BLIJ MEE? OF I HATE PRADA! I HATE LANCÔME, I HATE ZE ALLEMAAL?
Je hebt in ieder geval een ‘mediamomentje’ op de social media met de bekendmaking dat je huis nóg mooier, nóg chiquer is geworden. Zij het door een nieuwe lijn, zij het door een restyling. Hangt een prijskaartje aan. Moet je daar blij mee zijn? En: happy or sad: echt onbetaalbaar/belachelijk duur wordt het nooit.
Oud nieuws, ik weet het: Prada heeft zijn nichelijn – Prada Exclusifs anno 2003 – vorig jaar vervangen door Prada Olfactories. Tien nieuwe geuren, hupsakee! Was de oude lijn nog sober, dus tijdloos qua presentatie, en de namen simpel genummerd plus vermelding van het hoofdingrediënt, de nieuwe lijn heeft namen die nogal ‘on-niche’ zijn.
Daar heeft Miuccia Prada vast een goed, diepzinnig filosofisch verhaal over verzonnen. Sommige verwijzen – misschien – naar pophits (Purple Rain, Tainted Love, Heat Wave). Andere zijn ‘typiquement’ français: Un Chant d’Amour, Cargo de Nuit, Nue au Soleil. Marienbad is vernoemd naar de gelijknamige stad (en misschien naar de film L’Année dernière à Marinebad?). Resteren nog Pink Flamingos (ook naam van een campfilm) en Day for Night. Al met al: meer trendy dan degelijk klassiek, iets wat niche poogt te zijn. Misschien is dat het ‘filosofische’ grapje van Muccia. Prijs Prada Olfactories € 230.00. 100 ml. Prijs The Exclusifs 50 ml € 140.00.
Nieuw nieuws: Lancôme heeft voor de zoveelste keer weer gesleuteld aan zijn nichelijn. Wil zeggen een sextet toegevoegd: Les Parfums Grands Crus. Hiermee wordt hulde gebracht aan de oprichter, Armand PetitJean. Het bevat ook twee ‘oudjes’: L’Autre Ôud (2013) en Ôud Bouquet (2014). We gaan ervan uit dat de geuren van de vaak van samenstelling veranderde Maison Lancôme uit 2009 (nieuwe naam voor La Collection Lancôme uit 2005) blijft voortbestaan. Maar voor je het weet wordt besloten deze twee samen te voegen, direct de gelegenheid pakkend er enkele nieuwe aan toe te voegen en niet goed lopende terug te trekken, afgerond met een prachtige nieuwe naam.
Daarnaast is er een andere trend in nicheland: ‘de verbouwing’. Dat betekent meestal een upgrading van een merk. Het doel: meer veronderstelde verfijning, een veronderstelde rijkere uitstraling. To name a few in alfabetische volgorde: Christian Dior, Dyptique, L’Artisan Parfumeur, Mona di Orio, Parfum d’Empire, Profumo di Forte. Dat betekent dus in negen van de tien gevallen dat de prijs mee de lucht ingaat. Nadeel voor de verkopende partij: de oude versies mogen zelden in de aanbiedingenbank. Doe je dat toch dan wordt vaak met advocaten of het beëindigen van het contract gedreigd. Hoe leg je dit aan je klant uit?
Ik snap die kleine opknapbeurt-behoefte trouwens wel: door het über-aanbod – geen week voorbij of een nieuw nichehuis opent zijn deuren met een über-über-rijke overdonderende gepresenteerde collectie – moet je aantonen dat de prijs die je vraagt als reeds bekende naam gerechtvaardigd is. Je schijnt door de echte snobshopper ook niet serieus te worden genomen als je onder de ‘überluxe-norm’ blijft – die wil juist meer betalen anders voelt hij zich beledigd.
