Archief

Alle berichten door Erik Maarten Jeroen Zwaga

POUR HOMME ESSENCE AROMATIQUE BOTTEGA VENETA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 31, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET D, GEURENALFABET P, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

PORTRET VAN KOELE KALMTE

IN GEUR, IN UITSTRALING

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 31/03/16

Neus: Amandine Marie

Model: Zak Steiner

Fotografie: Axel Lindahl

Concept & realisatie: Tomas Maier

POUR HOMME ESSENCE AROMATIQUE BOTTEGA VENETA MODELEén van de aangename dingen van een (goede) geur is dat je het gevoel hebt dat je direct in contact komt met de vrijgevigheid van de natuur. Het directe effect: je voelt je prettig door deze connectie met ‘Moeder Aarde’; er daalt een aangename rust op je neer, je voelt je behaaglijk.

Ervaar je op aangename wijze in Pour Homme Essence Aromatique: een verdomd klassieke benadering van de eau de cologne. Ik ga dus helemaal mee met de in het persbericht gedane constatering: ‘Zijn onverwachte en fascinerende aroma ontvouwt zich tot een verrassend en dynamisch effect, en ademt een ontspannen, mannelijke elegantie uit’. Maar Pour Homme Essence Aromatique is dus niet ‘innovatief en anders’ – want zoals al geschreven: verdomd klassiek. Niets mis mee. Dat dan weer wel: ‘Een verfijnde, plezierige compositie die tegelijk luchtig is en langdurig houdt, koel en luxueus is’.

Het basisprincipe van de geur – ‘een vleugje ongedwongen elegantie’ – wordt op alle fronten gerealiseerd: qua uitstraling, qua compositie. Zie Zak Steiner: ‘Een intense en intieme close-up van zijn aantrekkelijke gelaat. Hij geniet van de luxueuze maar toch alledaagse ervaring van de kalmte die Pour Homme Essence Aromatique karakteriseert. De foto is doordrenkt met natuurlijk daglicht om het ontspannen moment te benadrukken, met koelte en kalmte die de ingetogen elegantie van de cologne weerspiegelt’ – aldus het persbericht. Waar of niet waar?

POUR HOMME ESSENCE AROMATIQUE BOTTEGA VENETA BOTTLEWAT ESSENCE AROMATIQUE IK EIGENLIJK?

En hoe komt het toch dat een van de klassieke reclametunes uit de Nederlandse geschiedenis in mijn hoofd speelt – die van Van Nelle – al ruikende aan deze frisse, geleidelijk aan steeds warmer en houtachtig wordende eau de cologne. ‘Het aroma komt je tegemoet, zodra je Essence Aromatique opdoet, dat is Bottega Veneta’.

De geur bevestigt weer eens dat less juist more kan zijn. Want hoe more is deze citrusexplosie in de opening! Eerst fris-scherp, prikkelend die zachter wordt met een licht-bloemige toets. En met op de achtergrond reeds een lichte houtnoot (de patchoeli die zich warm maakt). De veroorzaker: een ‘gefacetteerde’ bergamot (uit Italië vanzelfsprekend).

Haken veel eau de colognes vervolgens snel af – het verfrissende citruseffect telt alleen – Pour Homme Essence Aromatique neemt je verder, gaat ‘dieper’, wordt warmer. Komt op conto van een gulle dosis patchoeli. Mooi dat je de kamferachtige noten ervan goed ruikt – droog maar toch bosachtig – die vervolgens een soort balsem- en amberachtige zachtheid krijgt. En hier doorheen flitst een Siberisch dennenakkoord. Groen, ijl, terpentijnachtig-scherp (schrik niet: terpentijn wordt al millennia uit dennenbomen geëxtraheerd) die er voor zorgt dat het cologne-effect niet verloren gaat. Misschien is het de som der delen, maar ik ruik ook een zekere wierookachtige sensatie op de achtergrond. Maar kan ook onderdeel van het dennenakkoord zijn.

In eau de cologne-gebruik moet je niet zuinig zijn. Wat telt is instantfrisheid. Dus ga je voor Pour Homme Essence Aromatique, dan ga je voor de 200ml-flacon. En daar kun je iedereen in laten delen, want voor mij is de geur very gender free.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE BOTTEGA VENETA LOGO

 

LE PARFUM SOLAIRE LANCASTER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 30, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Getagd: . Een reactie plaatsen

DÉ GEUR VAN ZEVENTIG OPEENVOLGENDE ZOMERS

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 30/03/16

Neus: Christiane Plos

LE PARFUM SOLAIRE LANCASTER FLACONGeur en herinnering: een populair gespreksonderwerp. Met een ergens toevallig opgesnoven ‘fragrance-flits’ kan een geheel vergeten wereld in gedachten naar boven komen. For good and… for worse. Dat laatste wordt nog al eens vergeten. Het is niet alleen rozengeur en maneschijn: geur en herinnering kan ook geassocieerd worden met ervaringen niet zo fijn.

Maar voor beide heb je weinig nodig: een persoon die je op straat passeert, de aroma’s die uit een nu populaire uitgaansgelegenheid – ‘eetschuur’ – wasemen. Maar over het algemeen houden we er, logischerwijze, van om het positief in te vullen. Zoals de zwoele wind die zachtjes over je heen glijdt terwijl je ligt te dagdromen op het strand.

Ik vraag me dus af wat de reacties zullen zijn wanneer je mensen blind ‘de geur van de zon’ laat ruiken. Ofwel, de parfumformule die Lancaster (viert dit jaar zijn zeventigjarig jubileum) sinds jaar en dag in zijn zonproducten verwerkt en nu voor het eerst presenteert als een ‘zelfstandige’ geur die voor de gelegenheid werd geüpgraded. Ik durf er gif op in te nemen (doe het niet), dat de meeste proefpersonen Le Parfum Solaire direct associëren met zon, zomer en zee.

Lancaster is zelf ook overtuigd van het positieve herinneringseffect: ‘Wat als je alleen maar je ogen hoeft te sluiten om het schuim van de golven op het zand te horen slaan, je vochtige huid te voelen terwijl je lichaam door de zon wordt opgewarmd om in een zomerstemming te komen? De Lancaster-laboratoria ‘ving ‘ deze gevoelens van intens geluk in een fles: een geur direct geïnspireerd op de bekende geur van de Lancasterzonproducten’. Alleen…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… Le Parfum Solaire als compositie gaat een stap verder. Dat wil zeggen: je ruikt meer dan alleen de herkenbare, vertrouwde en prettige noten van de zon- en zeeproducten. Ik heb het gevoel dat de ervaring van zeventig jaar een meerwaarde krijgt. Want de geur is, tegen mijn verwachting in, gelaagder en verfijnder.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE YLANG-YLANGMet andere woorden: een elegante-klassieke compositie die naast het ‘zon-effect’ meer geeft. Ik geniet hoe de top, het hart en de basis zich vrijgeven. Zo lekker ‘aangenaam klassiek’.

