GEURENGOEROE

1932 – LES EXCLUSIFS – CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 17, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NEO NICHE. Getagd: coco chanel, serge lutens. Een reactie plaatsen

EEN ‘SCHIJN BEDRIEGT’-PARFUM

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 17/02/13

Neus: Jacques Polge

Concept & realisatie: Chanel

Ik weet niet wat de invloed van Christopher Sheldrake – sinds 2005 directeur research & ontwikkeling parfum bij Chanel – bij de ontwikkeling van 1932 is geweest. Feit is dat de neo-nichegeuren – Les Exclusifs – die hij samen met Jacques Polge voor Chanel heeft ontwikkeld meer prêt-à-porter zijn dan de vele parfums die hij maakte voor Serge Lutens.

Laatste zijn artistieke exercities die je doen blijven verwonderen over de oproepkracht van geuren. Er even aan ruiken is heerlijk, maar vanzelfsprekend dagelijks gebruiken is een tweede. Daarvoor zijn te vaak toch te uitgesproken, te veel parfum, te weinig gemaakt met het idee van draagbaarheid.

Toch herken ik in 1932 een Sheldrake-toets: een onverwachte nieuwe samenhang van ingrediënten – in dit geval bloemen – die eigenlijk zo voor de hand ligt. Als ik het goed heb begrepen, was 1932 al langer in roulatie, maar alleen voor klanten die de haute jouaillerie van Chanel kochten in de boetiek op Place Vendôme Parijs. De naam refereert aan het jaar waarin Coco Chanel haar echte juwelencollectie presenteerde die ze had gemaakt op verzoek van Internatonial Guild of Diamond Merchants.

Meer weten: zie mijn beschrijving van N°18 – de allereerste geur die de huidige eigenaren van Chanel hebben gelinkt aan deze legendarische art deco-juwelen. Meer weten: zie de clip die Chanel vorig jaar de wereld instuurde naar aanleiding van het tachtigjarig jubileum van deze collectie.

Maar hoe vertaal je juwelen gevormd naar hemellichamen die schijnen tijdens de nacht in een geur? Moeilijk. En is natuurlijk al vaker gedaan. Pak je schittering van de sprookjesachtige en oneindige sfeer? Vertaal je de transparante facetten van de edelstenen? Of benadruk je het koele temperament van het edelmetaal waarin ze zijn gezet? Het geraffineerde: met een beetje fantasie ruik je het allemaal. Voor Chanel was vanaf het begin duidelijk dat 1932 rondom jasmijn moest worden gecomponeerd, want wat diamanten voor de haute jouallerie zijn, is deze rijke bloem voor de haute parfumerie volgens het couturehuis.

Opgelet: sinds kort verkrijgbaar de Fresh Body Cream voor alle Les-Exclusifs-geuren, met aldus Chanel ‘een hydraterend netwerk dat de geurmoleculen van het parfum dat erover wordt gesprayd, vasthoudt. Een subtiele basis met een discreet, lichtbloemig en musk-achtig gefluister dat zichzelf op elegante wijze doet vergeten om plaats te maken voor het parfum van je keuze’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

1932 is een ‘schijnt bedriegt’-parfum. De eerste indruk is ongekunsteld en eenvoudig, maar als vervolgens alle ingrediënten beginnen samen te werken, valt je pas de gelaagdheid en de rijke schakeringen op. Telkens wordt een andere ster opgelicht in dit juweel. De ‘komeetachtige’ opening van aldehyden, bergamot en neroli doen me denken aan een zuurtje.

Fris, fruitig (met een perzikachtige nuance) en bloemige ondertoon. Dan begint de jasmijn (foto) als een stralend sterjuweel te schijnen die zijn eigen frisse en zonnige toets behoudt terwijl zijn bloemige diversiteit wordt opgelicht – eerst – door zonnig sering en kruidig anjer, vervolgens door roos en ylang-ylang. Heel klassiek, heel elegant. De afwerking vindt ik het allermooist.

Terwijl de bloemen blijven bloeien, openbaart zich geleidelijk de rijke basis in facetten. Zowel houtachtig, poederig als zoet omringd door een lint van sensuele nuances. Duidelijk waarneembaar eerst de vetiver en het sandelhout die steeds zachter, zoeter en zelfs melkachtig worden door opoponax, iris, ambrette, musk, wierook en vanille. Er zit zelfs een viooltje verborgen in de constellatie, opgeroepen met iralia – een door Firmenich gepatenteerde formule die poederig noten van iris combineert met het zoete viooltje.

RUIK & VERGELIJK

Chanel – Les Exclusifs – N°18 (2007)

MAN EXTREME BULGARI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 16, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET M. Getagd: alberto morillas, peter lindbergh. Een reactie plaatsen

VITAAL LEVENSGEVOEL

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 16/02/13

Neus: Alberto Morillas

Model: Eric Bana

Fotografie: Peter Lindbergh

Regisseur: Metteo Garrone

Een uitspraak van de Griekse filosoof Plato ligt ten grondslag aan deze mannengeur. Dit schijnt deze ‘wijsneus’ ooit gezegd te hebben: ‘De eerste en meest nobele overwinning voor een man is de overwinning op zichzelf’. Denk je hier wat langer over na, dan wordt duidelijk dat je dit heel breed kunt interpreteren. Want een dergelijke overwinning kan klein en groot zijn. Ook als je het toepast op geuren. Klein: ‘Ik spreek met mezelf af dat ik vandaag geen geur opdoe’. Groot: ‘Vanaf nu gebruik ik slechts één geur’. Bulgari plaatst het in een breder parfumperspectief. Want het ‘gezegde’ van Plato is ‘de drang van de man het extreme op te zoeken en het willen beleven van sterke, onalledaagse emoties’.

