PARFUMPARELMOERPOEDER
Jaar van lancering: 2016
Laatst aangepast: 25/04/18
Neus: Andrea Thero
Dit is de bedoeling van de oprichter Cindy Guillemant: ‘Moresque is de harmonieuze synthese tussen vorm en inhoud, tussen esthetiek en essentie. Gemaakt om de oude oosterse traditie van parfums met tijdloze Italiaanse stijl aan te kleden, is Moresque een eerbetoon aan de pracht van de Moorse kunst. Het is ook een lofzang op de verfijning van oriëntaalse parfums en de knowhow van ‘made in Italy’.’
Maar de collecties weerspiegelen ook ‘de filosofie van het minimalisme door hun essentiële ontwerpkenmerken: elk parfum biedt een aantrekkelijk contrast tussen de absolute nauwgezetheid van de lijnen en de rijkdom van de details’.
Twintig jaar geleden zou ik, ondanks het krakkemikkige en holle taalgebruik, onder de indruk zijn geweest, nu overheerst vooral het gevoel: ‘kan d’r ook nog wel bij’. Ondanks alle moeite die gedaan is, oogt alles toch wat inspiratieloos en wordt braaf de huidige überniche-trend gevolgd en clichés bevestigd. Waar blijkbaar veel consumenten gevoelig voor zijn gezien het succes. Ik bedoel de naam – zorgt het parfumextract voor zo’n rijk en overvloedig gevoel dat je je een gravin waant? Smaken verschillen, mij doet het in ieder geval weinig. Heb er – om in chique kringen te blijven – geen rapport mee.
En wat moet je hiervan vinden: ‘Een vrouw kan altijd op twee kwaliteiten rekenen: gevoeligheid en precisie’. Ik zeg: ronde tafeldiscussie. Wordt vervolgd met: ‘In de wereld van high-end parfums dienen beide. Er ontstaat niets tenzij het een emotie uitlokt en in de geringste details wordt bedacht’, aldus de oprichtster. Ik ben gewoon sprakeloos, mijn gedachten denken veel maar om dat allemaal neer te pennen daarvoor heb ik geen tijd genoeg.
En Cindy Guillemant verliest zich verder in nog heel wat jubelbeschrijvingen die vanwege het rondstrooien van ingetrapte deuren bijna op de lachspieren wekken. Nou vooruit, eentje: ‘Contessa is the scented interpretation of aristocratic sensuality. A floral and musky fragrance that celebrates femininity. Searching beyond romanticism, it explores audacity, between enchantment and ardor’.
En dat we met iets bijzonders van doen hebben blijkt uit dat ‘each Contessa bottle is a work of art, hand decorated by a Florentine artist. The warranty certificate included in the packaging attests the uniqueness of each piece and stresses its artistic value’. Kan er niets aan doen, maar wanneer merken (in welk veld dan ook operabel) met certificaten gaan schermen, dan wordt de waakzame consument in mijn wakker. Door wie opgesteld, wat zijn de criteria, welke merken kregen ook het predicaat in deze? Hoe meer ik erover nadenk – ondertussen snuivend aan de geur – Moresque is de Midden Oosten-variant op Bond N° 9.
WAT CONTESSA IK EIGENLIJK?
Mijn eerste totaalimpressie blind geroken: een intens poederige geur – musk, vanille, en vooral tonkaboon – die in het begin een fris-prikkelend, zoet-kruidig accent heeft. Ik gok op steranijs. Sorry, een intens poederig parfum met ‘lichtvonken’, want het betreft een extract, waar je door de poederregen heen af en toe verschillende bloemen oplichten.
Langer op de huid merk je dat het poeder zich hecht aan hout, en dat hout is diep. Wat ik vooral ruik qua bloem is de vol-bloemige ylang-ylang (foto) en roos. Dat is mooi omdat je deze combi nu niet zo heel vaak meer ruikt en dit geval meer ylang-ylang dan roos.
Wat mij blind is ontgaan: nootmuskaat. Verklaart wellicht het droog-stoffige van de opening. En het hout in de basis blijkt ambroxan. Als je het weet, dan ruik je het, want de afronding heeft iets zoets, lichtelijk weeïgs, beetje ziltig, warm-amberachtig. Alleen ík zou voor € 340,00 twee of drie andere geuren kopen.



