IMPERIAL TEA – ASIAN TALES – BY KILIAN, ASIAN GREEN TEA – ACQUA ORIGINALE – CREED

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 6, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET I, NICHE. Getagd: , , . Een reactie plaatsen

JASMIJNTHEE & ‘VIOOLTJESTHEE’

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 05/010/14

Neus: Calice Becker, Olivier Creed

Concept & realisatie: Kilian Hennessy, Creed

THEEPOTNet zoals met Sacred Wood zijn door de naam en de producent verwachtingen hoog gespannen: Imperial Tea verscheen tegelijkertijd in de Asian Tales-lijn. Keizerlijke thee – hoger kun je niet reiken. Of je moet een theegeur willen creëren ter ere van de wel of niet bestaande entiteit ‘boven ons’ die miljarden mensen met verschillende religies aanhangen: Thé Divin.

Maar het is van Kilian Hennessy bekend: onbescheidenheid is een deugd niet eigen aan hem. Vind ik wel geinig en tegelijk irritant. Want zijn zogezegde over the top luxe – vind ik nog wel meevallen – omringd door een aura van parfum- en romantiekclichés doet hem en zijn fervente aanhangers wel eens vergeten dat het in de nicheparfumerie om de inhoud zou moeten gaan.

IMPERIAL TEA BY KILIANEn – Geurengoeroe gaat weer zeuren – thee in een geur, dat hebben we nu toch wel gehad? Van luxe (Bvlgari) tot very mainstream (Yves Rocher). En – Geurengoeroe wordt iets milder, komt door de thee – het lijkt er op dat theegeuren nu twintig jaar na de introductie pas echt worden begrepen. Want ‘uitvinder’ – Bvlgari – gaat zijn thee-extracten opnieuw in de etalage zetten (en werkt aan een nieuwe variatie).

In dit licht is Imperial Tea ‘vanzelfsprekend’ en de eerste theegeur van Creed ook: Asian Green Tea. Creed zegt: ‘Born from Olivier’s appreciation of Japanese art and culture of the Far East, Asian Green Tea opens with green, golden notes evoking the landscape of Malaysia, one of his favorite Eastern destinations’. Net zoals Imperial Tea is ook Asian Green Tea een zeer toegankelijk, om niet te zeggen gemakkelijk. Voor iedereen bekend met het theegeuren-concept een ‘feest der herkenning’ en – dus misschien – een teleurstelling.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Is Geurengoeroe dat ook? Nee, niet echt. Hij is mild gestemd door de thee… Alleen verrassend, dat is teveel gezegd. Maar schrik niet, Imperial Tea is heerlijk, licht, zonnig, dorstlessend en tegelijkertijd ‘warm’ met de onmiskenbare geur van jasmijn en thee. Op zijn site is Kilian Hennessy zeer kort en krachtig in de omschrijving: ‘The olfactive impression of an authentic Jasmine tea’. Ik vind die van Lucky Scent lichtelijk overdreven: ‘The result is an Oh-my-God-this-is-it!, jaw-droppingly realistic rendition of the steam rising from a fresh cup of the finest jasmine tea’.

Mijn onderkaak gaat er niet van hangen, mijn mindset glijdt wel direct in een soort van Happinez-flow. De opening is als een jasmijnregen die met bakken uit de hemel valt. Interessant: dit is een waterjasmijn maar geen hedione, daarvoor is de jasmijn te puur. Komt door de combinatie van jasmijn en bergamot die vervolgens een thee-toets krijgt die zweeft tussen groene thee en lapsang souchong.

ASIAN GREEN TEA CREED

Maar het knappe: Caliche Becker gebruikt om dit op te roepen niet deze ingrediënten maar maté – met zijn donkergroene, kruidige noot en linkt dit heel lichtjes met hout – guaiac. De heldere, crispy toon wordt in de basis voortgezet met witte musk die gelukkig niet te overheersend wordt doordat het verpakt is in viooltjes – en die hierdoor de zoetheid van de inmiddels jasmijnthee geworden geur versterkt.

Ook mooi: hoewel licht en sprankelend van toon heeft Imperial Tea geen cologne-effect. Daarvoor is de geur te ‘vol’ en te bloemig in zijn lichtheid. Alleen de geur is bijna te simpel voor de statuur van By Kilian. Als je Thé Vert (2003) van Yves Rocher layert – met bijvoorbeeld zijn Tendre Jasmin (2008) ervaar je hetzelfde gevoel. Kostentechnisch alleen een ander plaatje.

Bij het ruiken aan Asian Green Tea was mijn eerste reactie ‘citruswater’. En dat komt door de cologne-uitbarsting. Eén en al hesperide-vreugd: mandarijn, citroen, bergamot en petitgrain. Laatste twee met hun meer fris-bloemige noot gaan op in het hart van heliotroop waarvan de vanille-amandel zoetheid wordt versterkt door viooltje en roos. Leuk: de zwarte bes geeft het geheel een onverwachte sprankelende zoetige frisheid waardoor de groene thee, hoewel duidelijk present, minder thee wordt. Asian Green Tea is eigenlijk een zoete bloemengeur opgelicht door groene thee in plaats van andersom.

De basis van sandelhout, amber en witte musk houdt de compositie vast zonder dat je je het beseft. Het zoete bloemenhart blijft kloppen en niet ‘pruttelen’ iets waarmee je een theegeur eerder associeert. Maar ook hier: meng Yves Rochers Thé Vert met April Violets (2014) van Yardley of een eenvoudige Violettes de Parme-cologne en je creëert hetzelfde effect.

SACRED WOOD – ASIAN TALES – BY KILIAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 4, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Getagd: , , . Een reactie plaatsen

MILKWOOD

OFWEL, HET HEILIGE HOUT VERTAALD MET AL ZIJN BEPERKINGEN

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 04/10/14

Neus: Caliche Becker

Concept & realisatie: Kilian Hennessy

SACRED WOOD BY KILIANZo’n naam trekt natuurlijk de aandacht. En zonder me eerst in de achtergrond verdiept te hebben, vroeg ik me af: wat beschouwt Kilian Hennessy nu als heilig hout? Hars dat druipt van bomen (wierook, mirre), oudh (heeft-ie al meerdere malen gekapt), cederhout, guaiac?

