RIEN & RIEN INTENSE INCENSE ETAT LIBRE ORANGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 9, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET R, NICHE. Een reactie plaatsen

RIEN VA PLUS!

EN: OVER WIEROOKSCHAARSTE

Jaar van lancering: 2006/2014

Laatst aangepast: 09/11/14

Neus: Antoine Lie

Concept & realisatie: Etienne de Swardt

Een ster wees ze naar Betlehem. En wat brachten de drie wijzen ook al weer mee voor het kinderke teer? Volgens overlevering hield de zestigjarige Melchior, een Europeaan, het bij goud. De veertigjarige uit Azië afkomstige Balthasar koos voor een cadeau dat misschien wel zijn gewicht in goud waard was: mirre. Caspar, de jongste – slechts twintig – van dit illustere gezelschap nam uit zijn geboortestreek Saba (nu Ethiopië) wierook mee – door schaarste en daardoor de prijs toen ook al een godsgeschenk.

OLIBANUM TREESEthiopië wordt beschouwd als het thuisland van wierook (afkomstig van de boom genaamd boswelia). Alleen de productie ervan loopt gevaar. Twee jaar geleden melden onderzoekers van de universiteit van Wageningen dat binnen vijftien jaar het areaal gehalveerd zal zijn. Het probleem: niet zozeer de over-exploitatie is verantwoordelijk voor het feit dat de bomen in negen gebieden ernstig uit balans zijn. Wel vee: vreet de jonge boompjes weg. Wel ziekten: tasten volwassen bomen aan. Een andere bedreiging: het platbranden van vegetatie voor landbouwgronden. Nog zoiets: aanplant van nieuwe bomen verloopt moeizaam door de groeiwijze van de bosweliaboom; jonge planten groeien na uitloop, na een paar jaar min of meer ondergronds. Dat maakt de kwekerij moeilijk vol te houden.

Wierook is waarschijnlijk alleen nog te redden door ‘zijn’ habitat af te grendelen voor vee en mensen. Daar is wetgeving voor. Maar Ethiopië is een uitgestrekt land met straatarme mensen die aan wierook kunnen verdienen. Dan worden regels minder belangrijk. Aldus wierook-specialist – Geurengoeroe wist niet dat dit specialisme op universitair niveau bestaat – dr. Frans Bongers van de Wageningense universiteit waar nu een onderzoeksproject loopt met tien promovendi en post-docs over wierookproductie. Code oranje: als er nu niets ondernomen wordt, dan resteert binnen een halve eeuw nog maar tien procent van de huidige beschikbare hoeveelheid wierook.

RIEN INTENSE INCENSE FLACONDus als we niet oppassen, is over vijftien jaar Rien (2006) en Rien Intense Incense (2014) onbetaalbaar geworden, moet je met puur goud in the pocket naar de parfumerie om een flacon te bemachtigen. Maar dat maakt het juist begerenswaardiger: de lokroep van luxe schuilt in de schaarste-facor dat verkocht wordt als exclusief, en daardoor onbetaalbaar voor bijna de meesten stervelingen onder ons.

Opvallend is dat veel parfumhuizen tegenwoordig exclusieve lijnen lanceren voor landen waar de wortels van het parfum zich bevinden en het geld op straat ligt: het Midden Oosten. Daar kijkt de elite en aspirant ‘powers that be’ niet op een onsje wierook, oud en roos meer. Sterker, more is better. Zo ook Rien Intense Incense – in eerste instantie een limited edition voor dit gebied. De ontvangst was zo enthousiast dat, zo gaat het dan, het wereldwijd werd gedistribueerd. Een goed besluit: Rien Intense Incense is voor mij een niet-cliché kijk op het zo favoriete parfumthema de Oriënt. In plaats van je onder te dompelen in sensueel-zoete elixers met Europese invalshoek – waarvan klassiekers in deze categorie als Guerlains Shalimar (1925), Estée Lauders Youth Dew (1953), Yves Saint Laurents Opium (1977), Calvin Kleins Obsession (1986) getuigen – lijkt Rien Intense Incense ter plekke gemaakt. Het is woest, het is droog, het is woestijn, het is zoals niche-parfumerie anno nu moet zijn: uitdagend, grenzen verkennend, de consument niet tevreden stellen met beproefde recepten (het onlangs gelanceerde Cologne – bespreek ik weldra – staat dan weer haaks op).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Rien – nu pas voor het eerst echt goed geroken – is meer een veronderstelling van wierook. De geur wordt er niet door gedragen, het blaast als een waterpijp meer door de compositie, betovert lichtjes de andere ingrediënten, geven ze een broeïerig randje die samen meer een kruidige, understated poederige suèdegeur vormen met een echo van bloemige nuances: ‘Licht als mohair, waardevol als kasjmier met een vanille-opium akkoord’. Rien is zacht met een bloemige en ‘open’ allure.

Het knappe aan Rien Intense Incense: het is niet zo maar intense versie – minder alcohol, meer parfum. Geen gepimp. Meer een kwestie van een opnieuw een partijtje schaken: hoe plaats je de ingrediënten zo zodat ze zich aangevallen voelen en in volle kracht, uit overleveringsdrift, toch een andere strategie moet bepalen, zonder hun eigen geursignatuur prijs te geven.

Eén ding is duidelijk: wierook is van loper in Rien, koning geworden in Rien Intense Incense. Zonder dat hij echt overheerst. Want in de gaten gehouden, en mooi warm-kruidig gemaakt door komijn (die hier zijn ware booschap prijsgeeft, want ruikend naar een bezwete huid, gaat bijna richting civet) en peper. En tegelijkertijd een bittergroene noot die doet denken aan salie en eucalyptus.

Is wierook koning, dan zijn de aldehyden koningin – mooi om te ruiken hoe die subtiel de hele compositie in de lucht tillen, een soort van zwevende, metaal-koude zwaartekracht geven, met name aan de komijn en peper in de opening. Roos en iris stellen zich nu op als pionnen, doen hun diensten zonder zich te laten voorstaan op hun kwaliteiten – het bepaalt de lichtzoete ondertoon van de compostitie.

Het gaat natuurlijk om de basis. Hier wordt de wierook donker, donkerder, donkerst, krijgt een animale, ruwe kwaliteit (styrax en cistus labdanum) zacht en warm gemaakt door amber, en ondersteund door een prachtige bos-setting van mos en patchoeli. Terwijl de aldehyden aangenaam doorwerken. Als men mij had verteld dat deze mannencompositie van Amouage was, dan had ik dat ook voor zoete koek geslikt. Maria en Jozef mochten gewild hebben dat de geschonken wierook, zo droog, zanderig, verschroeid groen en lijfelijk sensueel had geroken als Rien Intense Incense.

RIEN INTENSE INCENSE SLOGAN

 

CARDINAL JAMES HEELEY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 6, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

WITTE ROOK

WASPROGRAMMA MET HEILIGE INTENTIE

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 06/01/15

Neus: James Heeley (foto onder)

CARDINAL HEELEYOm maar direct met het parfum in huis te vallen: dit is een van de vreemdste geuren die ik ooit heb geroken. En ik ben er nog steeds niet achter of ik de inspanning van James Heeley moet waarderen of nu juist dat extra zetje geven richting de eeuwige parfumvelden of het vagevuur. May it rest in peace. Zand erover. Anyway the wind blows.

