houtige structuur geeft. Ook weer erg elegant, en hierdoor bijna op het randje van saai. Hier mis ik een onconventionele noot – eigen aan het karakter van Gabrielle Chanel en waar alle Les Exclusifs-geuren op de een of andere manier aan refereren.

Wat dan? De jasmijn had vileiner mogen ruiken, meer dierlijker, meer oosters. Zoals de bloemen daar ’s nachts op zijn ‘hardst’ bloeien om insecten aan te trekken voor de bestuiving. Een parfum dat je even letterlijk en figuurlijk de adem doet benemen en je doet verwonderen dat een neus dat allemaal in één 15ml-flacon kan stoppen.

BEIGE CHANELEn dan Jersey als parfum. Vooropgesteld: je houdt wel of niet van lavendel. Voor de haters: de nicheparfumerie doet steeds meer moeite dit kruid op te waarderen, haar te ontdoen van haar eenvoudige, eendimensionale Provence- en badschuimassociatie.

Lavendel wordt dus voller, warmer en meer paars dan lavendelgekleurd gepresenteerd. En hierdoor zou het zo maar kunnen dat je haters in liefhebbers transformeren. Misschien wel met Jersey. Dit is lavendel gevrijwaard van haar ‘klassieke’ witte musk-wasmachinebehandeling.

Hoewel nog detecteerbaar – ‘helaas’ eigen aan lavendel, ‘gelukkig’ eigen aan lavendel. Dit is lavendel die donker, aardser, donkergroen en kruidig ademt, beplakt zo lijkt het met tijm- en rozemarijnblaadjes. Zonder haar zonnige en bloemige kant te verliezen (met dank aan roos en jasmijn) komt af en toe een hooinoot voorbij gedragen door een zwoel Mistral-briesje.

Dit is eigenlijk lavendel die weigert om geknipt te worden, ze wil zitten waar ze zit en zich niet verroeren, tevreden als ze is met haar plek: geborgen in de Provencaalse warme aarde die af en toe wat vanilledruppels absorbeert.

Wil je Beige ruwer ervaren, mijn idee: layer haar met Sycomore (2008), wil je haar stoerder, meer androgyn ondergaan, pak dan Cuir de Russie (het parfumextract). 1932 krijgt meer sillage met wederom Sycomore, gaat zich lekker volbloemig aanstellen met Gardénia (1925) en wordt groener met Bel Respiro (2007). Jersey heeft geen verrijking en verdieping nodig,

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE LES EXCLUSIFS CHANEL

OMBRE FUMEE, D’AME DE PIQUE, NOIR D’ORIENT EVODY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 11, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET D, GEURENALFABET N, GEURENALFABET O, NICHE. Een reactie plaatsen

WEER EEN NICHEPARFUMERIEWINKEL MET EIGEN GEUREN!

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 11/01/14

Neus: Régine Droin, Cérine Vasseur? (zie foto onder)

NOIR D'ORIENT EVODY Evody klinkt als vintage, als de naam van een parfumhuis dat na zoveel jaren weer zijn deuren opent. Not! Het werd opgericht door een moeder – Régine Droin – en dochter – Cérine Vasseur – met samen een onvoorwaardelijke liefde voor parfums. Ze kunnen er wat van op hun homesite om hun liefde voor het olfactorisch universum onder woorden te brengen. Gaan we niet herhalen.

Feit is: ze openden in 2006 hun nicheboetiek in Saint Germain des Prés en beweren dat het de eerste in hun soort was in Parijs. Omringd door de mooiste geuren, ontstond het idee om zelf geuren te gaan ontwikkelen – zoals Aedas de Venustas en Boudoir 36 ook doen. Zo geschiedde. En goh, wat origineel: deze geuren ‘weerspiegelen hun persoonlijkheid, stemmingen, verlangens en gevangen momenten’. En jeetje, wat leuk: hun eigen geuren werden al snel de beststellers van hun boetiek.

Evody is een woordspeling op evodia; naam van een subtropische boom die volgens Régine en Cérine ook wel ‘de boom van honderdduizend bloemen’ wordt genoemd – geen zin om dat te checken – en hun ‘nog honderdduizend te creëren geuren moet oproepen’. Lijkt me iets teveel van het goede. Sterker, één procent hiervan is meer dan voldoende – liever minder. Er zijn twee lijnen: Collection Autobiographique die de hoogtepunten – tot nu toe – uit het leven van Régine Droin en Cérine Vasseur oproepen met als doel ze levend te houden: kinderjaren, geliefden, geboorte. Tja. Erg privé (en erg cliché), en wat moet je daar als buitenstaander mee… Dit klinkt naar interessantdoenerij om mensen ‘aan de koop’ te krijgen.

