GEURENGOEROE

CANDY LOVE ESCADA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 22, 2020

Geplaatst in: GEURENALFABET C. Een reactie plaatsen

KERMIS-TOVERBAL-GEUR

LEKKERNIJ VERPAKT IN SPEELGOED

Hoe oud is de ‘girly girl’? http://www.urbandictionary.com houdt het op een tiener. De omschrijving van deze site brengt meer duidelijkheid: ‘Een vrouw of een jonge dame/tiener die ervoor kiest om zich op de traditionele vrouwelijke manier te gedragen. Het betekent niet dat ze skanky of trashy is, want dat is gewoon smakeloos. Meisjesachtig zijn betekent niet dat je alleen van roze houdt, blauw of groen kan ook; het maakt niet uit. Meisjesachtig zijn is je vrouwelijkheid op een zeer optimistische, verfijnde manier omarmen’.

Candy Love lijkt voor haar gemaakt. Net zoals de Toy Boys van Moschino, de Bonbon van Viktor & Rolf, alle in een appel gestoken geuren van Nina Ricci, alle Scandals van Jean Paul Gaultier: een soort van Barbiespeelgoed uit de kinderkamer maar dan über-gestyled vormgegeven dat – als je er heel diep over nadenkt – in a way de overgang van kind naar adolescent symboliseert.

Onder ons gezegd en gezwegen: ik dacht dat de ‘girly girl’ na al die jaren een beetje genoeg begint te krijgen van dit soort ‘childish concepten. Dat dit marketingmodel nu eerder op zoek is naar geuren die juist haar transitie van adolescent naar jonge vrouw meer benadrukt. Men neme de geurcollectie van MiuMiu, men neme de EaudeMoiselle-variaties van Givenchy of een zijstraat richting niche: de geuren van Les Parfums de Rosine.

Het is maar een gedachte. Anyway: de presentatie past perfect bij de inhoud: zoetigheid alom. Escada zegt: ‘Candy Love trekt elke snoepliefhebber binnen in een wereld vol geluk, zoete verrassingen en positiviteit’. Feitelijk is het de toegang tot ‘Candyland/Candyheaven: het meeslepende universum van de geur, een kleurrijke binnenspeeltuin gemaakt van de zoetste snoepjes. Bij elke beweging die je maakt zorgt de geur voor kleine momentjes van uitbundige betovering’.

Nog fijner is als je samen van de geur geniet aldus Escada: ‘Een zintuiglijke utopie die elke meidengroep uitnodigt samen van geweldige momenten te genieten en alle kansen te grijpen die het ze biedt; een plek waar verliefdheid sweet is en echte vriendschappen nog sweeter zijn’. Je ziet de Instagram-accounts van de influencers/promoters van Candy Love voor je.

En nu de geur. Hoe zal die ruiken? Zoet. ‘Nee, je meent het!’ Yep, yes indeed. De opening is met een beetje fantasie als een kermistoverbal. Bij elke lik lijk je een andere soort rood fruit te ruiken – ik lik voornamelijk framboos en rode bes. De twee neuzen Amandine Clecrc-Marie en Nicolas Bonneville noemen het candy apple. Ook goed. Grappig is wel dat bij heel diep ruiken je een zweem van appel waarneemt.

Al door likkende kom je tot de bloemenlaag. Dat moet dus de roos zijn. Sterker, de centifoliaroos aldus Escasa. Zal wel. Ik noem het iets bloemig-zoets. Moeilijk om hier ‘echte rozen’ uit te halen, gezien je behoorlijk snel bij het binnenste van de toverbalgeur terecht: vanille-slagroom. Maar die is minder vol en vettig dan ik dacht, had verwacht. Wil je een snoepgeur in overdrive ervaren, check dan eens de geuren van Les Parfums de Rosine – bij sommige springt het glazuur spontaan van je tanden als het ware, so to speak.

POUR FEMME N° 12 CEREUS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 19, 2020

Geplaatst in: MASSNICHE, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ECHTE INFLUENCER: #MARTHASTEWARTAPPROVES

ZACHTGROEN, GROENZACHT

Dit is een soort testcase betreffende de olfactorische vermogens van Geurengoeroe. Zit zo: Pour Femme N°12 (2008) zat tussen de ‘cadeauregen’ die ik kreeg van www.parfumaria.com toen ze haar hond – Rhodesian rigdeback Puma – afgelopen september na vijf weken weer kwam opeisen. Ik neem haar ‘afdankertjes’ graag in ontvangst omdat het me ‘de kans’ geeft merken te ontdekken waarvan ik nog nooit gehoord heb. Tricky: op de flacon staat geen nummer. Terwijl als je ‘op Safari gaat’ je ook N° 3 en N° 9 tegenkomt. Beetje vreemd merk (anno 2004), in de zin van dat de focus ervan ligt op ‘concept- en brandontwikkeling’. Ofwel, ‘Cereus helpt andere merken in het lanceren van geuren’. Zie: www.cereusdevelopment.com.

Ik hou het op N° 12 afgaande op wat ik ruik. Ik ga naar de homesite en lees: ‘Een delicate en boeiende melange die een weelderige geurige combinatie onthult van zwarte bes, perzikbloesem en watermeloen, omringd door Braziliaans rozenhout en vanille voor een mysterieuze, maar moderne sensualiteit’. Een correcte omschrijving voor mijn gevoel, behalve het laatste misschien want dat is wel erg cliché.

Sterker, ik vind de geur niet sensueel, eerder opbeurend met een vloeiende afronding. Want leuk: in N° 12 ruik je de zwarte bes zoals die hoort te ruiken. Dus: fris, knisperend groen met een velours-toets – ik moest ‘spontaan’ denken aan Amazone Eau de Fraîcheur van Hermès, zij het iets minder brutaal, minder borrelend. Nog leuker: die frisheid wordt vastgehouden door watermeloen, terwijl de perzikbloesem tegelijkertijd zachtheid toevoegt die je ruikt tot aan het eind.

Vervolgens gaat de verbeelding een rol spelen: ruik je rozenhout (jacaranda, tulpboom) nu wel of niet? Deze mix van zoete, roosachtige bloemen en hout? Geurengoeroe wel, want de basis heeft een lichte houttoets. En daar mag je Cereus dankbaar voor zijn, want een keer geen strakke, cleane witte musk finish in combi met ‘strak’ hout. En ook vanille houdt zich in, geeft geen botox-injectie aan het geheel. De prijs verschilt nogal. Op de homesite 50 ml 125, op Ebay veelal voor de geef: vanaf 15.00 dollar.

