‘BOREBERRY’
VERY VERY EASY GOING BURBERRY
Jaar van herlancering: 2016
Laatst aangepast: 03/05/16
Neus: Francis Kurkdjian
Model: Josh Whitehouse ‘accompanied by’ Amber Anderson
Foto/videografie: toe maar! Oscarwinnende director Steve McQueen
Muziek: een heel geëmotioneerde Benjamin Clementine
‘Flaconontwerp’, concept & realisatie: Christopher Bailey?
Zonder het te weten worden de parfumconsumenten vaker bij de neus genomen dan ze in de gaten hebben. Gebeurt vaak wanneer een merk wordt doorverkocht. Het gevolg: veel klassiekers en oude bekenden worden door de nieuwe eigenaar bij het oud vuil gezet: ‘Bedankt voor niets!’ Zoals bij Van Cleef & Arpels. Zoals bij Dolce & Gabbana. Zoals bij Trussardi. Zoals bij Marc Jacobs. Bij Burberry is hier géén sprake van. Meer van: snel een paar bij produceren die nog beter – kan het? – het Burberry-dna incorporeren. In het mister-departement van Burberry betekent dat dus na Britt Rhytm (2013), Mr. Burberry.
Tis niet waar: geïnspireerd op de ‘iconische zwarte trenchcoat’. Kwist niet dat de zwarte uitvoering al deze status had gekregen, ook niet van wie. En is geïnspireerd op – here we go again – Londen: ‘A city of great contrasts. Traditional yet irreverent, elegant without being pristine’ – geldt inmiddels voor elke Europese metropool.
Maar die trenchcoat-link is eigenlijk heel slim moet je dan zeggen, want vormt de mannelijke tegenhanger van My Burberry (2015). Samen vormen ze een heel leuk stelletje dat je in de promotieclip terugziet. Ja, die is erg mooi gemaakt moet je dan zeggen met oog voor detail en zo, maar ondertussen zo slaapverwekkend-wake-me-up-before-you-go-go’-saai in zijn voorspelbaarheid.
En de very serieuze stemming van zanger vind ik niet in lijn met de stemming van het zogenaamde intieme portret van het very beautiful younge koppel dat aan het voor-, tijdens- en nagenieten is van een short stay in, ja goed geraden, Londen. ‘Mr. Burberry’ is Josh Whitehouse, ‘My Burberry’ is Amber Anderson. Laatste vind ik een klap, echt niet leuk, in het gezicht van Kate Moss èn Cara Delevinge. Deze twee blijven toch de echte ‘My Burberry’s’ voor mij. Gaat-ie looser er zo maar met een ander vandoor… je kunt ook niemand meer vertrouwen. Behalve in deze op…
WAT MR. BURBERRY IK EIGENLIJK?
… Francis Kurkdjian (foto). My Burberry is van zijn hand, Mr. Burberry ook. Hij zegt hierover: ‘Heeft de structuur van de klassieke aromatische varengeur die zoveel beroemde geuren heeft geïnspireerd, maar deze is geheel hergemodelleerd en geremastered om een radicaal, hedendaagse creatie te introduceren – zowel in verhoudingen, zowel in ingrediënten’.
Ik zeg – en ik mag het omdat ik hem persoonlijk goed ken: ‘Franciske, call my bluff’. Want hij speelt blufparfum. Wat hij beweert is niet waar. Zo moest ik bij de eerste whiff eentweedrie denken aan Colonia Club (2015). Hoewel de composities in details en accenten verschillen gaan ze uiteindelijk toch gelijk op: van hesperide-fris, naar kruidig-groen, naar houtachtig-clean in de basis. En die van Acqua di Parma is lang niet de enige.
De grapefruit in de opening spettert tegemoet – toch knap hoe neuzen dat tactiele, tastbare gevoel weten op te roepen – je proeft bijna de bijtende druppels.
Deze frisheid wordt geleidelijk groener. Eerst door kardemon. Daarna ‘bitterder’ door dragon. Daarna door ‘een idee van’ berkenblad. Het hart is vol ‘gebleekt’ jong hout. Geen cederhout dat decennia door de zon is ‘gerijpt’ en ‘uitgediept’, maar een boompie na kortstondige groei geveld door de houthakkersbijl. Je ruikt de er op besprenkelde nootmuskaat goed. Gaat beschaafd over een houtachtige basis: een mix van sandelhout, vetiver en guaiac. Vooral de wisselwerking tussen laatste twee bepaalt de toon. Blijft behoorlijk lang resoneren voor een cleane finish het overneemt.
Alleen: de gehoopte en verwachte verdieping, verrijking blijft uit – zoals de eerste grijze haren op de kuif van een 35plusser. Met wat fantasie kun je stellen dat de Mr. Burberry even onvolwassen is als zijn protagonist: easy come, easy go. Een crowdpleaser van de eerste orde met geen enkel verrassend effect. Voorspelbaar klassiek.