Ben je niet gevoelig voor deze persoonlijke besognes omgezet in parfums, dan is er Collection d’Ailleurs: een ‘eerbetoon aan het ontsnappen, de rijkheid van de natuur en – hoe politiek parfumcorrect – de diversiteit van culturen: Ombre Fumée, d’Ame de Pique en Noir d’Orient. En deze drie ruiken, het moet gezegd – chic, trekken een duidelijk parfumspoor en doen door hun klassieke verfijning met modern-eigenzinnige toets denken aan Parfum d’Empire, zij het iets minder overrompelend.

D'AME DE PIQUE EVODY

Maar: al vaker geroken en my god: wat zijn de flacons weer slaapverwekkend saai. De dop wordt ook door andere chique en onderscheidende parfumhuizen gebruikt. Ik weet het opzetten van een eigen lijn kost geld, maar waarom niet je eigen draai er aan geven? Of is het even de kat uit de boom kijken: Parfum d’Empire (anno 2003) en Teo Cabanel (‘re-anno’ 2006) waren in het begin ook armoedig wat presentatie betreft, ondergingen pas onlangs een upgrading. Geldt ook voor Nobile 1942. Maar echt, zoals je niche wenst en eigenlijk hoort te zijn – dat zijn ze alle vier voor mij nog steeds niet.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Noir d’Orient is ode op het eiland Réunion – waar de beste vanille vandaan komt, on dit. De geur gaat volgens Evody voorbij aan het tropische eiland-cliché zonder dat wordt uitgelegd wat dat precies inhoudt. Voor mij is dit ‘zwart uit de Oriënt’ kruiden, kruiden en kruiden. Nee beter: specerijen, specerijen en specerijen, eerst omringd met een whif van overrijpe pruim die snelt verdrinkt in een vat vol zoeter-dan-zoet rum.

Dan moet je Noir d’Orient tot rust laten komen – pak een koffieboon om je geurorgaan te neutraliseren – om los te komen van het rumgevoel. Dan heel langzaam neem je meer waar. Ik met name peper en kardemon, een vleugje iris. De jasmijn komt bij mij niet boven op de rum drijven… wel neem je na verloop van tijd goed ‘the bottom of the barrel’ (tonkaboon, ambergris) waar en het hout waarvan het gemaakt is (cipres, cederhout en vetiver).

Interessant: dit hout verdwijnt niet onder de ‘vette jus’ van tonkaboon. Goede balans tussen hout en sensualiteit. En zo waar: heel langzaam neem je een subtiele suèdenoot waar. Die garandeert samen met ambergris dat Noir d’Orient meer is dan een ‘amber-rum’-parfum met ‘geurkaars’-associaties.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE SAFFRAAND’ame de Pique is een leuke woordspeling op pique dame (schoppenvrouw) en bij operaliefhebbers direct een bel doet rinkelen… Letterlijk vertaald betekent het ‘de ziel van de prikkel’ en dat slaat natuurlijk op de doornen van de roos die in deze geur de hoofdrol spelt.

Mooi, maar tegelijkertijd voorspelbaar deze overzoete roos die een inmiddels veelbeproefde niche-opening heeft: verfrissend-bloemig bergamot die direct zoet wordt gemaakt door peer en groen door zwarte besblad (doet hierdoor denken aan enkele geuren van Parfums Rosine).

De zoetheid van de Marokkaanse roos (absolu en essence) wordt nog meer versterkt door framboos. Mag het ietsje zoeter en daardoor vlakker? Gelukkig niet, daarvoor zorgt saffraan (foto) voor; die geeft het geheel een droge-stroefe allure, zuigt de zoetheid in zich op. Helemaal niche-nu. En dit alles gelegd op een braaf bedje van kasjmierhout, patchoeli, sandelhout en vanille.

Bij het uitspreken van naam, Ombre Fumée, kun je de geur eigenlijk al ruiken, begint het hout te roken in de schaduw. En: kan wierook groenachtig ruiken? De vraag stellen is hem beantwoorden. Krijgt in Ombre Fumée een maté-achtig, donker, maar luchtig randje. Dit ‘groene wierook’-idee komt volgens mij op conto van laurier (die in zijn meest intense essence zelf richting wierook, zelfs richting leer kan gaan).

Boeiend deze balans tussen rook en zwoele kruidigheid – kaneel en kruidnagel – met Indische toets die wordt opgetild door een briesje aangedreven vanuit de Indische Oceaan en eensgezind één wordt met de ambersluier omringd door hout: patchoeli en sandelhout.

