LIAISON DE PARFUM

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 28, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET I, GEURENALFABET N, GEURENALFABET R, GEURENALFABET S, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

ANNO 2013 MAAR EEN VAN DE 2014-VERRASSINGEN

‘PERIODES VAN EEN WELDOORLEEFD LEVEN’ IN PARFUM

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 28/12/14

Neus: helaas onbekend

Ambassadrice: Nana de Bary

Videografie: Jesse David Harris, Guy Lesser, Christiane Kruse?

http://www.liaisondeparfum.com

LIAISON DE PARFUMIk heb het niet zo op eindejaarslijstjes: die zijn vaak meer gebaseerd op iedereen in de bussiness tevreden en vrolijk houden dan daadwerkelijke beargumenteerde analyses. En: het is tegenwoordig door de hoeveelheid bijna onmogelijk alle geuren te verzamelen, in kaart te brengen en daar ook nog alleen maar serieuze beoordelingen aan te koppelen.

Hoe het ook zij: door Liaison de Parfum raakte ik subiet blij gestemd. Met een kanttekening vooraf: bij het voor het eerst horen van de naam, dacht ik: ‘Niet bepaald een lange houdbaarheidsdatum door de boudoir-link’. Want wie liaison hoort en een beetje op de hoogte is van de Franse litera-cul-tuur, denkt aan Les Liaisons Dangeureuses van Chloderos de Laclos uit 1782 (advies: lees deze brievenroman eens, er wordt je een genadeloze, maar amusante blik gegund in door jaloezie en terleurstellingen gekrenkte zielen).

Misschien nog wel meer aan de verfilmingen van dit boek door Stephen Frears (Dangerous Liaisons uit 1988), door Milos Formans (Valmont uit 1889) en door Roger Kumble (Cruel Intentions uit 1999). Wie deze klassieker alleen van horen en zeggen kent, ziet bepoederde pruiken, corsetten, kastelen, opera’s, koetsen en personeel in livrei en boudoirs versierd met rococo-parafernalia voor zich. Zegt dit je nog niets: remember Sofia Coppola’s Marie Antoinette (2006)?

Wat geuren betreft: Vivienne Westwood gaf het startschot voor deze nog steeds populaire trend met Boudoir (1999). By Kilian tilde het naar zijn niche-niveau met L’Oeuvre Noire (2007) – in het bijzonder met Liaisons Dangereuses en Cruel Intentions. En ondertussen en daarna verschenen links en rechts boudoir- en liaisons dangereuses-geïnspireerde geuren. Geurengoeroe is – wellicht bekend – in ieder geval al lange tijd ‘boudoir-moe’. Vooral het verbeelden van parfum in een boudoir-entourage: voor je het weet belandt een prachtparfum hierdoor in een verkeerd decor. In een scherp tl-licht badend bordeel dat de slechtzittende latex-lingerie van de te hoog gehakte en met te veel hairextensions gecoiffuurde prostituées – verveeld dansend aan een paal – nog treuriger laat overkomen.

Vandaar mijn aarzeling bij Liaison de Parfum. Maar toen hoorde hij wie achter het concept stak. Niemand minder dan Nana de Bary, bekend van haar drie nichegeuren: Pink (nu Classic Pink), Bronze en Green (alle drie 2001). Die liepen goed, maar ze had geen zin meer dit trio nog te promoten na de tsunami in 2004. Vervolgens weer wel, alleen ging ze toen met een achteraf gezien verkeerde partij in zee die haar groot zou maken. Rechtszaken en andere ongein volgden. Uitkomst: Nana de Bary mocht haar eigen naam niet meer gebruiken, haar voormalig zakenpartner wel.

LIAISON DE PARFUM NO MATTER WHAT

To cut a sad a long story short: ze besloot toch weer geuren te maken, waarvan Liaison de parfum getuigt. Een kwartet – Stay With Me, I Dare You, Resist Me en No Matter What: haar hommage ‘op één van de seizoenen of periodes van een weldoorleefd leven’. Mooi gezegd. Er wordt veel van je gevraagd om de geuren nog ‘dieper’ en beter te begrijpen. Elke geur gaat namelijk vergezeld van een gedicht (ik hou het liever op gedachtenstroom) en een moving moodboard.

Is gelukkig niet verplicht en je hebt deze bagage niet echt nodig om van de geuren te genieten. Goed van kwaliteit en omdat ze nèt iets meer vragen. Niche met een uitdagend randje in de zin dat je reukzin wordt uitgedaagd dieper op de materie ingaan, door je vragen – vaak onbewust, gebeurt ‘vanzelf’ door de composities – te stellen waardoor je uiteindelijk nog meer van de geuren geniet.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

NANA DE BARYIs het nu dat het onderhoud met Nana de Bary tijdens de presentatie van haar nieuwe geuren bij http://www.skins.nl afgelopen najaar zo prettig en geanimeerd was, en ze zo goed over haar bedoelingen kon vertellen, dat ik er zo gecharmeerd van ben? Los daarvan: je hebt haar toelichting eigenlijk niet nodig: je ruikt direct een toegankelijke, maar eigenzinnige niche-kwaliteit. En ze passen wat mij betreft helemaal in de sfeer van de roman Liaisons Dangereuses. Wil zeggen: ik zie bij elke geur een karakter voor me.

Stay With Me is gemaakt voor Madame Merteuil. Overall impression: een poederige bloemengeur met een – uiteraard – chique toets. Ruik eens hoe elegant zich eerst de citroen mengt met de jasmijn voor de zoete roos en koppige lelie gaan bloeien. Alsof je door een classicistische Franse paleistuin loopt.

Hoewel overvloedig badend in de zon, wordt hun volheid gecompenseerd door een zuchtje oranjebloesem die vanuit de openstaande orangeriedeuren hun frisbloemige noten verspreiden, richting de slaapkamer waarin een lome Merteuil zich aan het omkleden is. Beter gezegd: door haar meiden langzaam in het korset wordt gehezen, vervolgens de jurk met Watteau-plooi, dan de pruik, dan de juwelen.

Als ‘touche finale’ wordt haar pruik bestrooid met een poeder dat zowel zoet, als warm is en de bloemen voorlopig nog kans geeft te ademen. Kortom, een geraffineerde melange van musk, vanille, amber en cederhout. La Merteuil is klaar de man, haar alter ego te verovereren op wie ze eigenlijk altijd verliefd is geweest en die is ‘verworden’ tot haar complice – burggraaf Valmont.

Die daagt uit met Resist Me. Een leergeur die balanceert tussen bijna ongeremd animaal – als je heel goed doorruikt lijkt alsof een civetkatje de hoek om gaat, maar het is volgens mij cistus labdanum – en fijnzinnige chic. Het eerste komt op conto van ‘puur’ leer, het tweede op conto van strobloem en iris. De eerste temt door haar gourmandige zoetheid het leer, de tweede maakt het zachter zonder suède te worden. Toch hou ik het gevoel alsof ik zadelloos paardrij door de bossen.

Eerst is het er nog licht, helder en voorjaar door een aangename bries van bergamot, citroen en clementine. Hoe dieper de bossages in, hoe donkerder de geur wordt. Extra mooi: de houtachtige noot die ook aan de iriswortel kan kleven wordt hier benadrukt door het te linken aan een sterke basis van ceder- en sandelhout en patchoeli. En de iris linkt ook mooi met de musk. Eenmaal weer uit de bossen, neem je een door hout gedroogde leergeur waar. Gewoon mooi.

I DARE YOU LIAISON DE PARFUMI Dare You. Lijkt wel een ‘aangeschoten’ en tegelijkertijd beschaafdere en mildere versie van de voorganger. Ik ruik een beetje een fris èn rumachtige noot (die er volgens de ingrediënten niet inzit).