Merk je direct in de opening: geen ‘blast from the past’ door een overdosis citrus, maar eerder een zachtbloemige mix van petitgrain, lelietje-van-dalen en ylang-ylang (foto). Ofwel, de houtig-groene frisheid van de eerste, de knisperende frisheid van de tweede die sensueel worden ondersteund door de bloem der bloemen: ylang-ylang. Die worden vervolgens gewikkeld in een cocon van de aldehyden. Het effect: ‘huidgekuste’ warmte waarin de bloemen – hyacint, jasmijn en roos – in het hart zich ook aan warmen en waarvan de zwoelheid wordt benadrukt door een gulle stuifregen van kaneel. Hierachter wacht de basis.

En die heeft een hoog ‘warm-door-de-zon-gekuste-huid’-gehalte door met name de vanille-poederige noten van heliotroop die de witte musk ‘warm’ inkapselt én de – onverwachte – zoete noten van viooltje. Die tere bloemeke zie je zelden in de basis, maar geeft een mooie ‘poeslieve’ finish. Het cabreuva-hout kan ik als zodanig niet detecteren, maar het verklaart wel iets van de ‘extra’ warmte, gezien dit hout hetzelfde effect heeft als copaiba-, Peru- en tolu-balsem. Eindconclusie: goed gedaan.

LE PARFUM SOLAIRE LANCASTER LOGO

PERA GRANITA – AQUA ALLEGORIA – GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 28, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET P. Een reactie plaatsen

HÉ PEER!

NATUUR GEPERFECTIONEERD DOOR CULTUUR

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 28/03/06

Neus: Thierry Wasser

PERA GRANITA AQUA ALLEGORIADe eerste zin van het persbericht roept vragen op, althans bij mij: ‘De Aqua Allegoria behoren vandaag tot de meest emblematische collecties van Guerlain’. Heeft Guerlain ook de minste in zijn assortiment? Welke zijn dat dan? En dan: meest emblematisch. Is emblematisch – in de zin van kenmerkend, bepalend – niet voldoende?

Ik geloof dat in dit geval meest populair ‘de waarheid’ dichter benadert. De reden: de Aqua Allegoria-lijn combineert de expertise van het huis – die voor sommigen als hoogdrempelig overkomt – met easy going toegankelijkheid. Wat ook niet klopt is de volgende bewering betreffende Aqua Allogoria: ‘De durf om een totaal nieuw soort geuren te creëren: de eerste collectie frisse geuren in de parfumerie’. Want dat gebeurde voor 1999 – het jaar waarin de lijn verscheen – natuurlijk ook al.

Dit spreekt me meer aan: ‘De tuin, een door cultuur gesublimeerde allegorie van de natuur, is voor Guerlain al vanaf het begin een inspiratiebron: van Le Jardin de mon Curé, het allereerste parfum van Jacques Guerlain in 1895, via Après l’Ondée (1911), L’Heure Bleue (1919) en Shalimar (1925) tot Jardins de Bagatelle (1983)’. En hier ontmoeten Geurengoeroe en Guerlain elkaar: ‘Aqua Allegoria biedt een intiemer en spontaner alternatief voor deze schitterende geurlandschappen: de toegang tot het parfumhuis voor sommigen (Guerlain-introducés), een zomers intermezzo tussen twee Guerlainparfums voor anderen’ (Guerlainkenners).

PEER IK’M WEL, OF PEER IK’M NIET?

Pera Granita stelt in deze niet teleur. Het verwerkt een nu ‘culinaire trend’ als geur. Granita is een ijskorrelig, halfbevroren dessert – oorspronkelijke habitat Sicilië – op basis van suiker, water en fruitige toevoegingen en/of koffie, thee, specerijen, kruiden en noten. Thierry Wasser transformeert de granité – aldus het persbericht – tot een heerlijke en zonnige geur.

PAUL CEZANNE CHRISTIES $1,565,000De eerste keer dat ik de geur van een rijpe peer opsnoof in een geur was in 1998. Het sprong uit de opening van Diors Eau de Dolce Vita (1998). De tweede keer: weer Dior en wel in Higher (2001). Lekker! Het is een op zichzelf staande geursensatie, want zoveel anders dan appel. Minder fris, voller, (honing) zoeter en rijker.

Maar als je niet oppast kan peer ook als plakkerig en zelfs als een scherpe, als een onrijpe vrucht overkomen. Wil je peer zo natuurlijk mogelijk etaleren, dan zijn het vooral de begeleidende ingrediënten die deze klus moeten klaren. Een goed bewijs: Ciel d’Airain (2010) van Parfums Générale. En Pera Granita. Nog nooit zo zuiver peer geroken. Vooral de eerst twintig seconden heb ik het gevoel alsof ik een rijpe peer proef, eet en opsnuif. De peer is bijna tactiel.

Het geheim volgens mij van deze puur natuur-peer: op de eerste plaats de loepzuivere hesperidenopening die voorkomt dat de peer plakkerig wordt. Want bergamot, grapefruit en citroen mengen zich diep in de ‘perenpulp’. Ten tweede: de osmanthus met haar perzik- en rozijnachtige geur geeft de peer een elegante, bloemige omlijsting en versterkt het fluwelige aspect van de peer.

Pera Granita is een vloeiende geur, alles ‘druppelt’ elegant in elkaar over. Trouwens, het granita-effect moet je natuurlijk niet letterlijk nemen, is in feite een klaterende, ijskoude waternoot die tegenwoordig in diverse variaties wordt geleverd door geurproducenten. De basis levert de ‘schaduw’ van de (allegorische) boomgaard waar deze perenboom groeit. Een licht houtachtige basis (cederhout, mos) en witte musk die de zachtheid van de fruitige en bloemige aspecten van de peer-osmanthuscombinatie versterkt.

Moet gezegd: Pera Granita is voor mijn gevoel très féminine. Ik zie ‘stoere mannen’ en ‘Guerlain’-mannen zich er nog niet direct zo snel mee vol sprayen. En dat is tevens mijn ‘bezwaar’: de Aqua Allegoria’s waar Thierry Wasser tot nu voor tekende ontberen het androgyne, het vanzelfsprekende lekker vinden van een geur ongeacht sekse, zoals wel te ervaren in Pamplelune en Herba Fresca (beide 1999).