EVODY THE CREATORS

EVA KANT O’DRIU

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 8, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Getagd: . Een reactie plaatsen

PARFUM VOOR EEN ‘FAUTE FRAU’

EEN 21STE EEUWSE SHALIMAR

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 08/11/14

Neus: Angelo Orazio Pregoni

Ambassadrice: ‘Eva Kant’

Flaconontwerp: onbekend

EVA KANT D'ODRIU ILLU 1Gevaarlijke vrouwen schijnen een enorme aantrekkingskracht op mannen hebben. In ieder geval in hun fantasie. In het dagelijks leven houden ze, zo lang het nog kan, liever de klassieke rolpatronen in stand.

En zijn ze nu vooral op zoek, volgens een serieus onderzoek uitgevoerd door de universiteit van Utrecht op de verzoek van de Volkskrant, naar ‘slim’ en ‘lief’. En kicken en licken ze niet meer op dikke tieten, maar zijn ogen bepalend voor de aantrekkelijkheid van de vrouw. Ik geloof er niets van. Mannen hebben gewoon het lef niet te kiezen voor hun ‘jouw’ femme fatale, aan haar grillen toe te geven, naar haar geboden te luisteren, aan haar macht te onderwerpen. Weg van de saaie hypotheek- en Ikea-middelmaat, weg van de ‘Lindalezeres’-vrouw met verwende H&M-nesten en auto van de zaak met bijtelling. Wegzinken in een wereld waar aan geld geen gebrek is waardoor je je kunt overgeven aan een 365/24/7-orgie van plezier, lust en sensualiteit. Dat willen ze, maar durven daar niet aan toe te geven – is nu not done, blijft dus alleen geserveerd voor je eigen fantasie en/of verfilmde, geschreven fantasie van een ander.

En wat daarbij komt: veel mannen zijn vergeten zijn wat ware sensualiteit is omdat ze porno met seks verwarren, niet meer weten hoe je sensualiteit het meest indringend kunt ervaren? De oplossing volgens Angelo Orazio Pregoni: ‘Laat je leiden door reuk, want dat is het enige zintuig dat een instinctieve taal spreekt en die authentieke sensualiteit identificeert’. Zo ontstond Eva Kant: ‘Een eerbetoon aan de mythische, beeldschone dievegge uit de al meer dan vijftig jaar door zijn contrasten en veelzijdigheid verrassende Italiaanse strip met cultstatus Diabolik’.

EVA KANT D'ODRIU BOTTLEVoor Pregoni uit pure, ware sensualiteit zich ‘in tegenstellingen en het vermogen sensaties en gevoelens op te roepen’. Eva Kant symboliseert dit: ‘Ze is meer dan mooi, want ook sexy en gevaarlijk zonder scrupules’. Anders gezegd: ze is een ‘crimineel met een sterk eergevoel. Een perfect voorbeeld van hoe charme zich voedt met tegenstellingen – geen sensualiteit zonder dubbelzinnigheid, geen aantrekkingskracht zonder angst’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Pregoni: ‘Het parfum vertaalt de aantrekkingskracht van Eva Kant in een olfactorische ervaring. Het verleidt, maar weten dat als we ons aan haar overgeven, we reddeloos verloren zijn. En toch kunnen we haar niet weerstaan’. Nou, een beetje gezwollen deze omschrijving maar dat neemt niet weg dat het een zeer interessante geur is.

De opening (de vettige substantie is meer olie dan geparfumeerd water) geeft even de uiteindelijke bedoeling weer: een pittige sensualiteit met nuances van tipsy cake die snel vervliegt en later weer terugkomt in de basis maar toch helder en citroenachtig blijft; Eva Kant zuigt zich niet dicht zoals een tipsy cake.

Mooi om te ruiken hoe zuiver en zonnig de grapefruit (die neigt naar citroengras; zou dat door de toegevoegde kamille komen…) en lavendel zijn – O’driu: ‘Een gevecht zonder winnaar’ – en lang met elkaar jongleren: pittig-fris, zoet-bloemig, pittig-bloemig om bloemig-fris te eindigen.

Op weg naar het koppig-bloemige-  waarin sensuele ylang-ylang wordt omringd door een frisse, maar toch volle fluweel-oosterse magnolia – komt de smeulende basis in het vizier. Terzijde: elegant hoe de gember de boodschap van de grapefruit overneemt en samen met de ook duidelijke waarneembare kardemon de bloemen omringen met een flitsend aura.

En dan? O’driu: ‘Donkere wouden verklappen dat we op een geheime plek zijn, mysterieus, misschien wel dodelijk!’ Ofwel, een sensueel versmelten van melkachtig mirre, en op een andere manier ook melkachtig sandelhout, warm-zoet gemaakt door benzoïne en vanille. O’driu: ‘Een hypnotiserende ervaring om keer op keer te beleven, om steeds nieuwe en diepere lagen te ontdekken’.