Voel je dat deze drang in jezelf zit, dan beschik je volgens de Italiaanse juwelier over een vitaal levensgevoel. Dit moest de neus vertalen in een geur. Hiervoor contacteerde het de man die je bijna de ‘in house nose’ van Bulgari kunt beschouwen: Alberto Morillas. Van de meer dan dertig Bvlgari-geuren, creëerde hij er tien. Over nummer elf zegt hij: ‘De uitdaging bestond eruit een nieuwe frisheid te vinden met een modern sensuele achtergrond in de typische Bulgari-signatuur. Ik koos voor de beste natuurlijke ingrediënten die samen een Romeinse sfeer oproepen’. Het eerste lijkt me vanzelfsprekend, het tweede: niet makkelijk. Want dat kun je ook heel breed interpreteren.

Toch een nobel en interessant streven, alleen moet je dit eerst vertalen in een aantrekkelijk scenario waardoor mannen geprikkeld worden in de parfumerie naar Man Extreme te vragen. Hiervoor schakelde Bulgari de voor mij totaal onbekende regisseur Metteo Garrone in. Het resultaat: in sfeervol zwartwit zien we acteur Eric Bana wandelen door een neo-klassieke setting, terwijl een slang, een adelaar en het symbool van Bulgari – de leeuw – zijn pad kruizen. Hij heeft zo’n zelfverzekerde uitstraling waardoor deze best wel gevaarlijke roofdieren hem in alle rust laten verder wandelen. Is dit een teken dat Eric Bana zichzelf overwonnen heeft…?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het fijne van Alberto Morillas: zijn Bulgari-creaties zijn goed. Alleen zouden ze voor mij wel wat meer uitgesproken mogen zijn. Want voor mij heeft Bvlgari nog steeds een ‘sort of’ van nichelink. Anders gezegd: de ‘extreem’ verfijnde juwelen die Bvlgari maakt, ruik je niet echt. Toch moet gezegd: de frisheid van Man Extreme is onverwacht.

Het geheim: ‘mannelijk’ kardemom met zijn fris-bittergroene noot (als symbool voor een open Italiaans landschap dat zich eindeloos uitstrekt) wordt zeer origineel gecombineerd met de ‘vrouwelijke’ fresia, geliefd om haar ‘extreme’ bloemige frisheid. Het effect volgens Morillas: ‘Een onconventionele aantrekkingskracht die onmiddellijk helderheid schept’. En om deze frisheid aan te scherpen, voegde hij roze grapefruit, bergamot en cactuspulp toe.

Dus een tintelende olfactorische ervaring die barst van de energie. Heel ‘lekker’ en heel vanzelfsprekend verloopt de overgang van fris, via bloemig-fris, naar de basis met mannelijke vibraties én oosterse warmteglans. Morillas roept het op met aardse en houtachtige noten van balsahout en Haïtiaans vetiver, plantaardig amber en benzoïne uit Laos. Elegant en chic, dat is zeker. Maar voor mij was de geur meer overtuigend geweest, dus meer niche, wanneer het contrast tussen de kardemon- en fresiacombi en de houtachtige, licht-sensuele basis meer geprononceerd was geweest. Met andere woorden: Man Extreme Intense.

RUIK & VERGELIJK

Ik kan er niets aan doen, maar dit is toch mijn favoriete mannengeur van Bulgari, ook samengesteld door Alberto Morillas:

Bulgari Blv pour Homme (2001)

L’AMBRE DES MERVEILLES HERMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 14, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Getagd: ambre, elixir des merveilles, gourmand. Een reactie plaatsen

LES IN AMBER RUIKEN

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 14/02/13

Neus: Jean-Claude Ellena

Concept & realisatie: Hermès

Terwijl ik dit schrijf vriest het dat het kraakt. Dan schijn je ‘parfumtechnisch’ behoefte te hebben aan een security blanket-geur (bij voorkeur gemaakt van kasjmier) die je om je schouders slaat. Wat sfeer en styling betreft zoek je het dan volgens de woonglossies nu in gedempt licht, bruin- en beigetinten en oranje.

Geen ‘Ik-hou-van-Holland’-oranje (te schreeuwerig), geen ‘koninklijk huis’- oranje (te fel), maar Hermès-oranje: warm, met een sterk ‘fond’ en vonkend als smeulend haardvuur. Sinds Jean-Claude Ellena zich heeft ontfermd over Eau des Merveilles (gemaakt door Ralf Schwieger en Nathalie Feisthauer) is deze geur langzaam maar zeker getransformeerd tot zo’n security blanket-geur verkrijgbaar in diverse smaken.

Is deze oorspronkelijke versie kaal, ‘hard’, ‘mannelijk’ (door het ontbreken van bloemen) en hoe vaker ik er aan ruik aards, mineraal en zoutig (door ambergris), Ellena heeft Eau des Merveilles steeds meer warmte gegeven en de wereld van gourmand binnengeleid. Dat begon heel voorzichtig met Parfum des Merveilles – daar stopte hij een cognacnoot in – bereikte een hoogtepunt met Elixir des Merveilles (verrijkt met gesmolten chocolade gelardeerd met sinaasappelschil, karamel, vanille) om nu met L’Ambre des Vermeilles weer dichter bij het haardvuur, de warmtebron te komen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het grote verschil wat amber betreft: is Eau des Merveilles gebaseerd op ambergris, in L’Ambre des Vermeilles is het alleen ‘amber’ (foto). Ofwel een mix van delicate warme noten (vaak harsen, vanille en hout) die samen voor een sensuele sensatie zorgen zonder ‘sexy’ te worden. En dat kan ook niet bij Hermès, want als het luxelabel één ding niet is… De geur flikkert eerst heel even oranje door zoetfrisse mandarijn waarachter als een sierlijk lint de amber zich in verschillende gradaties openbaart.