En binnenkort bij mijn eerste volgende vliegtuigtrip naar het buitenland, ga ik de andere tevens dit jaar gelanceerde Aqua Allegoria testen en bij over-enthousiasme kopen: Rosa Pop – een limited alleen verkrijgbaar op luchthavens. Maar waar staat pop voor? Populair, pop-up, poppy, popie-jopie…

AQUA ALLEGORIA GUERLAIN

EAU DE NÉROLI DORÉ, EAU DE RHUBARBE ÉCARLATE HERMÈS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 24, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

SAFFRAANGEKUSTE NEROLI, ‘DRIESTAPS’-RABARBER

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 23/03/06

Neus: Jean Claude Ellena, Christine Nagel

EAU DE NÉROLI DORÉ HERMÈS 1Waar ik vooral naar benieuwd was betreffende deze twee nieuwe eau de colognes: welke is de zesde van Jean Claude Ellena en met welke debuteert Christine Nagel als Ellena’s ‘sparring perfume partner’ bij Hermès? Blind geroken en zonder raadplegen van het persbericht, dacht ik dat Eau de néroli doré en Eau de rhubarbe écarlarte door beide kon zijn gemaakt.

Waarom? Gezien ze dezelfde handtekening op ‘colognegebied’. Dus geen klassieke, pure hesperiden-verfrissing die het ‘daarbij laat’. Wel: twee in eerste opzicht contrasterende stromen – een klassiek, een modern – die samen een eigentijdse – ik vind het inmiddels een uitgehold begrip, maar hier wel toepasselijk – beleving oproepen.

Van Ellena zijn we het inmiddels gewend gezien zijn colognekwintet voor Hermès. Mijn favoriet: Eau narcisse bleu (2013). En bij sommige van de 25 geuren die Nagel als ‘nose in residence’ voor Jo Malone tussen 2010 en 2015 maakte, ruik je dezelfde visie. Zij het iets minder uitbundig, zij het iets meer trutty-trendy (conform de ‘ambassadeurscadeautje’-uitstraling van het label), zij het minder ‘intellectueel’. Mijn favoriet: Oud & Bergamot (2010)

Wat de presentatie betreft: voor mij een beetje onevenwichtig, maar wel funny. Zwevend tussen de huis-, tuin- en keukenkiekjes waar je op Pinterest mee wordt doodgegooid en de onberispelijke chique huisstijl-flair van Hermès zelf. Oranjebloesem in een sapcentrifuge, in eenvoudig theeglas? De flacon van Eau de rhubarbe écarlate ondersteboven in een eierdop? Deze associaties maken de gemiddelde, vaste Hermèscliënten niet direct lijkt me. Een nieuwe kijk op arte povere?

En daar tegenover als contrast die perfecte rababarroodgelakte nagels op de andere moodfoto – doet eerder denken aan een vernis à ongles-campagne, en: zijn die nu van Christine Nagel… Wat ik jammer vind, en al bij besprekingen van vorige Hermèscolognes opgemerkt: waarom zijn de doppen niet meegegaan in kleurfelheid van de flacons? Had het totaalidee meer aandachtig-afgerond gemaakt.

EAU DE RHUBARBE ÉCARLARTE HERMÈS 1WAT COLOGNE IK EIGENLIJK?

Jean Claude Ellena is dus verantwoordelijk voor Eau de néroli doré. En hij toont zich hier meer kunstenaar dan Nagel. Zijn benadering is net iets subtieler, minder pats-boem en net iets uitdagender in de zin dat hij een meer verrassende combinatie maakt.

Ervaar je wonderwel in Eau de déroli doré. Want hét cologne-ingrediënt par excellence neroli (klassiek) laat hij niet alleen knetteren en spetteren, maar voorziet het van een goud-warme gloed met behulp van saffraan (modern). En zoiets gebeurt niet vaak. Eerst heb je dat nog niet direct in de gaten. Want Eau de néroli doré opent – comme il faut – zoals elke klassieke eau de cologne met een ongekende uitbarsting van frisheid.

Het schuurt en prikkelt als geen tweede. Doet in dit opzicht een beetje denken aan Hermès Eau d’Orange Verte (1979), maar dan minder scherp. Dan heel langzaam komt de verdieping, de ‘verwarming’. De gele neroli-frisheid wordt groener, krijgt voor mijn gevoel zelfs een houtig randje (moet denken aan walnoot) en een flinke warme hooinoot – althans ik herken coumarine. Dat gaat heel elegant en vanzelfsprekend samen met saffraan – waar doré in de naam naar verwijst.

Zonnig, maar niet bloemig, niet cliché zomer-fris. Eerder stroef, poederig zonder te musky te worden. En, heel prettig, de saffraan wikkelt de witte musk op geraffineerde wijze in. Kortom: frisheid gekust door een ondergaande saffraanzon. Mooi.

Zeg je rabarber en geur – ik weet, weinig mensen doen het – dan antwoord ik: Christine Nagel! Want bij mijn weten was zij diegene (samen met Jacques Huclier) die deze groente als geurcomponent in parfums introduceerde. En wel in 2001 met Thierry Muglers B*Men. Ik was toen zo aangenaam verrast, dat ik haar tijdens de lancering in Parijs gedurende ons onderonsje overvloedig complimenteerde. Want wetende, dat je de geur ervan niet letterlijk uit steel en blad kunt destilleren.

Interessant: ze vertelde me toen dat de geur van groente – denk rabarber, komkommer, basilicum, dille, venkel, tomatenblad, doperwt – een belangrijke rol gaat spelen in geuren. Ze heeft gelijk gekregen. Een goed voorbeeld en ook een eau de cologne/splash: Cucumber (2007) van Marc Jacobs die dit jaar opnieuw in productie is genomen.

EAU DE RHUBARBE ÉCARLARTE HERMÈS 2Trouwens, het adjectief écarlate – klinkt très intéressante et très charmante, maar betekent niet meer en niet minder dan rood. Maar dan wel op niveau. Kijk nog even goed, en wellicht herken je ‘onze’ chique variatie op rood: scharlaken.

De rabarber in Eau de Rhubarbe Écarlate openbaart al haar typische kenmerken. En is ook typisch Nagel: hip, modieus en ‘vegan’ – onverwachte melanges toegankelijk gepresenteerd. De opening: rabarber vers getrokken uit de grond tijdens de ochtend vol van schaduw. Dat ruikt ‘mineraal’, naar water, druppels, vocht en behoorlijk ‘knetterend’.

Het hart: rabarber vers gesneden. Ofwel, het groene, het wrange, het zure, het krokante, het tranen in de ogen oproepende presenteert zich nu. Alsof je zelf net je tanden er in hebt gezet. Met op de achtergrond een helder-frisse aquanoot plus een suggestie van bloemen. Ik houd het op (rode) roos. De basis: als gekookte rabarber. Dus flink geprutteld in een pan, zacht, zoet en fluwelig gemaakt met suikerachtige moleculen die worden verenigd in witte musk (het klassieke component). Mooi: je krijgt zowel het groene als het rode van rabarber opgediend.

Een ‘gevaar’: na het verrassende effect kan het vervolg als onbestemd overkomen. Dan geeft Eau de néroli doré een meer tevreden, een meer Hermès-gevoel.