Toch is Cardinal interessant èn ‘angstaanjagend’: aan mijn overtuiging dat alle ingrediënten vanzelfsprekend met elkaar in volle harmonie kunnen resoneren, voegt Cardinal een grote dosis twijfel, een tijdelijke geloofscrisis toe.

Cardinal kun je qua naam door de inhoud niet anders dan tweevoudig interpreteren. Als zelfstandig naamwoord: de dignitaris die in de katholieke kerk lokaal qua invloed direct onder de paus zetelt. Als bijvoeglijk naamwoord: cruciaal. En beide kun je ruiken wat sfeer betreft. Want kerkelijk wierook en mirre spelen de hoofdrol als ‘zelfstandig naamwoord’.

Cruciaal is echter de rol van wit linnen – gedragen door kardinaals onder hun soutanes als onderdeel van hun ‘office wear’ denk ik dan maar. Heeley omschrijft de geur zelf als ‘wierook gehuld in plooien van wit linnen’ die gedragen door een vrouw haar doet veranderen in ‘een onbevlekte jonge priesteres’. Bij de drager ziet hij een (jonge)man voor zich met ‘rood-bruin haar en een melkachtige, witte huid. Romantisch en mystiek’.

RUIK&VERGELIJK

Ik zie iets anders voor me: een wasmachine op volle toeren wanneer de geur van start gaat. Wit linnen wordt opgevoerd met een niet vermelde, maar flink waarneembare aldehydeninjectie ondersteund door witte musk. Althans dat ruik ik. Clean en scherp. Duurt behoorlijk lang voor je de andere ingrediënten kunt waarnemen. Zoals de roze en zwarte peper. Maar die werken meer samen met waar het om draait in Cardinal: wierook geholpen door mirre.

WIEROOKVAT

En dat vind ik geen gelukkige combinatie. Alsof je wierook in het washok aansteekt om de geur van waspoeder te maskeren – terwijl de bedoeling van Cardinal juist het tegenovergestelde is. Want het zijn juist de aldehyden die op de een of andere manier de wierook doodslaan – ondanks de peper. Dat wordt nog versterkt door de synthetische ambergris in de basis: ambrox(an).

Als ik twijfel aan een geur en aan mijn onderscheidend vermogen, dan denk ik altijd: ‘sta op en wandel’. Een geur begint meer te leven, te ademen in de openlucht, heeft zuurstof nodig. Zo gezegd, zo gedaan. Ik rook al joggend door het Vondelpark – gelukkig – ook de warme noten van cistus labdanum duidelijker en verankerde die wierook door het hout in de basis beter. Met name de link tussen cistus labdanum en patchoeli doet de scherpe opening verdwijnen. Alleen had dat voor mij intenser gemogen. De wierook blijft clean, geeft niet aan de geur het gewenste mystieke, rokerig effect – ‘wasmachine in het Vaticaan’ blijft door mijn hoofd spoken. Witte rook in plaats van een donkere, ijle en soms bijna adembenemende wolk die rondkringelt.

Ik weet ook dat veel mensen van deze cleane benadering van geuren houden. Geuren die ruiken naar linnen en kraakhelder katoen fris gewassen en daarna direct gestreken overhemden en lakens. Maar voor mij komt het toch te dicht in de buurt van persoonlijke hygiëne in plaats van een olfactorische ervaring. James Heeley denkt er anders over: ‘Een tijdloze geur met een zeldene hedendaagse elegantie’.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE JAMES HEELEY HIMSELF

 

 

QUAI DE LICES IL PROFVMO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 3, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET Q, NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

‘CHAUD DU SUD’

WARME IN PLAATS VAN EEN FRISSE ‘EAU DU SUD’

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 03/12/14

Neus: Silvana Casoli

QUAI DE LICES IL PROFVMOAls ik aan de geur ruik en de naam lees, dan verschijnen in mijn gedachten diverse kades in zuidelijke contreien waarlangs zouthoutbomen vol rijp ‘pluk, mij, pluk mij’- drop groeien en waarvan het groen de verpozende wandelaars tegen de zon beschermt. Een droombeeld.

Komt natuurlijk door lices – lijkt op liquorice, dus zoethout. De realiteit: Quai de Lices – is genoemd naar Place des Lices in Saint-Tropez. En de invulling is weer gezellig cliché: de sfeer van de oude haven en de cafés waar ooit lang geleden Brigitte Bardot nog paparazzi-free van het gewone, dagelijkse leven kon genieten.

Grappig dan weer wel: afgaande op de foto’s van Place des Lices komt mijn droombeeld aardig in de buurt van ‘het echte werk’. Grappig dan weer wel: volgens Silvana Casoli heeft Quai de Lices een ander effect op de drager dan op de draagster tijdens ‘Saint-Tropez wild nightlife’. Of is het volgende tongue in cheek: ‘His fragrant skin seduces immediately. He is at once charming and elegant. He sports white linen and strikes a casual pose. He dons a Panama hat, smokes a Cohiba and sips a mimosa… The night is just beginning’.

Maar ‘worn by a woman, Quai des Lices is an instant attraction: ‘When she walks by, his look betrayes his deepest desires’. En wat gebeurt er als ze aan elkaar ruiken, in elkaar opgaan? Ik durf er bijna niet aan te denken. Ondertussen vraag ik me af wat lice nu eigenlijk betekent. Zoveel mogelijkheden: berging, bergruimte, berghok, arena, kampplaats, strijdtoneel, strijdperk, wijfjesjachthond, teef…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE MIMOSAMisschien vreemd omschreven: Quai des Lices is voor mij een uitgepuurde Sables (1985) van Annick Goutal. Want hoewel ook ‘gourmand’ gunt Quai des Lices je meer nuances. Is Sables een dichte, ondoordringbaare wolk vol zoetigheid, Quai des Lices is een schaapjeswolk waar de wind nog effect op heeft, die de compositie lucht geeft, die de kaai van een warm-zwoel Saint Tropez verlevendigt met een briesje. De geur is voor mij hoog zomer omdat je een op een mooie manier een bepaalde, zanderige en houtachtige droogte ruikt als de citrusnoten zijn uitgespeeld. Komt op conto van dennennaalden en eucalyptus – die roepen samen zo puur Zuid Frankrijk en voor mijn part de hele Mediterranée op. Knap, die mengeling van strak-fris, beetje ijlgroen met toch zonnige ondertoon.

En wat doet de mimosa (foto) het goed in deze geur – ook zo typisch Zuid Frankrijk. De goudgele, ‘honingbolletjes’ linken sterker met de zwoele basis dan met dennennaalden en eucalyptus. Dit is mimosa dronken gemaakt (zonder dat ze er in verdrinkt) door een voor mij whisky-cognacachtige noot die verrassenderwijs tot leven komt door een stevige tabaks- en patchoelibasis. Terwijl ik moet denken aan strobloem en zoethout. Houdt Silvana Casoli mij voor de gek? Of mijn neus mij? Pas na heel lang ‘volhouden’, merk ik dat het een behoorlijk zoete, in vanille geweekte tabak is.