Ook niet verkeerd voor de geur: Pour Femme N° 12 wordt aanbevolen door Martha Stewart, een van Amerika’s belangrijkste ‘crisp en clean’ – en humoristische – influencers (al decennialang voor dat dit begrip bestond) op het gebied van eten, inrichting, mooie en gezellige dingen die het leven zoveel leuker kunnen maken.

Stewart: ‘Het is nog steeds bitterkoud buiten in NYC, maar dat betekent niet dat ik niet aan de tropen kan denken. (Misschien gewoon om die reden. Ik zou het moeten doen!) Ik heb net een parfum ontdekt waar ik heel, heel gelukkig van word: Cereus Pour Femme N° 12. Het is een romantische mix van perzikbloesem, watermeloen, zwarte bes, Braziliaans rozenhout en vanille – echt, het ruikt gewoon naar warm weer. Als je dit voorjaar gaat trouwen, vooral buiten, zou je absoluut moeten overwegen om het te dragen terwijl je zegt ‘I do’. Er is iets heel verfrissends en heerlijks aan – ik zie het graag als het geurequivalent van bijten in dat eerste stukje zomerwatermeloen. Spray een vleugje en laat me weten wat je ervan vindt.’

Qua groen en fris moest ik denken aan Calyx (eerst van Prescriptives, daarna van Clinique) alleen minder weelderig en bruisend. Ik ga www.parfumaria.com toch even appen waarom ze deze geur op straat heeft gezet. En Stewarts ‘warm weer’-gevoel is voor mij eerder het idee dat je een plantenkas binnenstapt waar het net – kunstmatig – heeft geregend.

En wat betekent Cereus eigenlijk? Alsublieft: een geslacht van cactussen (familie Cactaceae) waaronder ongeveer 33 soorten grote zuilvormige cactussen uit Zuid-Amerika. De naam is afgeleid van het Grieks (κηρός) en het Latijns woorden die was, fakkel of kaars betekenen.

SHALIMAR PHILTRE DE PARFUM

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 16, 2020

Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

WAT LAVENDEL AL NIET KAN DOEN

EEN UNDERSTATED, BIJNA NICHE-VERSIE VAN SHALIMAR

Stel, Audrey Hepburn zou nu plotseling wonder boven wonder reïncarneren als… Audrey Hepburn, en ze zou een parfumerie binnenwippen om even aan het aan haar opgedragen parfum te ruiken. Fat chance dat ze terstond weer het leven laat, ‘horrifiée’, want de huidige inhoud ruikt in de verste verte absoluut-helemaal-niet naar haar L’Interdit (1957) – een ‘vettige’, vol-bloemige aldehyde.

Stel dat haar collega Britt Ekland (nu 78 en zo gefacelift waardoor ze qua verschijning behoorlijk dicht in de buurt is gekomen van die andere gelifte, maar iets oudere collega, Jane Fonda) denkt: ‘Mijn favo-geur is bijna op, even bijvullen,’ dan zal ze niet schrikken als ze in plaats daarvan de huidige variatie van Shalimar, Philtre de Parfum krijgt voorgesteld in de parfumerie: niet helemaal hetzelfde, niet helemaal anders.

Dit is de achtste, negende of tiende variatie op de klassieker uit 1925 die door Guerlain al enige decennia vol trots wordt gepresenteerd als de allereerste oriëntaalse geur. Ik ging daar lange tijd vanzelfsprekend in mee, tot dat ik 2019 in Parijs op het hoofdkantoor van Coty kennismaakte met de (alleen voor intern gebruik) op basis van de oude formule opnieuw gemaakte Émeraude (1921) – dat tot ver in de jaren zestig werd geproduceerd. Je ruikt de komst van Shalimar (1925) als het ware.

Een oud parfumpraatje tussen Parfumaria en Geurengoeroe betreffende Shalimar

In ieder geval, Shalimar Philtre de Parfum is geen echo, geen schaduw, van het origineel maar, hoe zal ik het omschrijven, een ‘ver-niching’ door minder nadruk op vanille te leggen. Maar voor dit raffineren begint, gebeurt iets wat ik interessanter vind: de opening, hierdoor wordt de compositie een soort van niche-ervaring.

De verantwoordelijke: lavendel. Dit schoongewassen, ordinair-alledaagse kruid krijgt voor mijn gevoel met een edele behandeling, juist nu, een chique aura, een verfijning die ik bijna vergeten was. Met voor Shalimar Philtre de Parfum het grappige gevolg dat het hierdoor reminiscenties oproept met de eau de toilette-versie van Guerlains Jicky (1889). Van deze beyond gender-geur avant la lettre wordt weer beweerd dat die ten grondslag lag aan Shalimar (doordat Jacques Guerlain, werkende aan een nieuwe batch van Jicky, per ongeluk uitschoot met vanille).

Doordat je door de lavendel al ‘vaag’ de bekende noten van Shalimar heen ruikt, geeft de fris-zoete injectie (gecombineerd met citrusnoten) iets (volgende twee omschrijvingen zijn terrible cliché, maar het is gewoon waar) onverwachts en daardoor verrassends. Het effect: je (ik althans) ervaart lavendel anders, je ervaart Shalimar anders.

Aan het vervolg verandert voor mijn gevoel niet zoveel. Het warme, het iris poeder-omhullende, het ‘zwelgen in’, is in Shalimar Philtre de Parfum ook present, maar zoals al gezegd, minder cliché vanille-zoet-oosters. En de bloemen, bloeien ook zoals ze in de originele versie bloeien.

Hoewel ik geen fan ben van de aanhoudende stroom van variaties op een thema, gaat Guerlain wat dat betreft gelukkig zorgvuldig om met zijn klassieker. Hier kan Givenchy wat van opsteken. Shalimar Philtre de Parfum is chic, misschien wel chiquer dan het origineel. Meer understated, minder vanille-verleidelijk.

Wat een simpel kruid als lavendel al niet kan bewerkstelligen (wat je ook zo mooi ervaart in Chamarré van Mona di Orio). Helemaal leuk als je weet, dat de vorige exercitie van Thierry Wasser (de neus) wat mij betreft op dit gebied teleurstellend was: Mon Exclusif (2015).

BOTTLED EAU DE PARFUM

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2020

Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

OVER: BOSS DIEPER HET BOS IN

OVER: ‘PAARDEN’ OF TAMME KASTANJE

OVER: ONLINE BEWUSTWORDINGSCAMPAGNES

Al meer dan een jaar geleden dat Geurengoeroe aandacht heeft besteed aan een mainstreammannengeur. Hoe kan dat nou? Raad eens: als je dus ‘deze’ leest – K van Dolce & Gabanna – dan weet je voldoende. Even tussendoor: een tijdje geleden was toch ‘beloofd’ (beter gezegd: het hing dit duo boven het hoofd) dat ze achter de tralies zouden verdwijnen vanwege vermeend grootschalige belastingontduiking? Geurengoeroe had graag ‘il discorso di benvenuto del direttore della prigione’ (het welkomstwoord van de gevangenisdirecteur) live op Rai Uno willen zien.

