GUERLAINS NIEUWE GEURSIGNATUUR
AQUA-VIOOLTJE
Jaar van lancering: 2018
Laatst aangepast: 02/06/18
Nu opgepast: longread!
Zoals eerder vermeld volg ik www.monsierguerlain.com, een los van Guerlain opererende site/blog die alle ontwikkelingen van het dit jaar 190jarig bestaande parfumhuis in kaart brengt. Meer registrerend en archiverend dan analyserend. Wel maakt het af en toe melding van opvallende kritieken, zoals deze week: Monsieur Guerlain haalt een Canadese blogger – U Smells Good – aan die een open brief aan Thierry Wasser, ‘hoofdneus’ van Guerlain, heeft geschreven.
Eerder een enorme open deur. Toonzetting: Guerlain wordt steeds commerciëler en minder creatief in de manier waarop het zoveel flankers uitbrengt die allemaal hetzelfde ruiken. Zo is L’Homme Idéal L’Intense, bijna identiek aan L’Homme Idéal Eau de Parfum volgens hem.
Tis niet waar! En dat geldt niet voor de concurrentie? Ik kijk niet eens meer naar dit soort Youtube-tjes. Kon het niet laten, toch even gereageerd: ‘Like Bill Clinton once said: ‘It’s the industry stupid’. The whole perfume world is infected by ‘flankermania’. Even niche brands release ‘tema con variazone’ (Tom Ford, By Kilian) year in, year out. Not to mention the ‘me too’s’ and ‘copy cats’. But there are enough brands that make good and discerning fragrances and do what Guerlain should do (like it once did): surprise and marvel. Driven by their own standard and vision on beauty instead of being ‘infused’ by marketing. Under the guidance of Thierry Wasser (and marketing) Guerlain has become too boudoir and gourmand powdery, cliché feminine, too glamour and childish at the same time (La Petite Robe Noire). Mon Guerlain is not a scent but ‘something lingering in the air’.
En: ‘When you sell your soul to the devil (multinational) things like this only happen… see Yves Saint Laurent, see (fill in yourself). I could go on for hours, but no time and I don’t think Thierry Wasser doesn’t really care that much. The art of perfume has lost its soul in way, he knows it as well’.
Echt veel reuring heeft het niet gebracht zijn brief: ik keek eergisteravond, nog geen 1000 views. Anyway, ik vind dat het bij Guerlain ook wat minder mag, maar was ondanks alles toch blij dat ik Météorites Le Parfum kreeg toegestuurd. De reden: mijn prettige herinnering aan Météorites (eau de toilette) uit 2000. De reden: voor het eerst werd ik me bewust van hoe mooi, hoe elegant en gelaagd het viooltje eigenlijk kan bloeien: zwevend tussen zuurtjes- en zoetjesfris.
Leuke bijkomstigheid: door Météorites ging ik my all time Guerlain-favoriet Après L’Ondée (1906) en het nog steeds wonderschone en verstilde L’Heure Bleue (1912) nog beter begrijpen. Komt voor een gedeelte op conto van, als ik het goed heb begrepen, heliotroop (poederig amandel- en vanillezoet) die begeleid door iris en roos het viooltje ondersteunen. Interessant in deze: als je nu heliotroop ruikt krijg je direct een gourmand-associatie.
(Vermalijde) storytelling: ‘Thierry Wasser reconstrueerde de zachte en omhullende geur van Météorites die hem overspoelde toen hij voor het eerst het atelier betrad waar de parels gemaakt werden. Hij bewerkte alle facetten van het viooltje, van de groene noten tot de houtachtige basis en de poedertoetsen’.
WAT MÉTÉORITES LE PARFUM IK EIGENLIJK?
Even voor de goede orde: Météorites zijn de beroemde, als snoepjes gekleurde poederparels van Guerlain waarvan de kenmerkende geur als eau de toilette in 2000 werd gebotteld. Météorites Le Parfum is de nieuwe versie. Deze twee vergelijken is onmogelijk gezien ‘de wetten’ in de parfumerie sinds het nieuwe millennium zijn veranderd.
Hoe verder ervan verwijderd hoe lichter, poederiger, transparanter en easier to wear geuren over het algemeen zijn geworden. Exemplarisch: vergelijk de irisgeur van Prada (2010) met die van Tiffany & Co (2017), beide gemaakt door Daniela Andries. Het lijkt alsof de laatste een mist van de eerste is. Alles eigen aan iris – van koel, aards, fris tot poederig, bloemig, zonnig – is verdwenen in een verfijnde, omhullende, niet opdringerige en prettig-poederig gestemde muskgeur die richting chique shampoo golft.
Gaat ook op voor Météorites en Météorites Le Parfum. Het pure viooltjesparfum is vervangen door een – toch wel – girly geur die meer een stemming is dan een echte parfumervaring. Anders gezegd: het is geen paars maar een roze viooltje, dus een very light eau de toilette in plaats van een eau de toilette ‘richting’ eau de parfum. Le Parfum in Météorites moet je dan ook niet letterlijk opvatten.