Ook mooi: de ‘groen gemaakte’ mimosa blijf je ruiken. Quai des Lices is een goed voorbeeld van een geur die je diep tot je moet laat doordringen. In eerste instantie dacht ik ‘aardig, vlak gourmandplezier’, maar hoe meer ik me er in verdiep, hoe meer ik ruik, hoe verder de geur verwijderd raakt van mijn vooroordeel. Het allerleukste aan Quai des Lices: eindelijk weer – eens – een ‘Eau du Sud’-geur die de warm-zwoele sfeer van Zuid Frankrijk benadrukt in plaats van het gebruikelijke koele zeewater geparfumeerd met citrusvruchten, kruiden en hout.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE IL PROFVMO LOGO

 

CUIR BLANC L’ATELIER DE GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 2, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

ZO ZACHT ALS EEN LEREN ‘COUTURE-HANDSCHOEN’

FOR THE FIRST TIME: A DISTINCTIVE VISION OF PERFUME

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 02/01/15

Neus: Nathalie Lorson

Flaconontwerp: ‘Atelier Givenchy’

CUIR BLANC ATELIER GIVENCHYGivenchy heeft twee keer geflirt met niche: The Harvest Collection van 2005 tot 2010 en het in 2012 eenmalige Les Créations Couture. Eén keer met vintage: Les Parfums Mythiques (2007). Dit werd door de ware parfumista en parfumisto niet echt serieus opgevat, omdat de geuren waren gelinkt aan succesnummers in de ketenparfumerie.

Sowieso wordt Givenchy door ‘fragrance fanatics’ – zij het uit snobgevoel, zij het uit kennis of een combinatie van deze twee uitersten – links aangekeken omdat die vinden dat het couturehuis is veranderd in een ‘fast forward fragrances’-parfumfabriek waar vakmanschap en pure liefde voor het parfum het moet afleggen tegen marketing. Geurengoeroe kan hier in meegaan.

De reden: het ontbreken van een duidelijke visie, een duidelijke lijn en – het allebelangrijkste – het ontbreken van een duidelijke kapstok. Die heeft het gekregen met Riccardo Tisci, die hoewel in dienst voor het couturehuis sinds 2005, pas sinds een paar jaar echt grip op het huis heeft gekregen door zijn eigen neo-gothic stijl te laten fuseren met de klassieke ‘normen en waarden’ van het couturehuis.

Toch ook hier dezelfde spagaat als bij de geuren. De very esthetische haute couture versus de naar verhouding absurd geprijsde very ‘bas’ streetwear – zoals sneakers en de populaire T-shirts met opvallende, so not-couture prints. Met hier tussen bungelend de podiumkleding die Tisci namens Givenchy maakte voor Madonna en Rihanna. Dit geldt natuurlijk voor de meeste couturehuizen. Of wat daar nog van over is: met high end-producten de jan en alleman-consument aanzetten tot het kopen van massaal geproduceerde eye, body en nose candy. Haute couture als promotiemateriaal in de parfumerie.

ATELIER GIVENCHY AT SAKSAfgaand op de verantwoording van L’Atelier de Givenchy, is Givenchy zichzelf ook bewust dat het wat parfum betreft zich lange tijd meer op de kwantiteit dan op de kwaliteit heeft geconcentreerd: ‘By bringing together its couture heritage and fragrance expertise, the house of Givenchy presents for the first time its distinctive vision of perfume through l’Atelier de Givenchy. Such a challenge is immense as the talents of its creators: founder Hubert de Givenchy and Riccardo Tisci today’.

Elk van de zeven geuren brengt een bepaalde stof en visie tot uitdrukking geliefd in de haute couture of is een ode op een geliefd parfumconcept. Ambre Tigré is bont en huid vertaald in een geur. Bois Martial huldigt de architectuur van de coupe en het silhouet van couturevak. Cuir Blanc verwerkt het nobele leer. Chypre Caresse is zowel een hommage op een fijn ‘gevederde’, geborduurde en geplooide haute couture-jurk als op het meest geliefde parfumconcept – de chypre. In Néroli Originel komt een jurk gemaakt door Hubert de Givenchy voor zijn all time muse – Audrey Hepburn – tot leven. Oud Flamboyant stelt haute couture op één lijn met kunst. En met Ylang Austral wordt het uiterst precisiewerk van de couture-ateliers benadrukt.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

WITTE PEPERIk kreeg door Givenchy ter kennismaking Cuir Blanc toegestuurd. Met deze geur wordt het oorspronkelijke beroep van de Franse parfumeur opgeroepen – die van handschoenmaker (gantier). Want voor Grasse de hoofdstad werd van de parfumerie, waren tijdens de renaissance hier leerlooiers gevestigd die om de stank van gelooid leer te veraangenamen, leren producten – waaronder handschoenen – inwreven met essentiële oliën.

Om zich ook lokaal te verzekeren van welriekende bloemen en planten, werden de velden rondom Grasse langzamerhand gebruikt voor de cultivatie van jasmijn, oranjebloesem, (tube)rozen, viooltjes en dergelijke. De leerindustrie verdween geleidelijk, de parfumindustrie kwam er voor in de plaats.

Givenchy omschrijft Cuir Blanc als ‘huidachtig maar helder. Witte peper (foto), witte musk en wit leer geven samen een quasi-tactiele, olfactorische benadering van het sensoriële plezier van leer op de huid’. Opvallend is dat je deze drie componenten bijna tegelijkertijd ruikt vanaf de opening. De peper is prikkelend en aangenaam scherp, maar zonder niesbui-risico omdat de witte musk gelijktijdig van start gaat.

Dan ‘introduceert’ zich het witte leer: stroef, vol en dierlijk. Maar het wordt nooit te. Daarvoor is de geur te zacht, te verfijnd. Terzijde: de geur van leer is natuurlijk niet afhankelijk van de kleur. Wit past hier mooi in het ‘totaalplaatje’. Zit de Cuir Blanc langer op de huid, dan blijft uiteindelijk de witte musk over die gelukkig niet fris en katoenpluizerig overkomt – met dank aan het leer èn de huid.

Maar ik ruik meer: met name een lichte noot van ylang-ylang en viooltje. De eerste maakt het soepeler en voller, de tweede verleent het een zachte, zoete toets. Hoewel L’Atelier de Givenchy in het geheel een vrouwelijke indruk maakt, is Cuir Blanc ook zeer geschikt voor mannen. Maar dat is logisch gezien de geschiedenis van leerparfums.

LATELIER GIVENCHY

 

 

OEILLET BENGALE AEDES DE VENUSTAS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 31, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NICHE. Een reactie plaatsen

ANJERREVOLUTIE

NOW THIS IS WHAT I CALL A SPICEBOMB

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 31 december alweer

Neus: Rodrigo Flores-Roux

Concept & realisatie: Karl Bradl, Robert Gerstner

http://www.aedesdevenustas.com

OEILLET BENGALE AEDES DE VENUSTAS MOODGeurengoeroe had er zich zo op verheugd: de ontmoeting met één van de mannen achter de New Yorkse parfumerie Aedes de Venustas die door http://www.skins.nl dit voorjaar was uitgenodigd zijn geuren te presenteren. Wat een deceptie. Karl Bradl (door zijn uiterlijk en Duitse achtergrond deed hij me denken aan de door zijn vele gezichtcorrecties en daardoor voor vroegere kindergartenvriendjes niet direct meer herkenbare Wolfgang Joop) is niet echt geïnteresseerd. In ieder geval niet in mij. Hoeft natuurlijk niet. Maar ook niet in mijn vragen. Ik weet: vermoeiend de hele dag journalisten te woord te staan. Maar doe het dan niet. Alleen maar je riedeltje afsteken, louter bewondering verwachten en ondertussen in omringende spiegels kijken hoe je ‘overkomt’, werkt bij mij niet prikkelend.