Míjn bezwaar: je wordt nu als consument juist beledigd, niet serieus genomen. ‘Afhankelijk’ als je bent van de grillen van de huizen, van overijverige marketingpiepeltjes die willen scoren. Ben je – net – vertrouwd met een bepaald concept, ‘moet die weer zo nodig’ aangepast worden. En hoe lang blijven de merken tevreden met de restyling – voor je het weet nemen ze wéér een nieuwe artistic director in dienst, met wéér een andere kijk op de rijke historie, de dna en meer van dat marketing gebla-bla-bla.
Niet zo vreemd dus, dat velen teleurgestelden (terug)keren naar merken die bekendstaan om hun standvastigheid opgebouwd in de loop der decennia, in de loop der eeuwen. Neem Chanel. Neem Robert Piguet. Vaste vormgeving waar zelden aan wordt gesleuteld. Guerlain in mindere mate want het hergroepeert constant zijn klassiekers en nichelijnen.
Helemaal terecht is mijn kritiek niet volgens sommige insiders: de prijsverhoging wordt ook ingegeven doordat grondstoffen en flaconfabricage duurder worden, en vergeet niet de alsmaar strenger wordende milieu-eisen. Maar waarom zie je deze verhoging dan niet over de hele linie?
Wat ik echt jammer vind: het wordt nooit té duur! Als Prada nu een 1 voor het bedrag van Olfactories had gezet: € 1230.00 in plaats van € 230.00. Dan onderscheid je je pas echt. Want nu blijft het prijstechnisch en visueel more of the same. Dit werd afgelopen zaterdagochtend bevestigd toen ik door Beauty World van de Amsterdamse Bijenkorf snelde, zoekende naar een Sinterklaascadeau.
Ook weet ik zeker dat ik bij een blinde test door de mand val. Dat ik een niche Bulgari verwar met niche Prada, niche Givenchy met niche Yves Saint Laurent. Want daarvoor lijken de geuren compositorisch toch te veel op elkaar, krijg je neus zelden een creatie geserveerd waarvan je spontaan begint te stotteren (woorden schieten te kort), je ogen beginnen te draaien (wat je ruikt weet je niet, maar je bent perplex) of spontaan op de grond valt: ‘Jezus-mind-fuck-nog-aan-toe, zo kan jasmijn dus ook ruiken!’
Bestaat toeval? In mijn behoefte aan een andere interpretatie van het vermaledijde story telling in de parfumerie en lifestylekringen, stuitte ik tijdens een avondje Wikipediaën – hobby van me: tik een naam in die je interesseert en kijk waar je drie uur later terechtkomt – op Liberace. Zoals bekend verondersteld: een van de meest flamboyante entertainers die de wereld ooit heeft gekend. Volgens mij is Lady Gaga zijn geestelijk – uitgedaagde – kleinkind, maar dat is een ander verhaal.
Was ik dus onlangs bij 
Maar dit gezever van mijn kant kan ook een luchtweerspiegeling zijn in mijn gedachten. Zie ik het verkeerd? Ja, het is waar, ik moet oppassen dat ik niet cynisch word. Niet makkelijk als je een persbericht te lezen krijgt waarin staat vermeld dat de nieuwe geur is bestemd ‘voor de vrouw die niet bang is om haar vrouwelijke en sensuele kant te tonen’. Cliché van het zuiverste water.
Wat vond ze ervan? Lekker fris en pittig in de opening. Maar het was vooral de zacht-bloemige noot die haar beviel. En het allerlekkerste: het idee dat Bottega Veneta’s eerste geur erin viel te bespeuren. There you have de compositie in a nutshell.
Geurengoeroe heeft een bloggerprobleem. Hij is niet de enige. Wat wil: schrijven is ‘not’. filmpje, vlogje maken is ‘hot’. Zei onlangs de oprichter van Facebook himself via een… videomessage. Mensen hebben geen zin meer in ellenlange fijngeslepen en fijn geschreven bloggersuitwijdingen over het hoe en waarom. In zijn geval geur. ‘Zal wel’ denken de meesten. Je kunt het ook verwoorden in een clip van een, twee of drie minuten. Gebeurt natuurlijk al: duizenden plaatsen hun geurrecensies – die weliswaar vaak te lang door dralen – op internet via Youtube en andere kanalen. De meesten blijven steken in platitudes en/of van über-enthousiasme overlopende lofuitingen die garanderen dat ‘de merken’ geuren ‘ter beoordeling’ blijven toesturen.