Heb niets meer vernomen; is hier sprake van klassejustitie? Geurengoeroe heeft geen tijd zich hierin te verdiepen; zou wel willen, maar pro deo doet hij deze blog al. Meer iets voor is voor followthemoney (www.ftm.nl) dunkt me. Anyway, een nieuwe versie van een van de populairste mannengeuren kan hij niet zijn neus voorbij laten gaan. Vandaar de analyse van: Boss Bottled Eau de Parfum.

‘Toe parfumopa, vertel eens, u was toch bij de Nederlandse lancering?’

‘Jeetje, even mijn geurgeheugen opfrissen. Verdomd. 1998. Het was aan de toen nog enigszins chique winkelstraat in Amsterdam – sindsdien is het echt achteruit gehold; Louis Vuitton ik bedoel maar. Maar dat is een andere discussie. Als ‘leading man’, een soort van gastgever dus, hadden ze acteur Rick Engelskes uitgenodigd. De droge witte – by the way it must be said was perfect gekoelde – wijn vloeide rijkelijk. Het was warm-zwoel, dus op een gegeven moment ging het journaille de Bossboetiek uit, de straat in, en toen kwam op een gegeven moment Herman Brood voorbij, of was hij al een van de gasten, parfumopa’s geheugen laat hem de laatste tijd steeds vaker in de steek.’

‘En kunt u zich nog de eerste indruk van Boss Bottled herinneren?’ ‘Pfff, daar vraag je me wat; ‘vriendelijk groen, hout, natuur opgeroepen met heel veel frisse synthetica, knap op een bepaalde manier. Bloemige noot opgeroepen met geranium volgens mij.’

‘Hoe ziet u de geur nu?’

‘Dat is eigenlijk nog knapper. Boss Bottled heeft zich bewezen. Is een soort standaard geworden voor groene, houtachtige mannengeuren met transparante toets. Ik ken zoveel mannen (lees: doorsneegebruikers) die hem gebruiken. Ik vind het woord verschrikkelijk, maar het is een lijfgeur voor ze. Er zijn natuurlijk variaties verschenen, zoals Boss Bottled Tonic uit 2017. Maar de eerste, zoals zo vaak, blijft toch de beste.’

‘Interessant volgens mij dan: naast Acqua di Giò pour Homme (1996), is Boss Bottled de enige ‘after mid nineties’-geur die het heeft ‘overleefd’. Over Déclaration (de variaties uitgezonderd), Gucci Envy Men, Coriolan, Rocabar, Chanel Allure pour Homme (de variaties uitgezonderd) daar hoor je niemand meer over.’

‘En deze?’

‘Er is al eerder een heftiger versie verschenen, Boss Bottled Intense in 2016. Boss doet in feite hetzelfde als Giorgio Armani: om de zoveel tijd een meer geconcentreerde variatie lanceren om, zo wil de commerciële ‘wet’, aandacht voor de ingeburgerde versie vast te houden.’

‘Kom eens to the point, ouwe!’

‘Op www.boss.com lees je ‘combineert elegantie en stijl en is met zijn levendige frisse en verleidelijke noten ontworpen voor de moderne man. Fruitige top, warm-kruidig hart en een basis van sandelhout, ceder en vetiver.’ Op www.myer.com.au lees je nog meer qua ingrediënten: ‘De zintuigen worden gewekt met een uitbarsting van appel en bergamot, in contrast met de essentie van zwarte peper. Het pittige hart ontvouwt zich met warm en verslavend kardemom en kaneel. De basis van donker vetiver en musk, die een krachtige balans van kracht en verfijning uitstralen, evolueren en leveren een leerachtige en rokerige signatuur.’

‘En klopt dat?’

‘Vooropgesteld, het wordt nooit zoals ik het wil, daarvoor is de geur toch te veel mainstream, en dan moet je je dus aan een aantal regels houden: dus niet te moeilijk, niet te zwaar, dus altijd een luchtige fris-cleane toets aan het eind. Maar ik moet zeggen, het gaat de goede kant op. Dat wil zeggen: de frisheid is minder fris, door de toevoeging van peper. Het hart is ‘puur’ kruidig richting zoet: (minder) kardemom en (meer) kaneel. En de basis is ook intenser geworden – lees: houtachtiger, bosachtiger, ‘harder’. En dat komt met name door vetiver’.

‘Met Haïtiaans vetiver krijg je in feite in ‘drie-in-een’-geur: groen, rokerig en leer met accenten van teer. Ik heb ooit een flesje van een zwager gekregen die in Haïti op concertoernee was en op mijn verzoek ernaar had gezocht op de lokale markt. Gevonden! Jeetjemariamoedertjelief, dat is heftig spul – verbrand hout, gesmolten asfalt, net gelooid leer. Ik vermoed bij Boss Bottled Eau de Parfum alleen een ‘gewone’ vetiver met toegevoegde leer- en rookaccenten.’

‘Maar dat neemt niet weg, in vergelijk met de original Boss Bottled, deze versie dieper het bos is in gegaan, meer het gevoel van ondergroei – gebladerte, gesprokkeld hout, vocht – oproept. Maar dan ‘toch weer’ uiteindelijk met uitzicht op open lucht.’

‘Verder nog iets?’

‘Ja, opvallend weer, wat beide online-berichten vergeten te vermelden en de geur juist interessant maakt, of zou moeten maken, is de toevoeging van kastanje. Ik ga uit van de barst van de boom, niet van de vrucht, en dan is er ook nog een verschil tussen tamme en ‘paarden’-kastanje. Ik ruik het niet echt, en ook als je het weet dan ook echt niet.’

Wil je kastanje écht ruiken, probeer dan eens Parco Palladiano XI Castagno van Bottega Veneta. Verdomde knap hoe met ‘fantasie-ingrediënten’ de geur van kastanjehout zo sterk wordt opgeroepen. Prachtig. Met dien verstande: Parco Palladiano XI Castagno maakt ook geen onderscheid tussen ‘paarden’ en tamme kastanje en de meeste mensen weten bij god niet hoe kastanjebast ruikt.’

‘Nog wat commentaar?’