Maar ben ik nu een geur-zeur? Het verfrissende zuurtjeseffect – zo eigen aan de eerste olfactorische explosie van het viooltje – is vervangen door een frisgroene aqua-injectie van appel, groene noten en bergamot. Hierop drijven viooltjes (waarvan meer het bladgroen dan de bloem wordt benadrukt) en rozen die hierdoor hun typische signatuur niet echt kunnen uitdragen want de blaadjes zinken al snel naar de bodem bedekt met witte musk en houtachtige nuances.
Eindresultaat: een Guerlain-mainstream marketinggeur. Aangenaam, maar veilig en smaakbevestigend in plaats van smaakuitdagend. Trouwens, de negen opnieuw gelanceerde Aqua Allegoria’s gaan mee in deze – zoals ik het zou willen noemen – ‘verpoedering’, ‘vercleaning’, ‘verveiliging’ en ach waarom ook niet ‘vertrutting’.
Het ‘verschrikkelijke’: in a way accepteer ik van Guerlain deze ‘werdegang’ omdat ik weet dat het huis – ook nog – bijzondere parfums maakt, mais Thierry Wasser montre-le vite, bien vite! Om me daarvan te overtuigen, binnenkort toch maar weer even naar Welvegem, Brussel of Parijs. Guerlain 190 jaar moet ook door míj ‘privé’ beleefd worden. Bij gebrek aan beter, in ieder geval door een vintage- of heritageparfum. Ik denk aan Mouchoir de Monsieur (1904) – la violette pour homme.
Ik ben dus bezig met een artikel over hoe geuren worden gepromoot en verkocht in de Verenigde Staten. Om precies te zijn: New York. Terwijl hiermee bezig, zat een ergernis me constant lastig te vallen in mijn achterhoofd. Een ergernis die in a way voor mij het faillissement van designergeuren illustreert. En wel de nieuwste van Carolina Herrera. Ik heb begrepen dat de ontwerpster nu definitief afscheid van haar huis heeft genomen. Had ze voor mij al eerder mogen doen, en wel op het moment dat haar facelift haar geheel ongeloofwaardig maakte.
Good Girl heet dus de meest recente geur van Herrera. Wat een armoe, wat een lelijkheid, wat een ‘marketing-über-geur’-aanpak. Geen kennismaking waard. De flacon verwacht je eerder in een winkel gelijk de 1-euroshop of Tati in Parijs (waar de marketinglui van Paco Rabanne volgens mij ook inspiratie opdeden voor Invictus).
Het fijne, of het domme zoals je wil, aan clichés: ze kloppen, bevestigen iets van wat je al vermoedde of wist. Zo’n lekkere wat geuren betreft: zon in een flacon. Rijmt ook nog eens. Wordt de laatste jaren volgens mij voornamelijk gebruikt als mensen een glas net ingeschonken rosé voor zich zien – ik ettelijke het afgelopen weekend. Zon in een andere flacon: zeker de nieuwe Blu Mediterraneo. Een aantal recente olfactorische uitstapjes langs de eilanden en de Italiaanse kustlijn van Acqua di Parma zijn aan me voorbijgegaan, maar met Chinotto di Liguria zit ik er weer middenin.
Laatste bevestigt maar weer eens dat in de parfumwereld gourmand nog steeds een van de grootste inspiratiebronnen is. Alleen zie je nu de tendens dat merken kiezen voor ‘gourmand light’. En kun je je bij sommige geuren afvragen of de link echt wel nodig is en of die zonder een bijzonder ‘niche-ingrediënt’ anders geroken zou hebben. Dat geldt dus ook voor Chinotto di Liguria.
Bij Sylvia Witteman denk ik geurtechnisch aan twee dingen. Haar ooit voor mij en vele andere landgenoten nog steeds krenkende omschrijving van de hyacint (in haar 
De notoire RAF-terrorist Andreas Baader gebruikte Pitralon in de jaren zestig en zeventig als aftershave. Had ik wel getuige van willen zijn: hij kocht het aantoonbaar op de vlucht in een apotheek in Frankfurt en liet het later meerdere malen afleveren aan de gevangenis Stuttgart-Stammheim. Ik zeg altijd: ‘Stick to your classics’. En à la Esquire : ‘Style never goes out of date’. Leuk: in 1982 wekt Paul Breitner opzien door in het kader van het WK voetbal mee te doen aan een reclamecampagne voor Pitralon. Hij toucheerde 150.000 DM. Naar toenmalige maatstaven astronomisch. Helaas niet te vinden op Youtube. Wel op ‘oud papier’
(Groot)moeders die vandaag van hun (klein)dochter(s) Cool Water Woman (1996) cadeau krijgen, moeten heel erg gaan twijfelen aan de intenties van (klein)dochter(s)lief – of het moet toevalligerwijs haar favo fragrance zijn. Ici Paris XL loopt nu met deze geur te pronken op abri’s in de stad. Prijs: 100ml net geen € 25,00.
