‘DE ONMETELIJKE NACHT. NU IS ER NIETS ANDERS DAN GEUR’
OF:
‘VOOR HET MYSTERIE VAN DE ROOS. DIE KLEUR UITDEELT DIE ZE ZELF NIET KAN ZIEN’
Jaar van lancering: 2016
Laatst aangepast: 28/04/16
Neus: onbekend
Niet iedereen is het me eens dat ondanks de toegenomen geurverschijningsfrequentie bij Etro de kwaliteit en het dna van het merk geen kwaad wordt gedaan. Sterker, ik vind de laatste edities excellent. Kun je niet van alle merken beweren – we noemen slechts Dior. Sauvage (2015): op alle fronten cliché en niet in lijn met het merk. Om maar te zwijgen van de afgelebberde pornochic ‘allure’ van Poison Girl (2016).
Ik weet er gebeuren spannender dingen in de wereld van niche, en Etro zou je nu eigenlijk als massniche moeten betitelen; maar dat laatste is nu juist een pluspunt voor mij: het Italiaanse merk is een ideaal merk voor beginners op het nichepad.
En zelden een persbericht ontvangen waarvan ik denk: mooi en het klopt. Op alle fronten. Informatief, toch poëtisch (iets ingekort en aangevuld door mij): ‘Een smalle lichtstraal dringt door de lichtblauwe gloed van de dageraad. Alsof het zo gepland is, verschijnt een zonnestraal op dat moment wanneer de bloeiende rozen zich openen, waarmee de met dauw gevulde lucht zicht vult. Net als de schittering van aurora-kwarts, een witte halfedelsteen met een spectrum aan kleuren wanneer het licht er op valt, ontwaakt de dag met eerste schitterende stralen aan de horizon. En om in de woorden van de Argentijnse schrijver, dichter en essayist Jean Louis Borges (1899-1986) te spreken: ‘De onmetelijke nacht. Nu is er niets anders dan geur’.’
Dat was 1. Dit is 2: ‘Shantung verhaalt van nomadische stammen die aan elkaar geweven zijn als wilde zijde. De naam reikt verder dan seizoenen en breedtegraden Het eenvoudige weefpatroon van deze zijdesoort vernoemd naar de Chinese provincie Shantung (waar het oorspronkelijk werd geproduceerd) heeft een unieke structuur die doet denken aan het oppervlak van kiezelstenen met daarover een glans van zoetwatervijvers; de stille oppervlakten ervan verbergen vaak mysterieuze werelden – net zoals het boeket van Shantung’.
Moet me wel van het hart dat ik het citaat van Borges niet helemaal passend vind – er wordt immers gesproken over wat volgt op de nacht, niet de nacht. Als de mensen bij Etro iets meer hadden ‘bloemgelezen’ in Borges’ oeuvre waren ze wellicht op deze regels uit dit gedicht – Nog een gedicht over de gaven – gekomen: ‘Voor het mysterie van de roos. Die kleur uitdeelt die ze zelf niet kan zien’.
WAT SHANTUNG IK EIGENLIJK?
Dageraad in combinatie met ruwe zijde en nomaden. Wat voor een geur roept dat op? En met welke ingrediënten? Ik fantaseer: zachte bloemen (dageraad) geprikkeld door exotische kruiden en harsen (ruwe zijde) afgerond met een vilein dierlijk spoor (nomaden).
De neus van Shantung interpreteert het anders: ‘Een frisse noot van sprankelend Italiaanse mandarijn samen met de genuanceerde zoetheid van zwarte bes en fruitig lychee. Wierook uit Somalië maakt een korte verschijning om het hart vol betoverende vurige rozen en pioenrozen uit te diepen. Voluptueuze bloemkronen buigen voor cederhout en kasjmierhout die de verrassende finale van musk onthullen’.
Elk ingrediënt in een geur kun je in feite vertienvoudigen met niet ‘noemenswaardige’ ingrediënten die op de achtergrond toch een belangrijke rol spelen, het geraamte vormen. Maar te verwarrend werken en te ‘lab’ klinken omdat ze niet gesierd zijn met elegante namen – eerder scheikundige formules. Dat ruik je ook goed in Shantung. Dat wil zeggen: de opening is meer dan alleen mandarijn, zwarte bes en lychee. Want ik neem ook even een aangenaam zurige noot waar – doet denken aan rabarber en groen-groen geraniumblad die samen de zuur-zoete frisheid van de zwarte bes versterken.
En wat is de lychee mooi. Ben er zelf niet zo’n fan van, maar in Shantung ruikt die beter dan the real stuff: zoet, beetje framboos, beetje gourmand, fluwelig met een licht romig accent dat langzaam prachtig transformeert tot een ‘lychee-roos’ zo lijkt wel. Langzaam verliest het rode fruit aan kracht om de rozen en pioenrozen volop te laten bloeien in – aldus Etro – ‘luxueuze tuin waar bloemen, vruchten, schors, harsen, kruiden en bessen worden gedestilleerd tot een enkele, sublieme lentedruppel’.