Zit wat in: want op mijn linkerhand ruik ik veel sterker de gember, kardemon en mirre – modern-oriëntaals – terwijl op mijn rechter Eva Kant een meer klassiek-oriëntaalse indruk maakt. Op een andere manier is de geur ook klassiek: voor het aan zijn einde is gekomen heeft Eva Kant een aantal geurstadia doorlopen die in plaats van lineair zich meer in elkaar overlopende cirkels bewegen. Iets dat tegenwoordig steeds minder voorkomt: binnen een minuut wordt de bedoeling prijs gegeven.

Odriu is alternatief: door zijn artyfarty benadering van het parfummetier en het feit dat zijn composities bijna honderd procent natuurlijk zijn. Maar haal je alle toeters, bellen en drempels weg, onderga je de geur blind dan blijkt die minder moeilijk, minder ‘bizar’ en grensverleggend volgens sommige blogs die de geur de hemel in jubelen. Met een beetje fantasie kun je Eva Kant de 21eeuw-versie van Guerlains Shalimar (1925) noemen – de standaard voor een Europees-oosterse geur: volle vanille-sensualiteit alleen omringd met ‘modern-frisse’ ingrediënten.

Oh ja: de geur zit in erg leuke flacon. Beetje Bauhaus-achtig, kubistisch met Afrikaanse motieven; een persoon opgebouwd uit een paar geometrisch vormen. Oh ja: de geur is ook heel man-vriendelijk tenminste als je gewend bent aan A*Men (1996) met zijn drank-, leer,- sigaar- en koffievariaties geleverd door Thierry Mugler.

Eva-Kant-cartoon-and-perfume-300x212

 

 

GARDENIA DE… ROBERT PIGUET

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET G, NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

EEN – BIJNA – PERFECTE, MODERNE GARDENIA

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 04/10/14

Neus: Aurélien Guichard

GARDENIA DE ROBERT PIGUETSommige bloemen zijn chic, blijven chic. En dat is maar goed ook. Hoewel van tijd tot tijd wordt geprobeerd ze bij een breder publiek populair te maken, lukt dat niet. Neem de ‘diva’ der bloemen – tuberoos. Neem haar goede vriendin gardenia. Die voelen zich eigenlijk alleen, ver verwijderd van ‘de klootjesbloemen’, thuis in de wereld van couture, luxe en exquise smaak.

En zo moeten ze ook worden behandeld. Met handschoentjes. Maar dat is nog geen garantie voor succes: Velvet Gardenia (2007) van Tom Ford heeft zich inmiddels teruggetrokken. En een van de meest geliefde, Jo Malone’s Vintage Gardenia (2004), heeft inmiddels ook haar laatste adem uitgeblazen. Cruel Gardénia (2008) uit de L’Art et La Matière-reeks van Guerlain schijnt een kwijnend bestaan te leiden.

En de gardeniageur die zich rechtstreeks tot de massa richtte, Marc Jacobs’ For Women (2001), werd niet echt begrepen. Zijn meer consumentvriendelijke opvolger ook niet:  Essence (2003).

Hoe komt dat toch? Zou de bloem gewoon niet zo geliefd zijn, niet worden ‘begrepen’? Dat daarnaast de charme juist ligt in het feit dat een gardenia-parfum niet meer en niet minder is dan een gardeniaparfum en dat de ware gardenia-fan ook niet meer en niet minder wil. Hierin schuilt wel het gevaar van voorspelbaarheid: een ‘gewone’ gardeniageur is lekker volbloemig, vol-wit neigend naar geel ‘gekleurd’ fluweel, een beetje boterachtig met een lichtjes groen-gekruide, pikante onderlaag.

Niet meer en niet minder? Wil je mij met een moderne gardenia verrassen, dan moet de geur meer zijn dan alleen maar gardenia, moet het noten toevoegen die haar op een nieuwe manier laat bloeien. Gardénia de Robert Piguet komt wat mij betreft aardig in de buurt. Wordt als volgt omschreven: ‘Bekoort vol allure. De ruwe geur van gardenia-essence schommelt samen met lelie en ylang-ylang voor een hypnotische start. De geur ontplooit in het hart dieper haar essentie door sensueel vanille uit Madagaskar. Zwart leer, cashemeran en zacht gekruid hout leiden tot een onwankelbare en geslepen ontknoping. Als een eerste kus, blijf je je Gardénia de Robert Piguet herinneren – uniek, verstild maar één en al passie’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE GARDENIAIk kan hierin heel ver meegaan. Wordt veelal voor oranjebloesem-essence, jasmijn en tuberoos gekozen om de gardenia (foto) uitzinnig, maar beproefd te laten ‘aanstellen’, Aurélien Guichard opteert voor andere bloemen met een onverwacht, aangenaam effect. En gelukkig geen fris briesje ter introductie.