Moet de leer-, amber en oudhcombinatie zijn – misschien wist u het nog niet – die ook zoetig, zelfs een beetje alcoholisch kan ruiken. Grappig: bescheiden en vol van verwachting deze geur. I Dare You ontwikkelt zich tot een mooie houtgeur (vetiver, sandelhout, patchoeli) en blijft toch een geur die meer bescheiden in de schaduw leeft dan volop in het licht de aandacht opeist. Dat komt later wel voor de leerling van madame Merteuil en burggraaf Valmont – ridder Danceny.

Ook weer zo vanzelfsprekend chic: No Matter What. Het minst ingewikkeld qua opbouw, zonder niet mooi gelaagd te zijn. Nooit geweten (na een frisbloemige opening van bergamot en koriander) dat perzik en (rode) jasmijn zo mooi kunnen fuseren. Beautiful. Bloemige onschuld fluwelig gemaakt. Vertaald in gevoelens: onervarenheid met een verlangen naar meer gaat door mijn hoofd. Madame de Tourvelle dus – onervaren in alle opzichten en hoewel zich preuts verdedigend toch gevoelig voor de charmes van Valmont.

Met een beetje (of heel veel) fantasie ruik je dat aan de geur. Die wordt geleidelijk warmer door ‘gekruid’ amber dat zich vleit op lichte houtbasis van patchoeli en vetiver zonder dat de heldere jasmijn helemaal verdwijnt. En natuurlijk de verplichte musk die hier als verzachtende omstandigheid optreedt.

LIAISON DE PARFUM LOGO

LA COLONIA, VETIVERUS OLIVER & CO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 23, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET L, GEURENALFABET V, NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

EIGENLIJK HEEL KLASSIEK

Jaar van lancering: 2011, 2012

Laatst aangepast: 23/12/14

Neus: Oliver Valverde

OLIVER VALVERDEWe vervolgen het pad van Oliver Valverde en dit aan de hand van La Colonia (2011) en Vetiverus (2012). Krijgen we – ook bij deze twee – te ruiken wat hij op zijn site onder woorden brengt: ‘from an early age he learned to appreciate raw, beautiful materials in their purest form’.

Gebeurde in de omgeving van zijn vaders marmerwerkplaats (Jaén, Andalusië) waar ‘he became interested in the scents that emanated from these surroundings: figs, orange blossom, wine grapes, jasmine, wild roses’ en tegelijkertijd apprecieerde Valverde ‘the chemical scents that were produced when handling marble’. Deze unieke mix van geuren werden gegraveerd in zijn olfactorisch geheugen en ‘remains present in his work as a perfumer today’.

Dat is mooi. Alleen in één werkwijze van Valverde gelooft Geurengoeroe niet echt: dat je kunt afwijken van de klassieke piramide-constructie. Hij is niet de enige: veel neuzen denken sinds een aantal jaren denken in banen, cirkels, lopen en facetten waar ingrediënten als planeten zich om een hemellichaam (de ‘core business’ van de geur) bewegen en schitteren. Maar wat voor een interessante naam je ook aan deze constructie geeft: de uitwerking blijft hetzelfde. Is namelijk een kwestie van ‘zwaartekracht’. Wat licht is (citrusnoten, groene noten) vervliegt het eerst, wat het zwaarst is (hout, dierlijke ingrediënten) en het vetst (harsen, vanille) blijft het langst hangen. Met de bloemen die daar tussen zweven.

LA COLONIA OLIVER & COLa Colonia (2011) is een interpretatie van de klassieke cologne. En dat is het ook. Chic in zijn eenvoud. En zo hoortt het ook. Je krijgt niet meer, je krijgt niet minder. Maar wat Valverde gelukkig niet doet: de houtnoten in de basis vervangen door witte musk waardoor veel neo-colognes clean en katoenpluizerig eindigen in plaats van licht warm.

Nee, je ruikt het ceder- en sandelhout aangenaam in de basis. Wel is La Colonia minder citrus droog-scherp, meer bloemig dan de klassieke cologne. De reden: bergamot. De citrusvrucht waarin frisse en bloemige noten in perfecte balans zijn worden niet ondersteund door veel andere citrusnuances. Wordt nog eens versterkt door jasmijn (ik vermoed eerder hedione) en lelietje-van-dalen die samen een luchtige ozon-injectie krijgen. Als je heel, heel goed doorruikt neem je de ‘cologne-vreemde’ aroma’s waar: dille en groene peper. Die geven een groen randje aan het geheel. Heel subtiel. Misschien te subtiel: waren deze twee meer benadrukt dan was La Colonia een meer eigenzinnige interpretatie van de klassieke cologne geweest.

VETIVERUS OLIVER & COEen pure vetivergeur was lange tijd het meest favoriet bij veel mannen in de jaren vijftig, jaren zestig en jaren zeventig van de vorige eeuw. Fris, maar droog en houtachtig. Chic, meer vasthoudend en geraffineerd dan de klassieke citruscologne.

In de jaren tachtig raakte vetiver een beetje uit het zicht door de opkomst van designergeuren die niet de nadruk legden op één ingrediënt maar meer op een abstracte totaalcompositie èn nog meer op de sfeer en de campagne. Door de nichebeweging is deze gedroogde wortelsoort (oorspronkelijke habitat India) herontdekt. Alleen ligt de nadruk nu meer op de aardse bijna rokerige kant. Vetiverus (2012) balanceert tussen droog-fris, ‘rook-droog’ en donker, en is wat mij betreft een piramide-geur. Je zit wel direct in de vetiver die eerst licht, maar steeds donkerder wordt via een subtiele, bloemzoetige tussenfase opgeroepen met osmanthus en sinaasappel.

Maar dan gaat de vetiver ook echt los wat zijn zoektocht naar intensiteit betreft. Kruiden (koriander en kruidnagel) zorgen voor een droog-poederige toets. ‘Soepel’ leer (styrax), ambergris en cistus labdanum voor een (licht zoete) animale noot zonder dat het vetivergras verandert in leer. Patchoeli versterkt de houtachtige noot van vetiver. Komt uiteindelijk allemaal samen in een gloedvolle, sensuele vetiver die zich het beste thuisvoelt tussen – links – Vetiver Oriental (2004) van Serge Lutens en Chanels Sycomore (2009). Geen slecht gezelschap.

O&CO LOGO

M.O.U.S.S.E, M.O.U.S.S.E II OLIVER & CO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 22, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

VIERKANT VERSUS ROND

Jaar van lancering: 2011, 2012

Laatst aangepast: 22/12/14

Neus: Oliver Valverde

W.A.A.R.O.M.Z.IJ.N.T.U.S.S.E.N.M.O.U.S.S.E.N.M.O.U.S.S.E.II.P.U.N.T.E.N.G.E.P.L.A.A.T.S.T? E.N.W.A.AR.O.M.Z.I.J.N.D.E.N.A.M.E.N.G.E.S.C.H.R.E.V.E.N.I.N.H.O.O.F.D.L.E.T.T.E.R.S?

MOUSSE O&CO

Verandert hierdoor door je perceptie ten opzichte van de geuren? Wordt een merk hipper, krijgt het de ‘swag’ van nu? Of wordt het hierdoor juist ‘vermoeiender’ – want zo vergezocht dit ‘anders’ zijn. Het is in ieder geval in lijn met de filosofie van de oprichter van Oliver & Co: Oliver Valverde. Tenminste afgaande op de ‘van-dik-hout-zaagt-men-niche-planken’-verantwoording op zijn site. Want logisch lijkt me: ‘that the importance of handwork and patience are necessary in order to achieve perfection’.