Weer goed getypeerd. Want dit rozenboeket is meer dan alleen bloemen. In de lichte aanzet van wierook – die het boeket minder ‘vrouwelijk’ gemaakt, geholpen door strak, uitgedroogd cederhout – neem je allerlei kruidige nuances waar. Niet echt direct bij naam te benoemen, maar ik meen een ‘droge’ oregano en salie te bespeuren.
Deze wisselwerking tussen roos, kruidigheid, wierook en hout houdt lang aan, eer de zachte afdaling begint: een subtiel-elegante infusie van musk en kasjmierhout. Het effect: shantungzacht.
Ter voorbereiding op de nieuwe Hermessence – met de sierlijk getooide naam Muguet Porcelaine -, een duik in de Belgische wereld van het lelietje-van-dalen. Of beter gezegd: de Frans-Belgische. Want in tegenstelling tot de Lage Landen, heeft het meiklokje daar nog steeds een sterk levende symbolische waarde als boodschapper van het voorjaar. Wordt traditiegetrouw geschonken op de Dag van de Arbeid – 1 mei dus.
Zoals wellicht ook bekend is het lelietje-van-dalen ‘une fleur muette’. Ofwel, een ‘dove bloem’. Wil zeggen: de geur kan niet uit het klokje geëxtraheerd worden. Aan de parfumeur de schone taak dat aan de hand van natuurlijke en synthetische ingrediënten te doen.
Moet Geurengoeroe bijna meedoen met een trend! Hellup! Bij het overlijden van een ‘DWDD’-persoonlijkheid met wereldomspannend bereik in populariteit een bijdrage ‘in geur’ leveren. Mijn bespreking van David Bowie’s 
Wat ik rook was een vol-klassieke, vol-vrouwelijke witte bloemenmelange, een ‘prinsesheerlijke geur’ die niet door de compositie, maar door de boodschap juist aan kracht zou hebben gewonnen als die ‘Prince-androgyn’ werd gepromoot. Not dus. Kocht de geur dus niet. Ik heb 3121 een half jaar geleden weer geroken op een rommelmarkt in Brussel. Ik dacht nog de flacon te kopen – meer leeg dan vol – maar de verkoopster vroeg € 50,00. Dikke doei madammeke!
Het leven is een reis hoor je mensen wel eens, eigenlijk heel vaak heel veel mensen, zeggen. Bekijk de interviews van Oprah Winfrey met de famous & celebs: het was me toch een reis om te komen waar ik nu ben, maar elke afgelegde kilometer – for bad, for good – was de moeite waard. Het heeft me gebracht waar ik nu ben.
Wat mij triggert: het idee van zijde. Want hoe meer me ik in de geur verdiep, hoe goed dit beeld blijkt te kloppen. En het is nodig om de naam van de geur bij de beoordeling met je ‘mee te nemen’.
Wel, daar ging ik, voor de gelegenheid verkleed als een nondescript burger… Bij de Di-drogist bijna om de hoek hadden ze er nog niet van gehoord. C’est pas vrai! Dan Delhaize, ongeveer een kilometer verder. Daar wel: stond zelfs een tester. Wordt blijkbaar gewaardeerd: ik pakte het laatste exemplaar € 7,99. Krijg je 100 ml voor. Heb het bonnetje bewaard en stuur dat natuurlijk naar de producent. Was getekend en met vriendelijke groet Geurengoeroe. En ik heb eigenlijk al weer te veel betaald, gezien de acties op internet.
Maar, we kunnen er van uitgaan dat de neus geen enkel druppel pure oud-essence heeft gebruikt. Is ook niet nodig. Dat bewijst 
Behalve in streken waar het al eeuwenlang wordt gewonnen, zoals de midden jaren negentig in gourmandkringen herontdekte fleur de sel van Guérande in Bretagne. Het wordt verkregen uit verdampingsbassins aan de Atlantische Oceaan. Als deze zich met zeewater vullen, verschijnt na verloop van tijd een flinterdun, uitgekristalliseerd vliesje op het water, het zogenaamde fleur de sel dat met een ‘lousse’ van het water wordt geschept.
Rem l’acqua is natuurlijk een ‘massniche’ crowdpleaser van de eerste orde. Niet mis mee. Reminiscence zegt het zelf: ‘Gemakkelijk te dragen en ideaal voor de zomer’. Maar ook hier: de volstrekte natuurlijke indruk die de compositie geeft, en dat terwijl zout en met name de zandlelie een synthetische oorsprong hebben.