Of toch, het meest voor hand liggende: sandelhout. Los daarvan: intense houtgeuren zijn nu een minitrend bij voornamelijk mannengeuren in de masstige-sector. Is dit een anti-reactie of juist een voorbereiding op oudh? Neem Intense He Wood van Dsquared (2014). Neem de eau de parfum-versie Chanels Blue (2014). Neem Thierry Muglers A*Men Pure Wood (2014).

We ruiken aan de geur. En het is – ik buig nederig in verering – sandelhout! Had ik natuurlijk wel verwacht door het adjectief Sacred. Flauw om te zeggen: ‘Alweer een!’ Ik heb me er inmiddels bij neergelegd dat elk goedlopend (neo)nichemerk zijn eigen variatie wenst te geven op klassieke (en dus nu) populaire soloparfumingrediënten.

Mijn probleem met Sacred Wood schuilt in de verantwoording van Kilian Hennessy. Calice Becker werkte al lang aan een noot die de complexiteit van dit heilige hout moest reproduceren: warm, roosachtig, rokerig, romig en met kruidige facetten. In principe voorzien als basis, had haar compositie zo’n mooi en perfect effect dat Kilian Hennessy het goed genoeg achtte voor zijn laatste uitgave in zijn Asian Tales-lijn.

De inspiratie: Hennessy werd meegesleept door het verhaal van Savitri en Satyan uit het Mahabharata-epos (betekent ‘India de Grote’). Dat staat diepzinnig en ‘intello’ zoals de Fransen het zeggen, want het is een enorm omvangrijk religieus/filosofisch werk uit de Indiaase literatuur. Het vormt samen met de Ramayana een belangrijke pijler van het hindoeïsme en bevat in zijn meest uitgebreide versie meer dan 100.000 verzen waardoor het bijna vier keer zo lang is als de bijbel en zeven keer zo lang als de Ilias en Odyssee. Zou hij het van a to z hebben gelezen…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

SANDELHOUT WORTEL

Er zijn veel discussies gaande op internet omtrent het nieuwe sandelhout. Ik zeg het nog maar een keer: de ‘neushoorn onder het hout’ uit India mag na decennia van illegale en ongecontroleerde kap alleen nog maar gebruikt worden voor religieuze ceremonieën en reli-houtsnijwerk (met name de wortelstelsels – zie foto). De bulk komt nu dus uit Australië.

Twee soorten: de uit India afkomstige echte sandelhoutbomen (Santalum album) die down under gekweekt worden en het originele Australische sandelhout (Santalum spicatum) in verschillende variëteiten. Het grote probleem: de bomen worden te vroeg gekapt waardoor het hout niet de zo intens gewenste, ‘godzalige’ diepte krijgt. En ondertussen hebben verschillende grote geurproducenten hun eigen synthetische soort ontwikkeld waarvan sommige very close to the real thing zijn. Polysantol (Firmenich), Ebanol (Givaudan) en Fleursandol (Symrise) en bijvoorbeeld Santaliff (IFF) die vaak worden gecombineerd met het echte Australische sandelhout.

Wat schenkt By Kilian ons? Ik kan niet anders zeggen: een romig, eerder melkachtig sandelhout dat voor mij alleen te blank en te transparant is. Niet echt af. Opvallend: de opening stemt hoopvol. De milky noten zijn verrijkt met een pittig-krachtige, duidelijk waarneembare komijngeur die eigenlijk nooit de compositie verlaat. Mooi. Boeiend: de toegevoegde (oranje) wortel die voor een lichte zoete toets zorgt.

En het sandelhout (of ‘sandelhout’?) krijgt versterking van cederhout en een fluweelzachte omlijsting door elimihars. Alleen, de mystieke sensatie – iets wat je door de naam en de ‘producent’ verwacht – ontbreekt. Zit de geur langer op de huid dan ervaar je meer melk dan hout, komt het in de buurt van de Indiase chai. Sacred Wood is een zeer zachte sandelhout-ervaring voor diegenen die ‘the real sacred thing’ nooit (ter plekke) hebben geroken.

Waarom zeg ik dit? Ik heb in India ooit een metalen flesje (5ml) gekocht met puur sandelhoutolie (een attar). Ik rook het op een lokale markt in Madurai. Echt of namaak? Who cares? Het leek het alsof ik werd ‘opgelicht’ – de intense, niet zwoele, maar eerder serene sfeer van intens zacht ‘gekneed’ hout, ‘room’, roos en een ondefinieerbare kruidensluier was overweldigend in al zijn ‘stilte’, bijna religieus.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE BY KILIAN LOGO

 

MYRRH CASATI – SIGNATURE COLLECTION – MONA DI ORIO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 1, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

LA GRIFFE DE MONA DI ORIO: MONAESQUE

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 01/10/14

Neus: Melanie Leroux

Flaconontwerp: Ateliers Dinand

Fotografie: Petrovsky & Ramone

Concept & realisatie: Jeroen oude Sogtoen

MYRRH CASATI MONA DI ORIO DETAILHet is volgens mij een van de meest vreselijke beslissingen die je moet nemen. Hoe als direct betrokkene – familie, vriend, collega, zakelijk leider, mecenas – verder te gaan na de plotselinge dood van een jong kunstenaar. Sluit je het atelier, richt je een stichting op met als doel zijn werk en ideeën levend te houden?

Jeroen oude Sogtoen was het bijna allemaal, en we weten inmiddels: hij ging verder zonder Mona di Orio. Eerst aarzelend: twee ‘nieuwe’ geuren – Violette Fumée en Eau Absolue (beide 2013 en onderdeel van Les Nombres d’Or) en geleidelijk meer vanzelfsprekend en uiteindelijk onontkoombaar. Het is nu tien jaar geleden dat hij met Mona di Orio begon. De lat werd hoog gelegd: het parfumhuis moest de Guerlain van de toekomst worden. En ondertussen kwam niche in een stroomversnelling.