Nog zo’n intikker: ‘his main interest is being able to express his personality through his creations, and sharing it with his consumers’. Ook zo niche en zo ‘anders’: hij gebruikt ‘none of the 
standard perfumery gimmicks’ en om het af te ronden: ‘there is no scent pyramid, there are no top, middle or base notes’. Geurengoeroe’s eerste reactie: ‘H.A.H.A.H.A!’ Meer daarover in een volgende Oliver & Co-bespreking.

En waarom doet hij dit allemaal? Oliver Valverde ‘is an alchemist – iets toegankelijker dan O’driu – who spends countless hours researching, mixing and learning through the most rewarding way of
 experimenting – by simple trial and error’. Alsof ‘gewone’ neuzen dat niet doen tijdens hun klassieke parfumpiramide-projecten. Daarnaast ziet hij zich als dokter Jekyll die met één sprits transformeert tot meneer Hyde: ‘drop by drop, and devoid of notes, Valverde has managed to create an abstract, magical and
melodic perfumery process that can only occur when exceptional elements collide’. Bescheidenheid wordt steeds minder een deugd.

MOUSSE II O&COHet resultaat? Het zal u misschien – niet – verbazen: ‘some of the most unexpected, modern, spontaneous and unforgettable scents’. In 2011 waren dat La Colonia, M.O.U.S.S.E, Dunard en Gincense. In 2012: Resina, Vetiverus en M.O.U.S.S.E II. In 2013: Nebula 1 en Nebula 2. Overbodig om te vermelden, want dit lijkt me zo niche-vanzelfsprekend: ‘the fragrances incorporate the finest raw materials from around the world’. Het zou knapper en meer ‘des alchemist’ zijn geweest als Oliver Valverde dit voor elkaar had gekregen met ‘the worst rawest materials’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Door M.O.U.S.S.E aan M.O.U.S.S.E II te koppelen, dringt zich de vergelijking op met Escentric Molecules: een hardcore-versie van een pure, basisgrondstof die in geval van een afschrikeffect gecompenseerd wordt met een meer draagbare, consumentvriendelijke versie. In deze twee geuren speelt pure eikenmos de hoofdrol. Niet helemaal puur, want a: een te grote hoeveelheid is inmiddels verboden in geuren en b: bij het pure concentraat kan de gemiddelde consument zich weinig voorstellen. Zo overweldigend is de geur van eikenmos die alleen niet aan parfum, niet aan bos doet denken. Een minuscule hoeveelheid in een parfum volstaat voor het bosachtige gevoel.

Eigenlijk is M.O.U.S.S.E een donker, aards basisconcentraat zonder chyprelink. Mooi: je ervaart goed ‘die andere noot’ van pure eikenmos die mij altijd doet denken aan ‘sombere’, koele zwarte inkt. Dat duurt trouwens even voor je daarvan geniet èn voor het gaat samenwerken met iso e super: synthetische ambergris met zijn algachtige, weeïge, sensuele noot met houtspoor. Hierdoor lijkt het alsof het eikenmos ronddobbert in de oceaan in de buurt van een walvis die net een klomp ambergris heeft afgescheiden.

OLIVER VALVERDEDeze basis wordt voorafgegaan door een shotje citrus verpakt in aldehyden (goed voor een chill-effect) gevolgd door een krachtige combinatie van zuivere lavendel en dito kruidnagel met op de achtergrond een (sandel)hout-noot.

M.O.U.S.S.E maakt een puur natuur-indruk die zijn intensiteit lijkt te versterken tijdens winters weer. Alleen is het voor mij niet een ‘echte geur’. Daarvoor is de compositie te basic, te weinig gelayerd, is er te weinig ontplooiing. Verrassend om te ruiken, niet om te dragen als huidparfum. M.O.U.S.S.E is eigenlijk een anti-parfum; het is een ‘geurblok’, een vierkante compositie die weigert sierlijk te worden, weigert krullen en versieringen toe te laten, een statement.

M.O.U.S.S.E II is – vanzelfsprekend – meer een geur in de ware zin. Logisch: de basisgedachte van M.O.U.S.S.E (iso e super met eikenmos) wordt begeleid door sierlijk-frisse, groene en waterige noten die garanderen dat de basis lucht krijgt en de compositie levendiger, ‘arabesker’ maakt: munt, kardemon en het voorjaarsbloemetje dat – oorspronkelijk – in de dalen haar fris-bloemige, groen-knisperende noten zo welig verspreidde en… waar Olivers’ achternaam ook ‘vandaan’ komt.

O&CO LOGO

EAU DE HONGRIE VIKTORIA MINYA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 19, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

FOR ETERNAL USE ONLY

UNE DELICATESSE EXQUISE

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 19/12/14

Neus: Viktoria Minya (foto)

Flaconontwerp: Viktoria Minya

EAU DE HONGRIE VIKTORIA MINYAZou zo maar kunnen: na sterke drank, wijn als nieuwe versierder in geuren, als smaakvolle variatie op gourmand. Is in het recente verleden al voorzichtig gedaan. Mijn favoriet tot nu toe: Royal Riesling (2009) van Acqua Colonia. Viktoria Minya tapt ook uit een smaakvol vaatje: zij voegde aan haar tweede parfum de beroemde, uit haar geboorteland – Hongarije – afkomstige dessertwijn Tokaji Aszu toe, die gemaakt wordt van furmint-, harslevelü- en muscat lunel-druiven aangetast door een schimmel genaamd edelrot (botrytis).

Ze noemt deze delicatesse Eau de Hongrie. Leuk aan de naam is dat Minya letterlijk refereert aan de voorloper van de eau de cologne uit de veertiende eeuw. Inderdaad: Eau de Hongrie, een volgens overlevering acqua mirabilis aangelengd met rozemarijn- en lavendelolie dat de toenmalige koningin Elizabeth (76 jaar) van Hongarije in staat stelde de Poolse koning (leeftijd onbekend) te verleiden tot een huwelijksaanzoek. Hoe lang en gelukkig ze vervolgens samenleefden? Historici houden het op 22 jaar: van 1320 and 1342. Eau de Hongrie was een gezichtstonic om de vermoeide geest te verfrissen en te ontspannen. En dat is de tweede en derde link met Minya’s Eau de Hongrie: heeft ook een gerustellend, zalvend effect op het gemoed en wordt aangeraden niet oraal te nuttigen: for external use only. Alhoewel je wel in de verleiding zou kunnen komen, zo appetijtelijk is de geur.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

TOKAJIVloeibaar fluweel, ik weet het klinkt cliché, maar Eau de Hongrie is zo zacht en tegelijkertijd zo vol. En dat terwijl de ingrediënten met mate worden opgediend. Niet één die de rest overschaduwt, allemaal in harmonie met elkaar.

De ouverture: een door honing verzachte citroen en grapefruit – als een streling, als een straaltje zon. Dan is er de jasmijn: zonnig, helder en prachtig-subtiel gekruid door kruidnagel en strobloem. Geserveerd met een fijne cistus labdanum die de honing – doorgesijpeld naar het hart – een warm-sensuele balsemachtige, maar aardse nuance geeft. Die – odd as it may seem – lichtjes aan koffie doet denken. Dit gaat allemaal naadloos over in de basis van sandelhout, musk, tonkaboon en Tokaji Aszu. Deze ‘très gourmand’-dessertwijn is eigenlijk al een parfum op zich met zijn fruitzachte en honingzoete noten van perzik en abrikoos. Eau de Hongrie: warm, rijk en gloedvol. Alsof je een kristallen wijnglas gevuld met Tokaji Aszu tegen het zonlicht houdt. Eau de Hongrie: sensueel in de zin van tactiel, sensueel in de zin van parfum als tweede huid.