EAU DE NÉROLI DORÉ HERMÈS 2

 

OMNIA PARAIBA BULGARI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 22, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET O, GEURENALFABET P. Een reactie plaatsen

‘EEN ECHO VAN DE REGENBOOG’

PLUS INGREDIËNTEN-MOOIMAKERIJ VOOR COLEUR LOCALE

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 22/03/16

Neus: Alberto Morillas

Model: Edita Vilkevičiūtė

Pas op: long read!

ELIZABETH TAYLOER BULGARIIk zag afgelopen weekend bij toeval op Youtube een documentaire uit 1987 over de veiling van de juwelen van Wallis Simpson, de vrouw voor wie Edward VIII de troon van Groot Brittannië opgaf (het leven over deze ex-koning en zijn double divorcé is vorig jaar door Madonna verfilmd). En toevallig daarna de uitzending van de juwelenveiling van Elizabeth Taylor in 2011. Beide vrouwen waren fervente verzamelaars, of beter gezegd: zorgden ervoor dat ze plenty juwelen plenty cadeau kregen. Opvallend: opbrengsten van beide veilingen werden gedoneerd aan instellingen die onderzoek doen naar aids-medicijnen. Boeiend: de meeste sieraden werden speciaal voor ze gemaakt in een tijd dat Cartier, Van Cleef & Arpels, Bulgari en al die andere juweliershuizen nog vrij van mondiale marketingdrift waren.

Hun clientèle was in zekere zin beperkt, maar puissant rijk. Veel bewaard gebleven rekeningen waren handgeschreven, alles ademde nog een vanzelfsprekende, soort van understated luxe. Contact zoeken met Jan en Jannie met de Pet daar dachten juweliershuizen niet aan. Kwam niet in ze op. Hoe anders is het nu. Sterren en celebs van toen en nu worden als ‘ambassadrices’ door juweliers ingezet om de hardwerkende massa het gevoel te geven dat die met gekochte items uit de aller goedkoopte lijnen – zoals geuren – onderdeel is van deze (voor de meesten onder hen altijd) onbereikbare blijvende wereld van verfijnd vakmanschap, pronkende luxe én heerlijke extravagantie.

OMNIA BULGARIDat wordt weer eens bevestigd met Omnia Paraiba. Is geïnspireerd op een zeldzame blauw-groene edelsteen: de in Brazilië gedolven paraiba-toermalijn. Ook hier: je kunt je de steen wellicht niet veroorloven, maar met de geur ben je, waan je je toch onderdeel van. Voor kwaliteit in de maten tussen 3.00 en 5.00 karaat schommelt de prijs rond $ 10.000 per karaat. De steen werd ‘pas’ in 1987 ontdekt in het noordwesten van Brazilië, daarna in Nigeria en Mozambique. De juwelenbranche had in eerste instantie zijn bedenkingen – men dacht dat de kleur die zijn kleurenspectrum dankt aan koper gemanipuleerd was. Not! Bulgari was zo gefascineerd door de schakeringen van laguneblauw, aquamarijn en turkoois omdat het zo treffend de ‘ontmoeting’ tussen de lucht, de zee en het plantenrijk symboliseert. Meer poëtisch: het is volgens Bulgari een echo van de regenboog. Het inspireerde de juwelier niet alleen tot nieuwe sieraden, maar ook tot de deze Omnia-geur.

Ja, en dan komt de marketing om de hoek kijken. Moet een type vrouw bij bedacht worden, moet een setting bij bedacht worden. Aan jou de eer het aantal clichés te tellen. De vrouw: passievol, sensueel en vrolijk. De setting: een weelderige tuin waarin de geur als een sieraad ligt verborgen. De bedoeling: een eerbetoon aan vrouwelijkheid. De geur: fris en fruitig. Geur en sieraad: benadrukken de sensualiteit en natuurlijke elegantie van de draagster. Maar jeetje, wat een grote hoed draagt Edita Vilkevičiūtė in de tweede clip: ze ontneemt zichzelf hierdoor het uitzicht op het natuurschoon van Brazilië. Maar jeetje: wat weinig toermalijn om haar nek en handen zo fijn. Ook vreemd in de eerste clip wordt Omnia Paraiba gepresenteerd als een ode op Braziliaanse vrouwelijkheid, maar Vilkevičiūtė is Litouwse van geboorte…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Brazilië werd natuurlijk niet voor niets gekozen denk ik. Want ondanks de recente – onvoorziene – turbulente politieke en economische spanningen, staat het land de laatste tijd extra in the picture door het wereldkampioenschap voetbal (vorig jaar) en de olympische spelen van dit jaar. Dior voelde dat in 2012 geur-technisch al aan met Escale à Parati. Omnia Paraiba is eveneens completamente Brazilië-geïnspireerd.

Maar ik heb wel mijn bedenkingen bij de opgevoerde ‘typisch’ Braziliaanse ingrediënten. Zo wordt de Braziliaanse maracuja voorgesteld als ‘het gele zusje van de passievrucht’. Maar de markieza (Nederlands), maracujá (Portugees), maracuyá (Spaans) is gewoon de vrucht afkomstig van de passiebloem (foto). De soort mag anders van kleur of vorm zijn, het ‘geur-effect’ is hetzelfde: rijp, zoet, zwevend tussen (licht alcoholische gestemde) pruim en sinaasappel met een licht-bittere ondertoon.

BLUE CURACAONog zoiets: zoek je ‘in het Nederlands’ op het www naar Braziliaanse gardenia, dan kom je – hoe toevallig – direct terecht bij Omnia Paraiba en vervolgens bij Michael Kors’ White (2014). Hier komen we niet verder mee. Engels ‘dan maar’. Bij brazilian gardenia geeft Google als eerste de naam van een grill-restaurant. Er volgt geen enkele verwijzing naar een gardeniasoort die Brazilië als oorspronkelijke habitat heeft. Als naam bestaat de Braziliaanse gardenia wel maar geeft niet een opvallend andere geur. Wat voor zoveel variaties van bloemen geldt.

En de iets ‘verder op’ geplukte bittere sinaasappel uit Curaçao bestaat niet echt. Wil zeggen: wordt op het eiland lahara genoemd, maar is niet de bittere sinaasappelboom, maar de sinaasappelboom die daar in 1527 vanuit Spanje werd geïntroduceerd. Alleen bleek die niet in het klimaat en de grond van de Cariben te aarden; de zoete vruchten veranderden in een oneetbaar bitter product (zelfs de geiten, niet de beroerdsten, lusten er geen pap van). Decennia later (exacte datum verloren) kwam men er achter dat de gedroogde schillen – nu bekend als Curaçaoschillen – van de inmiddels verwilderde bomen wel een aangename smaak hadden. Extractie-experimenten leidden tot de nu beroemde likeur curaçao (ook gebruikt in recepten van diverse Belgische (wit)bieren.