Geen dag voorbij, zo lijkt het, of een nieuw nichehuis meldt zich, of een doodgewaand huis wordt gereanimeerd. Een goed en noodzakelijk moment voor Jeroen oude Sogtoen om Mona di Orio een nieuwe, onderscheidende ‘griffe’ te geven nog beter aansluitend bij de wereld waar ze zo van hield – het interbellum. De periode tussen de twee wereldoorlogen waarin het Europese parfum zijn eerste hoogtepunt bereikte mede geholpen door de art nouveau en art deco. Dat zie je terug in de nieuwe vormgeving: rond en sierlijk maar met een strak logo en een beeldtaal in zwartwit. En nu een nog duidelijker verwijzing naar de Hollandse wortels: ‘Amsterdam Paris Unconventional Parfum Traditions’.

CASATI MAN RAY

Om wat de geuren betreft niet alleen in verwondering terug te blijven kijken – weest verheugd Lux en Nuit Noire (beide 2004 en vallen nu in de Signature Collection) worden opnieuw en ongewijzigd uitgebracht; andere volgen – besloot Jeroen oude Sogtoen nieuwe te ontwikkelen met jonge neuzen die de filosofie van het huis onderschrijven – in één woord ‘Monaesque’, ofwel de handtekening, griffe, van Mona di Orio. De eerste proeve: Myrrh Casati, samengesteld door Melanie Leroux.

Casati verwijst naar de achternaam van Marchesa Casati (1881-1957). Volgens Wikipedia ‘an eccentric Italian heiress, muse and patroness of the arts in early 20th-century Europe. As the concept of dandy was expanded to include women, the marchesa Casati fitted the utmost female example by saying: ‘I want to be a living work of art’.’ Laatste is altijd een gevaarlijk en aanstellerig uitgangspunt – zie de handel en wandel van Lady Gaga. Maar dergelijke vrouwen zijn altijd een inspiratiebron voor kunstenaars: zo hebben velen Casati vereeuwigd. Niet de minsten: Giovanni Boldini, ‘onze’ Kees van Dongen, Man Ray (zie foto) en Augustus John. Interessant en logisch: excentriekelingen komen altijd one way or another met elkaar in contact. In de villa die Casati in 1910 in Venetië betrok – Palazzo Venier dei Leoni – is nu de Peggy Guggenheim Collection te bezichtigen.

Casati’s leven werd één keer verfilmd: A Matter of Time (1976) met Ingrid Bergman in de hoofdrol. Hoogste tijd dat het opnieuw wordt gedaan – haar dochter Isabella Rosselini? – om een nieuwe generatie kennis te laten maken met deze ravissante muze. Het volgende klinkt toch erg aanstekelijk voor een filmscene: ‘For a summer of drug abuse on the island of Capri, she packed a wardrobe of black Morticia gowns, dyed her hair green and paraded through the village streets with a crystal ball, followed by a retainer in gold body paint’ – Scot D. Ryersson, The Marchesa Casati: Portraits of a Muse.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

MONA DI ORIO MYRRH CASATIMyrrh Casati is helemaal in lijn met de gedachtenwereld van Mona di Orio: duister en excentriek. Laatste niet als excuus om op te vallen, maar wel om het krachtige karakter van de geur te symboliseren.

Maar Mona di Orio staat ook voor licht – garandeert dat geuren niet ‘dichtgeplakt’ raken, dat het de donkere onderlaag laat resoneren. Clair obscure dus. Moet toch gezegd: weinig licht te bespeuren als je de ingrediëntenlijst ziet: roze peper (Schinus molle), kardamon, safraan, zoethout, benzoïne, mirre (zie foto), wierook, patchoeli, cypriol, nagarmotha en guaiac. Eigenlijk alleen de eerste twee komen hiervoor ‘in aanmerking’ en als je het goed interpreteert: mirre. En toch… bij de eerste spray meen ik door de energieke roze peper en kardemon heen een whiff Cuir (2010) te ruiken met zijn nog steeds eigenaardige rokerig-ruwe noot met zeepachtige toets.

Het is dus wierook. Verschijnt voor mij als een dreigende, donkere wolk die langzaam aan zachter, vloeiender en melkachtig wordt – door mirre. Interessant: een light gourmandtoets, een light likeurtoets opgeroepen door zoethout veredeld door saffraan. Waarom spookt dit door mijn hoofd: ‘Myrrh, myrrh on the wall who’s the fairest of them all?’ In the end niet alleen mirre.

Myrrh tree oleo-resin Ethiopia. Ermias DagneWant deze hars wordt mooi ingepakt door benzoïne die de zoetige, melkachtige toets als het ware ‘verfluweelt’. Waarom spookt steeds door mijn hoofd: ‘Voor het zingen de kerk uitgaan?’ Het antwoord: wederom mirre. Garandeert dat de wierookwolk niet te ‘overwhelming’ wordt en het droge hout in de basis zich kan ontwikkelen, kan smelten.

Nu de – onmogelijke – vraag: wat zou Mona di Orio van deze exercitie hebben gevonden? Ik denk dat ze iets in deze ‘soft oriental skin scent’ gemist zou hebben. Een onverwacht ingrediënt – net zoals ze zelf met oud heeft gedaan en waar naar sinds kort dit parfum ook naar wordt vernoemd: Oudh Osmanthus (2011) – waardoor je mirre op een andere manier krijgt voorgeschoteld. Waardoor mirre onontkoombaar wordt. Onontkoombaar: een omschrijving zo passend bij Mona di Orio’s onorthodoxe eigengereidheid.

RUIK&VERGELIJK

Mirre, ‘pure’ mirre blijft een echt niche-ingrediënt met een legendarisch verleden (denk aan de drie wijzen die Maria en Jozef bezochten om de veronderstelde ‘king of peace’ te eren) en met een enorme olfactorische rijkdom. Vandaar dat ook:

Serge Lutens La Myrrhe (1995)

Keiko Mecheri Myrrhe & Merveilles (2002)

Annick Goutal – Les Orientals – Myrrhe Ardente (2007)

Parfums Générale – Huitième Art – Myrrhiad (2011)

Von Eusersdorff Classic Myrrh (2011)

Guerlain – L’Art et la Matière – Myrrhe et Délires (2012)

Giorgio Armani – Armani Privé – Myrrhe Impériale (2013)

NEW LOGO MONA DI ORIO

 

 

 

 

 

MAG EEN PARFUMEUR EEN POLITIEK INCORRECT PARFUM MAKEN?