Wel direct een koppige en ‘overvloedige’ lelie en een over-sensuele ylang-ylang die  het vilein-chique karakter van de gardenia versterken met een – inderdaad – bijna hypnotisch effect. Wat nog eens onderstreept wordt door de leernoot die de fluwelige bloemblaadjes als het ware transformeren tot leer. Prachtig gebalanceerd met een krachtige houtnoot die zowel zacht als kordaat is.

Maar gezien de statuur van Robert Piguet had voor mij deze andere kijk op de gardenia intenser, meer overrompelend gemogen. Het is dus wachten – toekomstmuziek – op de eerste leergeur van Piguet, en die zal ik dan direct layeren met Gardénia de Robert Piguet – plus een beetje Fracas (1949) –  dan heb je de ideale moderne ‘leer-gardenia’ binnen handbereik.

Terzijde: een recent bewijs dat gardenia niet geschikt is voor het ‘parfumgepeupel’: Madonna’s Truth or Dare (2012). Een mooie, krachtige gardenia-tuberooscombi die door haar miljoenen fans wereldwijd toch als te moeilijk en onbegrijpelijk werd ervaren. Zelfs de light version – Truth or Dare Naked (eveneens 2012) – ging ‘hun’ parfumpet te boven.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE ROBERT PIGUET LOGO

BLACK OUD, HARD LEATHER, ULTIMATE SEDUCTION LM PARFUMS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 4, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET B, GEURENALFABET H, GEURENALFABET U, NICHE. Een reactie plaatsen

DIERLIJK OUD, ‘VIES’ LEER EN EEN ZOET ‘ANGEL’-GEBAKJE

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 04/11/14

Neus: Jérôme Epinette

Concept & realisatie: Laurent Mazzone

LM PARFUMS LAURENT MAZONNEWat ik van LM Parfums vind: zie Voile d’Hirondelle (2013). De oprichter Laurent Mazzone (zie foto: in mijn gedachten had ik een totaal ander ‘beeld’ voor me) heeft de smaak goed te pakken waardoor het bijna onmogelijk wordt zijn geuren stuk voor stuk te beschrijven – en hij is niet de enige. Net nieuw: Army of Lovers en het parfumduo waarin hij de wereld van stoffen aan het verkennen is: Chemise Blanche en Noir Garbadine.

Ik blijf het toch verbazend vinden dat een nieuw nichelabel zo snel een vaste plek op de schappen van de nicheparfumerie heeft gekregen – of is het verbeelding? Er is blijkbaar nog steeds ruimte voor merken die leveren wat de gemiddelde klant verwacht: nieuwe geuren van nieuwe merken die hij direct kan ‘plaatsen’.

Nu moet gezegd: Black Oud en Hard Leather – in parfumextract – mogen dan more of the same zijn, ze verkennen het oud- en het leerconcept tot in het uiterste. Met een pittige prijspositionering tot gevolg: Black Oud 100 ml € 195,00 en Hard Leather 100 ml € 295,00. Voor de ware oud- en leerfans dus. En die zijn nog steeds moeilijker te vinden dan gourmandliefhebbers. Die worden op hun wenken bediend met Ultimate Seduction (100 ml € 195,00).

Nadeel: de inhoudsmaat. De geuren worden alleen geleverd in 100 ml. Moet je echt wel direct hopelessly devoted zijn. Zo niet; er zijn genoeg (ook nieuwe) nichehuizen die dezelfde concepten als bijna twee druppels leveren in 50 ml.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

LM PARFUMSUltimate Seduction is voor mij teleurstellend: de zoveelste variatie op gourmand – je hoort Angel (1992) van Thierry Mugler voorbij fladderen en dan met name de Aqua Chic-variaties van 2012 en 2013.

Ik zeg: wil je als nichemerk ook meevliegen op dit inmiddels uitgebakken concept, voeg dan iets toe waardoor je denkt: ‘Verdomd, zo heb ik een patisserieparfum nog nooit geroken!’

Gebeurt niet echt. Je moet je stinkende best doen om de nuanceverschillen met Aqua Chic te ervaren. Kun je enigszins in de opening door de sterke roze peper-prikkel. Lekker fris-scherp. Gaat eigenlijk direct onder in een vruchtencocktail van zwarte bes en sinaasappel. Als het goed is, ruik je vervolgens een fijnzinnige bloemencocktail van roos, iris en viooltje.

Het is met name de laatste die de meeste aandacht opeist: mega-zoet en ‘ze’ wordt de oven ingeschoven waardoor ze gaat smelten. Als ‘maître confisseur’ voegt Jérôme Epinette een ondefinieerbare noot van gebakssmaken toe – karamel, suikerspin, vanille – die het viooltje wellustig in zich opzuigt als vulling van deze bonbon-geur. De basis van patchoeli, cederhout en ambergris zorgt voor een zekere verankering. Het eindresultaat: ‘viooltjesgebak’.