De naast mij staande, onbekende journaliste die het allemaal gewoonweg fantastisch en buitengewoon vindt, kan meer op zijn belangstelling rekenen. Ik kreeg zelfs geen serieus antwoord op vragen die mij bezighielden. Zoals: met welke geurmoleculen is de prikkelende rabarbar-noot in het eerste Aedes de Venustas-parfum samengesteld dat nu Signature Scent heet? Zoals: de iris nazarena, die zogenaamd groeit op de heuvels rondom Nazareth, is die daadwerkelijk verwerkt in de gelijknamige geur of is het meer het versterken van het idee dat we met een andere irisgeur te maken hebben?

AEDES DE VENUSTAS INTERIEURDeze ‘onwil’ was waarschijnlijk onbewust de reden dat ik Aedes de Venustas in mijn gedachten links liet liggen. Onterecht omdat de geuren gewoon goed zijn. Mea culpa. Hoewel beproefde concepten, weten de neuzen extra accenten toe te voegen – hoge kwaliteit ingrediënten, eigenzinnige verhoudingen – die een verrijking voor de branche oplevert die vaak ontbreekt bij nieuwe nichemerken en niche-lijnen van couturehuizen en designerbrands.

Dat ruik je ook in Oeuillet Bengale waar ik van Karl Bradl nog wel los wist te krijgen dat het ‘een ode is op de vooroorlogse rijke en gelaagde vrouwenparfums’ die vaak een bloemkruidige dimensie hadden door de nadruk op anjer. Bradl wou het een moderne draai geven door de compositie minder opulent en dus luchtiger te maken (wat mij betreft gebeurt dat niet – zie Ruik & Vergelijk).

Waarom anjer in de loop van de jaren bij klassieke geuren er is uitgezeefd, ik weet het niet. Maar wat jammer: je ondergaat hierdoor het voluptueuze genot van Yves Saint Laurents Opium (1977) minder. Het maakt van de huidige versie Nina Ricci’s L’Air du Temps (1948) meer ‘air’ dan ‘temps’. Het maakt L’Heure Bleue (1912) van Guerlain vlakker en pastelachtiger – met dien verstande dat ik de laatste, door Thierry Wasser gemaakte versie nog niet heb geroken. Alsof huizen denken dat nieuwe generaties de anjer ‘too much’, te ouderwets, te trutty vinden.

Anjer-addicts werden vanaf 2003 gecompenseerd met N° 2 Oeillet uit The Exclusive Collection van Prada. Hoe mooi ook, de compositie was meer een afdruk van een jaren dertig-parfum. Er ontbrak de hedendaagse toets – toch wel nodig om een nichegeur ‘bestaansrecht’ te geven. En die krijg je ‘full monty’ met Oeillet Bengale, want deze anjer groeit en bloeit in het specerij-rijke India. Vandaar de naam: Bengalen (Bango of Bangladesh), een regio in het noord-oosten van het Indisch subcontinent onderverdeeld in de Indiase staat West-Bengalen en Bangladesh.

ANJERREVOLUTIEOeillet Bengale is voor mij een voorbeeldfunctieparfum: geen kopie en dus bevestiging van een klassiek parfumthema, maar gaat een stap verder. Het voegt elementen toe die – in dit geval de anjer – een nieuwe setting biedt, waardoor die op een nieuwe manier begint te bloeien, waardoor je er op een nieuwe manier van kunt genieten. Barok in de zin van rijk en gedifferentieerd, niet in de zin van Aedes de Venustas’ winkelinrichting (foto). Zou Geurengoeroe aan eindejaarslijstjes doen; Oeuillet Bengale een toptiennotering waardig.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De allereerste gedachte: Opium en Cinnabar (1978) in de grondverf, vervolgens een merkwaardige associatie: de Portugese vreedzame, geweldloze overgang van militair autoritair bewind naar een aarzelende democratie op 25 april 1974, zo leerde ik tijdens geschiendenisles, dankt zijn naam – anjerrevolutie – aan het feit dat toen militairen in Lissabon het vuur wouden openen, vredelievende burgers naar ze toeliepen waarvan er één rode anjers begint uit te delen aan deze militairen die ze vervolgens ze in de loop van hun geweer steken en hiermee aangeven dat ze zich bij de demonstranten aansluiten.

Want Oeuillet Bengale is een met kruid geladen anjer die met veel kracht de lucht in wordt geschoten. Anders literair (aan)gesteld: Oeuillet Bengale is een als anjer verklede roos in India op vakantie die tijdens een uitje naar de lokale bazar van Chennai flauwvalt in een specerijenstalletje – de kruidige en ‘hartige’ melanges zijn haar net iets teveel geworden. Dit was de oorzaak: de ‘spicebomb’ samengesteld uit eerst kurkuma (foto), kaneel, witte en zwarte peper, kardemon, kruidnagel, saffraan en later uit vanille, tolu-balsem, benzoïne en cistus labdanum.

KURKUMAGeurengoeroe kan zich in de roos verplaatsen. De eerste kruidenexplosie schiet de roos aan flarden. Want je ruikt eigenlijk niet veel ‘bloem’, eigenlijk alleen een paar ronddwarrelende rozen- en ylang-ylangblaadjes die het geweld hebben overleefd. Dan, als de dampen zijn opgetrokken, ruik je iets meer bloem, nu een heel klein beetje zoet gemaakt met een fruitnoot – als pleister op de wond.

Dan vindt er de transformatie plaats die zo interessant is en die ik de laatste tijd vaker waarneem. Want met name de kurkuma, kruidnagel, peper en saffraan weten ook de basis te bereiken en die zorgen samen met (met name) tolu-balsem en benzoïne voor een sensatie die ik niet anders kan omschrijven als bouillonblokje: kruidig, warm en vegetaal. Die vervolgens door de nog krachtiger cistus labdanum (begeleid door niet teveel vanille) wordt opgezogen.

Hierdoor ontstaat een zachte en warme, maar ‘ongetemde’ sensualiteit zonder richting amber te gaan, zonder cliché sexy te zijn. Dus aantrekkelijk voor haar en hem. Dus chic. Ben benieuwd of Aedes de Venustas’ nieuwste geur Copal Azur ‘ons’ het parfumcliché de Mediterannée op eenzelfde innovatieve wijze laat beleven.

Terzijde: de sensatie van kurkuma (koenjit, geelwortel) is moeilijk te omschrijven. De smaak: peperig, warm, bitter. De geur mild balancerend tussen sinaasappel en gember (waar het familie van is).

RUIK&VERGELIJK

Ook nieuw, ook anjer, ook interessant, maar anders:

Il Profvmo – Osmo Line – Black Dianthus (2014)

AEDES DE VENUSTAS LOGO

 

LIAISON DE PARFUM

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 28, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET I, GEURENALFABET N, GEURENALFABET R, GEURENALFABET S, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

ANNO 2013 MAAR EEN VAN DE 2014-VERRASSINGEN

‘PERIODES VAN EEN WELDOORLEEFD LEVEN’ IN PARFUM

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 28/12/14

Neus: helaas onbekend

Ambassadrice: Nana de Bary

Videografie: Jesse David Harris, Guy Lesser, Christiane Kruse?

http://www.liaisondeparfum.com

LIAISON DE PARFUMIk heb het niet zo op eindejaarslijstjes: die zijn vaak meer gebaseerd op iedereen in de bussiness tevreden en vrolijk houden dan daadwerkelijke beargumenteerde analyses. En: het is tegenwoordig door de hoeveelheid bijna onmogelijk alle geuren te verzamelen, in kaart te brengen en daar ook nog alleen maar serieuze beoordelingen aan te koppelen.