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 30, 2014
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, ZOU VERBODEN MOETEN WORDEN OF NIET?. Getagd: . Een reactie plaatsen

PERFUME UGLY REARS ITS HEAD?

Misschien een rare vraag: kan een neus ook fout zijn? Niet in de zin dat hij bijvoorbeeld alleen maar baggergeuren produceert en die ‘doorverkoopt’ als luxe, maar dat hij die maakt in opdracht van ‘personalities’ waarvan op het moment dat hij beantwoordt aan het verzoek met een beetje googelen er snel zou achter komen dat de opdrachtgever niet helemaal zuivere koffie is. In dit geval: Gulnara Karimova.

Onder intimi bekend als Guli. Een – zogenaamd – veelzijdig talent: zakenvrouw, stijlicoon, juwelendesigner, modeontwerpster, diplomaat, professor, zangeres (haar alterego Googoosha), filantrope, goede doelen-beschermster en – laat ik het niet vergeten – dochter van de Oezbeekse dictator Islom Karimov. En in die hoedanigheid is ze afgezant voor de Verenigde Naties van haar land. Was dit niet haar ‘chèr pappi’ geweest dan hadden we van dit übermultitalent waarschijnlijk nooit gehoord.

MYSTERIEUSEVan Islom Karimov is onder meer bekend dat hij schoolgaande kinderen verplicht om enkele maanden per jaar katoen te plukken (een van de belangrijkste exportproducten van Oezbekistan) en mensen in de gevangenis flikkert (waaronder Maksim Popov; hij kreeg zeven jaar) omdat hij informatie zou hebben verspreid over het stoppen van hiv-aids. En dat terwijl ‘the first daughter’ van Oezbekistan haar opwachting maakte als celeb tijdens het Cannes Filmfestival in 2012 tijdens een Cinema Against Aids-fundraisinggala.

Het kon niet uitblijven, aan haar ketting van successen rijgde ze een nieuwe: parfum. Niet een, maar twee. Een voor haar, een voor hem. De eerste heet Mysterieuse. Samengesteld door Betrand Duchaufour die hiermee de vrouwelijkheid en sensualiteit van La Gulnara heeft gevangen zo hij in een interview toelichtte. Maar dat niet alleen: ‘Ik ben waarschijnlijk de eerste man in de parfumgeschiedenis die heeft geprobeerd Frankrijk en Oezbekistan door parfum met elkaar te verbinden’.

En over de compositie: ‘Mysterieuse heeft noten van elke bloem die je in de Oriënt kunt vinden’. Marokkaanse roos, jasmijn en ylang-ylang dus. De mannengeur heeft een hoog ‘Julio-Iglesias-the-eternal-womanizer’-gehalte en reflecteert wat zoveel mannen willen zijn, maar slechts enkele lukt: Victorious. Hier voor wist Karimova de in zijn land – Turkije – wereldberoemde acteur Halit Ergenç te strikken als ambassadeur.

Betrand Duchaufour is hiermee – voor zover ik weet – ook de eerste neus in de parfumgeschiedenis die met dit project de eerste vraiment ‘faux fragrance’ heeft gecomponeerd. Sommige dingen doe je niet. Niet als neus, niet als mens. Helaas kan Gulnara Karimova niet echt genieten van de opbrengsten. Ze is onder mysterieuze omstandigheden verdwenen… het schijnt zo te zijn dat papa genoeg heeft gekregen van het te westerse blingbling-gedrag van dochterlief. Islom Karimov heeft haar onder huisarrest geplaatst en La Gulnara verkeert aldaar in de meest deplorabele toestand denkbaar – afgaande op berichten die ze vanuit haar ballingsoord wist te verzenden.

Ik dacht dat het niet erger kon wat politiek incorrecte parfums betreft. Verschijnt op de Facebookpagina van een oude – in de zin van een lang geleden ontstane vriendschap – vriendin een foto van een geur waar ook zo’n onappetijtelijk luchtje aan kleeft: Nostalgia pour Homme, een hommage op… Il Duce, beter bekend als Benito Mussolini. Wordt vervolgd.

GULNARA KARIMOVA

KNOT BOTTEGA VENETA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 29, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET K. Getagd: , . Een reactie plaatsen

TERUG NAAR DE – ITALIAANSE – KUST

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 29/09/14

Neus: Daniela Andrier

Ambassadrice: Julia Nobis

Fotografie: David Armstrong

Flacon: ‘geïnspireerd op de traditionele karaf van Venetiaans glas’

KNOT BOTTEGA VENETA MODELIs gewoon waar: een vreemde naam voor een geur – Knot. Voor een Bottega Veneta-ingewijde niet: zo wordt ook een geliefde clutch (zie foto onder) van het ‘when-your-own-initials-are enough’-luxelabelmerk genoemd met zijn karakteristieke sluiting in de vorm van een knoop.

Er wordt met Knot zelfs gesproken van ‘een eerbetoon aan deze iconische sluiting’. Lijkt me een beetje-behoorlijk overdreven. Het resultaat is er niet minder om: ‘Een flacon met de luxueuze uitstraling van de meest verfijnde juwelen’. Zie ik niet echt.

De inhoud, zo lezen we in het persbericht, ‘roept het beeld op van een reis naar de Italiaanse Rivièra. Tussen de weelderige heuvels ligt een huis, een toevluchtsoord voor de realiteit, met uitzicht op de glinsterende zee. Het interieur wordt verlicht door zonlicht dat door de openstaande ramen valt en een verkwikkende bries van zoutwater binnenlaat. Vermengd met de geur van pioenroos uit de tuin en heerlijk ruikende clementinebomen uit de nabij en veraf gelegen heuvels, gecombineerd met de geur van fris gewassen linnen. In de slaapkamer zit een vrouw, ‘gevangen’ in het moment die zowel geniet van tijd als ruimte – een duidelijke herinnering aan bepaalde samensmeltende details die je niet snel zult vergeten. Een ogenblik van vervoering, zolang je dit toestaat’.