RUIK&VERGELIJK

VIKTORIA MINYAVraag is natuurlijk of Viktoria Minya een essence van de dessertwijn (zoals je ook met rum kunt doen) heeft gebruikt, of een combinatie van geurmoleculen die samen Tokaji Aszu oproepen. Alsmaar doorruikend, kun je stellen dat Eau de Hongrie een fruitige (neo)chypre is.

Doet me denken – niet alleen door de alcohol-link – aan het parfum dat eerst Champagne (1994) heette maar op last van de verenigde champagneboeren ‘zijn’ naam moest veranderen. Uit angst – quelle excuse!, quelle bétise! – dat consumenten de parfumflacon aan hun mond zouden zetten. Yves Saint Laurent koos voor Yvresse. Het effect dat ook Eau de Hongrie kan bewerkstelligen: aangenaam onder de invloed van. En hierdoor moet Geurengoeroe tevens denken (‘geholpen’ door de flacon van Eau de Hongrie) aan Royal Bain (1941) van Caron. Alleen is deze geur vettiger en plakkeriger, mist het logischerwijs de transparante, sprankelende toets van nu. Eigenlijk is Eau de Hongrie een formidabele fusion van deze twee. En dat ziet Geurengoeroe als een enorm compliment. A votre santé! Egészségedre!

VIKTORIA MINYA LOGO

 

 

 

ONLY FOR HIM, LE PARADIS DE L’HOMME HAYARI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 18, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NICHE. Een reactie plaatsen

MARKANTE GEUREN VOOR EEN ‘CLICHÉ-COUTURIER’

OFWEL, EEN ONVERWACHTE VERRASSING

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 18/12/14

Neus: Cécile Zarokian, Dorothée Piot

Flaconontwerp: onbekend

Concept & realisatie: Nabil Hayari (foto rechts)

NABIL HAYARINabil Hayari is net zoals Elie Saab een goed voorbeeld van een nieuw slag couturiers. Geboren in het Midden-Oosten hebben ze met hun kleding slechts één doel: vrouwen nòg mooier maken, vrouwen nòg vrouwelijker laten voelen. Dus is hun couture heel klassiek (bijna op het saaie af), ongelofelijk knap in elkaar gezet met ingenieuze plooien, intensieve borduursels en vliegende volants. Een sprookje zoals dat heet. Ze wijken hierin af van de Parijse couturegilde die als vanouds meestal kiest voor een meer modernistische benadering van het vak: conventies uitdagen, grenzen verkennen, zoeken naar nieuwe verhoudingen en silhouetten. Maar ook via kleding vragen stellen (dan weer humoristisch, dan met weer met een zeker cynisme) over wat mooi en lelijk is, of hoe het met de positie van de vrouw in de westerse maatschappij is gesteld.

Dat deze werelden naast elkaar kunnen bestaan, bewijst het feit dat na eerst een naam in hun thuisland te hebben opgebouwd deze Midden-Oosterse couturiers kiezen voor de grote sprong voorwaarts. Parijs dus. Het is tevens het bewijs van de toenemende invloed van het Midden-Oosten als fincanciële backer van de wereld van luxe: steeds meer Arabische holdings hebben zich ingekocht bij veel luxe huizen en designlabels. Nabil Hayari zetelt er inmiddels ook.

En geen couturehuis compleet zonder een parfumlijn. Zijn benadering: heerlijk, bijna aandoenlijk ouderwets cliché. Zowel bij  vrouwen: ‘A perfume is said to reveal one’s personality. We drew our inspiration from women to create subtle, elegant and sensual fragrances embodying the various facets of their personality: passionate, seductive and mysterious’.

HAYARI MEN

Zowel bij mannen: ‘Scents of the men whose love makes these women so beautiful. Two fragrances, which are both manly and tender at once and magically convey Hayari’s Paris couture values while respecting the codes of niche perfumery’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik had nog nooit van de neus – Cécile Zarokian – gehoord. Een aangename kennismaking. Check: maakte samen met Daniel Morel Amouage’s Epic Woman (2009) en solo: Kashnoir (2013) van Laboratorio Olfattivo.

Eigenaardige gewaarwording: ik heb Only for Him een paar keer gepakt, om me ervan te vergewissen of ik niet Hayari’s Only for Her aan het testen ben. Want de geur kun je niet typisch mannelijk noemen door de nadruk op twee bloemen die in het hart vol overtuiging bloeien: jasmijn en lelietje-van-dalen in een aureool van groene noten. Dit duo wordt aangekondigd door een fris-licht briesje van bergamot, grapefruit en (met de nadruk op) sinaasappel. Krijgt vervolgens een licht-pittig, warm accent krijgt door zwarte peper en elemi-hars.

En hoewel begeleidt door sterke houttonen, blijf je deze bloemen vol voorjaarszin lang ruiken. Het duurt even voor ze gaan samenwerken met patchoeli en papyrus (bekender als nargamotha en cypriol – zie foto). Komt niet vaak voor dat je de laatste zo goed ruikt: droog, richting wierook maar zonder de ‘walm’ – meer ‘gedroogd’ wierook eigenlijk. Het ceder- en guaiachout, eikenmos en vetiver in de basis versterken de houtachtige allure – nu heb je ‘pas’ te maken met een mannengeur. Amber, benzoïne en musk maken het hout zacht en warm. Voorwaar, elegant en minder cliché dan ik op basis van de verantwoording had verwacht.

PAPYRUSDorothée Piot ken ik al van naam. Check: ze begon met massmarket: Morgan de Toi, Andy Warhol, Gabriela Sabatini en gelijken, maar is zich meer gaan richten op niche: Amouage’s Memoir Woman (2010), Chambre Noire (2011) van Olfactive Studio, Hayari’s Goldy (2012) en recente geuren voor Jul et Mad Paris.

Haar Le Paradis de L’homme – leuke naam – is een krachtig-sensuele houtgeur. Voor mij meer niche dan Only for Him. En honderd procent hout. Eerst een opening van Braziliaans rozenhout: houtachtig, maar fris en zacht (bijna vloeibaar) met een elegante zweem van roos – vandaar de naam. Dan, ik schrijf het nog een keer: één en al hout: vetiver, cederhout en papyrus. En van deze houtsoorten wordt de droge kant intens benadrukt. Alsof de zon alle groene levenssappen er uit heeft gezogen. Nog meer dan in Only for Him verspreidt papyrus hier zijn bijzonder parfum. Krijgt nog meer kans, om afgezien van ‘gedroogde’ wierook-noot, ook zijn peperachtige, gekruide nuance te verspreiden. Mooi. Het hout wordt in de basis iets zachter door sandelhout, krijgt een sensueel accent door leer en musk.

Eikenmos en patchoeli zorgen ervoor dat de geur eindigt als een chypre. Maar dan droog. Zelf heb ik bij Le Paradis de L’homme een andere geur in gedachten – dierlijke wellust. Dat neemt niet weg dat ik gecharmeerd ben. ‘Voor hetzelfde geld’ had de geur wat mij betreft kunnen verschijnen onder de naam van Frédéric Malle, Armani Privé en Amouage.

HAYARI LOGO

SOTTO LA LUNA GARDENIA ANDY TAUER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 17, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET G, GEURENALFABET S, NEO NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

KAMELEON-GARDENIA

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 17/12/14

Neus: Andy Tauer

GARDENIA ANDY TAUERHet leukste om een nieuwe geur te ontdekken: gewoon sprayen en zonder de ingrediënten en het verhaal te kennen op je neus laten inwerken. In dit geval word je natuurlijk gestuurd door de naam en wetende dat Andy Tauer de geur heeft samengesteld; dan verwacht je iets bijzonders.