Hoe het ook zij: door Liaison de Parfum raakte ik subiet blij gestemd. Met een kanttekening vooraf: bij het voor het eerst horen van de naam, dacht ik: ‘Niet bepaald een lange houdbaarheidsdatum door de boudoir-link’. Want wie liaison hoort en een beetje op de hoogte is van de Franse litera-cul-tuur, denkt aan Les Liaisons Dangeureuses van Chloderos de Laclos uit 1782 (advies: lees deze brievenroman eens, er wordt je een genadeloze, maar amusante blik gegund in door jaloezie en terleurstellingen gekrenkte zielen).

Misschien nog wel meer aan de verfilmingen van dit boek door Stephen Frears (Dangerous Liaisons uit 1988), door Milos Formans (Valmont uit 1889) en door Roger Kumble (Cruel Intentions uit 1999). Wie deze klassieker alleen van horen en zeggen kent, ziet bepoederde pruiken, corsetten, kastelen, opera’s, koetsen en personeel in livrei en boudoirs versierd met rococo-parafernalia voor zich. Zegt dit je nog niets: remember Sofia Coppola’s Marie Antoinette (2006)?

Wat geuren betreft: Vivienne Westwood gaf het startschot voor deze nog steeds populaire trend met Boudoir (1999). By Kilian tilde het naar zijn niche-niveau met L’Oeuvre Noire (2007) – in het bijzonder met Liaisons Dangereuses en Cruel Intentions. En ondertussen en daarna verschenen links en rechts boudoir- en liaisons dangereuses-geïnspireerde geuren. Geurengoeroe is – wellicht bekend – in ieder geval al lange tijd ‘boudoir-moe’. Vooral het verbeelden van parfum in een boudoir-entourage: voor je het weet belandt een prachtparfum hierdoor in een verkeerd decor. In een scherp tl-licht badend bordeel dat de slechtzittende latex-lingerie van de te hoog gehakte en met te veel hairextensions gecoiffuurde prostituées – verveeld dansend aan een paal – nog treuriger laat overkomen.

Vandaar mijn aarzeling bij Liaison de Parfum. Maar toen hoorde hij wie achter het concept stak. Niemand minder dan Nana de Bary, bekend van haar drie nichegeuren: Pink (nu Classic Pink), Bronze en Green (alle drie 2001). Die liepen goed, maar ze had geen zin meer dit trio nog te promoten na de tsunami in 2004. Vervolgens weer wel, alleen ging ze toen met een achteraf gezien verkeerde partij in zee die haar groot zou maken. Rechtszaken en andere ongein volgden. Uitkomst: Nana de Bary mocht haar eigen naam niet meer gebruiken, haar voormalig zakenpartner wel.

LIAISON DE PARFUM NO MATTER WHAT

To cut a sad a long story short: ze besloot toch weer geuren te maken, waarvan Liaison de parfum getuigt. Een kwartet – Stay With Me, I Dare You, Resist Me en No Matter What: haar hommage ‘op één van de seizoenen of periodes van een weldoorleefd leven’. Mooi gezegd. Er wordt veel van je gevraagd om de geuren nog ‘dieper’ en beter te begrijpen. Elke geur gaat namelijk vergezeld van een gedicht (ik hou het liever op gedachtenstroom) en een moving moodboard.

Is gelukkig niet verplicht en je hebt deze bagage niet echt nodig om van de geuren te genieten. Goed van kwaliteit en omdat ze nèt iets meer vragen. Niche met een uitdagend randje in de zin dat je reukzin wordt uitgedaagd dieper op de materie ingaan, door je vragen – vaak onbewust, gebeurt ‘vanzelf’ door de composities – te stellen waardoor je uiteindelijk nog meer van de geuren geniet.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

NANA DE BARYIs het nu dat het onderhoud met Nana de Bary tijdens de presentatie van haar nieuwe geuren bij http://www.skins.nl afgelopen najaar zo prettig en geanimeerd was, en ze zo goed over haar bedoelingen kon vertellen, dat ik er zo gecharmeerd van ben? Los daarvan: je hebt haar toelichting eigenlijk niet nodig: je ruikt direct een toegankelijke, maar eigenzinnige niche-kwaliteit. En ze passen wat mij betreft helemaal in de sfeer van de roman Liaisons Dangereuses. Wil zeggen: ik zie bij elke geur een karakter voor me.

Stay With Me is gemaakt voor Madame Merteuil. Overall impression: een poederige bloemengeur met een – uiteraard – chique toets. Ruik eens hoe elegant zich eerst de citroen mengt met de jasmijn voor de zoete roos en koppige lelie gaan bloeien. Alsof je door een classicistische Franse paleistuin loopt.

Hoewel overvloedig badend in de zon, wordt hun volheid gecompenseerd door een zuchtje oranjebloesem die vanuit de openstaande orangeriedeuren hun frisbloemige noten verspreiden, richting de slaapkamer waarin een lome Merteuil zich aan het omkleden is. Beter gezegd: door haar meiden langzaam in het korset wordt gehezen, vervolgens de jurk met Watteau-plooi, dan de pruik, dan de juwelen.

Als ‘touche finale’ wordt haar pruik bestrooid met een poeder dat zowel zoet, als warm is en de bloemen voorlopig nog kans geeft te ademen. Kortom, een geraffineerde melange van musk, vanille, amber en cederhout. La Merteuil is klaar de man, haar alter ego te verovereren op wie ze eigenlijk altijd verliefd is geweest en die is ‘verworden’ tot haar complice – burggraaf Valmont.

Die daagt uit met Resist Me. Een leergeur die balanceert tussen bijna ongeremd animaal – als je heel goed doorruikt lijkt alsof een civetkatje de hoek om gaat, maar het is volgens mij cistus labdanum – en fijnzinnige chic. Het eerste komt op conto van ‘puur’ leer, het tweede op conto van strobloem en iris. De eerste temt door haar gourmandige zoetheid het leer, de tweede maakt het zachter zonder suède te worden. Toch hou ik het gevoel alsof ik zadelloos paardrij door de bossen.

Eerst is het er nog licht, helder en voorjaar door een aangename bries van bergamot, citroen en clementine. Hoe dieper de bossages in, hoe donkerder de geur wordt. Extra mooi: de houtachtige noot die ook aan de iriswortel kan kleven wordt hier benadrukt door het te linken aan een sterke basis van ceder- en sandelhout en patchoeli. En de iris linkt ook mooi met de musk. Eenmaal weer uit de bossen, neem je een door hout gedroogde leergeur waar. Gewoon mooi.

I DARE YOU LIAISON DE PARFUMI Dare You. Lijkt wel een ‘aangeschoten’ en tegelijkertijd beschaafdere en mildere versie van de voorganger. Ik ruik een beetje een fris èn rumachtige noot (die er volgens de ingrediënten niet inzit).

Moet de leer-, amber en oudhcombinatie zijn – misschien wist u het nog niet – die ook zoetig, zelfs een beetje alcoholisch kan ruiken. Grappig: bescheiden en vol van verwachting deze geur. I Dare You ontwikkelt zich tot een mooie houtgeur (vetiver, sandelhout, patchoeli) en blijft toch een geur die meer bescheiden in de schaduw leeft dan volop in het licht de aandacht opeist. Dat komt later wel voor de leerling van madame Merteuil en burggraaf Valmont – ridder Danceny.