Dit opgemerkt hebbende: Omnia Paraiba is vanzelfsprekend aangenaam – zal eens niet zo wezen – én een erg toegankelijke geur. Eerder girly-girly dan vrouw-vrouw. De reden? Het bevat ondanks alle ‘mooimakerij’ van de opgevoerde ingrediënten toch alle nu noodzakelijke smaakmakers die door de jongste doelgroep in het masstige-segment als zomers wordt ervaren: aqua-fris, fruitig, bloemig met een lichte gourmand-nasleep. Qua compositie moet ik denken aan de talrijke, compositorisch vaak ingenieuze uitstapjes in de Cariben van Escada maar minder plat.

Omnia Paraiba borrelt en sprankelt in de opening met een cologne-kick: een mix van citroen en de genoemde bittere sinaasappel uit Curaçao lichtelijk tropisch gemaakt – lees zwoel-zoet – door ‘het gele zusje van de passievrucht’. Dan het hart volgens het persbericht: ‘Het romige zonnige karakter van gardenia met de exotische fruitige bloemennoten van de passiebloem – geeft grote diepte’. Tja, van diepte is niet echt sprake.

De typische kenmerken van de gardenia (inderdaad romig maar ook vol, sensueel, ‘diva-achtig’ met een kruidig hintje) komt niet echt uit de (Braziliaanse) grond. Dit is een gardenia die mee wordt gezogen in de stroom van een rivierendelta – licht, bloemig met een lichte dosis exotiek doorgegeven door de passiebloem. Gourmand-effect is nog steeds verplichte kost in geuren die succesvol willen zijn: cacoa dus. Zorgt voor een poederige warmte vastgehouden door vetiver (maar die ruik ik eigenlijk gezegd niet zoals ik vetiver ken).

Zoals zo vaak: op papier een interessante combinatie die alleen voor mij niet uit de tropische verf komt. Ik bedoel: hadden de ingrediënten een Gemme-behandeling gekregen (naam van Bulgari’s parfumnichelijn) dan had je een über-sensuele gardenia geroken ‘geplukt’ in de zinderende zwoelte van het Amazone-gebied. Smeulende door passievrucht zoetgemaakte regendruppels die onvoorbiddelijk de gardenia oplichten en laat verzwelgen in geroosterde cacoabonen smeulend op de rokerige noten van vetiver.

Ter vergelijk de impressies van Alberto Morillas himself: ‘Samengesteld rond de schil van bittere sinaasappel en fruit met een sensuele textuur, zoals maracuja versterkt door bruisend cacao, combineert dit parfum verse, knapperige pittige noten met de onderscheidende geurtonen van de passiebloem en Braziliaanse gardenia. Aanzienlijk voluptueuzer, romiger dan Europese gardenia gebruikte ik het alsof ik aan het schilderen was met waterverf: in navolging van combinaties van roze, groen, geel en blauw, gebleekt door de tijd zoals op de oude koloniale huizen. Een uiterst elegant patina dat men overal ziet in het noordoosten van Brazilië’.

En over de sfeer en vrouw, leest hij volgens mij van een door Bulgari gedicteerd spiekbriefje: ‘Ik wilde ook mijn reactie op de krachtige impact van deze alomtegenwoordige natuur drukken, de ongelooflijke kracht van de golven, de uitgestrektheid van de schitterende blauwe zee en de aanwezigheid van het bos, zo mysterieus en magisch. Vetiver was nodig om dit diepgewortelde facet, het sublieme aspect van deze immense weelderige en wilde tuin, op te dragen aan een archetypische vrouw met een betoverende sensualiteit’.

BULGARI EDITA VILKEVICIUTE

ORRIS & SANDALWOOD – COLOGNE INTENSE – JO MALONE LONDON

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 20, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NICHE. Een reactie plaatsen

‘PEPERIRIS’, ‘IRISPEPER’

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 20/03/16

Neus: Pierre Negrin

IRIS & SANDALWOOD JO MALONEIk heb me een paar jaar geleden ingeschreven voor de Franse nieuwsbrief van Jo Malone omdat ik benieuwd was hoe ik als ‘vaste klant’ benaderd zou worden. Nou, dames en heren, ik kan jullie één ding melden: als andere huizen dezelfde actieve parfumpolitiek zouden voeren en je ‘abonneert je op vijf’; dan heb je daar een dagtaak aan. Ik krijg gemiddeld twee mails per week waarin mij allerlei suggesties worden gedaan om maar zoveel mogelijk te genieten.

Trefzeker: Jo Malone weet dat ik een man ben, dus krijg ik voornamelijk cadeausuggesties. Kun je nagaan hoe fijngefilterd webshops tegenwoordig zijn. Maar je moet maar net zin hebben in deze bijna overdaad-schaadt-aanpak. Wat kies ik nu voor mijn vriendin, vrouw, tante en de buurvrouw die mijn aquariums in de gaten houdt tijdens mijn afwezigheid? Ik bedoel maar: Christine Nagel – nu naar Hermès overgestapt – maakte in haar jaren als ‘nose in residence’ bij Jo Malone (2010-2015) 25 geuren. En dan te weten dat je die ook allemaal kunt layeren. Where do I begin? Ik heb ze allemaal niet geroken. De reden? Geen tijd voor. Ik loop af en toe, als ik toch in de buurt ben, de in shop-in-shop van Jo Malone in Amsterdam (de Bijenkorf) en Brussel (Senteurs d’Ailleurs) binnen. De laatsten die me olfactorisch zijn bijgebleven, maar niet heb besproken: Peony & Blush Suede (2013) en Birch & Black Pepper (2015). De reden? De onverwachte en goed werkende combinatie.

Dat ligt met Iris & Sandalwood anders. Hier komen twee ‘mega-klassieke’ ingrediënten samen die door Jo Malone in de spotlights worden gezet. Puur is de eerste geliefd om zijn bloem-zachte, poederige-aardse noot met een ingehouden sensualiteit. Geen cliché romantische ‘bloem’ zoals de roos, eerder staat de iris voor chic en klasse. Voor sandelhout gelden bijna dezelfde kwalificaties. Ook sensueel, maar eerder vol, romig, ‘diep’ en, als je zo wilt, vrouwelijk in vergelijk met cederhout en guaiac.

WAT IRIS IK EIGENLIJK?

Erik-Zwaga-Geurengoeroe-Pierre-Joseph-Celestin-Redout-Iris-PallidaAangenaam: Orris & Sandalwood bewandelt niet hetzelfde pad van de zoveel pure irisgeuren die het afgelopen decennium zijn verschenen – de bekendste: Infusion d’Iris (2007) van Prada. En refereert ook niet aan de ‘groen-koele’ iris-klassiekers zoals N° 19 van Chanel (1971) en Serge Lutens’ Iris Silver Mist (1992). Ook niet aan de gourmand-benadering van Geurlains L’Heure Bleue (1912).