Als je Gardénia van Chanel en Gardénia van Isabey (beide 1925) als klassieke referentie neemt, zuiver om het feit dat deze twee de oudste, nog leverbare solo-gardenia’s zijn, dan wijkt Tauer hier bewust van af. Moet ook wel anno nu. Dus niet fluweel-vol, geel-zonnig met een tegelijkertijd lichtgekruide en transparante ondertoon (alsof je door de bloemblaadjes kunt kijken). Krijg je ook niet. Wel een opening die iets groens, maar meer iets aards heeft. Ik moet denken aan champignons en truffel op bezoek in de parfumerie.

Eigenaardig, maar ik neem nog geen gardenia waar zoals ik haar ken. Tegelijkertijd voegt zich er een gourmandachtig accent bij dat voor mij richting een ‘in brand gezette’ likeur gaat. Ik moet ook denken aan crème brulée. Aha, nu ruik ik haar all of a sudden: vol, maar dan gardenia-blaadjes neergedwarreld op dit desert van eieren, suiker en vanille.

Maar vreemd, vreemd, vreemd. Dat was gisteren. Nu ruik ik toch meer een hooiachtige warmte. Nu lijkt de gardenia gesneden uit een xl-champignon warm gehouden in een hooikist. Verrassend. Maar lekker op de klassieke manier zoals je van gardenia geniet? Klassiek, couture-achtig? Vreemder en nog verrassender: na dit kameleonachtige traject dat Tauers Gardenia heeft afgelegd, ruik ik ‘op het einde’ deze bloem in geen velden of wegen meer.

Wel een duidelijk lactone-noot met houtachtige ondertoon (sandelhout?). Ze lijkt verdwenen onder bovengenoemde accenten zonder dat je nog een spoor van haar kunt ervaren. Dit is een gardenia die als een nachtelijke komeet door de compositie schiet. In haar staart geeft ze haar bloemige noten vrij om daarna in het niets, het heelal te verdwijnen.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE GARDENIAHelemaal er naast zit ik niet: Andy Tauer stelde zich voor hoe een gardenia ruikt verlicht door de maan. Ook niet wat betreft de ingrediënten: champignon, gardenia, geroosterde koffie, groene noten, jasmijn, roos, (sandel)hout, tonkaboon en vanille. En eigenlijk deelt hij mijn conclusie: ‘Sitting next to my gardenia plant, smelling, making notes, I learned that the gardenia fragrance is different every day’.

Ik ben erg benieuwd hoe de geur ontvangen wordt. – kan me indenken dat er mensen zijn die helemaal geen gardenia ruiken. Wel interessant: Tauers Gardenia is voor mij een bevestiging dat ‘nouvel gourmand’ heel voorzichtig op weg is een nieuw begrip in de parfumerie te worden. Geuren die ruiken naar hartige, minerale, aardse (in de betekenis van warm, rul zand) ingrediënten en die een vervanging, een alternatief zijn voor de oer-klassieke verleiders: bevergeil, ambergris, civet en (echte) musk. Wil je een moderne gardenia-geur die, zij het een beschaafd vilein is, probeer dan: Robert Piguets Gardénia (2014)

ANDY TAUER

BOUQUET IDEALE, DAME BIANCA CASAMORATI DAL 1888

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 15, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET B, GEURENALFABET D, NICHE, PORTET. Getagd: . Een reactie plaatsen

‘PARFUMS BOLOGNESE’

Jaar van lancering: 2010, 2012

Laatst aangepast: 22/12/14

Neus: Sergio Momo

Flaconontwerp: onbekend

BOUQUET IDEALE CASAMORATI‘Meine Ruh ist hin’, mein Herz ist schwer’… de eerste woorden van Franz Schuberts lied Gretchen am Spinrade (1814), spookt door mijn hoofd terwijl ik zoek naar de wortels van Casamorati dal 1888. Welk boek ik uit mijn rijk gevulde parfumbibliotheek doorblader, welk site ik ook bezoek: geen achtergrond te vinden van dit huis dat in 1888 is opgericht en aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog zijn deuren sloot.

Het lied gaat verder met: ‘Ich finde sie nimmer und nimmermehr’… zelfs de site van Xerjoff (waar Casamorati dal 1888 onderdeel van is) geeft geen gedetailleerde informatie. Wel weet het te melden dat Casamorati ‘received numerous and precious rewards from major national and international exhibitions’. Geen voorbeelden.

Vreemd en een gemiste kans. Juist in een tijd waarin – naar wordt beweerd – zoveel behoefte is aan ‘story telling’. Want om je te onderscheiden, kan een goed, hopelijk authentiek verhaal, begeleid met historische beelden je als potentiële koper triggeren je in de geuren te verdiepen en – de laatste stap – te kopen. Zo had ik graag geweten of de standaardflacon – afgezien van de ‘farao-dop’; die sieren ook de Xerjoff-parfums – afkomstig is uit de archieven van het huis. Net zo prettig om te weten: zijn de tot nu toe acht verschenen geuren gebaseerd op oorspronkelijke formules? Dat is gezien het oprichtingsjaar interessant – van belang klinkt te zwaar – omdat de parfumindustrie in die tijd een opwaartse beweging maakte door de introductie van de eerste generatie synthetische ingrediënten. Met name coumarine dat toen ‘direct’ werd verwerkt in revolutionaire parfums.

Zoals Houbigants Fougère Royale (1882), Foins Fraîchement Coupé (1886) van Oriza L. Legrand en Jicky (1889) van Guerlain. Met de laatste twee parfumhuizen, zie ik vooral een link met Casamorati. De Casamoratie-flacon heeft overeenkomsten met de klassieke ‘bouchon coeur’-flacon’ Guerlain. En met Oriza L. Legrand is er de art nouveau-link. En die oogt, afgezien van de dop, authentiek. Maar ik had dat graag gestaafd gezien door originele exemplaren. Door dit ontbreken van ieder spoor van authenciteit, kun je je afvragen of Casamorati dal 1888 een door Sergio Momo bedachte geschiedenis is. Hij is hiermee niet de eerste en zal ook niet de laatste zijn – in Italië resideert ook het fantoomparfumhuis Antonio Visconti.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

DAME BLANCHE CASAMORATIDat weerhoudt me er dus van om op de inspiratie dieper in te gaan. Zal wel. Toch is de naam – en de verwachting die het hierdoor oproept – van Bouquet Idéale (2010) interessant. Want ideaal is een situatie waar je naar streeft, is de meest volkomen voorstelling van een voorwerp of zaak in gedachten. Het is niet wezenlijk, ofschoon het naar de regelen der volkomenheid aanwezig moet zijn. Met andere woorden: een ideaal boeket is niet perfect, bestaat niet, is eerder een schets, een gedroomde voorstelling van bloemen die alles in zich heeft het ooit te worden.

Met andere woorden: Casamorati’s Bouquet Idéale siert door bescheidenheid – of is het valse? Ik zeg misleidend. Want een boeket in de ware zin van het woord is het niet. Er zitten nauwelijks bloemen in. Ik meen een spoor van heliotroop te herkennen, maar dat kan ook het resultaat van de vanille-musk-combinatie zijn. Ik ruik de tabaksbloem niet echt.