Stoort me, aangezien Burberry zich als modemerk steeds exclusiever, ‘volwassener’ exposeert. Of werkt Christopher Bailey – nog in dienst bij Burberry? – ondertussen aan een nichelijn. Wil je nu serieus worden genomen als highend luxelabel dan moet je Armani, Boss, Cartier, Chanel, Bulgari, Dior, Dolce & Gabbana, Ford, Givenchy, Hermès, Prada, Saint Laurent, Van Cleef & Arpels, Zegna en al die anderen achterna.
En wil je je verbazen en/of verheugen hoe serieus de crew dit project neemt. Zoek op http://www.youtube.com naar the making of Mr.Burberry. Heel bescheiden The art of Film getiteld.
Ik was best wel verbaasd toen L’Eau d’Issey pour Homme Eau Fraîche bij mij thuis werd afgeleverd. Ik bedoel: deze klassieker staat hoewel voorzien van een kruidig en houtachtig fond toch bekend als ode aan de kracht van water. Moet het frisser? Kan het nog frisser?
‘Grappig’: terwijl Issey Miyyake de pure vetiver in de basis van Eau Fraîche als ‘een overheerlijke echo van het origineel’ ziet, heb ik dat meer met de kruidigheid. En dan met name de wrang-groene noten van bittere kruiden zoals kardemon, salie en dragon.
Niet iedereen is het me eens dat ondanks de toegenomen geurverschijningsfrequentie bij Etro de kwaliteit en het dna van het merk geen kwaad wordt gedaan. Sterker, ik vind de laatste edities excellent. Kun je niet van alle merken beweren – we noemen slechts Dior. Sauvage (2015): op alle fronten cliché en niet in lijn met het merk. Om maar te zwijgen van de afgelebberde pornochic ‘allure’ van Poison Girl (2016).
Moet me wel van het hart dat ik het citaat van Borges niet helemaal passend vind – er wordt immers gesproken over wat volgt op de nacht, niet de nacht. Als de mensen bij Etro iets meer hadden ‘bloemgelezen’ in Borges’ oeuvre waren ze wellicht op deze regels uit dit gedicht – Nog een gedicht over de gaven – gekomen: ‘Voor het mysterie van de roos. Die kleur uitdeelt die ze zelf niet kan zien’.
Ter voorbereiding op de nieuwe Hermessence – met de sierlijk getooide naam Muguet Porcelaine -, een duik in de Belgische wereld van het lelietje-van-dalen. Of beter gezegd: de Frans-Belgische. Want in tegenstelling tot de Lage Landen, heeft het meiklokje daar nog steeds een sterk levende symbolische waarde als boodschapper van het voorjaar. Wordt traditiegetrouw geschonken op de Dag van de Arbeid – 1 mei dus.
Zoals wellicht ook bekend is het lelietje-van-dalen ‘une fleur muette’. Ofwel, een ‘dove bloem’. Wil zeggen: de geur kan niet uit het klokje geëxtraheerd worden. Aan de parfumeur de schone taak dat aan de hand van natuurlijke en synthetische ingrediënten te doen.
Moet Geurengoeroe bijna meedoen met een trend! Hellup! Bij het overlijden van een ‘DWDD’-persoonlijkheid met wereldomspannend bereik in populariteit een bijdrage ‘in geur’ leveren. Mijn bespreking van David Bowie’s 
Wat ik rook was een vol-klassieke, vol-vrouwelijke witte bloemenmelange, een ‘prinsesheerlijke geur’ die niet door de compositie, maar door de boodschap juist aan kracht zou hebben gewonnen als die ‘Prince-androgyn’ werd gepromoot. Not dus. Kocht de geur dus niet. Ik heb 3121 een half jaar geleden weer geroken op een rommelmarkt in Brussel. Ik dacht nog de flacon te kopen – meer leeg dan vol – maar de verkoopster vroeg € 50,00. Dikke doei madammeke!
Het leven is een reis hoor je mensen wel eens, eigenlijk heel vaak heel veel mensen, zeggen. Bekijk de interviews van Oprah Winfrey met de famous & celebs: het was me toch een reis om te komen waar ik nu ben, maar elke afgelegde kilometer – for bad, for good – was de moeite waard. Het heeft me gebracht waar ik nu ben.
Wat mij triggert: het idee van zijde. Want hoe meer me ik in de geur verdiep, hoe goed dit beeld blijkt te kloppen. En het is nodig om de naam van de geur bij de beoordeling met je ‘mee te nemen’.