‘Natuurlijk, je bent Geurengoeroe of niet. De geur wordt gekoppeld aan het #ManOfToday Stories-project, dat ‘de stemmen van mannen over de hele wereld samenbrengt om de veelzijdigheid van moderne mannelijkheid te demonstreren’. Hiervoor worden ‘jonge filmschoolstudenten in vijf wereldsteden ondersteunt die elk een uniek verhaal creëren. Elk hoofdstuk – portret en videocontent – presenteert celebrities, influencers tot mannen uit lokale gemeenschappen.’ Geurengoeroe houdt niet van de marketinggestuurde ‘bemoeizucht’ van parfumlabels om mannen/vrouwen beter te maken, te empoweren en nog meer van dat soort positiefs.’

Geurengoeroe bedoelt; zit de man die Boss Bottled Eau de Parfum koopt, te wachten op de vele facetten die de elke man in de ‘spin off’ produceert – ‘van de stad waarin hij leeft tot zijn manier van denken, die hem maken tot wie hij nu is: de waarheid achter zijn reis naar een zeer persoonlijke definitie van succes en zelfontplooiing.’

‘Nog wat commentaar?’

Jazeker. Hugo Boss besteed nauwelijks aandacht aan het feit dat Boss Bottled inmiddels ook drie ‘soort van’ niche-versies heeft. Ja, daar zijn ze dan eindelijk: Boss Bottled Oud, Boss Bottled Oud Saffron en Boss Bottled Oud Aromatic. Daar hebben mannen die hun Bossgeuren bij de ketens kopen ook recht op om kennis mee te maken .’

‘Dat was het!’

‘Dat was het.’

WIE ROOK DAAR OOK AL WEER ZO LEKKER?

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 22, 2020

Geplaatst in: ACHTERGROND, EDUCATIE, ENTERTAINMENET. Een reactie plaatsen

Vervelende herinneringen. Positieve herinneringen. Denk katholieke kerk. Wierook roept ‘soort van’ heftige emoties op. De gestolde hars (door poëtische parfumzielen ook wel tranen genoemd) van de boswelia-boom is en blijft een echt niche-ingrediënt dat… toch echt de moeite waard is om te ontdekken. Stap uit je comfort zone en dan kan het zomaar gebeuren dat je…

Parfumaria en Geurengoeroe hebben vorig jaar al een parfumpraatje gewijd aan wierook. Door de drukt enz. enz. geen tijd gehad om te posten. Mijn geachte collega deed het al twee weken geleden, ik nu pas.

Hier een greep uit de reacties op deze post. Geeft Geurengoeroe en Parfumaria inspiratie om binnenkort de neuzen weer bij elkaar te steken.

‘I ❤️ wierook! Hoe kerkelijker, hoe beter! Leuk filmpje!’

‘Heerlijke video. Zo gezellig en informatief. Een video van jullie over ‘medicinale’ geuren zou ik fantastisch vinden. Hopelijk is dat ook iets voor jullie 🙄☺️.’

‘Weer een heerlijk ongekunstelde gezellige video. Ik hou ervan, kijk met plezier en steek er altijd wat van op. Niet die gemaakte hype filmpjes die steeds dezelfde geuren promoten. Ben niet zo’n fan van wierook maar moet eerlijk zeggen dat ik er ook niet veel geroken heb. Toch een keertje weer poging wagen.’

‘Goed filmpje! Larmes du désert (woestijntranen), die zou ik wel s willen ruiken. Die met de combi van wierook en oudh (Nicolai) lijkt me ook geweldig. Ik kom binnenkort toch echt eens naar je winkel Maria!’

VOCE VIVA VALENTINO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 21, 2020

Geplaatst in: ACHTERGROND, GEURENALFABET V. Een reactie plaatsen

VOORSPELBAAR-TELEURSTELLENDE PRESENTATIE

WELK EEN DISCREPANTIE TUSSEN HAUTE COUTURE EN VOCE VIVA

Op twee nieuwe geuren uit de L’Oréal Luxe-stal is het huidige uitgangspunt van mijn blog – de wereld bekeken door de caleidoscoop van het parfum – goed van toepassing: VoceViva van Valentino en My Way van Giorgio Armani. Ieder met een verschillende boodschap en die samen toch zo’n beetje alle soorten doelgroep-vrouwen weet te vangen. En toch ook: beide hopeloos ouderwets.

Want: het is me toch een kopiëren, knippen en plakken van clichés waarvan marketingpiepeltjes nog steeds denken dat alle vrouwen waar ter wereld daar gevoelig voor zijn. Parfum als boodschapper van genot, als vredebrenger, als vooroordelen beslechtende ambassadeur en conform de huidige tijdsgeest: helemaal inclusief/inclusive – het nieuwe ‘mot du jour’ in lifestyle-, mode- en luxe kringen.

Wat Voce Viva betreft. Heel lang geleden ‘had’ een haute couture-parfum het volgende verkoopargument: de vrouw die zich de kleding niet kan veroorloven, brengt met een paar druppels deze onbereikbare weelde haar leven binnen. Daar is tegenwoordig geen sprake meer van. Haute couture-parfums zijn ervoor van Jan en Jannie met de Pet en in honderden variaties. Niche buiten beschouwing gelaten.

Valentino pakt dit oude verkoopargument weer op, zo lijkt het. Sinds de oprichter met pensioen is, is het merk steeds meer richting extravagantie gegleden. Haute couture zoals het in de jaren zestig werd gemaakt – met name voor mijn gevoel refererend aan de architectuurcouture van Balenciaga. Qua sfeer moet ik denken aan een van mijn favoriete films: Le Streghe (1967) met daarin de voor mij mooiste actrice van de wereld Silvana Mangano die in een aantal door commedia del arte geïnspireerde episodes (door verschillende Italiaans regisseurs van naam) telkens een moderne heks speelt. Met Clint Eastwood in een glanzende bijrol. Zie de trailer – in ieder geval meer chic en meer Valentino dan de parfumpromotieclip.

Dus zeer exclusief en ‘vrouwonvriendelijke’ mode. Laatste in de zin van niet echt handig qua vervoer en draagbaarheid – overdreven volumineus (op een paar meter stof wordt niet gekeken) die anno 2020 bijna geen gewone sterveling kan of wil dragen – glamourtravestieten wellicht uitgezonderd. Maar zo’n ‘wervelwind van een creatie’ gedragen/mee getornd/gesleept door een wereldster doet het altijd goed tijdens hele belangrijke rode loper-uitreikingen.

Alleen is bij Valentino de discrepantie tussen de huidige über-luxe uitstraling van het huis en de geur wel erg groot. Ondanks het inhuren van een wereldberoemde ster – Lady Gaga – oogt het verpletterend gewoon, alledaags. En om het niet ál te exclusief te maken bevinden zich in Gaga’s aureool ook gewone mooie mensen – mooi in de zin van: iedereen is op zijn eigen manier mooi. Herkenning! Het lijkt wel een reclame voor een verzekering: dus alle rassen gezellig vertegenwoordigd in een wave van fijn en zonneschijn.