Ik sta het toe. Vreemd dan weer wel: de campagne is gefotografeerd op locatie in New York. De bedoeling in ieder geval: ‘Het terughoudend en tegelijkertijd intiem overbrengen van een tijdloze sfeer’. Gepersonifieerd door Julia Nobis wiens – here we go again – gevoelsvolle, vrouwelijke schoonheid vele facetten kent: ‘Sterk maar ook kwetsbaar door haar aangeboren aantrekkingskracht en terughoudendheid’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE TONKABOON

De geur is minder donker dan de kleur doet vermoeden. Het is volgens Tomas Maier een vertaling van ‘een meditatieve pauze aan de kust door een unieke olfactorische belevenis die de geur van de Italiaanse kustlijn oproept’.

Laat dat maar aan Daniela Andrier over. Voor mij een van de meest getalenteerde neuzen van het moment omdat zij over de gave beschikt synthetische ingrediënten – onontkoombaar ook bij nicheparfums – zo te verpakken in natuurlijke essences waardoor het totaaleffect heel puur en vanzelfsprekend is. Ruik je vanaf het begin. Je waant je in een Italiaanse ‘citroengaard’ vlakbij de kust die de verfrissende, fruitige en prikkelende sensaties van mandarijn, limette, neroli en oranjebloesem combineert, voorzien van een licht ziltige noot.

Loop je verder door deze citroengaard, dan zie je (en ruik je dus) dat er ook zoet-zonnige lavendel bloeit – symbolisch voor het idee van pas gewassen linnen. En deze ‘stoffelijke’ ervaring is dus minder clean en ‘schoongewassen’ dan gewoonlijk door de toevoeging van pioenroos en roos. Ze geven Knot een vrouwelijke bloemigheid – elegant en chic – die in de basis wordt vastgehouden door tonkaboon (foto) en witte musk.

En de gave van Andrier komt vooral hier tot uiting: witte musk kan vaak doorslaan in het streven van neuzen naar een ‘pas gewassen’-effect waardoor die te scherp en teveel een ‘net-uit-de-wasmachine-op-negentig-graden-gedraaid-programma’-effect heeft. Want ‘haar’ tonkaboon maakt de witte musk zachter, vanille-achtig, meer poederig. Neem met deze kennis Knot nog een keer in je op en sluit je ogen: een denkbeeldig venster opent zich met uitzicht op…

BOTTEGA VENETA CLUTCH

DAHLIA DIVIN GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 28, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET D. Getagd: , . Een reactie plaatsen

VLOEIBAAR GOUD VOOR MODERNE GODINNEN – AGAIN!

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 28/09/14

Neus: François Demachy

Ambassadrice: Alicia Keys

Muziek: Alicia Keys

Fotografie: Tim Walker

DAHLIA DIVIN GIVENCHY MODEL De meeste huizen tappen uit dezelfde parfumvaatjes gevuld met verhalen over de evocatieve kracht van de magische vloeistof die ons – in het beste geval – laat dromen en verwonderen – en in het slechtste geval doet huiveren.

Een populair vaatje waar graag uitgetapt wordt, is waarin de link tussen parfum en couture ligt opgeslagen. Doet Givenchy ook met Dahlia Couture , sorry ik bedoel Dahlia Divin. Givenchy zegt: ‘couture en parfum delen dezelfde luxe, dezelfde aantrekkingskracht en dezelfde droom’.

Alleen merkt Geurengoeroe hierbij op: haute couture wordt tegenwoordig voornamelijk als pr-tool gebruikt om een parfum in een gunstiger licht te presenteren. Zo ontwierp Givenchy’s creative director, Riccardo Tisci, voor de muze van Dahlia Divin, Alicia Keys, een couturecreatie. Was niet nieuw voor beide: hij heeft al veel kostuums voor haar optredens ontworpen.

Alicia Keys: introductie overbodig. Ze wordt door Givenchy – een beetje overdreven – als goddelijk icoon gepresenteerd: ‘Charismatisch met een serene, stralende schoonheid verschijnt ze zoals we haar nog nooit eerder hebben gezien, als heldin van de Dahlia Divin-mythe’. Dat laatste moet nog blijken, als je uitgaat van de betekenis van mythe: ‘een heilig, overgeleverd verhaal van een volk over zijn herkomst en godsdienst’. Terwijl ze in het dagelijks leven ‘gewoon’ zangeres, songwriter, auteur, actrice, producent, regisseur is. En filantroop: ze co-oprichtte en is ambassadrice van Keep a Child Alive dat medische zorg aan kinderen met hiv in Afrika en India geeft.

Wat ik boeiender vindt: hoewel te chic gepresenteerd – dat kan ook! – en de presentatie me doet denken aan de recente, ‘all that glitters is gold’-campagnes van Diors J’adore (1999) en Alien Essence Absolue (2012) van Thierry Mugler, is de keuze voor een succesvol afro-american als ambassadrice gewaagd. Voor zover ik het weet is Givenchy het eerste couturehuis dat het aandurft. En wat mij betreft is Alicia Keys voor mij ieder geval aantrekkelijker dan het gothic-wereldvreemde model van het initiële Dahlia Noir (2011).

Bij het beschrijven van de flacon, vliegt Givenchy uit de bocht: ‘Alles straalt couture uit. Doet denken Givenchy’s meest luxueuze, vrouwelijke, perfect gestructureerde en rijk gedetailleerde jurken. Het tijdloze silhouet met pure lijnen en de subtiele afgeschuinde randen; het bevredigende gewicht van stevig glas (leuk omschreven). De stijlvolle (voor mij iets te lichte très plastic fantastic) dop met geraffineerde tinten van wit en beige. Het label met de naam van het parfum in sierlijke letters, die lijken gewoven van kostbaar garen’. En, natuurlijk, de gouden draad ‘die de hals van het parfum siert zoals een couture-juweel. Dit alles zet de toon voor het parfum dat er in huist’. En het Givenchy-logo in goud ‘is een detail van ultieme raffinage, is zelfs zichtbaar als je de flacon van de achterkant bekijkt’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE JASMIJNHeel veel goddelijks: ‘De goddelijke glans van deze zonnegeur streelt de huid met volumineuze aroma’s. De goddelijke kracht verheft vrouwelijkheid vanaf de eerste druppel. De goddelijke gouden tint van het parfum maakt het oneindig begeerlijk’. Vertaald in compositie: ‘Dahlia Divin onthult een aura van bloem- en houtachtige accenten’.