En dat komt door de ‘droogte’. Vooropgesteld: Orris & Sandalwood is meer iris (tekening) dan sandelhout, en wordt gestuurd door een ingrediënt die deze droogte stuurt: zwarte peper. Waarmee de geur ook opent: niet als een ‘nieswolk’ maar eerder als gemalen peper dat tijd krijgt om te drogen, maar wel heel aanwezig. En dat komt natuurlijk door de iris; die zuigt de peper in zich op en temt het als het ware en laat zijn kenmerkende noten ‘verbloemen’ door ‘iets’ dat zweeft tussen jasmijn en viooltje. Het duurt even voor de rol van peper is uitgespeeld, en de iris door kan blijven bloeien om langzaam maar zeker in te dalen in de houtachtige basis van sandelhout.

Die is voor mijn gevoel eerder strak dan romig. Ondanks de toevoeging van een ‘vanille-infused’ amber, die hoewel warm en vloeiend is, toch droog blijft. En dat komt dus ook door de iris, die nu zijn hout- en aardachtige noten meer benadrukt. Met op de achtergrond nog steeds een zweem van peper – ik zou de geur Orris & Pepper hebben genoemd.

Mijn indruk: Orris & Sandalwood is ‘gender free’, neigend naar mannelijk in vergelijk met andere, recente Jo Malone-geuren. Kan als saai overkomen, in de zin van dat je niet in een wervelwind van vrolijke en ‘vrouwelijke’ impressies terechtkomt. Mocht jij dat ook als vrouw vinden, dan ben je bij Jo Malone aan het goede adres, want het is een perfecte basis voor layeren. En daar helpt Jo Malone je graag mee.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE VELVET ROSE & OUD JO MALONE MOOD

PROMENADE DES ANGLAIS – LES PARISIENNES – GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 17, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Een reactie plaatsen

SEASIDE RENDEZ-VOUS

EEN AQUA ALLEGORIA MET MEERWAARDE

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 17/03/06

Neus: Thierry Wasser

Van zo’n naam krijg ik alleen al goede zin. Dan zal het met de inhoud ook wel snor zijn. In gedachten zie ik me zelf rond promeneren, maar dan wel in een 19de eeuwse setting. Als een ‘dandy warhol’: wandelstok, haar gepommeerd, strak kostuum, een mouchoir besprenkeld met de geur. Én vanzelfsprekend begeleid door mijn valet die me met een parasol beschermt tegen de zon. Exentricité oblige! Dit vintage-gevoel komt natuurlijk door de presentatie – de geur zit in de beroemde abeille-flacon waarvan in 2013 de160ste verjaardag werd gevierd.

Promenade des Anglais is trouwens geen fantasienaam: zo heet nog steeds het beroemde wandelgebied in Nice langs de kades waar de 19de eeuwse well to do-Engelsen hun tweede, derde of vierde huis hadden om de somberheid van hun vaderland te ontvluchten. Nu heet het La Prom en is niet alleen populair bij Engelse flaneurs: op zondag is het een geliefde bestemming voor hele – lokale – families.

Heel lang werd de wereld van het Europese gedeelte van de Middellandse Zee olfactorisch opgeroepen met een blend van citrus- en aquanoten begeleid door ‘lokaal’ groen en hout. Rond 2000 voegt zich daar een ‘nieuw’ ingrediënt bij die een extra dimensie toevoegt: de vijg. Natuurlijk in gang gezet door Dyptique’s Philosykos in 1996 en door Hermès letterlijk geklonken aan het Méditerranée-gevoel met Un Jardin en Méditerranée in 2003.

PROMENADE DES ANGLAIS BOTTLEDit is niet de eerste keer dat Guerlain de vijg prominent opvoert: in 2008 deed Jean Paul Guerlain het himself met Maria Salamagne (en Sylvaine Delacourte naar wordt beweerd) in Fique – Iris. En die iris is ook prominent present in Promenade des Anglais.

Mijn indruk hierdoor: Promenade des Anglais is in feite een Aqua Allegoria, maar dan met diepgang. De speelsheid en het ongecompliceerde karakter (uitgangspunt van Aqua Allegoria) krijgt in de basis een sterkere sillage waardoor de totaalimpressie zich rijk-geschakeerder aandient.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Iets aangenaams dat zeker. Alleen ruik ik meer dan alleen bergamot, vijg en iris. Blijkt ook als je goed door ruikt: het is een voorjaarsguirlande van fris-fruitige en bloemige noten die worden gewikkeld in een cocon van iris. Mooi in de opening: het groen-wrange, groen-zwoele, groen-zoete karakter van de vijg wordt versterkt door zwarte bes en viooltjesblad. Knisperend zoet. En de iris lijkt ingepakt door een ‘Guerlinade’, want een diffuse bloemenblend van roos, mimosa, lelietje-van-dalen en viooltje dient zich aan. Zoet, honing-poederig, fris-knisperend en ‘zuurtjes-zoet’. Heel Guerlain, dus elegant is de basis, want de witte musk wordt hier verzacht door iris en heliotroop.

Ook hier weer ‘grappig’: het vermelden dat alle ingrediënten ‘van de zuiverste kwaliteit zijn’. Hé allo, bien sûr c’est Guerlain, hein! Opvallend in deze: in oude persberichten maakte Guerlain hier nooit gewag van – verondersteld vanzelfsprekend.

‘Eerlijkheid’ gebied te zeggen: de prijs is ‘parfum-pittig’, 125ml € 205,00. Terwijl je voor een Aqua Allegoria-flacon met hetzelfde volume € 89,00 betaalt. Voor ‘mijn gevoel’ was het logischer geweest wanneer de verkoopprijs somewhere in between was geweest. En hoe komt het toch dat ik bij het horen van Promenade des Anglais dit nummer van Queen door mijn gedachten zweeft: Seaside Rendez-vous…

PROMENADE DES ANGLAIS MOOD

MISSONI MISSONI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 16, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

STRANGE I’VE SEEN THAT FACE BEFORE (VERY RECENTLY)

SWEET FLOWERS

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 16/03/16

Neus: Quentin Bisch

Model: Elisa Sednaoui

Foto- en videografie: Paolo Sorrentino

Concept & realisatie: Angela Missoni

In de parfumerie kun je natuurlijk heel vaak knipperen met je ogen van verbazing. Niet alleen om het wonderschone, maak eveneens puur om het inhoudelijke: ‘Maar, maar… deze lijkt als twee, wat zeg ik, drie, vier, vijf en nog veel meer druppels op die, en die en die, en die… Ook qua sfeer en boodschap kunnen de ‘Verenigde Parfumeurs’ er wat van. Mocht een Beste Kopie Van Het Jaar-prijs bestaan, dan zou de nieuwe geur van Missoni direct bij de kanshebbers horen, worden genomineerd.

Want toen Geurengoeroe vervolgens het model en vervolgens de flacon zag, kon hij even alleen nog maar denken aan de ‘doorstartgeur’ van Roberto Cavalli: Robert Cavalli (2012). Ligt dit nu aan Geurengoeroe, maar dit is toch een kwestie van kortetermijngeheugen, gebrek aan kennis over wat er speelt in de markt en/of een gewoon ‘what-you-can-do-I-can-do-better’-benadering van de business.