En dat maakt Voce Viva dus weer ontzettend gewoon en ontzettend bereikbaar voor elke vrouw op zoek naar een ‘stem’ gevat in een ‘luchtje’. Als ik advies had mogen geven, dan had ik een over top luxueus parfum voorgesteld dat de zinderende overdaad van Arabische parfums combineert met Italiaanse chic en qua prijs natuurlijk in lijn met de couture.

Not dus. Wel dus: het geheel wordt begeleid door een manifest zoals dat tegenwoordig heet. ‘Voce Viva viert de stem van elke vrouw in één verklaring: mijn stem, mijn kracht. Lady Gaga, de stem van een generatie (says who?; en Beyoncé dan, om er maar een te noemen, Adele ook niet vergeten), inspireert al meer dan een decennium miljoenen mensen, is de ambassadeur. Met Valentino deelt ze meer dan haar Italiaanse afkomst. Een symbool van respect (kan dit woord een keer verbannen worden in de wereld van luxe) voor individualiteit en voor iedereen om zijn plaats te vinden, spreekt tot dezelfde waarden als die van Valentino’.

Het lijkt wel een bedankspeech van een net gekroonde Miss World – of ben ik nu aan het ‘male gazen’? Hetzelfde politiek correcte getut zoals je die ook kon horen in de manifesten van de min of meer aan #metoo refererende geuren van Maison Margiela, Lancôme, Calvin Klein en Zadig & Voltaire.

Jeetje, wat leuk, de geur is gemaakt door twee vrouwen – hoe evenzeer correct. Honorine Blanc en Amandine Clerc Marie kozen voor een witte bloemengeur voorafgegaan door ‘sprankelend Calabrisch bergamot met mandarijn- en gemberessenties’, uitgeleide gedaan met kristalmos en vanille.

Ik heb de geur niet geroken, maar ik drink in een teug een 100ml flacon leeg, als de inhoud níet in de ‘meer van hetzelfde’-categorie valt. Want de witte bloemen – oranjebloesem en gardenia – kunnen, als je ze de kans geeft overweldigend, diep-sensueel ruiken. Gaat niet gebeuren. Net zoals de erotische uitstraling van de tuberoos de laatste jaren in geuren wordt onderdrukt om haar veronderstelde groene, dan wel zachte kant te benadrukken, zo zal ook de koppigheid en het vol-bloemige romige aspect van de gardenia de kop in worden gedrukt om plaats te maken voor een soort van satijn-rijke gloed. En een waar bosgevoel – het idee van de basis – krijg je alleen als je naast kristalmos en vanille echte eikenmos en/of Joegoslavische mos neemt en lekkere scheut cistus labdanum toevoegt.

Het verhaal is lang genoeg dunkt me, dus de aangekondigde analyse van Armani’s My Way schuiven even vooruit, op de lange baan als het ware.

L’ORCHESTRE PARFUM

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 12, 2020

Geplaatst in: MASSNICHE. Een reactie plaatsen

HERKENT U DEZE MELODIE?

DRAAG EEN LIEDJE, ‘LUISTER’ EEN PARFUM

Alles wat door de mensheid is gedacht en (misschien daardoor ten gevolge wellicht) bedacht, zijn variaties op een thema. Religie, hoge kunst, lage kunst, politiek, haat, liefde, cultuur – you name it. Opgelet: daar kom je meestal pas achter met het klimmen der jaren. Van de ene kant kan dat resulteren in teleurstelling, van de andere kant in berusting. Van de ene kant: reageren, van de andere kant accepteren. Laatste is vooral prettig voor je gemoedsrust, het eerste zorgt voor ‘Unruhe’.

Kun je deze gedachte toepassen op parfum? Jazeker, alleen dan wel met de teleurstellende uitkomst dat het allemaal nogal plat en ordinair wordt. In de zin van gewoon, in de zin van: ’What’s new?’, ‘Quoi de neuf?’ Het is decennia al een komen en gaan van variaties op een thema. Wat ik me steeds vaker afvraag bij een nieuw label: ‘Hoe durf je het nú nóg wéér een keer te doen?’

Zo ook bij L’Orchestre Parfum. Want a: de link tussen geur en muziek is ‘zo oud als de weg naar Rome’ – we spreken niet voor niets van een parfumorgel waarachter de neus plaatsneemt om zijn composities te spelen – inmiddels vervangen door een computertoetsenbord verbonden met kunstmatige intelligentie. Want b: is zo’n interpretatie van parfum anno nu niet ouderwets, ook al combineer je het niet met klassieke componisten, maar ga je ‘verbindingen’ aan met hedendaagse musici met een moderne muziekbenadering. En die gaan dan, afgaande op site, overal en anywhere optreden om de geuren live op te luisteren: http://www.tismewat.nl.

De bedenker – muzikant en parfumeur – Pierre Gugue omschrijft het zo: ‘L’Orchestre Parfum biedt polyzintuiglijke concerten waarin muziek, parfum en tekeningen worden gemengd om de live-ervaring te versterken en onvergetelijk te maken’. Verder deelt hij met ons: ‘Mijn meest intense herinneringen worden gekenmerkt door de dialoog tussen muziek en parfum – unieke momenten waar ze een perfecte harmonie creëren.’

Hij filoso-babbelt door: ‘Ik heb L’Orchestre Parfum uitgevonden om deze emoties nieuw leven in te blazen en te delen. Draag een liedje, luister naar een parfum. Ik heb veel ateliers van gitaarbouwers bezocht en heb met de beste Franse vakmensen gewerkt om de geur van muziekinstrumenten te begrijpen en te voelen: essences van gitaarhout, trombone koper, kora-leer. Twee grote parfumeurs combineerden deze essences vervolgens met de mooiste parfumtonen: néroli, roos, kruiden.’

Is het echt? ‘Vervolgens namen vijf getalenteerde muzikanten de tijd en zorg om voor elk parfum een origineel lied te componeren. Vijf luxegeuren uitgevoerd in muziek door vijf virtuozen van alle horizonten. Onze parfums zijn ontworpen in Parijs en gemaakt in Grasse van 100 procent natuurlijke alcohol. Elke flacon is handmatig gelakt door een Frans ambachtsman. Ik beschouw parfum als kunst en geloof dat de kunsten moeten samenwerken om nieuwe emoties te creëren. Het is dit handgemaakte werk, deze uren van creatie van ambachtslieden, parfumeurs en muzikanten die deze droom mogelijk hebben gemaakt.’