Zowel warm (benzoïne) als zoet (vanille met een rozijn-nuance) zowel kruidig (door een lichte, gemberachtige injectie, door een beetje tabak) als vol (cistus labdanum) zonder te verdrinken ‘in zichzelf’. Met andere woorden: het wordt geen kleffe boel omdat de amber niet plakt, maar rust op een stevige houtbasis – een echo van Eau des Merveilles – waardoor het droog, aards en prachtig poederachtig wordt.

Oriëntaals dat zeker, maar het is eerder amber verdwaald in een woestijn dan amber die als zweetdruppels parelt op de huid van een schone in een harem – het vaak gebruikte cliché voor een oosterse geur. En: L’Ambre des Vermeilles is voor mij niet een typische wintergeur, ook tijdens de warme dagen zeer aangenaam en met een andere uitwerking.

RUIK & VERGELIJK

Wil je je verdiepen in de wereld van geuren, dan heb je aan de Merveilles-geuren een goede leerschool. Ze tonen hoe gefraseerd en gedetailleerd goede parfums zijn. Je ervaart hoe en waardoor een ambernoot van accent kan verschuiven, wat hout, kruiden, bloemen en sterke drank doen. En als je dat goed onder de knie hebt, ben je klaar voor het amber gemaakt als couture. Ofwel Ambre Narguilé (2004) uit de Hermessence-serie.

Hermès Eau des Merveilles (2003)

Hermès Parfum des Merveilles (2005)

Hermès Elixir des Merveilles (2006)

Hermès Eau Claire des Merveilles (2010)

Hermès L’Ambre des Merveilles (2012)

L’EAU D’ISSEY ABSOLUE ISSEY MIYAKE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 13, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET L. Getagd: issey miyake. Een reactie plaatsen

‘WARM’ WATER

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 13/02/13

Neus: Olivier Cresp

Zegt Issey Miyake: ‘Absoluut… zoals de wellust van een honingzoete bloem bij zonsondergang. Absoluut… zoals ambergeel licht op een flacon. Absoluut zoals de intensiteit van een kostbaar vleugje hout en vanille… Voor dat we hem verder laten mijmeren, haalt eerst de neus ons – even – uit Miyake’s droom.

Olivier Cresp: ‘Absolue heeft op geen enkele manier te maken met een samenstelling of toegenomen concentratie qua ingrediënten. Het vertaalt daarentegen de aanwezigheid en kracht van de rijke en getextureerde grondstoffen. Net zoals de nachtbloeiende jasmijn die de atmosfeer vult met zijn geur – helder, warm wellustig’.

Nu weer dromen: ‘L’Eau d’Issey Absolue roept een nieuwe emotie op, gebaseerd op intensiteit, warmte en licht. Een heel speciaal subtiel goudgeel licht dat je gewoonlijk alleen ziet bij zonsondergang. De weerspiegeling verandert op een zachte wijze de bloemblaadjes van de nachtbloeiende jasmijn’.

Nu geurengoeroe: ik heb de nachtbloeiende jasmijn een paar keer in India geroken – een onvergetelijke want zeer intense ervaring. Inderdaad, zoals Cresp zegt helder, warm en wellustig. Maar vooral het laatste met een soms narcotische uitwerking.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hoewel wordt beklemtoond dat L’Eau d’Issey Absolue een geheel nieuwe interpretatie is, ben ik blij dat je toch iets van het origineel – L’Eau d’Issey – ruikt: lotus en fresia. Geeft herkenning in de opening, een vertrouwd gevoel dat je voorbereidt op de verandering.

En deze herkenning houdt lang aan om lang maar zeker te ondergaan in de rijke en volle jasmijnnoot die om het wellustige karakter ervan te benadrukken gezelschap krijgt van de al even broeierige tuberoos, alleen wordt geen wellustige jasmijn zoals je die ‘live’ in de natuur kunt ervaren. De reden: een ronde, gouden honingnoot die de wellust als het ware temt én zoet maakt. Wat in de basis nog eens versterkt wordt met vanille. En al dit zoets – jasmijn, honing, vanille – hecht zich in de basis aan ‘zeldzaam houtakkoord’.

RUIK & VERGELIJK

The one and only:

Issey Miyake L’Eau d’Issey (1992)

COLONIA ESPERIDEA TORRE OF TUSCANY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 12, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN NICHE COLOGNE ZOALS EEN NICHE COLOGNE HOORT TE ZIJN:

INSTANTFRISHEID MET EAU DE PARFUM-WERKING

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 12/02/13

Neus: Arturetto Landi

Concept & realisatie: Enzo Torre

Ik heb me toch een mooie cologne geroken: Colonia Esperidea. Doet alles wat een klassieke cologne moet doen: op ongekunstelde wijze instantfrisheid oproepen die je gemoed opbeurt en tevens bewijst dat ‘Keuls water’ ook in de winter zijn ontspannen boodschap kan verspreiden, want elke goede casual cologne draagt het voorjaar in zich.

Colonia Esperidea wordt geleverd door Torre of Tuscany. Als ik het goed heb begrepen, werd dit parfumatelier in 2007 opgericht door Enzo Torre. Zijn bedoeling: de traditionele geurgeschiedenis van Italië (in het bijzonder die van Toscane) met een moderne twist in de etalage zetten. En dat die rijke geschiedenis hem volop inspireert bewijst inmiddels het aantal geuren die hij – voor mij overbodig – heeft voorzien van het predikaat ‘Art Perfume’.