Ook weer zo vanzelfsprekend chic: No Matter What. Het minst ingewikkeld qua opbouw, zonder niet mooi gelaagd te zijn. Nooit geweten (na een frisbloemige opening van bergamot en koriander) dat perzik en (rode) jasmijn zo mooi kunnen fuseren. Beautiful. Bloemige onschuld fluwelig gemaakt. Vertaald in gevoelens: onervarenheid met een verlangen naar meer gaat door mijn hoofd. Madame de Tourvelle dus – onervaren in alle opzichten en hoewel zich preuts verdedigend toch gevoelig voor de charmes van Valmont.

Met een beetje (of heel veel) fantasie ruik je dat aan de geur. Die wordt geleidelijk warmer door ‘gekruid’ amber dat zich vleit op lichte houtbasis van patchoeli en vetiver zonder dat de heldere jasmijn helemaal verdwijnt. En natuurlijk de verplichte musk die hier als verzachtende omstandigheid optreedt.

LIAISON DE PARFUM LOGO

LA COLONIA, VETIVERUS OLIVER & CO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 23, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET L, GEURENALFABET V, NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

EIGENLIJK HEEL KLASSIEK

Jaar van lancering: 2011, 2012

Laatst aangepast: 23/12/14

Neus: Oliver Valverde

OLIVER VALVERDEWe vervolgen het pad van Oliver Valverde en dit aan de hand van La Colonia (2011) en Vetiverus (2012). Krijgen we – ook bij deze twee – te ruiken wat hij op zijn site onder woorden brengt: ‘from an early age he learned to appreciate raw, beautiful materials in their purest form’.

Gebeurde in de omgeving van zijn vaders marmerwerkplaats (Jaén, Andalusië) waar ‘he became interested in the scents that emanated from these surroundings: figs, orange blossom, wine grapes, jasmine, wild roses’ en tegelijkertijd apprecieerde Valverde ‘the chemical scents that were produced when handling marble’. Deze unieke mix van geuren werden gegraveerd in zijn olfactorisch geheugen en ‘remains present in his work as a perfumer today’.

Dat is mooi. Alleen in één werkwijze van Valverde gelooft Geurengoeroe niet echt: dat je kunt afwijken van de klassieke piramide-constructie. Hij is niet de enige: veel neuzen denken sinds een aantal jaren denken in banen, cirkels, lopen en facetten waar ingrediënten als planeten zich om een hemellichaam (de ‘core business’ van de geur) bewegen en schitteren. Maar wat voor een interessante naam je ook aan deze constructie geeft: de uitwerking blijft hetzelfde. Is namelijk een kwestie van ‘zwaartekracht’. Wat licht is (citrusnoten, groene noten) vervliegt het eerst, wat het zwaarst is (hout, dierlijke ingrediënten) en het vetst (harsen, vanille) blijft het langst hangen. Met de bloemen die daar tussen zweven.

LA COLONIA OLIVER & COLa Colonia (2011) is een interpretatie van de klassieke cologne. En dat is het ook. Chic in zijn eenvoud. En zo hoortt het ook. Je krijgt niet meer, je krijgt niet minder. Maar wat Valverde gelukkig niet doet: de houtnoten in de basis vervangen door witte musk waardoor veel neo-colognes clean en katoenpluizerig eindigen in plaats van licht warm.

Nee, je ruikt het ceder- en sandelhout aangenaam in de basis. Wel is La Colonia minder citrus droog-scherp, meer bloemig dan de klassieke cologne. De reden: bergamot. De citrusvrucht waarin frisse en bloemige noten in perfecte balans zijn worden niet ondersteund door veel andere citrusnuances. Wordt nog eens versterkt door jasmijn (ik vermoed eerder hedione) en lelietje-van-dalen die samen een luchtige ozon-injectie krijgen. Als je heel, heel goed doorruikt neem je de ‘cologne-vreemde’ aroma’s waar: dille en groene peper. Die geven een groen randje aan het geheel. Heel subtiel. Misschien te subtiel: waren deze twee meer benadrukt dan was La Colonia een meer eigenzinnige interpretatie van de klassieke cologne geweest.

VETIVERUS OLIVER & COEen pure vetivergeur was lange tijd het meest favoriet bij veel mannen in de jaren vijftig, jaren zestig en jaren zeventig van de vorige eeuw. Fris, maar droog en houtachtig. Chic, meer vasthoudend en geraffineerd dan de klassieke citruscologne.

In de jaren tachtig raakte vetiver een beetje uit het zicht door de opkomst van designergeuren die niet de nadruk legden op één ingrediënt maar meer op een abstracte totaalcompositie èn nog meer op de sfeer en de campagne. Door de nichebeweging is deze gedroogde wortelsoort (oorspronkelijke habitat India) herontdekt. Alleen ligt de nadruk nu meer op de aardse bijna rokerige kant. Vetiverus (2012) balanceert tussen droog-fris, ‘rook-droog’ en donker, en is wat mij betreft een piramide-geur. Je zit wel direct in de vetiver die eerst licht, maar steeds donkerder wordt via een subtiele, bloemzoetige tussenfase opgeroepen met osmanthus en sinaasappel.

Maar dan gaat de vetiver ook echt los wat zijn zoektocht naar intensiteit betreft. Kruiden (koriander en kruidnagel) zorgen voor een droog-poederige toets. ‘Soepel’ leer (styrax), ambergris en cistus labdanum voor een (licht zoete) animale noot zonder dat het vetivergras verandert in leer. Patchoeli versterkt de houtachtige noot van vetiver. Komt uiteindelijk allemaal samen in een gloedvolle, sensuele vetiver die zich het beste thuisvoelt tussen – links – Vetiver Oriental (2004) van Serge Lutens en Chanels Sycomore (2009). Geen slecht gezelschap.

O&CO LOGO

M.O.U.S.S.E, M.O.U.S.S.E II OLIVER & CO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 22, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

VIERKANT VERSUS ROND

Jaar van lancering: 2011, 2012

Laatst aangepast: 22/12/14

Neus: Oliver Valverde

W.A.A.R.O.M.Z.IJ.N.T.U.S.S.E.N.M.O.U.S.S.E.N.M.O.U.S.S.E.II.P.U.N.T.E.N.G.E.P.L.A.A.T.S.T? E.N.W.A.AR.O.M.Z.I.J.N.D.E.N.A.M.E.N.G.E.S.C.H.R.E.V.E.N.I.N.H.O.O.F.D.L.E.T.T.E.R.S?

MOUSSE O&CO

Verandert hierdoor door je perceptie ten opzichte van de geuren? Wordt een merk hipper, krijgt het de ‘swag’ van nu? Of wordt het hierdoor juist ‘vermoeiender’ – want zo vergezocht dit ‘anders’ zijn. Het is in ieder geval in lijn met de filosofie van de oprichter van Oliver & Co: Oliver Valverde. Tenminste afgaande op de ‘van-dik-hout-zaagt-men-niche-planken’-verantwoording op zijn site. Want logisch lijkt me: ‘that the importance of handwork and patience are necessary in order to achieve perfection’.