Het zijn voornamelijk de specijeren die aan de intense sterke, maar zachte houtbasis (papyrus, ceder-, sandel- en guaiachout) een zwoele, bepoederde draai te geven zonder ‘boudoir’ te worden. Daarvoor is de mix van kaneel en nootmuskaat te uitgesproken – die wordt weliswaar ‘zalvend’ gemaakt door vanille, musk en cistus labdanum, toch blijf je droge ‘stoffigheid’ van deze mooi specerijen ruiken, alsof je net zijn geraspst. Zowaar wordt coumarine – onder meer verkregen uit tonkaboon – opgevoerd. Maar die komt onzichtbaar in zoveel geuren voor, en zorgt hier niet voor de geliefde warme hooinoot. Het versterkt de ‘rummige’ zoetheid van vanille. Bouquet Idéale is het tegendeel van een ‘ideale’ bloemengeur: het is sierlijke, chique en poederachtige compositie op houtbasis die juist door het ontbreken van bloemen een eigenzinnig en niet alledaags effect heeft.

In de ware betekenis van de naam komt Dama Bianca (2012) dichter in buurt van ‘het ideale boeket’ door de witte bloemen die in het hart bloeien. Dama Bianca refereert aan een Italiaanse legende van een ‘blanke vrouw’ die tegen haar zin door haar familie heel lang zat opgesloten in zo’n schilderijgeniek, middeleeuwse vesting met zo’n typische, door klimop overwoekerde toren. Was een bekende voorzorgsmaatregel: haar puurheid moest bewaard blijven tot de meest geschikte huwelijkskandidat om haar hand vroeg.

En zoals wel vaker gebeurd in legendes en sprookjes wisten geheime lovers toch de hoge torenkamer op ingenieuze, maar vaak onverklaarbare wijze te openen omdat ze werden aangetrokken door het parfum dat ze droeg en waarmee ze onschuld en puurheid wist te veinzen. De compositie heeft een beetje een Guerlain-vintage toets door de klassieke opbouw en dito ingrediënten. Eerst een zuchtje van citrusnoten zonder scherp te zijn. De reden: de kumquat en limoen zitten verpakt in een poederige iris. Een perfecte voedingsbodem voor zuiver wit boeket: jasmijn, sering, viooltje.

Ofwel zonnige frisheid gecombineerd met zomerse bloemigewarmte en zoete onschuld. Maar het is voor het lelietje-van-dalen dat de de toon bepaalt: fris, groen en zuiver zonder te overheersen – de andere bloemen houden haar in toom. Sierlijk vastgehouden in de basis met een hout-zwoele weelde van sandel- en cederhout, witte musk. Mooi om te ruiken hoe chique ambrette een geur kan maken. Geeft Dama Bianca  een subtiele, warme sensualiteit.

Het opvallendste ingrediënt: gebrande whisky (‘burnt malt’) dat volgens Sergio Momo vroeger als alternatief fixatief voor ambergris werkt gebruikt… En valt dit in de categorie ‘de wens is de vader van gedachte’? Want neem ik nu een lichtzoete, warme alcoholische dranknoot waar?

CASAMORATI DAL LOGO

 

 

 

 

NACRE BLANCHE, NUIT ROUGE, NOIR OBSCURE ANTONIO ALESSANDRIA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 14, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET N, NICHE. 1 reactie

OVERTUIGEND DEBUUT…

… VOLGENS DE ‘MONA DI ORIO-STANDAARD’

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 14/12/14

Neus: Antonio Alessandria

Flaconontwerp: Antonio Alessandria

ANTONIO ALESSANDRIA FLACONS 2Misschien onterecht, maar ik heb sinds kort een ijkpunt bij het analyseren van – met name – nieuwe nichehuizen: hoe verhouden die zich tot Mona di Orio? Voor mij zijn haar geuren – met name de eerste vijf – het toppunt van bezielde zelfexpressie van een originele geest. Kunst dus. ‘Goede’ kunst.

En hieronder versta ik via zelfonderzoek en studie als kunstenaar je interpretatie van de wereld en je visie op de realiteit geven. Die hoeft per definitie niet ‘klassiek’ mooi te zijn. Kan – juist daardoor – voor de beschouwer als verrassend, vernieuwend en aantrekkelijk zijn. Of een bevestiging en houvast van zijn eigen wereldbeeld – ‘ik ben niet de enige’.

Het komt niet vaak voor dat Mona di Orio in mijn gedachten is wat dat betreft. De reden: de meeste merken nemen niet zichzelf, maar de markt als uitgangspunt. Wat krijg je: ‘niet verkeerde’ crowdpleasing more of the same fragrance fun. Eén van de oorzaken: veel merken zijn niet gelinkt aan één persoon (oprichter tevens neus), maar een concept van creatieve en zakelijke geesten gesymboliseerd door een ‘brand’ waar omheen een lifestyle en beleving wordt verzonnen die als hip, trendy, swag, edgy, chill en cool wordt ervaren en ‘beleefd’.

Een van mijn recente ‘Mona di Orio-momenten’: Antonio Alessandria. Al op vroege leeftijd had hij een fascinatie voor parfums die, ondanks zijn studie electronic engineering en werk daarna in semiconductor industrie, altijd present bleef. Dus besloot hij een opleiding te volgen bij Mouillettes & Co (Italië) en Cinquième Sens (Parijs). Dus besloot hij in zijn geboorteplaats Catania (Sicilië) een nicheparfumerie te openen: Boudoir 36. Zijn ervaringen als professioneel parfumeur én verkoopervaring op zijn winkelvloer overtuigden Antonio dat, ondanks het reeds verfijnde aanbod, er ruimte was voor zijn eigen kijk op het vak.

ANTONIO ALESSANDRIA PORTRAIT

Het resulteerde in drie restrictieloze geuren. Dat wil zeggen: hij gebruikte alleen ingrediënten die zich volgens hem kenmerken door hun krachtige expressie. Als je die ‘ziet’ en in je opneemt zonder de geuren te ruiken, dan wordt je parfumantenne direct een bepaalde richting gestuurd – richting vol, overweldigend en ‘overdreven’. Alleen, hierin schuilt het ‘gevaar’, de klant gewend aan toegankelijk niche-plezier, interpreteert de geuren wellicht als moeilijk en ontoegankelijk: ‘Dit is geen niche, maar überniche!’

We moeten blij zijn met Antonio omdat hij – met andere concullega’s – aangeeft hoe ‘massniche’-geuren in de nabije toekomst gaan ruiken. Maar misschien is dit wel een wishful thinking van mijn kant. Afgezien van de inhoud, heeft de presentatie een zekere Mona di Orio-toets, want ook Antonio’s favoriete stijlperiode is art deco. Alleen interpreteert hij deze versierstijl meer letterlijk in zijn presentatie waardoor de indruk wordt gewekt alsof zijn parfumhuis al heel lang bestaat. Ook leuk: de overeenkomsten tussen het nieuwe logo van Mona di Orio en die van Antonio Alessandro: initialen die samen een sierlijk embleem vormen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ANTONIO ALESSANDRIA FLACONS

De eerste drie geuren hebben de invloed van de nacht als thema en die intensifieert naar mate de ‘kleur’ in het donker intenser wordt. Van wit parelmoer (Nacre Blanche), via vulkaanrood (Nuit Rouge) naar ‘donker zwart’ (Noire Obscure). Nacre Blanche is ontmoeting met de tuberoos. Het beeld: ‘Maanlicht, wit als parels verlichten de kamer verlichten in de reflectie van de spiegel, verlicht de huid van een jonge vrouw – wit, transparant als albast. De intense geur van de tuberoos drijft de kamer binnen…’.

De compositie: een volle, smeuïge, boterachtige tuberoos omringd door een halo van smaakmakers die haar erotische, meer animale kant benadrukken. Dit zijn de ingrediënten: bergamot, grapefruit, koriander, tuberoos, jasmijn, osmanthus, benzoïne, leer, patchoeli, sandelhout. Toch ruik je de tuberoos direct.