In 2011: Corpi Caldi, Muschio Marino, Vetiver Moderno, Mughetto Verde en Colonia Toscana. In 2012: Berkane, Dolce Narciso, Savane Oud en Colonia Esperidea. Afgaande op de namen, zie ik bij veel geuren geen directe link met het turbulente verleden van Toscane – de streek ‘verantwoordelijk’ voor de Europese renaissance. Eerder een hele commerciële invalshoek. Niets verkeerd mee. Als de geuren maar goed zijn. En die zijn goed, zeer aangenaam, maar niet echt ‘Art Perfume’ afgaande op de vier die ik heb geroken waaronder Colonia Esperidea.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat aan de charme van bijdraagt is de vasthoudendheid, en dat komt omdat het een eau de parfum betreft. Neem daarbij het feit dat Colonia Esperidea inderdaad zeer klassiek ruikt, maar dat de moderne noten voor een ‘nu’-belevenis zorgen. Het klassieke in de opening: een enorme scherpe uitbarsting van citrusnoten die alle kanten opvliegen. Knisperend, ‘schurend’, vol vitaliteit. Je bent direct wakker, je bent direct goed gemutst.

Terzijde: Esperidea is afgeleid van ‘il giardino delle esperidi’, ofwel de mythologische tuin der hesperiden. En in de parfumwereld is hesperide een verzamelnaam voor een ‘citrusvruchtencocktail’ gemaakt van fruitige, lichtzure tonen met citroen, oranjebloesem, neroli, sinaasappel, grapefruit en bergamot als smaakmakers.

Het moderne in de opening: ananas die de citrusnoten versterken en tegelijkertijd ‘verzoeten’. Op de achtergrond neem je een groene nuance waar. Verantwoordelijk hiervoor: gardeniablad, maar had voor mij ook een ander blad kunnen zijn. Dit loopt mooi over in het hart waarin nog zo’n klassieke cologne-noot ronddartelt: oranjebloesem die een bloemige ondersteuning krijgt door roos en lavendel.

De basis is voor een cologne modern en verrassend: witte musk. Dit ingrediënt met katoenpluizerig en clean effect, maakt heel veel geuren plat en ‘kapot’, maar wordt in Colonia Esperidea met mate opgediend en mooi in balans gebracht met het houtige, marine-achtige en dierlijke ambergris (die hoe langer op de huid, zich duidelijker manifesteert). Het effect: een sprankelende cologne met een aangename schoongewassen uitwerking. Alsof je een met een colognezeep hebt gewassen én afgespoeld maar waarvan de citrusnoten aangenaam op je huid blijven tintelen.

RUIK & VERGELIJK

Nog een geur waarin witte musk een klassieke cologne een moderne toets geeft. Je kunt ook zeggen waarin een klassieke cologne van witte musk een haute parfumerie-ervaring maakt.

Hermès Eau de Gentiane Blanche (2009)

HUGO RED HUGO BOSS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 11, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET H. Getagd: hugo boss, jared leto. Een reactie plaatsen

ROOD VOOR RABARBER, ROOD VOOR AMBER

IN EEN TEMPERATUURGEVOELIGE FLACON

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 11/02/13

Neus: Will Andrews P&G Fragrance Creation Team

Model: Jared Leto

Hugo Boss viert dit jaar feest. Het luxemerk staat niet stil bij, maar is vol in beweging door het feit dat Hugo twintig jaar bestaat. Hugo Boss klopt zichzelf volop de borst, want Hugo is ‘altijd wars geweest van traditionele regels en idealen’ en dat heeft geresulteerd in een ‘innovatieve en onconventionele blik op mode met progressieve looks en een hedendaagse uitstraling’. De geuren, inclusief Hugo Red, sluiten hierbij vanzelfsprekend aan en – het borstkloppen gaat nog even door – ‘is ook een perfect voorbeeld van de creatieve en experimentele geest van Hugo’. En dit alles wordt gepersonifieerd door ‘een modern icoon van originaliteit, een buitengewone creatieveling met een uniek talent’: Jared Leto, muzikant, regisseur van muziekvideo’s en filmacteur. Hij zegt hierover: ‘Creativiteit en het verleggen van grenzen gaan hand in hand, originaliteit komt van mensen die risico’s durven te nemen, die de uitdaging met zichzelf willen aangaan’.

Dit alles ruik je natuurlijk ook in Hugo Red. Want zo zegt Will Andrews: ‘Een innovatieve geur vereist een innovatieve inspiratiebron. We wilden een mannengeur creëren die het idee van grenzen verleggen in zich draagt en om dit te bereiken hebben we een onverwachte overeenkomst ontdekt tussen koud en warm metaal. Het resultaat is een hedendaagse mix van contrasterende ingrediënten, vol spanning tussen koud en warm. De geur geeft energie en inspiratie; je bent klaar om de uitdaging met jezelf aan te gaan’.

Dit grensverleggende, innovatieve kun je letterlijk voelen en zien in een aan de flacon: die heeft een coating van thermochrome inkt die reageert op warmte. Als je de flacon Hugo Red oppakt verandert hij van kleur en ‘toont hij de unieke afdruk die de gebruiker heeft achtergelaten’.