Nog zo’n intikker: ‘his main interest is being able to express his personality through his creations, and sharing it with his consumers’. Ook zo niche en zo ‘anders’: hij gebruikt ‘none of the 
standard perfumery gimmicks’ en om het af te ronden: ‘there is no scent pyramid, there are no top, middle or base notes’. Geurengoeroe’s eerste reactie: ‘H.A.H.A.H.A!’ Meer daarover in een volgende Oliver & Co-bespreking.

En waarom doet hij dit allemaal? Oliver Valverde ‘is an alchemist – iets toegankelijker dan O’driu – who spends countless hours researching, mixing and learning through the most rewarding way of
 experimenting – by simple trial and error’. Alsof ‘gewone’ neuzen dat niet doen tijdens hun klassieke parfumpiramide-projecten. Daarnaast ziet hij zich als dokter Jekyll die met één sprits transformeert tot meneer Hyde: ‘drop by drop, and devoid of notes, Valverde has managed to create an abstract, magical and
melodic perfumery process that can only occur when exceptional elements collide’. Bescheidenheid wordt steeds minder een deugd.

MOUSSE II O&COHet resultaat? Het zal u misschien – niet – verbazen: ‘some of the most unexpected, modern, spontaneous and unforgettable scents’. In 2011 waren dat La Colonia, M.O.U.S.S.E, Dunard en Gincense. In 2012: Resina, Vetiverus en M.O.U.S.S.E II. In 2013: Nebula 1 en Nebula 2. Overbodig om te vermelden, want dit lijkt me zo niche-vanzelfsprekend: ‘the fragrances incorporate the finest raw materials from around the world’. Het zou knapper en meer ‘des alchemist’ zijn geweest als Oliver Valverde dit voor elkaar had gekregen met ‘the worst rawest materials’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Door M.O.U.S.S.E aan M.O.U.S.S.E II te koppelen, dringt zich de vergelijking op met Escentric Molecules: een hardcore-versie van een pure, basisgrondstof die in geval van een afschrikeffect gecompenseerd wordt met een meer draagbare, consumentvriendelijke versie. In deze twee geuren speelt pure eikenmos de hoofdrol. Niet helemaal puur, want a: een te grote hoeveelheid is inmiddels verboden in geuren en b: bij het pure concentraat kan de gemiddelde consument zich weinig voorstellen. Zo overweldigend is de geur van eikenmos die alleen niet aan parfum, niet aan bos doet denken. Een minuscule hoeveelheid in een parfum volstaat voor het bosachtige gevoel.

Eigenlijk is M.O.U.S.S.E een donker, aards basisconcentraat zonder chyprelink. Mooi: je ervaart goed ‘die andere noot’ van pure eikenmos die mij altijd doet denken aan ‘sombere’, koele zwarte inkt. Dat duurt trouwens even voor je daarvan geniet èn voor het gaat samenwerken met iso e super: synthetische ambergris met zijn algachtige, weeïge, sensuele noot met houtspoor. Hierdoor lijkt het alsof het eikenmos ronddobbert in de oceaan in de buurt van een walvis die net een klomp ambergris heeft afgescheiden.

OLIVER VALVERDEDeze basis wordt voorafgegaan door een shotje citrus verpakt in aldehyden (goed voor een chill-effect) gevolgd door een krachtige combinatie van zuivere lavendel en dito kruidnagel met op de achtergrond een (sandel)hout-noot.

M.O.U.S.S.E maakt een puur natuur-indruk die zijn intensiteit lijkt te versterken tijdens winters weer. Alleen is het voor mij niet een ‘echte geur’. Daarvoor is de compositie te basic, te weinig gelayerd, is er te weinig ontplooiing. Verrassend om te ruiken, niet om te dragen als huidparfum. M.O.U.S.S.E is eigenlijk een anti-parfum; het is een ‘geurblok’, een vierkante compositie die weigert sierlijk te worden, weigert krullen en versieringen toe te laten, een statement.

M.O.U.S.S.E II is – vanzelfsprekend – meer een geur in de ware zin. Logisch: de basisgedachte van M.O.U.S.S.E (iso e super met eikenmos) wordt begeleid door sierlijk-frisse, groene en waterige noten die garanderen dat de basis lucht krijgt en de compositie levendiger, ‘arabesker’ maakt: munt, kardemon en het voorjaarsbloemetje dat – oorspronkelijk – in de dalen haar fris-bloemige, groen-knisperende noten zo welig verspreidde en… waar Olivers’ achternaam ook ‘vandaan’ komt.

O&CO LOGO

EAU DE HONGRIE VIKTORIA MINYA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 19, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

FOR ETERNAL USE ONLY

UNE DELICATESSE EXQUISE

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 19/12/14

Neus: Viktoria Minya (foto)

Flaconontwerp: Viktoria Minya

EAU DE HONGRIE VIKTORIA MINYAZou zo maar kunnen: na sterke drank, wijn als nieuwe versierder in geuren, als smaakvolle variatie op gourmand. Is in het recente verleden al voorzichtig gedaan. Mijn favoriet tot nu toe: Royal Riesling (2009) van Acqua Colonia. Viktoria Minya tapt ook uit een smaakvol vaatje: zij voegde aan haar tweede parfum de beroemde, uit haar geboorteland – Hongarije – afkomstige dessertwijn Tokaji Aszu toe, die gemaakt wordt van furmint-, harslevelü- en muscat lunel-druiven aangetast door een schimmel genaamd edelrot (botrytis).

Ze noemt deze delicatesse Eau de Hongrie. Leuk aan de naam is dat Minya letterlijk refereert aan de voorloper van de eau de cologne uit de veertiende eeuw. Inderdaad: Eau de Hongrie, een volgens overlevering acqua mirabilis aangelengd met rozemarijn- en lavendelolie dat de toenmalige koningin Elizabeth (76 jaar) van Hongarije in staat stelde de Poolse koning (leeftijd onbekend) te verleiden tot een huwelijksaanzoek. Hoe lang en gelukkig ze vervolgens samenleefden? Historici houden het op 22 jaar: van 1320 and 1342. Eau de Hongrie was een gezichtstonic om de vermoeide geest te verfrissen en te ontspannen. En dat is de tweede en derde link met Minya’s Eau de Hongrie: heeft ook een gerustellend, zalvend effect op het gemoed en wordt aangeraden niet oraal te nuttigen: for external use only. Alhoewel je wel in de verleiding zou kunnen komen, zo appetijtelijk is de geur.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

TOKAJIVloeibaar fluweel, ik weet het klinkt cliché, maar Eau de Hongrie is zo zacht en tegelijkertijd zo vol. En dat terwijl de ingrediënten met mate worden opgediend. Niet één die de rest overschaduwt, allemaal in harmonie met elkaar.

De ouverture: een door honing verzachte citroen en grapefruit – als een streling, als een straaltje zon. Dan is er de jasmijn: zonnig, helder en prachtig-subtiel gekruid door kruidnagel en strobloem. Geserveerd met een fijne cistus labdanum die de honing – doorgesijpeld naar het hart – een warm-sensuele balsemachtige, maar aardse nuance geeft. Die – odd as it may seem – lichtjes aan koffie doet denken. Dit gaat allemaal naadloos over in de basis van sandelhout, musk, tonkaboon en Tokaji Aszu. Deze ‘très gourmand’-dessertwijn is eigenlijk al een parfum op zich met zijn fruitzachte en honingzoete noten van perzik en abrikoos. Eau de Hongrie: warm, rijk en gloedvol. Alsof je een kristallen wijnglas gevuld met Tokaji Aszu tegen het zonlicht houdt. Eau de Hongrie: sensueel in de zin van tactiel, sensueel in de zin van parfum als tweede huid.