François Demachy: ‘Om de Dahlia Divin-vrouw te belichamen, creëerde ik een delicate en betoverende geur met kleurrijke en sappige akkoorden die doet denken aan de kindertijd. Daarnaast gaf ik de geur een zonnige noot om een waardig spoor te creëren voor zijn stralende en opmerkelijke muze’.

De opening begint nogal vaag omschreven: ‘akkoorden van goud fruit’ in combinatie met mirabel. Denk bij goud fruit gewoon aan een confituur-achtige sensatie: toefjes abrikoos, toefjes bes voorzien van een citrusfrisse bite die vervolgens ondergaat in de pruim. Die ook hier meer confiture is dan het pure, overrijpe fruit hangend aan de boom, klaar om gegeten te worden. Met een beetje fantasie een gouden opening dus die in het hart wordt voorgezet door een wit bloemenboeket met zonnig jasmijn (foto) als hoofdrolspeelster.

Opening en hart blijven lang met elkaar spelen voor de chypre-basis zich aankondigt. Nou een echte chypre kun je Dahlia Divin niet noemen. Daarvoor is het hout – vetiver en patchoeli – te blank, te zacht doordat het is gezuiverd van zijn aardse en bosachtige noten. Het is met name het melkige sandelhout die de toon zet.

Ik detecteer ook een witte musk-achtige noot, want ondanks de warme gouden gloed die de totaalcompositie oproept is Dahlia Divin clean en helder. Kom op François Demachy! Maak snel een extract dat het jasmijn een dierlijke richting geeft en laat het verzwelgen door hout en vallende bladeren – een echte chypre dus. Zoals bijvoorbeeld – denk ik, hoop ik – Chypre Caresse ruikt die zich bevindt in de dit jaar gelanceerde niche-reeks van het couturehuis: Atelier Givenchy.

DAHLIA DIVIN GIVENCHY BOTTLE

 

 

 

 

ROSE NOBILE ACQUA DI PARMA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 27, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET R, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

NATUURLIJKE ELEGANTIE MET EEN KLASSIEK-DEGELIJKE ROOS

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 23/05/14

Neus: ik vermoed François Demachy

Flaconontwerp: Acqua di Parma

ROSA NOBILE ACQUA DI PARMAAcqua di Parma in 1916 begonnen als een strak-elegante eau de cologne en tegen wil en dank – niet geplanned, celebritymarketing bestond toen nog niet – uitgegroeid tot cultcologne van Hollywood en gelijkgestemde oorden waar de rich & famous elkaar ontmoeten, is steeds klassieker aan het worden.

Sterker, als je er even door denkt – doe ik nu -, valt op dat het op een perfecte, veilige middenplek huisvest. Boven het huis zijn de nichemerken: Nobile 1942, Famarcia SS Annunzata, Profumi del Forte, Xerjoff, Lorenzo Villoresi en Santa Maria Novella – to name a few. Links zien we modernistische labels zoals Prada, Bottega Venetta en Bvlgari, rechts luxemerken die zich meer richten op massavermaak: Dolce & Gabanna, Versace, Giorgio Armani en al die anderen. En daaronder… vul maar in.

Kortom, Acqua di Parma als luxelabels straalt vertrouwen en degelijkheid uit doordat het zwaar op de Italiaanse culturele geschiedenis leunt (waar het zelf nog geen eeuw onderdeel van is, de niet-actieve jaren meegerekend). Met name in de Nobile-reeks: zeer klassieke interpretaties van zeer klasieke parfumbloemen die ‘speciaal’ voor Acqua di Parma bloeien in bijzondere, historische tuinen – ‘waar kunst en schoonheid elkaar vinden in perfect evenwicht’ – die Italië rijk is en.

Zo ook de nieuwe loot: Rosa Nobile. Dat is roos, roos, roos, roos, roos, roos, roos. Merk je ook aan de verantwoording: ‘Wanneer een roos ontluikt hangt er een vleugje poëzie in de lucht. De bladeren strelen hart en ziel van dichters die haar maar al te graag bejubelen met stralende woorden en beelden; ontelbare verhalen, sonnetten en liederen zijn aan haar opgedragen, haar mysterie en aan de manier waarop ze pure vrouwelijkheid symboliseert. De roos is een parel van elegantie: kleur, vorm en geur zijn door de natuur tot een perfect gesmeden. Een rozenknop is als een kelk vol emoties en wie die weet te vatten – een dichter, een vrouw – kan er een unieke en verwarrende schoonheid aan onttrekken’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het idee: een boeket vers geplukte rozen. Het bijzondere: de centifoliaroos gebruikt voor Rosa Nobile is beperkt qua opbrengst én biologisch (steeds vaker een ‘voorwaarde’ voor niche), want afkomstig van kleine rozenkwekerij in Piemonte in de buurt van Alba: 600 kilo in de ochtend geplukte bloemen resulteren uiteindelijk in een kilo absoluut.

En dat ruik je want deze roos – voorafgegaan door een fris-zoete opening van bergamot en mandarijn omringd door een pittige wolk van witte peper – heeft iets ‘groen-puur’, is zeepachtig. Dat kan ook komen door het toevoegen van geranium, die niet in de ingrediëntenlijst wordt opgevoerd maar vaak wordt gebruikt om roos nog meer naar roos te laten ruiken en haar tegelijkertijd een frisse ondertoon te geven.

De roos bloeit trouwens niet solifleur, want Rosa Nobile ruikt meer naar een klassiek bloemenboeket waarin de roos weliswaar de hoofdrol speelt, maar om haar meer te laten leven, meer lucht te geven wordt omringd met andere bloemige noten. In dit geval zoetig viooltje, bloemig-transparante pioenroos en voorjaarsfris lelietje-van-dalen. En deze weelde wordt netjes vastgehouden in een beproefde basis: cederhout uit Virginia, grijze amber en musk. Het enige moderne aspect is de ‘pepernoot’ in de opening.