Overbodig te vermelden dat Hugo Boss voor rood heeft gekozen omdat deze kleur ‘overal gezien wordt als de meeste intense kleur die staat voor macht, kracht en vastberadenheid. Er wordt zelfs beweerd dat rood een stimulerende werking op ons kan hebben, net zoals de geur’. Vreemd in dit opzicht: niet wordt vermeld dat rood ook al millennia symbool staat voor passie (vuur), liefde (hart) en leven (bloed).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hugo Red is opgebouwd uit een ‘solid chill’- en een ‘liquid heat’-akkoord. Dat is op zichzelf goed getroffen, gezien die akkoorden voornamelijk synthetisch zijn, worden nagebootst van de geuren die voor deze akkoorden staan maar grotendeels niet geëxtraheerd kunnen worden uit de gekozen ingrediënten. Dat ruik je heel goed in de extreem frisse en extreem lang aanhoudende opening van rabarber (synthetisch) waarvan de zuur-wrange frisheid wordt ondersteund door een natuurlijke grapefruit-essence. En om dit chill-effect te versterken werd een ‘metaal’-noot toegevoegd. Ik gok op een aldehyde. Hiermee contrasteert de basis opgebouwd uit warm amber en stralend en droog cederhout en die symbool staan voor vlammend metaal. Moet gezegd: het idee is goed gerealiseerd, maar uiteindelijk hebben we toch met een frisse en ongecompliceerde houtgeur vandoen. En daar is niets mee gezien de doelgroep.

RUIK & VERGELIJK

Rabarber als symbool voor nieuwe frisheid ruik je steeds meer in geuren. Ook bij mannen. De eerste die de ons hier in de ketenparfumerie op trakteerde was:

Thierry Mugler B*Men (2003)

EAU POUR HOMME GIORGIO ARMANI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 10, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET E. Getagd: donatella versace, gianni versace, giorgio armani. Een reactie plaatsen

EEN NIEUWE KLASSIEKER VOOR EEN NIEUWE GENERATIE

Jaar van lancering: 1984/2013

Laatst aangepast: 10/02/13

Neus: Roger Pellegrino

Modellen: onbekend

Italië was wat mannenmode betreft decennialang de leverancier van de klassieke look. Voor een echt goed zittend terwijl je staat driedelig ging je naar onbekende en iets meer in kleine kring bekende kleermakers: Kiton, Zegna en Canali. To name a few. Midden jaren zeventig van de vorige eeuw kwam daarin verandering. Een nieuwe generatie ontwerpers presenteerden collecties die eigentijdser, modieuzer en meer ‘lifestyle’ waren en die ook over de grens op een warm onthaal konden rekenen. De belangrijkste vernieuwers: Cerruti, Ferré, Valentino, Versace.

En natuurlijk Giorgio Armani. Ze waren niet de eersten van Italiaanse origine die een parfum op de markt zetten, wel de merken die door de massaconsument in de jaren die volgden direct met parfum werden gelinkt. De grote winnaar op dit gebied is onbetwist Giorgio Armani.

Hij is inmiddels een parfum powerhouse. Sinds 2000 op z’n minst elk jaar één aanvulling, ook voor de mannen. Zijn Armani Privé-reeks niet meegerekend 21 stuks volgens mij. Twee daarvan worden beschouwd als moderne klassiekers: Acqua di Giò pour Homme (1996) en zijn debuut Eau Pour Homme (1984). Ik kan me de laatste nog goed herinneren omdat ik a: de geur gebruikt heb (twee flacons) en b: die tegelijkertijd verscheen met L’Homme, de eerste mannengeur van Gianni Versace (ook twee leeggespoten). Ik wist eigenlijk nooit welke nu de lekkerste was. Allebei kruidig en licht-sensueel, zij het dat L’Homme complexer en gelaagder was.

Opvallend voor beide: ze worden nog steeds geproduceerd. Wellicht voelt Donatella Versace zich binnenkort verplicht L’Homme te restylen, gezien Armani dat nu doet met Eau Pour Homme (voor de gelegenheid is de flacon opgestrakt en geflankeerd door Eau de Nuit die ik binnenkort bespreek).

Zo denkt Giorgio Armani over Eau pour Homme die volgens het persbericht ‘in de loop der jaren is uitgegroeid tot symbool van Italiaanse elegantie in parfum’ en volgens de ontwerper zijn ‘filosofie van mannelijke elegantie is vertaald in een geur. Krachtig, sereen en stralend. Klassiek, maar geïnjecteerd met een hint van nonchalance. Spontane frisheid gecombineerd met viriele warmte’.

Wat ik vooral leuk vindt aan deze herlancering is dat het begrip vintage hierdoor steeds meer opgerekt en dus dichterbij komt. Maar ook dat een nieuwe generatie kan kennismaken met de geur die hun vader wellicht ooit heeft gebruikt. Als ‘we’ niet oppassen, krijgt door de enorme fast forward fragrance-trend de geur die je gisteren kocht over 365 dagen hetzelfde predikaat.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Volgens het persbericht kunnen we authentiek van Eau pour Homme genieten omdat de receptuur onveranderd is. Dankzij Erwin de Groot van parfumerie.nl kan ik de proef op de som nemen. En: in eerste instantie geen verschil. Maar los daarvan valt me nu ‘terugruikende’ op hoe klassiek, elegant, puur en krachtig de geur is – dat ruik je in de ketenparfumerie steeds minder. Je zou het conservatief kunnen noemen. Want geen weirdo en überhippe ingrediënten.

Eau pour Homme combineert prachtig de krachtige frisheid van een citruscologne met een stevige houtbasis. En terwijl ik dit schrijf heeft de ‘vintage’-versie zich op mijn linkerhand verder ontwikkelt en de nieuwe versie op mijn rechter. Ik ruik een minimaal verschil met name nadat de openingsnoten – een stevige fris-zonnige mix van oranjebloesem (tekening) en clementine (ondersteund door pittig koriander) zijn verdwenen.