Sorry, maar bij die een-na-laatste zin, haak ik af – nou eigenlijk al eerder. Alsof wat door hem wordt beschreven al niet decennia/eeuwen/millennia gebeurt in de wereld van de schone kunsten. Boeien… de niche-clichés waarmee hij de parfumpromotiepraat volpropt – vakmensen, handmatig, ambacht, zorg, aandacht. Om de prijs te verantwoorden? € 140,00 100 ml.

Ook L’Orchestre Parfum is puur marketing in de hoop dat deze ‘andere kijk’ wordt opgepikt door welke potentiële klant dan ook. Begrijp me goed, L’Orchestre Parfum zal het zeker goed doen tijdens een muzikale happening: ‘een keer wat anders’ na de tientallen presentaties waarin ter kennismaking van nieuwe geuren de hoofdingrediënten ervan zijn verwerkt in ‘lekkere hapjes’.

Wat ik me afvraag, ruiken de geuren anders als je ze zonder muzikale ‘live’-omlijsting de eerste keer ervaart? Ik denk van niet. De enige toegevoegde waarde is dat je bij het opspuiten van een van de geuren je je deze ‘live’-omlijsting zult herinneren. Zonder dit ervaar je zes mainstreamnichegeuren. Instapniche in feite, voor mensen die wel eens wat anders willen dan de kassakrakers uit de ketenparfumerie. Ook handig: via de geuren krijgt de gebruiker en leuke indruk van een aantal ‘basiscomposities’ populair in de (niche)parfumerie.

WAT L’ORCHESTRE PARFUM IK EIGENLIJK?

Zoek op de homesite uit wat je allemaal kunt/moet ervaren bij de diverse geuren en welke compositie als muzikale omlijsting worden voorgesteld. Flamenco Néroli. Ja, jeetje hoe vaak al niet geroken? Hoe vaak hebben een bezoek aan de Tuinen van Alcazar niet geleid tot een frisse, citrusnoten spuitende fontein? De geur klopt qua familie. Gewoon lekker en de sterke basis van cederhout houdt het zonachtige aspect van de geur goed vast. Als je niet van witte musk als ‘geur-uitgeleider’ houdt in een citrusgeur, dan is dit een aanrader.

De leukste en mafste: Electro Limonade. Het is volgens mij voor de eerste keer dat ‘techno-sfeertje’ opschrijf. Tussen elektrisch en ‘zeepbellerig’. Ik vermoed een kille(r) aldehyde die als het ware de rest een beetje ‘scheeftrekt’. Nadat de neon-lichten zijn gedempt – voor mijn gevoel opgeroepen met rabarber en een scherpe muntnoot – wordt de geur warm, warm hout met rokerige accenten. Voor laatste is zowel de vetiver als wierook verantwoordelijk. Grappig: ook moet ik aan Ginn Fizz van Lubin denken en de op de mojito-cocktails geïnspireerde geuren zoals Guerlains Homme (2008) en Cédrat Envirant (2013) van Atelier Cologne.

Rose Trombone – stelt niet teleur als klassiek rozenparfum. Vol, ‘vloeibaar’ en toch helemaal nu want ook clean én met de zoete zweem van rijpe peer. Lekker ‘ouderwets’ daarentegen: de aldehyde-flits. Maar alles voelt vertrouwd door vanille. Nou nog eentje dan, en dan puur om de naam: Bouquet Encore. En helemaal nu, want dit jaar gelanceerd. Op papier: een killer door tuberoos en jasmijn. On the dance floor:

Dit olfactief: iets wat zoveel nieuwe tuberoosgeuren kenmerkt; het overrompelende, boterachtig-geile, dierlijke gevoel ontbreekt. En dat kan zo mooi versterkt worden door jasmijn. Tenminste als je die niet ontdoet van zijn dierlijke indolen die de indolen van de tuberoos juist weer versterkt. Gebeurt hier dus niet. Hierdoor: in plaats van een geel bloemengevoel, eerder een beige sfeer. Dus zacht, lief, cocon-achtig versterkt door musk en ambroxan die als som der delen ook een lichte gourmand-noot verspreiden.

Ja, als je goed ruikt neem je peper waar. En dat is mooi gedaan en geeft de tuberoos-jasmijncombi pit, maar geen über-sensualiteit. En het is niet dat ik sinds twee dagen snipverkouden ben – voor een tuberoos-totaal-gevoel kun je me wakker maken als het ware – waardoor wellicht de geur vlakker en ‘vager’ zou kunnen overkomen. Nee, want na een mand vol eikels naar de biovarkens te hebben gebracht bij Het Zwien in mijn dorp, is mijn neus weer vrij en blij, en moet ik – had het liever niet gedaan – denken aan de tuberoos van Martin Margiela (de ergernis over de verantwoording wint het van de compositie). En aan een klassieker die alleen aan de naam herinnert en in het geheel niet aan de compositie: de no brainer L’Interdit.

De geur die ik het liefst had geroken, zat niet in het kennismakingssetje: Cuir Kora. Maar je kunt niet alles hebben.

MACAQUE ZOOLOGIST

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 22, 2020

Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

AAPJES KIJKEN BUNGELEND AAN CEDERBOMEN IN OERWOUDSETTING

Jaar van lancering: 2016

Ik dacht ‘even de geur opspuiten en dan verder met eikels rapen’ – mijn dagelijkse ‘onthaastingsmomentje’ in de herfst. Maar toen het boeket van Macaque zich begon te verspreiden, moest ik snel naar mijn desktop om mijn indrukken op te schrijven.

Let wel: ik wist de naam en het label – dank je wel http://www.parfumaria.com. Dus ik verwachtte iets wat door veel klassieke nichegebruikers (denk Acqua di Parma, denk Creed) wellicht als ‘moet-dat-nu-zo-nodig’-maf zou worden getypeerd.

Als zij zich over deze animale ‘aandachttrekkerij’ heen zouden hebben gezet, dan zouden die moeten toegeven dat Macaque au fond een très klassieke geur is. Met voor mij een sixties, early seventies vibe. Reminiscenties oproepend met de fris-kruidig-houtige geuren voor mannen die door toen de klassieke garde werd geleverd: denk de vetivers van diverse huizen gecombineerd met Monsieur Givenchy (1959) en Monsieur Rochas (1969), plus een geur die ik als het ware nu in mijn gedachten ruik, maar er geen naam op kan plakken – Lubin spookt door mijn hoofd. Gecombineerd met de groene golf aan vrouwengeuren die eveneens begin jaren zeventig voor een groot deel de toon bepaalden in de parfumerie: denk Ô, denk Alliage, denk Diorella, denk III and so on.