LM PARFUMS BLACK OUDBlack Oud is gelukkig van een andere orde. En doet wat veel oud-parfums niet durven: bewust ‘vies’ ruiken. De geur is een als bezoek aan een dierentuin: ‘Het animale geurgenot komt je tegemoet zodra je de luiken van de wilde dieren opendoet, dat is Black Oud‘. Interessant: hoewel omringd door een sterke wierooknoot, wordt de eerste animale flits opgeroepen met komijn, het kruid dat in zijn pure essence een zweterige, bijna animale sensatie heeft die hier enigszins onderdrukt wordt door droog-poederig nootmuskaat.

Hierachter verbergt zich oud die vervolgens full blown zijn pad kiest, ‘gezalfd’ door cistus labdanum. Met behulp van de basis begint oud te kreunen, trekt je dieper de dierentuin in. Heerlijk, de duidelijke waarneembare ‘stinkers’ – civet en bevergeil – waarvan het geile spoor lichtjes wordt getemperd door hout (ceder- en sandelhout) en vanille.

Maar dan is het vervolgens een lekker portie ambergris die het animale aspect vervolgens weer aanwakkert, vervolmaakt en op de een of andere manier een leersensatie toevoegt. Hulde voor deze verfijnd-vileine krachtpatser die voor mijn gevoel meer mannen zal aanspreken en in vergelijk met de oud-geuren van Montale minder synthetisch, meer ‘puur natuur’ overkomt.

Merkwaardige ervaring: Black Oud lijkt op een bepaalde manier één te worden met Hard Leather, ze gaan in elkaar op voor mijn gevoel. Alleen is Hard Leather zachter zonder dat het suède wordt. Komt doordat het leer (een overdosis styrax in dit geval – ruig en rokerig) is geïmpregneerd met rum en honing.

Maakt het geheel zoetiger maar zonder het idee dat je bent verdwaald in een kabinet vol sterke drank. Hiervoor staat de oud-injectie garant die zijn vileine boodschap weliswaar ziet getemperd door vanille-infused hout: sandel- en cederhout met een vleugje ‘verbrand hout’ in de vorm van wierook. En ben je totally into LM Parfums, mix dan Ultimate Seduction met Hard Leather en Black Oud, wat je krijgt: Hard – Leather – Candy.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE LM PARFUMS LOGO

 

CHYPRE 1942 NOBILE 1942

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 2, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

GEEN CHYPRE IN DE WARE ZIN VAN HET WOORD

TERWIJL DE INSPIRATIEBRON ER OM ‘VRAAGT’

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 02/11/14

Neus: Marie Duchène

‘Ambassadrice’: Anna Magnani

Concept & realisatie: Stefania Giannino-Nobile

CHYPRE 1942 NOBILE 1942 PACKAGINGHeb het al vaker ook opgemerkt en doe het weer: een parfumhuis begint meer te leven als je personen ontmoet die er direct bij betrokken zijn, en met hart en ziel het hoe en waarom kunnen toelichten. Dat merkte ik weer onlangs tijdens een interview met Stefania, creatief directeur van Nobile 1942. Zij was door Rob en Liesbeth Helmer van The Scent Company naar Nederland gehaald voor een meet & greet in hun nieuwe, Amsterdamse showroom.

Ik kwam gezien mijn chypre-preoccupatie eigenlijk maar voor één Nobile-geur – Chypre 1942. Maar voor Stefania Giannino-Nobile hier aan toe kwam, wou ze me eerst een aantal belangrijke nieuwe ontwikkelingen toelichten. Eén daarvan was me al direct opgevallen. De presentatie is chiquer geworden, mocht van mij ook wel: doppen zijn zwaarder van ‘goud’, ‘bewerkt’ en de – handgeplakte – etiketten ogen meer vintage, vertrouwd-oud – iets wat goed bij uitstraling en ‘belevenis’ van het Italiaanse nichelabel past. Zonder dat het te chic en te overdreven wordt – iets waarvoor Stefania Giannino-Nobile zal waken. Verder de introductie van een ‘gladiator’-geur – Rudis di Nobile – die de nieuwe richting van Nobile aangeeft (bespreek ik binnenkort).

CHYPRE 1942 NOBILE 1942Wat Chypre 1942 betreft doet zich een interessante vraag voor, waar volgens mij weinig gebruikers bij stilstaan: in hoeverre stuurt een ‘hommage in geur’ je gedachten van tevoren en/of tijdens het ondergaan qua ‘beleving’? Hangt natuurlijk van de vereerde persoon in kwestie af en kennis over – in dit geval – haar: Anna Magnani (1908-1973) een Italiaanse actrice die je op één lijn kunt stellen, zo niet hoger, met Gina Lollobrigida, Sophia Loren, (de van oorsprong Tunesische) Claudia Cardinale en Silvana Mangano.