LOGO ACQUA DI PARMA

 

 

 

 

 

WODE BOUDICCA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 26, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET W, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

WAR PAINT, WAR PERFUME

GEEN PEPPERSPRAY MAAR PERFUME PAINT

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 26/09/14

Neus: Geza Schoen

Concept & realisatie: Zowie Broach, Brian Kirkby

Model: Geurengoeroe

Te koop bij: www.perfumelounge.nl

Het is nu bijna onmogelijk nog in de parfumerie op te vallen – in 2008 ook al. Wat was er nog niet gedaan? Een geur die even kleurt terwijl je hem sprayt. Nee, Lady Gaga was in 2012 niet de eerste met haar zwarte ‘claim to tame’: Fame. Boudicca ging haar voor. Wode is blauw – de Paint-versie (de Scent-versie is de geur zonder kleur). Waarom? Zit natuurlijk een heel verhaal achter, want Boudicca is kunst, dus moeilijk en daardoor vanzelfsprekend niche – expres gedaan lijkt het wel.

Want Boudicca is een avant gardistisch couturehuis – anno 1997 – uit Londen dat zijn experimentele, statement-mode met een hoog ‘alleen-geschikt-voor-musea-voor moderne-kunst’-exposities ook in Parijs tijdens de coutureweken ‘mag’ tonen. Deadly serious, lachen verboden.

De naam is dan ook niet zo maar toevallig gekozen: het is die van de mytische ‘warrior queen’ uit die goede oeroude geschiedenis van Engeland, lang voor Robin Hood het de heersers moeilijk maakte. Het verhaal gaat dat haar stam – de Iceni uit West England – als het ten strijde trok ‘war paint’ op hun gezichten schilderde to scare the shit out of the enemies.

Daar komt ook de naam van de geur ‘vandaan’: woad is een diepblauw plantenextract verkregen uit de bladeren van Isatis tinctoria, dat meer bekend is als dyer’s woad. In zijn ruwe vorm heeft het een modderachtige wazige kleur dat alleen bij blootstelling aan zuurstof blauw wordt. Dat verklaart dus de tijdelijke ‘Yves Klein’-kleur van de geur.

Niet iedereen was daarvan onder de indruk: Boudicca werd na een lange, verwoestende strijd – dat wel – door de Romeinen verslagen in 64 n C. En toen, heel flauw, pleegde ze zelfmoord door op wat dolle kervel te kauwen (dat ‘vanzelfsprekend’ in de geur zit verwerkt). Maar dat deed je toen. Was een kwestie van eer – iets waar sommige bevolkingsgroepen zich ook nu nog op beroepen. Wel weer erg arty-farty is the slogan: ‘graffiti, the modern war paint, the most public of all art forms, while steeped in rebellion and anti establishment values’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

TSUGA JAPANSE DENEen boeiende geur. Niets blauw, maar eerder groen, donkergroen, ‘aards groen’. De opening: een intense kruidige noot van kardemon, nootmuskaat, koriander en engelwortel. De laatste twee ruik je goed, met name de groen-aardse musky noot van engelwortel. Dit geheel wordt etherisch gemaakt door jeneverbes – alsof wolken even over deze kruidigheid trekken, begeleid door, maar heel ‘subdued’, een licht hesperide-wolkje dat voor een licht oranjebloesem-achtige noot zorgt.

En dan, en dan… vindt de transformatie plaats, verschijnt een ‘oorlogszuchtig’ en gevaarlijk brouwsel die beelden moet oproepen van dampende paarden in de mist ploeterend door de aarde, met bitten die schitteren als flitsende pijlen. Hiervoor koos Geza Schoen zwarte dolle kervel (hemlock in het Engels) die ‘when crushed, emanate a rank and highly unpleasant scent’. Dat kan dus niet. Dan moet het gezien de groen-harsige ondertoon van Wode in plaats daarvan Japanse den (tsuga, zie foto) zijn, waarvan de Engelse naam ook hemlock is.

WODE BOUDICCA SPRAY CANHij combineerde dit met ‘ruwe opium’, en dan moet ik denken aan maanzaad… maar dat ruik ik eerlijk gezegd niet. Komt ook weer door groen-harsige ondertoon van de geur. En die groenheid blijft behoorlijk persistent en doet tegelijkertijd denken aan galbanum.

Nu maar wachten op de in saffraan verpakte tuberoos (het blijft wachten) die een stoer-geile, sensuele ondertoon krijgt van tonkaboon, amber, mos, styrax (leer), cistus labdanum en castoreum. De laatste drie moeten garant staan voor een animale toets die de huid warm en gloeiend moet maken. Gebeurt niet met de mijne.

En al helemaal niet met de Paint-versie, die ontwikkelt niet de sensaties die je afgaande op het verhaal hoopt te ruiken. Sterker, het is meer alcohol, meer een reukloze, letterlijk prikkelende aftershave. Gevaarlijk? Tanja Deurloo die deze ‘guerilla-geur’ (die ze ook verkoopt) full blown op mijn gezicht spoot, zegt van niet. Ik geloof in haar. Maar… als u de komende dagen niets meer van Geurengoeroe verneemt, grote kans dat hij inmiddels is afgereisd naar ‘the eternal fragrance fields’ waar hij tevreden ript; rest in perfume.

PS 1: de geur is inmiddels ook te koop in een wel heel doodgewone, om niet te zeggen voor een ‘futuristisch’ couturelabel saaie flacon (zie foto onder).

PS 2: de geur lijkt zich telkens toch anders te manifesteren. De Scent-versie dus in de saaie flacon. Soms neemt de hesperide-noot de overhand (op mijn linkerhand) die lang aanwezig blijft. Dan weer komt de dierlijke noot komt ineens om de hoek kijken op mijn rechter.