Wat leuk en lekker is: dat een appel hoeft niet cheap hoeft te ruiken, maar ook mooi fruitig kan glanzen zonder dat er een laklaag is opgespoten, bewijst Macaque. Komt omdat de hoofdrolspeler direct zijn aroma begint te verspreiden: cederhout – zonnig, droog, ‘potlood’. Tempert de zoetheid van de appel. Niet verder vertellen: cederhout is tegenwoordig in negen van de tien gevallen een jeneverbes-extract omdat het ‘echte’ ceder voor heel veel merken te duur is (geworden) maar bijna hetzelfde effect geeft.

En daarnaast is het een perfecte start voor de andere ingrediënten omdat cederhout ze allemaal opzuigt, zoals – heel duidelijk – de wierook die de intense houtnoot alleen maar benadrukt. Eerlijk gezegd ontgaan de bloemen en galbanum mij – ook al snuif ik Macaque op alsof het in mijn tenen zit.

Wat toen ook in veel van bovengenoemde geuren zat (echte dierlijke ingrediënten), wordt in de basis van Macaque gecompenseerd door ‘witte’ oud en wierook. Want Zoologist vermeld duidelijk dat het geen dierlijke ingrediënten gebruikt. Dûh! – is overbodige info want dat doet geen elk merk meer omdat het verboden is sinds midden jaren zeventig (en de af en toe op kusten aanspoelende ambergris – die naar wordt beweerd door Creed wordt opgekocht en dus gebruikt – is dierlijk, en wordt niet verkregen door het harpoeneren van de walvissen. Is een kwestie van geluk en toeval).

Want het ‘witte’ oud geeft de geur zijn moderne, van-nu-allure, maakt de geur donker. In de basis zit ook musk, ‘cedermos’ en groene thee. Laatste ontgaat me net zoals de galbanum in het hart; beide zouden de geur een frisgroene injectie moeten geven, maar gebeurt in mijn geval niet echt.

En dan als laatst de presentatie waar het in eerste instantie in de wereld van geuren om draait in deze über-gevisualiseerde ‘plaatje voor het praatje’-Instagram-wereld. Laat ik het omdraaien: als deze geur (of elk andere van dit merk) in een saai-conventioneel jasje was gestoken, dan had die natuurlijk niet op een zo enthousiaste ontvangst kunnen rekenen.

Exotisme, ‘koloniale’ styling en oud aandoende prenten, zijn nu hip (denk alleen al aan het oerwoud-behang dat nu menig muur siert) en prikkelen dus eerder de zinnen bij ‘artistieke’ en originaliteit zoekende niche-liefhebbers dan een ‘too-good-to-be-true’-model in een geil-romantisch, romantisch geile omarming met een collega.

ZAL DE INTRODUCTIE VAN ‘FLUÏDE’ GEUREN OOK EEN PRIJSBIJSTELLING BETEKENEN?

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 19, 2020

Geplaatst in: AANBIEDINGENBAK, ACHTERGROND, CELEB FRAGRANCES, ZOU VERBODEN MOETEN WORDEN OF NIET?. Een reactie plaatsen

WAT IS DUUR?

Was een ongeveer een half jaar geleden in het nieuws: het College voor de Rechten van de Mens had zich gebogen over de veronderstelde discriminatie van vrouwen in de kappersbranche. Die betalen dus meer dan mannen. De klacht was ingebracht door – volgens mij – een Nederlandse vrouw die zich wat mij betreft zich hier terecht druk over maakte.

Ik weet ook niet meer wat de uitkomst was en of die er überhaupt als is geweest. Maar laat dit college dan ook even zijn licht schijnen over een product waarbij het prijsverschil tussen een mannelijke en vrouwelijke versie navenant flagrant is: parfum.

Gemiddeld 25 procent. Hoe kan dat nou? Want ingrediënten, productie, marketing en promotie vallen allemaal in dezelfde prijscategorie. Toch blijken vrouwen gevoeliger voor het spectrum aan romantische, filosofische, emancipatorische, geile en – trending – politieke boodschappen van wat parfum al niet vermag.

Check de site van Gucci: Guilty pour Femme 90 ml eau de parfum € 113,00. Guilty Pour Homme eau de toilette (dus minder geconcentreerd) € 90,00. Double check volgens de site van Chanel: No 5 100 ml edp € 139,00. Blue de Chanel 100 ml edp 118,00.

De luxe merken weten al langer dat dit beleid eigenlijk ‘onhoudbaar’ is en kwamen begin 2000 met een chique oplossing in kleine kring: het kopiëren van de nichebeweging – juist ontstaan uit onvrede over de achteruit hollende kwaliteit van déze luxe merken – die met in eerste instantie kwalitatief betere grondstoffen geuren leverde vrij van geslachtsetiket. Maar appellerend aan het snobgevoel van deze gender free-gebruikers, ging de prijs niet omlaag, maar juist omhoog: gemiddeld twee à drie keer (of nog meer).

Met het recent omarmen van het ‘inclusivisme’ hebben deze luxe merken zichzelf in een lastig pakket gebracht. Want als geslacht (en ras) in het ‘keuzeproces’ van de consument er niet meer toedoet, ‘moet’ je dan prijstechnisch ook één lijn trekken? Gaat voorlopig niet gebeuren omdat de consument het nog niet wil.

Op de eerste plaats: volgens mij vindt 99 procent van de wereldbevolking bijna het nog steeds bijzonder prettig om als man of vrouw te worden aangesproken als ze dat respectievelijk zijn. Zéker niet als fluïde – de huidige ‘woke’-omschrijving van geuren na uniseks, gender free, gender neutral en beyond gender. Ten tweede: mocht het prijsverschil ooit worden gelijkgetrokken door de luxe merken, dan wel conform de uitstraling van het desbetreffende huis.

Dus ‘duur’. De eenvoudige reden: een geur is in negen van de tien gevallen een cadeau dat je schenkt of ontvangt. Niets iets dat ‘toevallig’ in de aanbieding was bij de Douglas, Etos of Action. Zo ja, dan wordt aan je generositeit getwijfeld. Chanel weet dat: als een van de weinige parfumhuizen doet het nooit aan opruimingen, ‘acties’ en kortingen.

Als je bestedingspatroon overeenkomt met de voormalige assistente van Paris Hilton – Kim Kardashian – dan lach je natuurlijk om de prijs van Shumukh van Spirit of Dubai. Kostte – in 2019 – 1.295,000 dollar en werd gepresenteerd als het duurste parfum ter wereld. Naam betekent grappigerwijs: ‘het hoogste verdienen’. Let op de hoogte van het geheel: 1.97 cm – even lang als uw Geurengoeroe. Hoeveel ml in de flacon zit, is hem niet duidelijk geworden.