Met dit verschil: Anna Magnani, die in 1955 een Oscar kreeg voor haar rol in The Rose Tattoo (hoe hip nu deze titel ‘qua geur’) heeft altijd een ruw, puur natuur kantje behouden. Haar look is nooit gladgestreken en weggesminkt conform de glamourwensen van de Italiaanse cinema in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw. Iets wat je terugvindt in haar bijnaam La Lupa (de wolvin). Magnani – door Time omschreven als ‘one of the most impressive actresses since Garbo’ – is in feite de personifactie van een klassieke chypre die in de basis in overdrive gaat en de bloemen dus ‘overdreven’ verpakt in hout en leer met een smeuïg-sensueel randje.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Gemaakt door Marie Duchène, die je bijna de ‘in house’-nose van Nobile 1942 kunt noemen, gebeurt dat dus niet echt. Chypre 1942  is een moderne interpretatie van een chypre, is alleen geen Anna Magnani (ik herken haar trouwens ook niet op de verpakking zoals ik haar ‘ken’). Daarvoor is de geur te mooi en te elegant, mist een broeïerige warmte – een kenmerk voor een neo-chypre. Als ik aan de geur ruik – en je wilt die linken aan een Italiaanse actrice – dan denk ik eerder aan La Lollobrigida en La Loren.

ERIK ZWAGA SERGE LUTENS ERIK ZWAGA TUBEREUSE

Chypre 1942 is een sierlijk aaneenrijgen van zuivere ingrediënten dat resulteert in een bloemenparfum op oosterse basis die niet een klassieke chypre durft te worden. Eerst een citrusopening – bergamot, mandarijn en oranjebloesem – die meer de zoete dan de frisse noten van deze drie benadrukt. Het hart combineert drie klassieke ladykillers – tuberoos (foto), jasmijn, roos.

Maar dit bloementrio stelt zich niet aan, iets wat je in een chypre wel verwacht en ook doet als het de kans krijgt). Want de tuberoos stelt zich zeer bescheiden op, geeft de jasmijn en roos een slechts sensueel zetje, geen erotische ‘kom-maar-op’-klap. De sensualiteit komt tot ontplooiing in de basis. En die is meer warm, dan oosters erotisch: benzoïne, vanille, amber en tonkaboon. En die wordt geleidelijk aan droog-poederig zonder dat het hout (patchoeli en sandelhout) echt meewerkt.

Had Marie Duchène ook nog een gulle dosis leer en (eiken)mos toegevoegd dan was meer recht gedaan aan het ‘wolvin’-karakter van de actrice. Anna Magnani ‘in parfum’ is voor mij eerder een vintage-ontmoeting tussen Guerlains Parure (1975), Mystère (1978) van Rochas en Tabac Blond (1919) van Caron. En dat een klassiek chypreparfum nog steeds gemaakt kant worden – ondanks de beperkingen wat het gebruik van eikenmos betreft – bewijst Grossmith. Ruik maar aan Golden Chypre (2012).

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE NOBILE 1942 LOGO

HEAT WILD ORCHID BEYONCÉ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 1, 2014
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET H, GEURENALFABET W. Getagd: , . Een reactie plaatsen

VANILLE VERPAKT IN EEN ‘FRUITCHOULY’

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 01/11/14

Neus: Honorine Blanc

Ambassadrice: Mrs Carter

Fotografie: Micheal Tompson

HEAT WILD ORCHID BEYONCE CAMPAGNE Bij het horen van sommige celebritycreaties dreigt Geurengoeroe acuut, hupsakee-holadiee, weer een in depri-dipje te vallen. En vraagt hij zich af of het dan niet beter is voor hem en zijn omgeving zich tijdelijk even te laten opnemen. Omringd door zorgzame zusters en voorzien van een medicijnencocktail op maat, kan hij zich in alle geestelijke rust aan het analyseren wenden.

Voor het geval hij overmand door emoties mocht raken en daardoor een gevaar voor zichzelf (en de rest) wordt, dan kan hij nog altijd gedwangbuisd in de gecapitoneerde isoleerleel gegooid worden. Dus toen bij hem onlangs Beyoncé’s nieuwe geur werd afgeleverd, vroeg hij de koerier of die hem linea recta als pakketje wou vervoeren naar zijn favoriete ‘verzorgcentrum’ Rust noch Duur. Want zonder medicatie stond hij niet voor zichzelf in. Bij de gedachte alleen al werd hij kwaad op Beyoncé.