Die persberichtschrijvers op de hoofdkantoren van de luxe merken toch. Die verliezen zichzelf steeds meer in lyriek en quasi literaire omschrijvingen. Alsof ze dingen naar de Pullitzer Prijs terwijl bij – ook vluchtige – analyse slechts met één speldenprik… Die van Etro kan er ook wat van: ‘De samensmelting van landen en culturen vormt de basis voor een verrassend esthetisch parfum dat volledig trouw is aan zichzelf’. Ik bedoel: klinkt indrukwekkend maar tegelijkertijd zeg je niets. En hoe kan een parfum ‘dat nog maar net komt kijken’ trouw aan zichzelf zijn. Het is toch geen levende entiteit met een ziel die kan reflecteren?



Heel veel luxemerken associeer ik niet met sport of welke vorm van lichamelijke inspanning dan ook, behalve misschien het ‘show offen’ van je nieuw gekochte kleding. Yves Saint Laurent et sport: non, non, non. Jil Sander und Sport: nein, nein, nein. Armani e sport: no, no, no. Burberry and sport: no, no, no. Laatste had een tijdje geleden een sportduo in het assortiment: in 2009. Vervolgt met een zeer koude versie: 2010. Waarom? It’s the economy stupid!
Bij dit soort aanvullingen gaan mijn wenkbrauwen altijd omhoog: ‘Burberry fragrances are created by Francis Kurkdjian for Takasago with a specific process of maturation and maceration to enrich the quality and the signature of the scents’.

Jouw positie bij Burberry is eigenlijk uniek voor een neus. Vertel.

Het zal nog wel even duren voor Repetto een mannengeur op de markt zet, het is de vraag of het überhaupt zal gebeuren, tot die tijd kunnen jonge meisjes en vrouwen jong van hart nog meer in de wereld van ballet opgaan met Dance with Repetto.
Beetje vreemd natuurlijk om een lekkernij te associëren met een bepaalde beroepsgroep, maar de fragiele en verfijnde opbouw van een macaron – niet die van de Hema en de markt! – lijken gemaakt voor in tule gehulde danseressen op spitzen.

Tis me ook wat. Word je toch maar even met je onderscheidende, door velen gewaardeerde neus op de feiten gedrukt. Ik wou dus Guilty Absolute Pour Femme vers van de pers ruiken, ik dus Gucci mailen met vriendelijke, edoch dringende verzoek: ‘Waar blijft-ie?’ Krijg antwoord, per direct dat wel: ‘We mogen de geur alleen sturen naar een paar influencers die ‘Gucci FH’ selecteert’. Wat the f*ck betekent FH? Forgotten Hope, Full House, Future Husband, F*cking Hell of iets in de zin van ‘business and institutions?
Kreeg’m uiteindelijk begin deze week persoonlijk overhandigd. En de geur stelt niet teleur. De opening: een explosie van rood fruit. Ben zelf niet zo’n zoetekauw, maar moet gezegd: in Guilty Absolute Pour Femme is die heerlijk en dat komt omdat het effect, zoals Gucci terecht opmerkt, ‘puur, sappig en succulent’ is én je op de achtergrond al een hint ruikt van de donkere basis.
Volgens mij heeft Karl Lagerfeld schijt aan alles. Aan namen, aan reputaties, aan smaak, aan heersende opvattingen, aan zichzelf als ontwerper, aan zichzelf als persona, als cliché van de excentrieke modeontwerper. Mark my words: als na zijn overlijden – zijn leeftijd wordt nu geschat op 187 – of na zijn aftreden bij Chanel/Fendi/Karl de wel of niet geautoriseerde biografieën verschijnen, zullen die heel wat stof doen opwaaien. Smullen heet dan dan.
Als Karl Lagerfeld de verantwoording van zijn nieuwe twee geuren – zag ze toevallig voorbijkomen op internet, toch benieuwd – heeft gelezen, moet hij vervolgens na het ruiken, er het zijne van hebben gedacht en gelachen, heel hard.