RUIK&VERGELIJK

VIKTORIA MINYAVraag is natuurlijk of Viktoria Minya een essence van de dessertwijn (zoals je ook met rum kunt doen) heeft gebruikt, of een combinatie van geurmoleculen die samen Tokaji Aszu oproepen. Alsmaar doorruikend, kun je stellen dat Eau de Hongrie een fruitige (neo)chypre is.

Doet me denken – niet alleen door de alcohol-link – aan het parfum dat eerst Champagne (1994) heette maar op last van de verenigde champagneboeren ‘zijn’ naam moest veranderen. Uit angst – quelle excuse!, quelle bétise! – dat consumenten de parfumflacon aan hun mond zouden zetten. Yves Saint Laurent koos voor Yvresse. Het effect dat ook Eau de Hongrie kan bewerkstelligen: aangenaam onder de invloed van. En hierdoor moet Geurengoeroe tevens denken (‘geholpen’ door de flacon van Eau de Hongrie) aan Royal Bain (1941) van Caron. Alleen is deze geur vettiger en plakkeriger, mist het logischerwijs de transparante, sprankelende toets van nu. Eigenlijk is Eau de Hongrie een formidabele fusion van deze twee. En dat ziet Geurengoeroe als een enorm compliment. A votre santé! Egészségedre!

VIKTORIA MINYA LOGO

 

 

 

ONLY FOR HIM, LE PARADIS DE L’HOMME HAYARI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 18, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NICHE. Een reactie plaatsen

MARKANTE GEUREN VOOR EEN ‘CLICHÉ-COUTURIER’

OFWEL, EEN ONVERWACHTE VERRASSING

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 18/12/14

Neus: Cécile Zarokian, Dorothée Piot

Flaconontwerp: onbekend

Concept & realisatie: Nabil Hayari (foto rechts)

NABIL HAYARINabil Hayari is net zoals Elie Saab een goed voorbeeld van een nieuw slag couturiers. Geboren in het Midden-Oosten hebben ze met hun kleding slechts één doel: vrouwen nòg mooier maken, vrouwen nòg vrouwelijker laten voelen. Dus is hun couture heel klassiek (bijna op het saaie af), ongelofelijk knap in elkaar gezet met ingenieuze plooien, intensieve borduursels en vliegende volants. Een sprookje zoals dat heet. Ze wijken hierin af van de Parijse couturegilde die als vanouds meestal kiest voor een meer modernistische benadering van het vak: conventies uitdagen, grenzen verkennen, zoeken naar nieuwe verhoudingen en silhouetten. Maar ook via kleding vragen stellen (dan weer humoristisch, dan met weer met een zeker cynisme) over wat mooi en lelijk is, of hoe het met de positie van de vrouw in de westerse maatschappij is gesteld.

Dat deze werelden naast elkaar kunnen bestaan, bewijst het feit dat na eerst een naam in hun thuisland te hebben opgebouwd deze Midden-Oosterse couturiers kiezen voor de grote sprong voorwaarts. Parijs dus. Het is tevens het bewijs van de toenemende invloed van het Midden-Oosten als fincanciële backer van de wereld van luxe: steeds meer Arabische holdings hebben zich ingekocht bij veel luxe huizen en designlabels. Nabil Hayari zetelt er inmiddels ook.

En geen couturehuis compleet zonder een parfumlijn. Zijn benadering: heerlijk, bijna aandoenlijk ouderwets cliché. Zowel bij  vrouwen: ‘A perfume is said to reveal one’s personality. We drew our inspiration from women to create subtle, elegant and sensual fragrances embodying the various facets of their personality: passionate, seductive and mysterious’.

HAYARI MEN

Zowel bij mannen: ‘Scents of the men whose love makes these women so beautiful. Two fragrances, which are both manly and tender at once and magically convey Hayari’s Paris couture values while respecting the codes of niche perfumery’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik had nog nooit van de neus – Cécile Zarokian – gehoord. Een aangename kennismaking. Check: maakte samen met Daniel Morel Amouage’s Epic Woman (2009) en solo: Kashnoir (2013) van Laboratorio Olfattivo.

Eigenaardige gewaarwording: ik heb Only for Him een paar keer gepakt, om me ervan te vergewissen of ik niet Hayari’s Only for Her aan het testen ben. Want de geur kun je niet typisch mannelijk noemen door de nadruk op twee bloemen die in het hart vol overtuiging bloeien: jasmijn en lelietje-van-dalen in een aureool van groene noten. Dit duo wordt aangekondigd door een fris-licht briesje van bergamot, grapefruit en (met de nadruk op) sinaasappel. Krijgt vervolgens een licht-pittig, warm accent krijgt door zwarte peper en elemi-hars.

En hoewel begeleidt door sterke houttonen, blijf je deze bloemen vol voorjaarszin lang ruiken. Het duurt even voor ze gaan samenwerken met patchoeli en papyrus (bekender als nargamotha en cypriol – zie foto). Komt niet vaak voor dat je de laatste zo goed ruikt: droog, richting wierook maar zonder de ‘walm’ – meer ‘gedroogd’ wierook eigenlijk. Het ceder- en guaiachout, eikenmos en vetiver in de basis versterken de houtachtige allure – nu heb je ‘pas’ te maken met een mannengeur. Amber, benzoïne en musk maken het hout zacht en warm. Voorwaar, elegant en minder cliché dan ik op basis van de verantwoording had verwacht.

PAPYRUSDorothée Piot ken ik al van naam. Check: ze begon met massmarket: Morgan de Toi, Andy Warhol, Gabriela Sabatini en gelijken, maar is zich meer gaan richten op niche: Amouage’s Memoir Woman (2010), Chambre Noire (2011) van Olfactive Studio, Hayari’s Goldy (2012) en recente geuren voor Jul et Mad Paris.

Haar Le Paradis de L’homme – leuke naam – is een krachtig-sensuele houtgeur. Voor mij meer niche dan Only for Him. En honderd procent hout. Eerst een opening van Braziliaans rozenhout: houtachtig, maar fris en zacht (bijna vloeibaar) met een elegante zweem van roos – vandaar de naam. Dan, ik schrijf het nog een keer: één en al hout: vetiver, cederhout en papyrus. En van deze houtsoorten wordt de droge kant intens benadrukt. Alsof de zon alle groene levenssappen er uit heeft gezogen. Nog meer dan in Only for Him verspreidt papyrus hier zijn bijzonder parfum. Krijgt nog meer kans, om afgezien van ‘gedroogde’ wierook-noot, ook zijn peperachtige, gekruide nuance te verspreiden. Mooi. Het hout wordt in de basis iets zachter door sandelhout, krijgt een sensueel accent door leer en musk.

Eikenmos en patchoeli zorgen ervoor dat de geur eindigt als een chypre. Maar dan droog. Zelf heb ik bij Le Paradis de L’homme een andere geur in gedachten – dierlijke wellust. Dat neemt niet weg dat ik gecharmeerd ben. ‘Voor hetzelfde geld’ had de geur wat mij betreft kunnen verschijnen onder de naam van Frédéric Malle, Armani Privé en Amouage.

HAYARI LOGO