Want daarna bespeur ik (denk ik) in de nieuwe versie een aldehydennoot die aan het geheel een vollere toets geeft. Waardoor het hart, die mooi de droog-kruidige noot van koriander oppikt met nootmuskaat en komijn (omringd door een fris-groene noot van neroli – tekening), sterker naar voren komt.

En dat geldt ook voor droog-warme en houtige onderlaag van cederhout en patchoeli die van een excellente kwaliteit zijn. Zit Eau pour Homme langer op de huid, dan geeft de aldehyden-toets een licht, zeepachtig, schoongewassen feel.

RUIK & VERGELIJK

Afgezien van toen alleen lokaal bekende en eeuwenoude ‘nichehuizen’, Gucci (Pour Homme uit 1976) en de couturiers Oleg Cassini (Reporter uit 1978) en Capucci (Punjab uit 1979) was het parfumlandschap lange tijd ‘Italië-vrij’. Maar dan…

Nino Cerruti Nino Cerruti (1979)

Lamborghini Convertible (1979)

Lancetti Uomo (1982)

Morabito Or Black (1982)

Krizia Uomo (1983)

Missoni Uomo (1983)

Trussardi Uomo (1983)

Borsalino Borsalino (1984)

Enrico Coveri Pour Homme (1984)

Gianni Versace L’Homme (1984)

Capucci R de Capucci (1985)

Lamborghini Lamborghini (1985)

Gianfranco Ferré Uomo (1986)

Basile Uomo (1987)

Sergio Tacchini Uomo (1987)

G.M.Venturi Uomo (1987)

LES YEUX SONT FAITS JOVOY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 7, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Getagd: brecourt. Een reactie plaatsen

PROOSTEN OP PARFUM

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 07/02/13

Neus: onbekend

Concept & realisatie: Francois Henin

Ik was afgelopen maandagavond door Maria van Geuren uitgenodigd om kennis te maken met haar nieuwe verleidingsmethode in IJsselstein: een parfumbar. Niet in een winkel op A1-lokatie, maar tot afgrijzen van veel concullega’s op een industrieterrein in the middle of nowhere naast McDonalds! Dat doet dus volgens velen van hen afbreuk aan de prestige en uitstraling van geuren die het juist van een chique omgeving zouden moeten hebben: nicheparfums. Daar denken veel importeurs inmiddels anders over.

Sterker, die lijken in de rij te staan bij Parfumaria (naam van het concept) om in de verkoopcollectie te worden opgenomen. Bij het zien en in me opnemen van haar nieuwe huizen, zonk mij de neus in de schoenen: daar valt niet tegen op de bloggen. Dit had ze net binnen: Oliver and Co, Ruth Mastenbroek en Friedemodin. En liet ze me ook nog de nieuwe geuren van Etat Libre Orange en Brecourt ruiken. Doe je dus aan een bar. Maria pakt een xxl-cognacglas waarin zich een tissue ligt en spuit die vervolgens vol met de geur die je wenst of zij voor je heeft uitgezocht. Daar stop je dus je neus in en dan lijkt het net alsof je bent even bent afgesloten van de realiteit: zo diep ervaar je de geur. Als je niet oppast, verlaat je dronken de bar… ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet…’.

Kwam bij mij op conto van Les Yeux sont Faits van Jovoy. Wat een prachtige en sierlijke krachtpatser. Ja, van het huis had ik al eerder gehoord. Kort: opgericht in 1923 door Blance Arvoy (die een jaar al weer een ander huis opende: Corday). In 1961 wordt de productie van parfums onder meer Severem (1923), Hallo! Coco! (1924) en Gardez-Moi (1926) gestopt.

Maar wat nu precies de link is met de nicheparfumerie Jovoy (4 rue de Castiglione Parijs – zie foto) die in 2006 onder deze naam ook geuren lanceert, is onduidelijk. Tot nu toe zeventien stuks. Ach waarom ook niet. Waaronder de serie Les 7 Parfums Capitaux die ieder een favoriet parfumthema behandelen, gevolgd door Terra Incognita (2008), Quand? (2010), Private Label, Ambre Premier, L’Arbre de la Connaissance, L’Enfant Terrible, La Liturgie des Heures, Psychédélique (alle vijf in 2010). Vorig jaar Rouge Assasin en Les Yeux sont Faits dus. Laatste is een geur die gemaakt is voor de mannen uit de jaren van de vorige eeuw. Zegt Francois Henin: ‘Had mijn vader en zijn tijdgenoten kunnen dragen, toen mannengeuren onpopulair waren en bijna niet bestonden. Deze mannen overleefden de oorlog en de bezetting. Ze waren arm, alleen de criminelen verdienden veel met prostitutie, casino’s en frauduleuze bezigheden.”

De naam is gelukkig niet, zoals ik vreesde, gebaseerd op het gelijknamige en bijna niet door te komen boek dat ik op mijn Franse boekenlijst had staan, van Jean Paul Sartre uit 1947. Wel op het ‘stopteken’ van groupiers in casino’s die spelers gebied te stoppen met inleggen. Casino’s en het daarbij horende (vaak) illegale, maar spannende en in veel films noirs verheerlijkte sfeertje kun je dus ruiken in Les Yeux sont Faits, want de compositie is gebaseerd op de toen in Frankrijk veelal verboden en/of gerantsoeneerde genotsmiddelen: sigaren, gin, cognac en rum. Kortom, proosten op parfum.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Bij de eerste snuif, dacht ik aan een van mijn eerste geuren die ik kocht: Macassar van Rochas (1978) deze prachtig kruidig-sensuele en mannelijke-elegante geur. Alleen Les Yeux sont Faits is zoeter, meer oriëntaal van karakter.