De plant heeft net zoals zoveel leden van de citroenfamilie zijn oorsprong in het huidige Verre Oosten – China, India, Japan – waar de vruchten worden gebruikt als luchtverfrisser en voor het parfumeren van kledij – in ieder geval beter dan wat luchtverfrissersfabrikanten op dit gebied leveren.
Let wel: voor zowel Boeddha’s hand als nachtjasmijn geldt: het wordt niet letterlijk aan de plant onttrokken. Het is eerder een toepassing van de head space-technologie of op het drukken van de juiste knoppen in het parfumlab. Niet de eerste keer trouwens: La Perla, Marc Jacobs en Dior gingen Mugler voor met respectievelijk J’aime la Nuit (2009), Blush Intense (2006) en Addict (2002).
Maar zoals Johan Cruijff zei: eluk nadeel hep sen fooordeel. Of was het nu andersom? In ieder geval: door deze Mugler-normalisering ontstaat er ruimte op de schappen van de ketenparfumerie (die geen interesse toont voor niche) voor een extreem designer/mode/couturelabel bekend bij het grote publiek vanwege hun ondraagbare kleding en ‘bijzondere kijk op het wezen van de vrouw en mode’ (noteerde de modefilosoof bij het aanschouwen al weer de derde collectie van Maison Impossible). Want Mugler, Jean Paul Gaultier en zelfs Viktor & Rolf hebben niet meer de verrassing van het nieuwe; zijn inmiddels onderdeel van de gevestigde, gezapige orde.
Marketing Sheisido Group belde Narciso Rodriguez: ‘Kunnen we zeggen dat jij dit over Narciso Rouge hebt gezegd: ‘Ik wilde de verleidelijke basis van de originele Narciso vesterken. Het is niet alleen sexy, de geur wakkert de passie aan’.’ Dit gesprek is natuurlijk denkbeeldig en het antwoord zal natuurlijk positief zijn geweest. Hij kan niet anders, maar…
Als je vandaag, morgen of any time soon omringd door een romige parfumwolk drie jonge meiden innig met elkaar verbonden ziet… grote kans dat ze de boodschap van Marc Jacobs’ sisterhood-geur Daisy Love in praktijk hebben gebracht.
Daisy Love roept de verrukking op van het kijken naar de zon die weerspiegelt in de oceaan onder een helderblauwe hemel met noten van helder gekristalliseerde bergbraambess, zonnige en toch romige madeliefjesboomblaadjes, en een warme blend van kasjmiermusk en drijfhout’.
Droomde ik nu dat ik mocht aanschuiven bij Tijd voor Max, of was het gewoon een bad trip in verband met het 75jarig bestaan van L(ucy in the)S(ky with)D(iamonds)? Oordeel zelf.
André: ‘Wanneer heb je voor het laatst een Avongeur gekocht?’ ‘Dat is leuk dat je daarnaar vraagt, want heel toevallig onlangs nog, in Hoogeveen – of all places. Om precies te zijn in Het Goed, een tweedehandswinkelketen. In een gesloten vitrinekast gevuld met dingen, objecten en parafernalia die moeten doorgaan voor duur en zeldzaam maar het niet zijn, zag ik een parfumflescollectie ‘afgestaan’ naar ik vermoed door (klein)kinderen van een net overleden very old geworden, dat wel, (groot)oma. De verkoopster vroeg of ik ze allemaal wou kopen tegen een schappelijke prijs. Maar dat vond ik way too much. Want de meeste flacons, uitgezonderd een, vielen voor mij nu toch in de categorie heftige kitsch.’ Martine: ‘Jeetje wat gaat de tijd nog snel en we zouden nog uren met je kunnen praten, maar Karin Bloemen moet ook nog een door haar net ontdekt maatschappelijk probleem onder de aandacht brengen en Willeke Alberti wil nog een niet echt door zijn familie gemiste, maar toch gevonden opa toezingen, dus dat kom je, hoop ik, in een andere aflevering met ons delen.’ Geurengoeroe: ‘Hé, wat jammer nou, want ik had naast deze geur nog een ander aspect willen belichten…’.
Geurengoeroe bedoelt maar. En die heb ik dus voor € 9,00 gekocht. In die ‘Originalfassung’ verpakt in een glazen leeuw met plastic dop. Is het kunst, is het kitsch? Ik vind het, laat ik het zo zeggen, knap gedaan. Als het geen parfumflacon was geweest, dan was het gewoon een leuk deco-dingetje voor in je interieur. Had je ook nu nog zo maar op een inspiratiepagina kunnen vinden in een interieurglossy. Maar het gaat dus om de inhoud.