Zoals: film & fragrance. Als hij het had geweten, en zijn agenda beter had gepland dan was Geurengoeroe nu in Berlijn. Daar wordt geëxperimenteerd – in de vorm van een festival – met onder andere films waarbij geuren op de achtergrond het verhaal sturen. Doel: de totaalbelevenis groter maken. Met andere woorden ‘story telling’ die het zintuig reuk actief betrekt bij de zintuigen gehoor en zicht. Andere onderdelen: Wolfgang Georgsdorf, uitvinder van het elektronische geurorgel Smeller 2.0, geeft première van geurcomposities die solo of in combinatie geluid, muziek, film en literatuur de bezoekers een geheel nieuw artistieke ervaring bezorgen.
Terwijl steeds meer luxe merken nichelijnen lanceren – Elie Saab inmiddels ook, dus ik bedoel maar -, vraagt Geurengoeroe zich af of hierdoor de ketenparfumerie-geuren van diezelfde merken niet moeten ophouden te bestaan, of die eigenlijk nog een bestaansrecht hebben.
Ik vraag me wel eens af of beauty-advisors in de ketenparfumerie klanten, die niet onder de indruk zijn een nieuwe geur van hun favoriete merk, die doorverwijzen naar de boetiek van het desbetreffende merk of een niche-parfumerie? Toch een concurrent. Voor je het weet ben je die klant daardoor voorgoed kwijt.
Het gerucht gaat – al eerder vermeld – dat Ici Paris XL een mini-nicheketen aan het ontwikkelen is waarvan de geuren voornamelijk door The Estée Lauder Companies geleverd zullen worden. Kun je dus een parfumerie ruim mee vullen, met name nu deze perfume power player onlangs ook Frédéric Malle, Le Labo en By Kilian aan zijn portofolio heeft toegevoegd.
Oh jee, de parfumhandel en -wandel, krijgt de laatste jaren flinke tikken op zijn neus. Niet alleen van het heilige niche-geïnspireerde ‘boven’, maar ook van onder door die parfumpestkoppen die ‘zonder toestemming’ en ‘zo maar’ kopieën van populaire geuren op de markt dumpen. Zonder toestemming – voor zover ik het heb begrepen: je mag niet de flacon van een ‘echte’ geur gebruiken, wel de inhoud (zit vaak geen patent op).
Bijna scary. Ik bedoel maar: ‘Opium pour Homme, kom er maar eens om’. Door Yves Saint Laurent uit de roulatie genomen en ‘terecht gekomen’ bij Loris Perfume. Ik heb de geur niet meer – was lang fan -, maar wat ik voorgeschoteld kreeg rook exact zoals ik me deze warm-oosterse verfijning herinner.
Toen ik ongeveer vijftien jaar geleden na een vakantie uit Nieuw Zeeland terugkwam in het vaderland, werd ik ondanks mijn xxl-lengte niet direct herkend: was mijn baard (nee, niet de eerste maar laatste foto). Had ik een kwartaal laten staan. Neem daarbij de andere haren die ik op mijn hoofd welig had laten voort woekeren: ‘Hé baardaap, terug uit de rimboe?’