Dat ruik je eigenlijk al vanaf de opening. Niet braaf-fris, maar fris-groen en musky door petitgrain (gemaakt van blad en tak van de oranjebloesemboom) en engelwortel (met zijn groen-aardse ‘musk-feel’) mooi omringd door een zoete nuance van gedroogd fruit dat naadloos overgaat in een drankeuforie dat je in de jaren vijftig aantrof in de ‘betere’ burgerlijke huisbar: rum, gin en cognac. Het effect: het stijgt naar je hoofd. Deze alcoholische scherpte komt tot rust in de vol-sensuele basis. Lekker, maar cliché: romig sandelhout, muskachtig cistus labdanum, bosachtig patchoeli en vanille (foto). Dit wordt gelukkig gecompenseerd door komijn en tabak.

Die zorgen voor een droge, rokerige en kruidige noot ondertoon waardoor Les Yeux sont Faits een eigen karakter behoudt. De rum, gin en cognac moet je trouwens niet al te letterlijk nemen. De geur van elk van deze sterke drank is vaak een compositie van verschillende ingrediënten. Zo is de geur van gin vaak een melange van jeneverbes, citrusessences en kruiden, en die van rum en cognac van vanille, harsen en chocolade-achtige noten.

RUIK & VERGELIJK

Nog zo’n illegale geur uit het niche-circuit:

Frapin Speakeasy (2012)

Een legale geur uit het casino-circuit:

Davidoff The Game (2012)

EAU SAUVAGE PARFUM DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 6, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. 3 reacties

WINNAAR ASTIR 2012 BESTE HERENGEUR LUXE SEGMENT

VOLGENS NEDERLANDSE VERENIGING VAN COSMETICAJOURNALISTEN

EEN WILD WATER MET DIEPERE GRONDEN

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 06/02/13

Neus: François Demachy

Flaconontwerp: Pierre Camin

Model: Alain Delon

Muziek: The Rolling Stones

Een parfumextract is meestal het hoogtepunt van een compositie. Alle gedachten en ideeën van een neus komen hier in geconcentreerde vorm samen. Ruik maar eens de verschillen van de eau de toilette-, eau de parfum- en parfumversie van Chanel N° 5 (1921) of die van Guerlains Shalimar (1925). Denk nou niet dat je met Eau Sauvage Parfum wordt getrakteerd op de essentie van citrusnoten en hedione (een synthetisch component dat jasmijn laat schitteren in zonovergoten water)… dan moet je toch eerder Eau Sauvage Extrême (2010) raadplegen.

Want Eau Sauvage Parfum gaat de diepte in op zoek ‘naar de mannelijke kracht van vetiver’ zegt Dior en het couturehuis voegt er aan toe dat ‘deze sensuele en elegante eau de parfum een moderne black tie-wereld oproept waar nachtelijke verleiding een dierlijk karakter krijgt. Het toppunt van mannelijk raffinement’.

Hier valt weinig op af te dingen, misschien alleen dat Eau Sauvage (1966) nu animaal wordt – terwijl in de vroegere illustraties van René Gruau alleen met dit verleidingscliché al knipogend gespeeld werd: de man als wild verscheurend dier… grr, grr. Om deze verfijning te illustreren, maakt Dior wederom gebruikt Alain Delon – voor Dior het archetype van de verleider. En dat klopt, maar dan wel op zo’n Frans. Dus niet zich presenterend als een bijna ontploffende testeteronbom, maar als een quasi-nonchalante verleider, met licht feminiene trekjes.

Hij is wel enigszins aangepast in de ‘vintage’ reclamcampagnefoto; de sigaret uit zijn hand werd weggeretoucheerd. De filmclip uit La Piscine (van Jacques Deray) niet. Die ontstond alleen niet, zoals Dior schrijft, in het lanceringsjaar van Eau Sauvage, maar twee jaar later om nog een jaar later in de bioscoop te verschijnen. De zonovergoten sfeer van Saint Tropez in de zomer in deze film past wel goed bij Eau Sauvage, en eigenlijk nog beter bij Eau Sauvage Parfum, aangezien de parfumversie warmer, sensueler maar vooral broeieriger is. Trouwens de vrouw die je gedeeltelijk ziet en hem een ‘Eau Sauvage’-splash geeft is Romy Schneider, het toenmalige liefje van Delon.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dior had nog niet echt een vetiver (bijna de meest geliefde geurvariatie bij mannen) in zijn assortiment. En van deze gedroogde wortel kun je nu optimaal (het zij zwoel) genieten. Want alleen in de opening word je even herinnerd aan de beroemde klassieke hesperide-noot van Eau Sauvage – opgeroepen met de ‘subtiele en pittige frisheid van San Carlo-bergamot.

Maar het is na tien minuten afgelopen met deze frisheid, want de vetiver laat van zich ruiken. En deze vetiver (foto) is niet ‘wortelfris’, maar donker en rokerig alsof er wierook door is geblazen. Vervolgens dient de mirre zich aan. En die is het tegengestelde van rokerig, eerder zoetig, melkachtig (maar wel ‘harsig’) met zo’n aangename zalvende ondertoon. Ik vermoed ook een nuance van vanille en meen ook wat patchoeli te ruiken. Sterk, vol, krachtig en zeer klassiek. Wennen voor mannen die niet gewend zijn om zomers een warm-zwoel parfum te dragen.