Wel, daar ging ik, voor de gelegenheid verkleed als een nondescript burger… Bij de Di-drogist bijna om de hoek hadden ze er nog niet van gehoord. C’est pas vrai! Dan Delhaize, ongeveer een kilometer verder. Daar wel: stond zelfs een tester. Wordt blijkbaar gewaardeerd: ik pakte het laatste exemplaar € 7,99. Krijg je 100 ml voor. Heb het bonnetje bewaard en stuur dat natuurlijk naar de producent. Was getekend en met vriendelijke groet Geurengoeroe. En ik heb eigenlijk al weer te veel betaald, gezien de acties op internet.
Maar, we kunnen er van uitgaan dat de neus geen enkel druppel pure oud-essence heeft gebruikt. Is ook niet nodig. Dat bewijst 
Behalve in streken waar het al eeuwenlang wordt gewonnen, zoals de midden jaren negentig in gourmandkringen herontdekte fleur de sel van Guérande in Bretagne. Het wordt verkregen uit verdampingsbassins aan de Atlantische Oceaan. Als deze zich met zeewater vullen, verschijnt na verloop van tijd een flinterdun, uitgekristalliseerd vliesje op het water, het zogenaamde fleur de sel dat met een ‘lousse’ van het water wordt geschept.
Rem l’acqua is natuurlijk een ‘massniche’ crowdpleaser van de eerste orde. Niet mis mee. Reminiscence zegt het zelf: ‘Gemakkelijk te dragen en ideaal voor de zomer’. Maar ook hier: de volstrekte natuurlijke indruk die de compositie geeft, en dat terwijl zout en met name de zandlelie een synthetische oorsprong hebben.
Het lijkt er steeds meer op dat nieuwe nichehuizen de plaats innemen van beroemde persoonlijkheden met een parfumlijn. De laatste mega-über-celeb die met veel bombarie werd gelanceerd in 2012 – voor haar werd zelfs een virtueel, in real life niet te traceren parfumhuis opgericht -, Lady Gaga verdween met haar 
Hij besluit Maison Incens op te richten als eerbetoon aan zijn vader die hem een manuscript schenkt: ‘tekeningen op leer en geparfumeerde verhalen’. Sterker, Maison Incens is de olfactorische handtekening van dit manuscript. De collectie is geïnspireerd op een ‘fantasiemaatschappij waarin de communicatiecodes zijn gebaseerd op parfums en het leven wordt bepaald geuren’.
Ze vormen de perfecte tussenschakel die garandeert dat het oudh niet al te pats-boem explodeert – zoals zo vaak het geval is bij oudh-geuren. Nee deze oudh is beschaafd en laaft zich aan de vijg. Waardoor een spannend contrast ontstaat die goed samengaat: groen en de hier zich licht apothekersachtige gedragende oudh die ‘op het einde’ omringd wordt door sandelhout, amber en musk. Met bijna hetzelfde effect als in Cuir Erindil.
Cuir Erindil, Figue Aoudii en Figue Eleii worden gepresenteerd als genderfree. Dat geldt dan wel voor mannen en vrouwen die niet denken in de stereotype indeling in de parfumerie. Want Cuir Erindil kun je als mannelijk interpreteren, Figue Eleii als vrouwelijk. Tabac Licorii daarentegen wordt ‘puur voor de vrouw’ gepresenteerd.
Ook ‘alleen’ voor de vrouw: Musc Kalirii. Is de meest klassieke van de vijf. Wat een heerlijke beschaafde geur! Waarvan je hoopt dat de draagster hem zonder schroom voluit opspuit, waardoor Musc Kalirii als een aura schijnt. Prettig om dat in de directe omgeving te ruiken. Nog prettiger: in haar hals te verdwijnen. Niets aanstellerigs.
De inspiratie voor Nebula I en Nebula 2 komt letterlijk van heel heel ver: ‘Space the final frontier’ – een olfactorische Star Trek. Oorspronkelijk was het Latijnse woord nebula – nevel of mist – een verzamelnaam voor allerlei omvangrijke kosmische objecten.
Met Nebula 2 land je op een imaginaire planeet die overeenkomsten met de aarde vertoont toen die nog gevrijwaard was van de ingrepen van de mens: eindeloze oerbossen badend in een koude, lichtblauwe lucht gevuld met mineralen, van net ontdekt ‘groen’, elektrisch geel, intens ‘chiaroscuro’ en metaalachtige schitteringen’.
Hiervoor verantwoordelijk volgens mij: de citrusnoten – grapefruit, kaffierlimoen, kamille, limoen, yuzu – plus anijs, galbanum (foto), liatrix, kamille, kardemon en salie. Prettig dat ik hier de bloemen wel detecteer: jasmijn en gardenia die alleen geen kans krijgen zoet te bloeien omdat ze besprenkeld zijn door strobloem en nootmuskaat.
GEURENGOEROE 