De frisse opening vervliegt in no time, je ruikt kort een groen-frisse toets en een beetje medicinaal nootje – eigen aan tuberoos. Mooi aan de geur: de tuberoos wordt ondersteund door jasmijn en osmanthus (ruikend naar rozijn en abrikoos). De eerste geeft haar meer bloemigheid, de tweede versterkt het sensuele karakter, geeft het een licht gourmandrandje zo lijkt het wel – karamel.

De basis garandeert dat de tuberoos a: romiger en warmer wordt (door sandelhout, patchoeli en benzoïne) en b: erotischer wordt door leer. Niet sensueler… want dan had Antonio wel vanille en tonkaboon toegevoegd. Een tuberoos ingesmeerd met boter, verpakt in leer. Stoer-chic. En hoe langer op de huid, hoe eleganter, sterker vileiner deze combinatie wordt. Het lijkt alsof stiekem indolen hun werk doen.

Het beeld van Nuit Rouge: ‘Een zilveren maan verlicht de vriesnacht. De vulkaan sluimert geweldadig in de nacht. De rode gloed van een plotselinge eruptie inspireert, beangstigt en trekt aan’. In vergelijk met Nacre Blanche is Nuit Rouge toegankelijker. En wat een prachtige opening: de zwarte bes, grapefruit en rabarber (hou deze noot even vast) lijken een moderne variatie op kir royal.

AA1

Dan vreemd die combinatie in de overgang naar het hart, maar het werkt: gebrande koffie met een toefje saffraan en nootmuskaat. Wat de functie van geranium is ontgaat me, misschien is het de lichtbloemige noot… En ondertussen: de zwarte bes en grapefruit stoppen er mee, maar de rabarber kruipt langzaam naar hart terwijl zich tegelijkertijd een leernoot aandient. Even elegant als in Nacre Blanche alleen strakker. Komt door de sterke houtbasis van cederhout, patchoeli en wierook. En verdomd dat het niet waar is: tot in de basis weet de rabarber door te dringen – blijkt het knetterende vulkaanvuur van de geur.

Noir Obscur is het meest extravagant van het trio en voor mij een culminatie van Nacre Blanche en Nuit Rouge. Het beeld: ‘In een donkere nacht in aanloop naar een nieuwe maan, de herinnering aan het licht dat doordringt tot de ziel. Wolkenzacht met even fluwelen touch, zo zoet als lust’. Als er ooit een geur is geweest, waarin rum zo zuiver en naturel aanvoelt, dan is het…. juist.

Mooi gedaan en wordt nog mooier door het te mixen met davana (zorgt voor een frisgroene aquatoets) en sinaasappel (frisfruitig zoet). In het hart regeert de osmanthus omringd door Bulgaarse roos en iris. Dat osmanthus ook diep-sensueel kan ruiken ervaar je in Noir Obscur. Wordt versterkt door leer, maar wordt niet ‘vrouwelijk’ door een ondersteuning van een sterke houtbasis van patchoeli, vetiver en cederhout.

Dit zijn geuren die hoe meer je je er in verdiept, hoe meer je er in ontdekt, hoe meer je de rijke schakeringen ondergaat. Zoals je in een favoriet boek bij herlezing ook steeds nieuwe dingen opvallen die eerst onopgemerkt bleven. Het ‘overkoepelende’ gevoel: handschoenen gemaakt van het fijnste leer verzacht door bloemen. Ik ben benieuwd naar Antonio Alessandria’s volgende exercitie. Indirect kun je dat al, hij maakte voor Nobile 1942 een echte nichegeur: Rudis (2014). En die is eigenlijk een bevestiging van hoe ‘massniche’-geuren in de nabije toekomst gaan ruiken. Bespreek ik binnenkort.

ANTONIO ALESSANDRIA LOGO

 

 

PERFUME BY ME

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 11, 2014
Geplaatst in: OPVALLEND PARFUMNIEUWS, PORTET. 1 reactie

PARFUM = ‘PARFUN’

PERFUME BY YOU FROM PERFUME BY ME

Een nieuw parfumconcept voor Nederland: thuis achter je computer je eigen unieke parfum samenstellen. Hoe werkt het? Bedenkster Vivian Pans vertelt over het hoe en waarom…

VIVIAN PBMGeurengoeroe werd begin dit voorjaar benaderd door een jonge vrouw met het verzoek of hij eens naar haar geuren wou kijken, want over enkele twijfelde ze. Haar naam: Vivian Pans. Haar achtergrond in een notendop: na de Amsterdam Fashion Institute (afdeling commerciële confectie) werd ze eerst marketingmanager bij Gaastra en vervolgens marketing- en productmanager voor Eyes + More.

Maar al die jaren bleef haar ‘geheime’ voorliefde haar achtervolgen: parfums. Vivian: “Wat mij al die jaren als inkoper, markertingmanager, office manager en ‘aandeelhouder’ voor diverse bedrijven opviel, was het ontbreken van de persoonlijke toets. De maatschappij is steeds meer gericht op individualiteit en persoonlijke beleving, iedereen wil uniek zijn. En daar hoort een op maat gemaakte service bij. Van kleermaker tot traiteur, van sneakers tot interieur, van personal coach tot geur… Steeds meer gewone consumenten zoeken ook deze ‘privé’-beleving in producten en service. En zo ontstond het idee: het creëren van je unieke parfum online dat nog betaalbaar is ook.”

Dat was in 2010. Nou, Vivian Pans was en is niet de enige. De professionele parfumerie is de laatste tien jaar in een enorme stroomversnelling gekomen. Mede door internet. Niet alleen nam niche epidemische vormen aan, ook de tot dan toe erg gesloten parfumwereld werd steeds toegankelijker. Iedereen die wil, kan zelf geuren gaan of laten ontwikkelen. Dus Vivian ook. Good for her: ze liet niet intimideren door dit enorme aanbod en dito concurrentie. Vivian: “Als je een goed idee hebt, dan zijn er altijd gaten in de desbetreffende markt te vinden.”

Haar gat, nadat ze de markt goed onder de loep genomen had, bleek een ‘niche’ die volgens haar nog niet echt werd gevuld: custom made parfums. Niet samengesteld door neuzen van chique parfumhuizen, maar door de klant zelf. Om zelf meer weten hoe geuren en parfumeurs werken, volgde Vivian een parfumopleiding in Grasse waardoor ze tegelijkertijd haar Perfume By Me – de naam die ze inmiddels voor haar project had bedacht – kon verfijnen en uitwerken. Met andere woorden: hoe maak je het commercieel? Ze schreef een goed onderbouwd plan en ging hiermee op zoek naar investeerders die haar vertrouwden. Die vond ze en ging aan de slag met http://www.perfumebyme.com als resultaat.

Alle_flesjes

Hoe werkt het? Voor Vivian moet het overzichtelijk en niet al te moeilijk zijn, waar het om draait is dat mensen plezier beleven aan het zelf samenstellen van geuren via het internet. Vivian: “Een parfum van Perfume By Me bestaat uit een basismelange, midden- en topnoten, zo geselecteerd dat je creatie niet kan mislukken. Door middel van omschrijvingen, kleuren en afbeeldingen van de ingrediënten kies je één van de acht basismelanges voor vrouwen of één van de vijf voor mannen die zijn samengesteld door parfumeurs in Frankrijk en Nederland. Op basis hiervan voeg je midden- en topnoten toe.”

