TABAK? JA. ABSOLUUT? NEE
Jaar van lancering: 2015
Laatst aangepast: 10/12/15
Neus: Elsa Chabert
Tabak, of beter gezegd: de geur van tabak is een van de weinige ingrediënten die nog niet als ‘gender free’ wordt gezien. ‘Typisch mannelijk’ dus die rokerige walm en tegelijkertijd aards en humusachtig sensatie soms op smaak gebracht met honingzachte noten. Vergeet ik bijna: Tabac Blond (1919) van Caron was speciaal gemaakt voor de vrijgevochten vrouw – denk Coco Chanel – die in de jaren twintig de mannen niet alleen in kledingstijl ging kopiëren.
Tabak in combinatie met man en geur had tot voor kort een oubollige uitstraling dankzij Tabac Original (1938) van Mäurer & Wirtz. En: naar echt tabak ruiken doet de geur inmiddels niet meer. In de jaren tachtig en negentig toen breedgeschouderde geuren de toon bepaalden, kringelden de tabakslierten omhoog vanuit diverse flacons. Heel duidelijk in: Feeling Man (1989) van Jil Sander, Havana (1994) van Aramis. Tom Ford zet tabak weer duidelijk op de kaart in 2007: zijn overrompelende Tobacco Vanille (2007) associëren wellicht velen met de geur van hun over-groot-vader wanneer die zijn bijna ‘verse’, zoete draden uit de Delftsblauwe tabakspot pakt(e) om zijn pijp te stoppen en/of wanneer hij de ‘zondagse’ sigaar knakt(e).
Tobacco Absolute is een ode aan de Schotse chirurg en botanist William Houstoun (1695?–1733), volgens Molton Brown de – Europese – ontdekker van tabak. Hierover kun je van mening verschillen. Zo meldt Bartolomé de las Casas (1484-1566) in zijn Historia de Las Indias dat scouts van Columbus in de binnenlanden van Cuba dat tabak werd gedronken, gelikt, gesnoven, gekauwd en/of gerookt door de inheemse bevolking.
Had je ook nog Sir Walter Raleigh – hij zou in 1578 als eerste Virginia tabak naar Europa hebben gebracht. Hoe het ook zij, en misschien wel leuk voor de weet: Houstoun heeft een Hollandse link – hij studeerde bij Herman Boerhaave (1668 -1738) aan de universiteit van Leiden waar hij geïnteresseerd raakt in de helende kwaliteiten van planten. Waarvoor de ‘indianen’ van Noord en Zuid Amerika tabak in tweede instantie gebruikten. De eerste: als communcicatiemiddel met hun goden en voorouders.
WAT ROOK IK EIGENLIJK?
Volgens Elsa Chabert een ‘complexe, warme combinatie van houtsoorten, tabak, perubalsem en musk opgelift door een vleugje citrus’. Complex vind ik iets te sterk geïnhaleerd. Ruik aan Parfum d’Empire’s Tabac Tabou (2015) en je snapt wat ik bedoel. En in vergelijk met Tom Ford is Tobacco Absolute een beschaafde interpretatie van tabak.
Niet dat daardoor de geur minder is. Eerder bescheiden, eerder tabak zonder nicotine. Je neemt de typische geur van absoluut tabak waar – warm, aards, licht broeïerig, honingachtig, donker, kruidig – maar geplaatst in een consumentvriendelijke lichtheid van (Argentijnse) grapefruit en bergamot in de opening en het voor de meeste mannen vertrouwde hout van de basis. Wel anders: de tabak wordt verwarmd door Perubalsem – met zijn vanille-kruidige en kaneelnuances.
Alleen echt ontens geniet je daar niet van omdat deze hars alleen nog maar gezuiverd (als destillaat of extract) toegepast mag worden en maximaal 0.4 procent van de compositie mag vormen. Wat na een tijdje resteert op de huid is warm hout vermengd met een musk-vibratie.
Ik denk wanneer ik Giorgio persoonlijk bel of email de kans groter is dat hij me een of meerdere van de door mij gewenste flacons toestuurt – ik kreeg ooit in Milaan van hem zijn door mij nooit weggegooide ‘Armani Privé’-visitekaartje tijdens een perslancering.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Als je je in sommige lifestyle- en luxe merken verdiept (niet te vaak doen), dan blijken die helemaal niet zo hip-cool-chill te zijn als vermoed; krijgt de boodschap door het checken van feiten iets intens triests, wrangs.
Genoeg ge-zeur-geurd. Fierce is persistent: gisteren om half zes op een blotter gespoten en deze morgen 10.30 nog steeds present. En, ik was rondom 12.30 weer in de buurt, nog een keer getest. Als beginner op de parfummarkt, koop je niets verkeerds, want inmiddels ‘geaccepteerd’: een fris-kruidige geur die geen vragen oproept bij klasgenoten.
Geuren die ik spontaan, zonder verzoek vooraf krijg toegestuurd, die ik behandel ik uit principe… wel. Maar altijd zin in om, dat is een ander ding. Zo ook Off to Ibiza. De reden? Ik ben een beetje ‘uitge-eiland’ en ‘uitgeholidayed’ wat geuren betreft. Een spraytje en je – gôh dat gaat snel! – vertoeft in je ‘hard verdiende’-vakantiestemming. Met name geuren dus die verwijzen naar Ibiza, Capri en andere door water omgeven hide ways in de Mediterranée. Het leven dat ze olfactorisch in kwestie beloven op te roepen is al lang niet meer.
Off to Ibiza is duidelijk in naam. Doet me denken aan een winkel in een uitgestorven vissersgehucht aan de noordwest kust van de VS getiteld Gone to Paris – de hunkering, de humor!