Het lijkt er steeds meer op dat nieuwe nichehuizen de plaats innemen van beroemde persoonlijkheden met een parfumlijn. De laatste mega-über-celeb die met veel bombarie werd gelanceerd in 2012 – voor haar werd zelfs een virtueel, in real life niet te traceren parfumhuis opgericht -, Lady Gaga verdween met haar 
Hij besluit Maison Incens op te richten als eerbetoon aan zijn vader die hem een manuscript schenkt: ‘tekeningen op leer en geparfumeerde verhalen’. Sterker, Maison Incens is de olfactorische handtekening van dit manuscript. De collectie is geïnspireerd op een ‘fantasiemaatschappij waarin de communicatiecodes zijn gebaseerd op parfums en het leven wordt bepaald geuren’.
Ze vormen de perfecte tussenschakel die garandeert dat het oudh niet al te pats-boem explodeert – zoals zo vaak het geval is bij oudh-geuren. Nee deze oudh is beschaafd en laaft zich aan de vijg. Waardoor een spannend contrast ontstaat die goed samengaat: groen en de hier zich licht apothekersachtige gedragende oudh die ‘op het einde’ omringd wordt door sandelhout, amber en musk. Met bijna hetzelfde effect als in Cuir Erindil.
Cuir Erindil, Figue Aoudii en Figue Eleii worden gepresenteerd als genderfree. Dat geldt dan wel voor mannen en vrouwen die niet denken in de stereotype indeling in de parfumerie. Want Cuir Erindil kun je als mannelijk interpreteren, Figue Eleii als vrouwelijk. Tabac Licorii daarentegen wordt ‘puur voor de vrouw’ gepresenteerd.
Ook ‘alleen’ voor de vrouw: Musc Kalirii. Is de meest klassieke van de vijf. Wat een heerlijke beschaafde geur! Waarvan je hoopt dat de draagster hem zonder schroom voluit opspuit, waardoor Musc Kalirii als een aura schijnt. Prettig om dat in de directe omgeving te ruiken. Nog prettiger: in haar hals te verdwijnen. Niets aanstellerigs.
De inspiratie voor Nebula I en Nebula 2 komt letterlijk van heel heel ver: ‘Space the final frontier’ – een olfactorische Star Trek. Oorspronkelijk was het Latijnse woord nebula – nevel of mist – een verzamelnaam voor allerlei omvangrijke kosmische objecten.
Met Nebula 2 land je op een imaginaire planeet die overeenkomsten met de aarde vertoont toen die nog gevrijwaard was van de ingrepen van de mens: eindeloze oerbossen badend in een koude, lichtblauwe lucht gevuld met mineralen, van net ontdekt ‘groen’, elektrisch geel, intens ‘chiaroscuro’ en metaalachtige schitteringen’.
Hiervoor verantwoordelijk volgens mij: de citrusnoten – grapefruit, kaffierlimoen, kamille, limoen, yuzu – plus anijs, galbanum (foto), liatrix, kamille, kardemon en salie. Prettig dat ik hier de bloemen wel detecteer: jasmijn en gardenia die alleen geen kans krijgen zoet te bloeien omdat ze besprenkeld zijn door strobloem en nootmuskaat.
Normaal gezien ben je trots op je vakkundige achtergrond, vermeld je de adressen waar je de fijne kneepjes van het vak onder de knie kreeg, trots op je curriculum vitae. Dat klinkt vertrouwd en professioneel als je voor jezelf begint.
Ook hier geen namen – ook hier wellicht bescheidenheid en/of discretie. Dat dan weer wel: om zijn creaties meer luister te geven Nabile ‘associates them with the jewelry of Peter Lang, who himself works with celebrities such as Nicole Kidman, Kylie Minogue, Pink and Beyoncé Knowles’. Maar dit is meer een indirecte link. Zoiets als zeggen dat je Beyoncé kent omdat de dochter van je buurvrouw bij haar interieurverzorgster is.
De hoofdrolspeler – de lelie – detecteer ik niet echt. De gardenia (foto) wel, maar zeer minimaal. Het is eerder een warm, meer diffuus bloemenkantwerk. De afronding maakt het geheel nog zachter, maar indringend door minder patchoeli en meer sandelhout. Nu het merkwaardige: langer op de huid lijkt alsof de opening nog een keer als een briesje door het kantwerk van bloemen blaast.
Ben je helemaal vrij van dit soort hunkeringen, dan is Amorvero de moeite waard. Het is een full blown-bloemeneuforie in de meest klassieke denkbare zin van het woord. Ladylike, intens, elegant met eigenzinnig karakter. Ik had nog nooit van de goede man, de goede neus gehoord, maar Lorenzo Dante Ferro verstaat zijn vak.
GEURENGOEROE 