 

WODE BOUDICCA NEW BOTTLE

 

 

 

 

ACH MEISSIE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 24, 2014
Geplaatst in: AANBIEDINGENBAK, OPVALLEND PARFUMNIEUWS. Een reactie plaatsen

HET KAN HEEL SNEL GAAN IN DE PARFUMERIE

SYLVIE MEIS COAL DIAMOND PERSPRESENTATIEMijn zoektocht begon direct toen ik in 2012 hoorde dat Sylvie Meis met maar liefst twee geuren de markt zou verblijden: Coal Diamond Day en Cool Diamond Night. Heb de importeur/producent nooit gevonden en ben dus god-beter-het ook nevernooitniet uitgenodigd – schande! – voor de perslancering in München waar ik dus pas later achterkwam! En waar Sylvie volgens een glamourblog ‘voor de gelegenheid een goudkleurige jurk droeg die ze combineerde met (wit)gouden én zilveren sieraden’.

Und ich spreche so gut deutsch – auf’s Maul um so zu sagen. Kan es auch ohne Mühe schreiben. Und nun sehe ich auf einen Sprung aufs internet – http://www.webwinkel.ed.nl – dat het parfumduo van former football wife (maar nog steeds actieve zakenvrouw, tv-personality, jurylid, model, ‘oh-la-la-lingerie’-promotrice en ze zal vast ook ambassadrice van een heel zielig goed doel zijn) al in de ramsj ligt.

Twee flacons met ieder een inhoud van 25 ml kun je op de kop tikken voor € 25,00 in plaats van de ooit geschatte waarde: € 98.00. Kies je voor 125 ml, dan betaal je niet € 198,00 – ben je helemaal gek geworden – maar slechts € 35.00. Ik weet de oorzaak van deze dramatische daling. Ligt niet aan de geuren. Dat zeg ik zonder ze geroken te hebben. Wèl aan de verpakking: want daar staat dus op Sylvie van de Vaart.

Nee, ik hoor het jullie denken, even een stickertje erop plakken met haar echte, eigen naam, en klaar is Meis! Dat is niet chic. Sylvie Meis is dat wel. Dus ik verwacht binnenkort voor de originele prijs maar nieuw verpakt: Coal Diamond Day en Cool Diamond Night by Sylvie Meis. En dan ga ik ze serieus analyseren.

DIOR HOMME PARFUM

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 23, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET H, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

‘CUIRIS’: MANNELIJK VERFIJND

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 23/09/14

Neus: François Demachy

Ambassadeur: Robert Pattinson

Fotografie: Nan Goldin

DIOR HOMME PARFUM FLACONKijk, zo horen we het graag wat een geur vermag: ‘De Dior Homme-lijn heeft een unieke signatuur waarin kracht zich vermengt met subtiliteit, waar uiterlijk vertoon plaats maakt voor pure klasse’. Probleem alleen: voor velen blijft het kopen van een duur label een manier om te ‘show-offen’.

Dat is in geval van de meest recente versie van Homme (2005) niet erg, want daar mag wat mij betreft iedereen van genieten omdat de geur verder gaat dan alleen maar lekker ruiken; het raakt de essentie van parfum. Dat wil voor mij zeggen: het doet je verwonderen, raakt je ziel, prikkelt je hersenen. Ook fijn: volgens Dior zijn ‘een paar druppels al voldoende’.

Nog fijner: Homme Parfum is geen één-twee-drie-klaar-compositie. Je moet je er – even – in verdiepen om hem te begrijpen. Dat komt omdat Homme Parfum in de buurt van niche komt. Dat kan bijna niet anders als leer het hoofdthema is – een bij uitstek verfijnd en tegelijkertijd heftig ingrediënt.

Het is als het ware een exercitie voor gevorderden, een geur die meer eist van de gebruiker. En het klopt bijna wat Dior zegt: ‘Leer is geen geurnoot maar een compositie die een beroep doet op de creatieve eigenheid van de parfumeur. Een enorme uitdaging omdat het meerdere interpretaties heeft. Iedere parfumeur heeft zijn eigen visie’. Bijna omdat volgens mij leer een gewoon een noot is die op zichzelf wel een compositie is. Maar dat geldt ook voor bijvoorbeeld vetiver en patchoeli. Hier ben ik het helemaal mee eens: ‘Homme Parfum is een moderne cuir; zoveel meer dan alleen mannelijkheid, want ook gevoelig en aangrijpend’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

AMBRETTEGeurengoeroe is wel bevooroordeeld, want leer is een van zijn favoriete ingrediënten. Vanaf de eerste spray is hij blij, want je ruikt leer zo als leer moet zijn en je merkt al snel dat de omringende ingrediënten mooi ‘in de leer’ gaan.

Eerst is er een ‘loepzuivere’ concentraat van Italiaanse sinaasappel. Meer zoet dan fris en snel opgaand in het hart van iris – de constante van alle Homme-variaties. Poederig, droog en ‘stoffig’ die door het leer als het ware soepel en plooibaar wordt. En het leer zelf is mannelijk – donker, chic en toch ruig-animaal – maar geraffineerd wat versterkt wordt door toevoeging van een absolu van rosa damascena. Het garandeert dat het leer begint te ‘leven’, niet plat leer blijft.

Dan de afronding: een mix van sandelhout (uit Sri Lanka) en ambrette (foto). De eerste is melkachtig, rond en lichtbloemig, de tweede wordt wel gezien als de mooiste plantaardige musk denkbaar en die maken samen het leer nog fijner en zachter zonder zijn mannelijke toets te verloochenen. François Demachy omschrijft de geur van ambrette zelf als ‘likeurachtig zwevend tussen perenbrandewijn en zaden die doet denken aan musk en ‘ondergronds’ werkt om Homme Parfum te fixeren’. En als je het ‘parfum’ – is in feite een eau de parfum – beter leert kennen, bespeur je zowaar het likeureffect. Mooi, zuiver, elegant.

RUIK & VERGELIJK

Begrijp je de compositie direct, dan is het de hoogste tijd om verder ‘in de leer’ te gaan. En dat kan: in La Collection de Christian Dior verscheen onlangs (heb ik nog niet geroken):

Dior – La Collection de Christian Dior – Cuir Canagge (2014)

En heeft al langer:

Christian Dior – La Collection de Christian Dior – Leather Oud (2010)

DIOR HOMME PARFUM MODEL