MISSONI MISSONI BOUTEILLEIk zeg: oordeel zelf. En wat ik nog vreemder vindt: de promoclip. Gemaakt door een van de meest getalenteerde regisseurs uit Italië op dit moment, maker van La Grande Belleza (2012). Die maakt zich er wel erg gemakkelijk van af wat mij betreft – de overeenkomsten met de filmfeeststemming zijn talrijk, de uitvoering is alleen minder uitbundig en minder goed gespeeld: model speelt actrice.

Maar nu ruim baan voor het idee achter de geur. Angela Missoni wou een geur voor de sensuele en uitbundige vrouw – ze is niet de enige in de parfumerie. Ze preciseert: ‘Ze is vol zelfvertrouwen, ze draagt deze geur zoals ze met haar lichaam in een jurk glijdt, en hiermee haar levendigheid en charme verhoogt’. Ze is niet de enige. Ook altijd vleiend om als vrouw te horen, lijkt me; maar dit praatje wordt voornamelijk gebezigd in de reclamewereld: ‘Ze is een nieuwsgierige vrouw die lak heeft aan conventies en vooringenomen ideeën’.

Als je heel goed, maar dan ook heel goed kijkt, zie aan de flacon dat Angela Missoni zich heeft laten inspireren door de wereldberoemde glasblazers van Venetië (of eigenlijk van het nabijgelegen eiland Murano). Resulterend in een ‘uniek, kostbaar, tijdloos en hedendaags object’ – toe maar! – met kleurgradaties overlopend van paars naar fuchsia en groen – zoals Missoni’s onvergelijkbare stijl.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Missoni in een notendop: een soft floriental die eigenlijk een variatie op een nu nog steeds populair thema is dat Chanel met Coco Mademoiselle (2001) introduceerde: een overheersende gezoete jasmijn-roosconstructie met een subtiel gourmandrandje (meestal fruit drijvend in vanille).

PETALIA

De voor mij nieuwe neus Quentin Bisch volgt hetzelfde spoor met dit verschil dat Missoni wat luchtiger van aard is in het hart door naast een fruitige roos haar schalkse zus ‘Pioentje’ toe te voegen. Wordt niet door deze twee rozen ‘zelf’ opgeroepen, maar door petalia (een synthetisch molecuul dat ruikt naar een fruitige roos en pioenroos). En voor het jasmijneffect werd maholia gekozen: een zachte bloemennoot met jasmijnondertoon).

De geur komt klassiek op gang met een ook al een beetje gezoete citrusmix. In dit geval: bergamot, limoen en citroen. Maar al heel snel verdwijnen de bloemen in de zoete basis. Hier niet vanille, maar melkig sandelhout en vanille-achtige tonkaboon. Op het eind nog een scheut ambroxan voor de nodige sensualiteit.

Al doorruikende vermoed ik dat in Missoni nauwelijks natuurlijke ingrediënten zitten – iets wat versterkt wordt door het gezoete citrusintro. Zou dit dan een van de oorzaken kunnen zijn dat het overgrote deel van de jeugd van tegenwoordig maar niet echt kan wennen aan de klassieke eau de cologne – daar spettert de citrus vanaf.

MISSONI MISSONI MODEL

 

BLACK MUSK THE BODY SHOP

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 14, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

ZOETHOUDERTJE

MISLEIDENDE ‘INGREDIËNTENDECLARATIE’

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 14/03/16

Neus: Cécile Matton, Ralf Schwieger

BLACK MUSK TBS 1White Musk (1981) van The Body Shop stinkt zoals je wilt, in vergelijking met andere witte musk-geuren, uren in de wind. Dan verwacht je van Black Musk – als witzwart-contrast – dat je die met een zakdoek voor je neus moet aanbrengen.

Ik mocht ooit in Versailles in de Osmothèque ruiken aan echte musk afkomstig van het muskushert uit de Himalaya: een zakdoek was niet afdoende. Het was een precisiebom met alle geuren die je – nu volgt een vrije associatie – in de dierentuin opsnuift bij gekooide, nog steeds met uitsterven bedreigde diersoorten: meuren kun je le(u)ren. Ik wankelde letterlijk. Lekker is niet het woord, eerder het besef dat je tegen wil en dank, tegen wil en stank, in contact bent met de ‘woest-aantrekkelijke’ kracht van geur als lokmiddel – die het moschus–hert als zodanig ook gebruikt.

Black Musk valt dan behoorlijk tegen (voor de animale musk-liefhebber), valt dan behoorlijk mee (voor de katoengeplukte witte musk-fan). Maar, als Black Musk één kleur heeft, dan is het voor mij paars. Want ik heb geen associaties met musk, eerder met een ‘fruitchouly’ – het nu zo populaire geurgenre dat héél véél fruit combineert met een houtachtig fond. En een fruitchouly wordt meestal met de kleur paars geassocieerd.

The Body Shops’ toelichting vind ik dan ook niet kloppen: ‘De meest duistere, sensuele musk-variant van alle’. Niet dus. ‘Je wordt gelokt door de zoete akkoorden’. Dat klopt! En hoe! Wordt vervolgd met ‘terwijl het krachtige hart je
 zal overrompelen. Musk is één van de sterkste feromonen uit de natuur, en wij hebben de meest duistere, cruelty-free musk met de zoetste ingrediënten – dat klopt nog een keer – uit de natuur gecombineerd voor een super sensuele, krachtige musk-geur’. Staat leuk en hip: cruelty-free, maar dat is feitelijk elke musk verwerkt in een geur vanwege de puur – verplichte – synthestische opbouw.

BLACK MUSK TBS 2En op ‘uit de natuur’ valt trouwens wel wat af te dingen. Peer wordt synthetisch samengesteld. Heliotroop idem. En: zwarte vanille bestaat niet – of je moet de gefermenteerde peul bedoelen, maar die is donkerbruin. Is die zwart dan is die over zijn (b)ruikbaarheidsdatum heen. Zwarte musk evenmin, net zo min als groene, paarse en roze musk. Is een fantasienaam om de consument te sturen.