Te duur? Zou zo maar kunnen. Dan een troost: Chanel levert sinds kort parfumextracten uit de Les Exclusifs-lijn in nóg exclusievere uitvoeringen. De eerste Coromandel. Naam: Maisons d’art coffret. Inhoud 50ml. Gehuld in een Baccarat-flacon en geplaatst in een bijzondere ‘etalage’. 40 exemplaren wereldwijd. Nieuw: Beige. Slechts 25 exemplaren. Prijs: 10.000 dollar.

Was ik Kim, Beyoncé, Drake, Elon (Musk), Kanye (West) – dan zou ik deze geuren lachend naast me leggen of aan hulpen in de huishouding geven en gewoon zelf een te duur parfumhuis openen. Dat zoiets lucratief kan zijn, bewijst de man van Beyoncé.

Jay Z werd in 2014 officieel de eigenaar van Champagne Armand de Brignac van de familie Cattier die al sinds 1763 champagnedruiven verbouwt. Onder de naam Ace of Spades verkoopt Jay Z flessen voor 300 dollar per stuk en die zijn zoals dat heet niet aan te slepen. De limited editions eveneens, zoals Blanc de Noirs Assemblage Two (A3) uit 2019. Slechts 3535 flessen. 1000 dollar per stuk. Als hij zijn naam op een parfum plakt en hij presenteert het met dezelfde bling-bling, succes gegarandeerd. En dan kan zijn vrouw eindelijk inzien dat haar celebgeur-avontuur letterlijk en figuurlijk wel genant cheaper-de-cheap-cheap was. Rise is al heel lang te koop tegen een afbraakprijs bij Action, en nog wil bijna niemand ze hebben.

1872 – ORIGINAL COLLECTION – CLIVE CHRISTIAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 15, 2020

Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NICHE. Een reactie plaatsen

CLASSIC IN EVERY SENSE OF THE WORD

TOEN EEN VROUW NOG EEN VROUW WAS, EEN MAN EEN MAN

Clive Christian valt in dezelfde categorie als Roja Dove: ‘Mag het ietsje meer zijn, sorry ik bedoel eigenlijk, heel veel meer, meneer, mevrouw?’ Parfumkenners hebben geen introductie nodig en bij het grote publiek was hij – een tijdje – bekend omdat hij de maker was van het duurste parfum ter wereld: No. 1. Hoe duur weet ik niet meer, het werd in ieder geval bij bestelling thuis afgeleverd met een Rolls Royce. Dat heet dan decadent.

Het werd bedacht door de naamgever van het huis dat hiervoor in 1990 The Crown Perfumery Company kocht. Aldus de homesite: ‘Het enige huis dat ooit toestemming kreeg om de kroon van koningin Victoria op zijn flessen te gebruiken. Een beeld dat tot op de dag van vandaag elke fles Clive Christian-parfum definieert’. Moet ik als www.mierenneuker.nl toch een kanttekening plaatsen. Koningin Victoria en haar gekroonde navolgers – inclusief koningin Elizabeth – hebben meerder kronen tot hun beschikking. Ik zou dus graag willen weten which crown in particular wordt bedoeld.

Anyway, hij verkocht het weer in 2015 aan EME Investments 5 Ltd en die verpatsten het in 2019 aan Nichebox – zo gaat dat nu in de parfumerie. Sindsdien lanceerde het meer dan dertig geuren – zo gaat dat nu in de parfumerie.

Wat 1872 IK EIGENLIJK?

1872 for Women stamt uit de Clive Christian-periode. 2001 dus. What to say? A very, very elegant scent die, zo zie ik net parfumpotjandorie, ook bij www.bol.com te koop is… dat krijg je als je in handen bent van Nichebox en consorten. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar de geur doet me denken aan een goedkoop uniseksgevalletje dat een vriendin van me ooit meenam uit het Verre Oosten (meer dan twintig jaar geleden) die ik ontzettend lekker vond. En die deed me weer denken aan Dalimix (1996) van Salvador Dali gemaakt door de Nederlandse neus Martin Gras. Lekkere mix van peer (toen al!), perzik en watermeloen. En met cyclaam en roos.

Wat mooi is aan 1872 for Women: de lichtheid van de roos (in overvloed) in de opening omringd door een fris-zoete wolk met tegelijkertijd al een hint van hout uit de basis. De bergamot gedraagt zich groen, de ananas geeft een frolic feeling, terwijl de blauwe bes voor een fruitige noot zorgt die zoet is maar niet doorslaat in ‘rood fruit’.

En de roos bloeit maar door, wordt zoeter en tegelijkertijd minder roos door toevoeging van jasmijn, viooltje, osmanthus, fresia, lelietje-van-dalen en orchidee. Die ruik ik niet stuk voor stuk, maar de som der delen is zoals gezegd very, very elegant. Na wat langer door ruiken meen ik de osmanthus – denk in dit geval aan rozijn en abrikoos – te herkennen, en de lichtheid van dit bloemencorso komt op conto van orchidee.

De afronding: ‘hoort zoals het hoort’: sandel- en cederhout en patchoeli met een toefje musk. Maar het duurt verdomde lang voor dat je die goed ruikt – want de ‘fleurforie’ in het hart houdt zeer lang aan. Met de typering elegant zat ik goed, want de geur wordt op de site omschreven als ‘effortless elegance’.

Nog wat onzin op dezelfde site, tenminste ik heb nooit geweten dat de meiroos sinds lang wordt geassocieerd, door ‘haar puur- en vrouwelijkheid, met de aanwezigheid van een engel’.

De mannelijke versie moet natuurlijk gezien de über-klassieke status van The Crown Perfumery Company, mannelijk zijn en dat betekent dus een fusie van fris en hout. Op 1872 for Men, daar kun je dus niets op tegen hebben, mits je geen moeite met de prijs hebt. Wel leuk: de geur is gemaakt door een hippe neus: Geza Schön/Schoen. Ja, die van Escentric Molecules, maar die ook composities levert aan 4711, Ormonde Jayne, Abaci en Biehl.

Dit zit erin: grapefruit, limoen, bergamot, petit grain, zwarte peper, nootmuskaat, cyclaam, salie, fresia, goudsbloem, jasmijn, cederhout, patchoelil, wierook, amber en musk. Wat ik naast de frisse opening (met voor mij een nadruk op limoen en petit grain) detecteer ik een peperig-gekruide noot vastgeplakt aan een diffuse, ‘best wel zoete’ bloemennoot die zich in een zonnig decor hecht aan heel veel cederhout waarover wierookcirkels waaien.

Kan niet anders zeggen, in hun categorie zijn het kwalitatief goede geuren. Je ruikt de kwaliteit en de zuiverheid van de ingrediënten direct. En dat heeft zijn prijs (inclusief ‘snob-tax’).