RUIK & VERGELIJK

Ik heb het nu al een week gedaan. Op mijn linkerhand Eau Sauvage Parfum en op mijn rechter onderstaande Dior-geur. Hoewel die is meer anijs- en zoethoutiger is, vind ik de overeenkomsten verbluffend. Dezelfde groene warmte, dezelfde harsachtige zoetheid. Heb al vaker geschreven: dat verschillende ingrediënten bijna dezelfde geuren kunnen oproepen blijft wonderlijk.

Dior – La Collection de Christian Dior – Eau Noire (2004)

Trouwens het couturehuis heeft nog een vetiver in de collectie. En die heet…

Dior – La Collection de Christian Dior – Vétiver (2010)

FLASH JIMMY CHOO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 4, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET F. Getagd: christine nagel, steven meisel. Een reactie plaatsen

JASMIJN, TUBEROOS EN LELIE BLOEIEN VOLOP

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 04/02/13

Neus: Christine Nagel

Model: Natasha Poly

Fotografie: Steven Meisel

Concept & realisatie: Jimmy Choo, Sandra Choi, Simon Holloway

Dacht ik dat de blingbling-trend nu wel zo’n beetje over was in glamour-, styling- en fashionland, komt Jimmy Choo met Flash… Dacht ik dat de disco-trend nu wel zo’n beetje over was in glamour-, styling- en fashionland, komt Jimmy Choo met Flash. Want: het verbeeldt de spanning die je ervaart op de rode loper, het plezier van een nachtclub, de glamour van het verkleden. Het verhaal begint met de hartslag die elke vrouw voelt als ze zich klaarmaakt voor een ouderwets avondje uit en dan in het bijzonder volgens de creatieve directie van dit ‘walk in style on stiletto heels’-label (Jimmy Choo, Sandra Choi, Simon Holloway) wanneer ze haar sexy schoenen aantrekt.

Dan vindt er een transformatie plaats, omdat ze dan een siddering van genot en gevoel van kracht ervaart. Wat de uitwerking ervan is, zie je in de campagne dat volgens Jimmy Choo een moment van onverzadigbaar en hedonistisch gedrag vastlegt: Natasha Poly op de vloer van een club genietend van het feit dat ze in het middelpunt van de belangstelling ‘ligt’, nazwelgend van dit moment van ongegeneerde overmaat.

Het is maar net wat je er in ziet. Ze kan ook door haar xxl-hakken zijn gegaan. En wat een lange benen! Passen bijna niet op de foto. En het grappige: Natasha Poly doet alsof ze staat, gezien haar hand in de taille – een typische ‘klassieke’ topmodellenhouding. Hoe het ook zij: Natasha Poly’s uitstraling en geest belichaamt de Jimmy Choo-vrouw: internationaal, zelfverzekerd en mooi. Kortom, Flash is voor de glamourvrouw uit de stad: ‘direct provocerend, tikkeltje ondeugend, tegen de gevestigde orde ingaand, het risico niet schuwend’. En ook nog: charmant. En waarom ook niet: gedurfd.

Dit wordt gezegd over de hoekige, architectonische flacon, die lijkt ingelegd met kleine glazen noppen aan drie zijden: ‘Met zijn palet van ‘kristal’, lucite (plexiglas) en metaal is het geïnspireerd door een modernistische kroonluchter uit de jaren zeventig die speelt met het licht en net zoals de geur een glanzend en betoverend effect heeft’. Maar doet met een beetje fantasie ook denken aan de flits van een paparazzi-lamp. Maar is qua uitstraling meer plastic, meer ‘lichtgewicht’ en heeft minder glamour dan de parfumpremière van Jimmy Choo in 2010.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zo wordt Flash omschreven: ‘Een bloemig-zonnige geur, gebaseerd op een boeket van witte bloemen’. Ontbreken drie dingen voor mij: vol, sensueel en romig.

Het is zeker geen lichtgewichtgeur die sprankelend van start gaat met roze peper, mandarijn en aardbei. Maar die zijn als een ‘flash’, want de witte bloemen beginnen heel snel te bloeien: jasmijn, tuberoos (foto), lelie. Eerst als één boeket waaruit later eerst de tuberoos en daarna de lelie de hoofdrol opeist.

Het prettige: jasmijn houdt de volheid en sensualiteit van de ‘andere twee’ mooi in balans, waardoor die niet ‘over the top’ gaan. En de basis ‘laat het hierbij’. Dat wil zeggen er vindt geen transformatie en/of verdieping plaats – zoals meestal het geval is bijvoorbeeld met patchoeli, vanille, harsen en musk.

Eerder een ‘verpoedering’, want de witte houtsoorten in samenwerking met heliotroop (met haar amandel-vanillegeur) houden de bloemen vast, versterken hun eigen karakter én maken ze zachter waardoor je er heel lang van kunt genieten. Niet verkeerd.

RUIK & VERGELIJK

Wat hebben Flash en volgende geuren gemeen…

Cathy Guetta Ibiza (2005)

Giorgio Armani – Emporio Armani – Remix She (2006)

Jette Joop Jette By Night (2006)

Kylie Minogue Showtime (2008)

GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES

1932 – LES EXCLUSIFS – CHANEL

MAN EXTREME BULGARI

L’AMBRE DES MERVEILLES HERMES

L’EAU D’ISSEY ABSOLUE ISSEY MIYAKE

COLONIA ESPERIDEA TORRE OF TUSCANY

HUGO RED HUGO BOSS

EAU POUR HOMME GIORGIO ARMANI

LES YEUX SONT FAITS JOVOY

EAU SAUVAGE PARFUM DIOR

FLASH JIMMY CHOO

Meest recente berichten

Archief

Categorieën

Meta