15ml Fresh chypreWat moet ik me daar bij voorstellen? Vivian: “Perfume By Me is heel laagdrempelig, want je volgt je eigen ‘hand made’-proces via je beeldscherm waarop jouw eigen parfumfles geleidelijk wordt gevuld met eerst de basismelange, dan het hart en dan de topnoten van de geur. Is de geur compleet dan personaliseer je de fles door het parfum een naam – die op de fles komt te staan – te geven en de kleur van het logo te kiezen. Om voor jezelf te bepalen of jouw combinatie van ingrediënten bevalt, heeft Perfume By Me een sampleservice – je krijgt een proefje van je gewenste geur toegestuurd.”

Maar hoe ‘privé’ is je parfum eigenlijk, bestaat er kans dat mijn buurvrouw exact dezelfde geur maakt? Vivian: “Ja, dat kan, maar dan moet je dit wel met elkaar overleggen. Een simpel rekensom leert dat de mogelijkheden ontelbaar zijn waardoor je zelfgemaakte parfum altijd uniek is.” Perfume By Me biedt trouwens meer, want laat je het creatieproces liever over aan Perfume By Me, dan kun je gebruik maken van Profile Me. Vivian: “Dat is een door geurexperts ontwikkelde ‘scent track’. Aan de hand van vijf vragen geven zij een suggestie voor een parfum. Maar hier bepaal jezelf wel weer de logokleur, de naam van je creatie en is er de sampleservice.”

En waar denkt Perfume by Me over twee jaar te zijn? Vivian: “Gezien het aantal groeiende klanten, waarvan velen blijven terugkomen, en hun reacties lijkt het me een logische stap om body- en homeproducten aan te bieden en wil ik met Perfum By Me ook de grens over. Niet alleen via internet, maar ook via een ‘fysieke winkel’. Daarbij moet je denken aan een pop up store die een toernee door het land maakt. Niet alleen in ‘klassieke’ winkelruimten, maar ook op onverwachte plekken – beurzen, lifestyle events en dergelijke.”

Naschrift: Geurengoeroe heeft Vivian Pans geholpen om met name de basisgeuren te verfijnen. Die moeten zo goed zijn dat je die ook ‘solo’ zonder top- en hartnoten kunt dragen. En dat kun je dus. Daarnaast hij heeft met Viviane Pans een aantal desktopmeetings met redacties gehad om het idee toe te lichten. Geurengoeroe vindt aan het concept interessant dat je er op een laagdrempelige manier achterkomt wat voor een soort geur eigenlijk bij je past. Dat je ‘bevrijd’ van een bekend huis, een aantrekkelijke flacon en nog aantrekkelijker model, je als het ware blind laat leiden door je inmiddels ontwikkelde smaakvoorkeur. Of dat je benieuwd bent naar bepaalde ingrediënten en hoe die op elkaar inwerken.

Ook leuk zal voor velen de ontdekking zijn dat er geen ingrediënten bestaan die elkaar niet ‘begrijpen’, samen niet lekker ruiken. Welke combinatie je ook maakt, het levert altijd een draagbare geur op. Het is een puur een kwestie van persoonlijke smaak of je je creatie aangenaam vindt of niet. Iets wat natuurlijk voor alle ‘echte’ geuren geldt. Heel erg leuk vindt Geurengoeroe: de naam die je kunt verzinnen voor de geur die je jezelf, je vriend, je vriendin, je familie, je collega, je buurvrouw op de hoek, je fitnessbuddy, je enz cadeau doet. Cryptisch, symbolisch, humoristisch, gemeend, aansporend, oprecht, cynisch… een parfum krijgt op deze manier een extra lading.

 

50ml Fresh chypre

1861 XERJOFF

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 10, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

FORZA ITALIA!

EN: OVER HERINNERINGSGEUREN EN ‘LIJKLUCHT’

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 10/12/14

Neus: Sergio Mono

1861 XERJOFFIk heb altijd een zwak gehad voor geuren die ‘stilstaan’ bij belangrijke – historische – gebeurtenissen. Want ik ben altijd benieuwd, afgezien van het profijt, wat de aanleiding, de verbondenheid van de huizen hiermee is.

Ik vermoed dat de komende tijd steeds meer van dit soort ‘festive fragrances’ verschijnen. Is weer iets wat anders. De doornsneeconsumenten zijn inmiddels behoorlijk celebritygeur-moe en de niche-fans worden niet meer echt wild van olfactieve gebottelde hommages van reeds lang geleden overleden celebrities – denk Parfum d’Empire, Histoires de Parfum en Jardins d’Ecrivains.

Nee, gewoon geuren die zich minder op de persoon  maar meer op het bredere kader richten. De meest humoristische in dit verband: Vacances (1936) waarmee couturier Jean Patou de door de Franse vakbonden bedongen doorbetaalde vakantie voor iedereen in vast dienstverband vierde.

De meest domme en zo recent: Famous Deaths begin december. Een project van Sense of Smell (uit Breda) dat assinaties van belangrijke personen weer ‘tot leven brengt’. To name a few geparfumeerde post mortem pechvogels: president John F. Kennedy en prinses Diana. Ik bedoel maar: http://www.famousdeaths.nl is ‘an international co-creation and research project designed by Communication and Multimedia Design (CMD) Breda at the Avans University of Applied science, the Netherlands, and part of the European cross-border network Vivid (Value Increase by Visual Design)’.

Waarom doen ‘geurinstallaties’ gemaakt door kunstenaars altijd zo moeilijk, zo quasi-intellectueel?Waarom moet je in een soort van doodskist kruipen om deze lijkluchten te ervaren? Is toch gewoon een kwestie van sprayen. Of wordt het hierdoor te gewoon, te weinig arti-farty?

Anyway, ik had vorig jaar eigenlijk een geur verwacht die had gememoreerd aan het feit dat het Koninkrijk der Nederlanden 200 jaar geleden werd gesticht. Dat Huub Stapel, tijdens het naspelen van deze gebeurtenis, in de rol van Prins Willem Fredrik van Oranje op de Scheveningse kust de eerste flacon had aangeboden aan het kersverse koningspaar: Nous maintiendrons!

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE CITROEN

Dat Italië drie jaar geleden vierde dat het als land al 150 jaar een politieke eenheid vormt is mij geheel ontgaan. Heeft waarschijnlijk te maken doordat ik teveel werd afgeleid door de capriolen van die bunga-bunga clown/overjarige womanizer met hairextensions die de republiek aanvoerde op dat moment. Xerjoff niet, het lanceerde (2011 – 150 =) 1861. Meestal kun je van een gelegenheidsgeur als deze maar tijdelijk genieten – het betreffen meestal limited editions. Zo niet 1861. Nog steeds te koop. Kun je met een beetje geluk nog 150 jaar van genieten.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een geur opgebouwd uit louter Italiaanse streken. Xerjoff spreekt op zijn site van ‘Italian excellence, condensed into perfume’. Toe maar. Prachtige, zuivere citrusopening dat wel. Staat voor Calabrië. Met een zachtfrisse ondertoon die associaties oproept met limoensorbet. Blijft lekker lang present de bergamot, clementine, citroen en petitgrain.

Deze frisheid krijgt een groene noot door munt met kruidige accenten – ook weer prachtig zuiver – waarop lelietjes-van-dalen bloeien blakend van groene levenslust die vervolgens verzacht wordt door een sierlijke roos. Denk hierbij aan de frisse wind die waait over Sardinië. Heel langzaam komt de droge noot van cederhout vrij die eerst strak en zonnig is, maar geleidelijk aan plooibaarder wordt door amber en musk. Als het goed is, waan je je nu op het Italiaanse platteland en geniet je van het ‘dolce far niente’. Voor hem, voor haar.

Eén ding vind ik jammer: de prijs. €180,00 op de site van Xerjoff. € 186,10 had ik meer toepasselijk en ludiek gevonden.

XERJOFF MOOD