Daarnaast vind ik de toelichting over bepaalde ingrediënten verwarrend. Patchoeli wordt voorgesteld als balsemachtig. Not! Patchoeli is kamfer- en bosachtig. Vetiver is aards fris. Niet ‘chocolate-like’ – dat is juist eerder patchoeli, want die heeft ‘van zichzelf’ een gourmandachtige, zoetige noot. Om die te benadrukken moet je het wel pushen met harsen. Ook vreemd dat zoethout – een van de meest gebruikte ingrediënten in de parfumerie ‘op de achtergrond’ – wordt omschreven als ‘afrodisiacum, een mysterieus gourmandakkoord’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

BAMBINELLA PEERZoals gezegd: een echte een fruitchouly behoorlijk girl-girly geïnterpreteerd. Met andere woorden: heel veel fruit met bloemige tussennoten eindigend in een houtachtige basis. Er werd niet voor de bambinella-peer gekozen vanwege het specifieke aroma. Alle peren ruiken hetzelfde in geuren, het gaat er om waarmee je ze omringt. Wel omdat de bambinella door zijn kleine maat zo schattig oogt en daarom binnen no time in Groot-Brittanië ‘uitgroeide’ tot een van meest populaire soorten. En die wordt in grote hoeveelheden in de opening verwerkt in Black Musk waardoor het moeilijk is om de roze peper en de bergamot eveneens te onderscheiden. Kwestie van je neus er goed in zetten.

Wat je op een gegeven moment wel goed ruikt is de poederige heliotroop die door de ylang-ylang een iets bloemiger uitstraling krijgt. Maar het gaat vooral om de basis. Logisch: hierin bevindt zich de ‘zwarte musk’. Maar wat ik voornamelijk eerst ruik, is het zoethout dat eerst mooi linkt met de heliotroop, om vervolgens een houtachtige noot te ontwaren die doet denken aan een heldere, van zijn kamfernoten ontdane patchoeli – versierd met een door veel vanille bedekte, licht gepoederde musk. En die is niet zwart, maar zoet, gourmand-zoet.

Het verbaast me niet dat Black Musk goed loopt, zoals een medewerkster van The Body Shop-winkel me op het Zuidstation in Brussel onlangs meedeelde. Want meisjes en jonge vrouwen hebben, door het overaanbod van fruitchouly’s, inmiddels geleerd die erg lekker te vinden.

BLACK MUSK TBS 3

HORIZON DAVIDOFF

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 11, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET H, Uncategorized. Een reactie plaatsen

IN DE SCHADUW VAN DE ADELAAR

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 11/03/06

Neus: Jacques Huclier, Olivier Pescheux

Model: Simone Bredariol

Fotografie: Arnaud Uyttenhove

Er zijn geuren waarvan je meent dat die zo in het collectieve bewuste zitten vast gebeiteld, dat die nooit uit gebruik zullen raken. Mag soms even tegenzitten, maar een revival zit er om de zoveel tijd wel in. Horizon (1993) van Guy Laroche bijvoorbeeld, decennialang een populair verjaardag- en Vaderdagscadeau. Niet te moeilijk qua inhoud, niet te artistiekerig qua presentatie. De rust die het campagnebeeld uitstraalde in combinatie met de naam, gaf je een prettig-chique gevoel als burgerman. En toen-in-ene-was-ie-verdwene. Trouwens, alle geuren van de ooit zo populaire Laroche stroomden naar het afvoerpetje. Andere tijden, andere zeden, niet andere namen.

Was blijkbaar te koop. Ik ga er vanuit dat Davidoff het voor een zacht prijsje heeft overgenomen van L’Oréal. Wat ik interessant vind: de nieuwe interpretatie. Stond Horizon eerst voor rust en kalmte in de buurt van een ‘stilstaande’ zee, nu staat het voor ambitie, ‘voor de man die zijn doelen realiseert, zijn top bereikt, zijn horizon zoekt’ in een ruig-droge, desolate omgeving. Het persbericht lezende, krijg ik het gevoel alsof het geschreven is zo ongeveer tegelijkertijd met die van Laroche’s Horizon.

Want: so nineties. Want: which way is up? ‘Hier staat hij. Ver van de gebaande paden. Voor hem strekken, in een eindeloos landschap, de bergen zich uit tot de hemel… Hij kijkt vooruit, zijn blik gefocust op een punt in de verte. Snel en zo vrij als een adelaar klimt hij van rots naar rots. Met beide benen stevig op de grond weet hij precies waar hij heen gaat. Wanneer hij de top bereikt, worden rondom hem nieuwe panorama’s zichtbaar. Zijn geest is helder, zijn ogen scherp, zijn blik vastberaden. Hij haalt diep adem, strekt zijn armen uit in de wind en draait zijn gezicht naar de zon. Vanuit dit stille moment tussen hemel en aarde borrelt een krachtig gevoel van vrijheid in hem op. Hij is waar hij wil zijn. Hij heeft het totale overzicht’.

Dat Horizon toch anno nu is, blijkt uit de sfeer en styling van het geheel. Het model is niet jaren negentig klassiek-braaf gekleed in driedelig. Meer ‘casual friday’: aantrekkelijk met warrig haar, katoenen shirt en afgedragen boots is hij – na een cursus yoga-mindsetten volgens mij – ‘doordrongen van een intens gevoel van kalme energie en innerlijke kracht’. En dat komt handig van pas als Simone Bredariol tijdens een zandstorm in extreme hitte, zichzelf en de natuur overwint en hierdoor zijn doel hoog boven de wereld bereikt – zijn horizon. Met een adelaar die hem als een schaduw volgt – voel de symboliek.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE ROZEMARIJNBLOESEMNa twee geuren, waarin de Davidoff-man zat gevangen in clichés rondom mannelijkheid, gepresenteerd in gadgets die de man van nu echt niet weer wil, maar nog steeds inclusief variaties op de homesite worden aangeboden – Champion (2010) en The Game (2013) – kiest het nu voor het zekere voor het onzekere: dus klassiek, dus vertrouwd met een hedendaagse twist.

Ook wat compositie betreft. Een korte blik: Horizon is een kruidig-aromatische geur met houtachtige finish gewikkeld in een zoete huls. Een vergezicht: het vrijbuiteridee wordt opgeroepen met een knallende opening van klassieke (grapefruit) en moderne (gember) noten. Denk qua kleur aan geel die langzaam maar zeker transformeert tot groen door rozemarijn (foto) in het hart: ‘aqua-fris’, licht-bloemig met de stugge groenheid van de puntig-scherpe naalden. Groen wordt langzaam maar zeker bruin: droog-fris vetiver en kamfer-droog patchoeli, die – ‘Hè-uh, meneertje Davidoff, mag het effe ook wat hippigs krijgen?’ – in plaats van tonkaboon en vanille – Davidoff : ‘Wordt direct geregeld!’ – een gezoet laagje krijgt van cacao.

Veilige klassieke chic. Alleen, om de geur te ‘begrijpen’ heb je het verhaal natuurlijk niet echt nodig. Is er ‘meer voor de sfeer’. Trouwens, op bezoek bij www.zinodavidoff.com/fragrances/for-him kwam ik een voor mij nieuwe geur tegen waarvan ik dacht: ‘Breder neerzetten, bekend maken, want leer wordt heer en meester in de parfumerie, en past zo perfect bij het Davidoff-dna: Leather Blend. Als je die naast Horizon aanbiedt, dan ben ik benieuwd wie met de eer gaat strijken.

HORIZON DAVIDOFF FLACON