De reden vroeg zuster Sjanel Eurlings – jonglerend met een spuitje in haar hand – toen zij hem naar zijn vaste kamer begeleidde. Geurengoeroe: ‘Ze noemt zich neo-feministe, wat zoiets betekent als vechten voor gelijke gerechten zonder je ‘vrouw zijn’ achter het behang te plakken. Beyoncé wil, geloof ik, juist dat je je verleidingswapens in de strijd werpt om te komen tot een meer egalitaire samenleving. Doet ze ook weer verdomde goed in de promo van Heat Wild Orchid. Prima, lekker geil en zo, zul je maar tussen je lakens vinden – can you feel the heat baby… Maar ze ziet zichzelf ook als rolmodel en dat betekent, volgens mij dat je je followers ook educatief moet begeleiden en smaak moet bijbrengen. Niet oubollig passé zoals Jort-hoe-heurt-het-eigenlijk-Kelder, maar anno 2000nu’.

Sjanel: ‘Geurengoeroe, ik verlies je gedachtegang, of kunnen we al van spinsels spreken?’ Geurengoeroe: ‘Ik bedóel dus: Beyoncé kan Guerlain inmiddels opkopen als ze wil, of voor elke dag een parfum op maat laten maken door Thierry Wasser. Mag haar uitgesproken smaak dan ook misschien alsjeblieft ook een beetje doorsijpelen naar de fans, dank u wel? Ze mag het dan a spellbound scent, memorable en captivating fragrance vinden dat expresses the bold femininity of women and invites and intoxicates those who encounter it’, als je de flacon opent gebeurt dat laatste gewoon niet’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Sjanel: ‘Rustig, rustig, goeroetje, wat ben je weer negatief. Ik ruik gewoon een lekker zoet luchtje – vanille inderdaad’. Geurengoeroe: ‘En de rest?’ Sjanel: ‘Zit er nog meer in dan?’ Geurengoeroe: ‘Je zou het inderdaad niet verwachten, maar eerst dit even. Vanille is een orchideesoort, dus eigenlijk klopt Orchid qua naam wel. Wild wordt moeilijker in de zin dat alle vanille gewoon netjes wordt geteeld op plantages. En geloof me Sjanel, ik geloof dat er in Wild Orchid geen druppel pure, natuurlijke vanille zit. Is niet erg, is niet nodig. Dat geldt ook voor Guerlains Shalimar (1925). Hierin zit ethyl vanillin, een synthetische vanille, waarvan gezegd wordt dat het drie keer sterker is dan echte vanille. Vreemd in dit opzicht dan weer dat de huisneus van Guerlain, Thierry Wasser, de laatste jaren de wereld afstruint op zoek naar de beste soorten vanille om Shalimar nog ‘vanillïger’ te laten ruiken, terwijl dat dus onnodig is met ethyl vanillin’.

HEAT WILD ORCHID BEYONCE INGREDIENTS

Sjanel: ‘Ik zeg het nog één keer: zit er nog meer in, wat moet ik nog meer ruiken dan?’ Geurengoeroe: ‘Nou, Sjanelleke, eerst granaatappel en braam ondergedompeld in kokoswater. Zoet en rood-fruiterig is de opening inderdaad, maar ik ruik niet specifiek deze twee. Is zo weg. De kokos is meer suiker en hierin drijft een bloemenimpressie rond. Licht en luchtig, maar of dit nu een mix is van vlinderorchidee, kamperfoelie en, let op, bloeiende magnolia – alsof je een niet-bloeiende magnolia zou gebruiken’.

‘En dit moet dan zogenaamd afgerond worden met blond hout – en nu ga ik hyperventileren als ik niet oppas, blij dat je bij mijn bed staat, zuster hou mijn hand vast – huidmusk en verguld amber. Ha, ha, ha, wat moet ik me hierbij voorstellen? Is gewoon een woordmaskerade voor vanille!’

Sjanel: ‘Wat ruikt u dan?’ Geurengoeroe: ‘Een warm vanillesnoepje, karamel, vaagjes gekruid, droog-scherp hout – in vakkringen ook wel fruitchouly genoemd. Viktor & Rolfs Bonbon (2013) for the masses. Maar zoals jij al zei: ‘Een lekker zoet geurtje, alleen slaat lekker meer op het gourmand-dessertidee van de geur dan op de compositie in zijn totaliteit. Maar wild, no way josé, Heat Wild Orchid is braaf en very, very, mainstream, zo niet understream’.

Sjanel: ‘Zo, kan-ie wel weer, nu wordt het tijd voor een slaapkuurtje. We hebben trouwens vanavond een heel lekker toetje op het menu staan: karamelpudding met bramen, granaatappel en kokos. Zal een extra portie voor je bewaren, tenminste àls je op tijd wakker wordt, als je wakker wordt… pssst, pssst! Ga ik ondertussen even kijken wat je grote overzeese concurrent er eigenlijk van vindt – sweet vanilla dreams!’

HEAT WILD ORCHID BEYONCE FLACON