Daarnaast zie ik een duidelijke invloed van andere mannen wat ‘baardschap’ betreft. Maar hoe omschrijf je in deze verwarrende tijden ‘vrij en onverveerd’ deze bevolkingsgroep die gelooft dat Moehammad ibn ‘Abd Allah ibn ‘Abd al-Moettalib ibn Hasjim ibn ‘Abd Manaf al-Koeraisji (ca. 570 -632), the one and only profeet en boodschapper van God is. Deze mannen hebben sinds millennia een overdreven aandacht voor de baard gecultiveerd – als detail van hun niet onderhandelbare mannelijkheid. Vandaar in groei en in onderhoud letterlijk tot in de puntjes verzorgd. Geldt ook voor de daarboven trots prijkende snor – nu vaak gepommadeerd comme Hercule Poirot. Wat de hipster hier aan toevoegt: up to date styling. Casual ruig dus: tatoeages, stoere sieraden ter ondersteuning van een strak pak, skinny look of een zorgvuldig samengestelde urban nomad-outfit. Een voorbeeldig exemplaar: Menno de Koning winnaar van Nederland Bakt anno 2015.
Niets nieuws eigenlijk onder de horizon, want ‘bij de Arabieren’ – daar doelde ik zonet op – is deze barbershop-functie altijd levend gebleven. Daar is het vanzelfsprekend dat je gezicht tijdens een behandeling (knippen, trimmen en/of, scheren) in de watten (eigenlijk ‘vers’ gestoomde hete handdoeken) wordt gelegd. Vervolgens wordt je gezicht opgeschrikt met een pittige, schurende cologne – hoe heerlijk is dat? En dan ligt het in de lijn der commerciële verwachting dat je die als klant koopt. Ook hier: dat was ‘vroeger’ normaal. Mijn vaste Amsterdamse kapper – ‘Cor’ – die drie jaar geleden helaas zijn scharen en scheermessen aan de wilgen hing, had ook een mini-parfumerie in zijn etablissement.
Krijg net een verzoek via email of ik wil meestemmen voor de Gezelligte Winkel van Nederland-verkiezing. Nee. Ik hou helemaal niet van gezellige winkels. En wat moet je daar eigenlijk onder verstaan: het te weinig of te veel aan service, klantvriendelijkheid, sfeervolle inrichting?
Ik weet, niet helemaal representatief. En dat geldt natuurlijk ook voor de uitkomst van het geurgebruik van de klasgenoten van die diezelfde neef – die anoniemiteit wenst – nu voor mij heeft uitgevoerd. De respons was groot van de eindexamenklas van het vwo atheneum van het Gerrit van der Veen College in Amsterdam: van de 24 leerlingen vulden vijftien het enquêteformulier in (inclusief de mentor).
Abercrombie & Fitch Fierce (2 x)
Hugo Boss Red
Lolita Lempicka Lolita Lempicka
Naar aanleiding van mijn portret in Het Parool afgelopen week steeg het bezoek aan Geurengoeroe niet alleen significant, ook kreeg ik veel vragen van first viewers. Opmerkelijk veel: hoe zit dat nu eigenlijk met herformuleringen van geliefde geuren? De gedachte die ten grondslag lag aan deze verzoeken: ontgoocheling.
En dat alles in de naam van vooruitgang. Vooruitgang betekent hier: als nu veronderstelde ‘moeilijke’ klassiekers acceptabel maken voor een nieuwe generatie. Komt meestal neer op het niet zo nauw nemen met de oorspronkelijke partituur. Het excuus: nieuwe regelgeving.
Dat gold niet voor Laura Biagiotti, ooit. Ze werd behoorlijk serieus genomen. Waarom haar Roma (1988) in de wasmachine werd gestopt en daardoor is verworden tot slappe was? Welke marketingmiep bij P&G hiervoor verantwoordelijk is geweest?
Balmain, ook een kleine speler, maar zijn parfumglorie is er niet minder om. Voor het merk in 2004 door Christophe Decarnin ‘streetwise’ werd wakker gekust, werd dé klassieker Vent Vert (1945) al in 1990 opnieuw samengesteld. Niets mis mee. Hoewel ‘consumentvriendelijker’ in de zin van minder scherp, overweldigend, onoverkomelijk en ‘puur natuur’, rook je het dna van de geur. Ik heb twee flacons gekocht. Lees het goed: gekocht!
GEURENGOEROE 