GEURENALFABET B

BOHEA BOHÈME MONA DI ORIO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 24, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE, Uncategorized. Een reactie plaatsen

‘BOHEMIAN RHAPSODY’

EXCLUSIEVE THEE VOOR DONKER-ROKERIGE GEUR

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 24/06/16

Neus: Fredrik Dalman

Model: onbekend

Fotografie: Petrovksy & Ramone?

Concept & realisatie: Jeroen oude Sogtoen

BOHEA BOHEME MONA DI ORIO MOOD 2Mona di Orio had van zichzelf een bohemienne uitstraling. Maar dan wel ‘à la facon parisienne’, beetje fin de siècle vorige eeuw. Dus eigenzinnig, maar bestudeerd. Maar niet aanstellerig gecultiveerd. Verfijnd met een rafelig beau chic, beau genre-randje. Dat was/is ook het dna van haar meeste geuren: ruw, ongeciviliseerd, aards maar toch in connectie met ‘het hemelse’; creaties niet gladgestreken door interventies van marketingpiepeltjes en testpanels. Wat krijg je dan? Geuren die door velen ‘best wel’ als moeilijk worden ervaren omdat ze net iets meer vragen van de consument.

Mona di Orio in combinatie met thee, lijkt op het eerste gezicht trend volgend, crowd pleasing, boring. De vraag: quoi de neuf? Want thee is sinds 1992 – met Bvlgari’s eerste geur Eau Parfumée au Thé Vert – een nieuw soort standaard geworden. En lijkt nu een inhaalslag te maken. Wil zeggen: hoewel gourmand (in hetzelfde jaar gepresenteerd met Thierry Muglers Angel) nog vaak het leidende principe is in geuren, presenteert thee zich sinds kort opnieuw. Niet licht, fris en energiek, maar donker, rokerig en broeierig.

BOHEA BOHÈME MONA DI ORIOMen neme: Eau Parfumée au Thé Noir (2016) van Bvlgari. Bohea Bohème volgt het zelfde pad, met dit verschil: minder voorspelbaar. En dat ligt niet alleen aan de gebruikte theesoort: wuyi, beter bekend als bohea die groeit op het Wuyi-gebergte – historisch een van de belangrijkste gebieden voor theeproductie – in China. Met name zwarte thee, waaronder lapsang souchong en da hong pao. Omdat de productie van bohea erg arbeidsintensief is, wordt wel eens gezegd – of je het moet geloven is wat anders – dat het gewicht ervan waardevoller is dan puur goud. En dat past perfect in de wereld van Mona di Orio: alleen met de meest verfijnde ingrediënten het klassieke parfumparcours opnieuw verkennen.

Wat ik jammer vind: het kiezen voor een model (plus kompaan vanaf de rug gezien). Het stuurt, of je het wilt of niet, toch je gedachten in een bepaalde richting. En dat is nu het prechtige van veel nichehuizen: gevrijwaard van beauty’s in veronderstelde prachtige en sfeervolle ambiances, geeft het je eigen associaties ruim baan waardoor je een band met een geur kunt ontwikkelen, en hierdoor je eigen herinneringen voor later – een van de uitgangspunten van Mona di Orio herself.

WAT BOHEA BOHÈME IK EIGENLIJK?

Een donkere, smeulende geur die rokerig begint en als hout (uitgedroogd zoet) eindigt. Bijna onmogelijk alle ingrediënten er stuk voor stuk uit te pikken. Zijn ook zoveel. Van b tot z: bergamot, blauwe kamille, benzoïne, buxus, bijenwas, dennenbalsem, eikenhout, geranium, iris, jeneverbes, kardemom, laurier, osmanthus, peper, populierknop, sandelhout, vanille, zwarte thee-olie.

Mijn eerste indruk: een flits van fris direct gevolgd door zwarte, rokerige, pittige thee plus een ‘gevoel’ dat denken aan leer (laurier in combi met jeneverbes?) met aardsgroene noten omringd door osmanthus (met zijn amandel-rozijnachtige geur met leeraccenten) die bloeit tijdens nachtelijke uren. Daarna: in eerste instantie eigenaardig en eigenzinnig stroef door de ongewone groene en houtachige noten van buxus, eikenhout, populier. Doet denken aan uitgedroogd kreupelhout waar hooislierten aan zijn blijven plakken.

Geleidelijk aan begint de zon te schijnen, maar wel tussen de takken en het gebladerte door. Er verschijnt een warmte, een lichte ‘stroefe’ zoetheid. Maar dit blijft elegant in balans door de droge noten. De iris lijkt – op de achtergrond weliswaar – alle noten aan elkaar te rijgen, geeft het een elegante, stroeve ondertoon. De derde keer dat ik stroef schrijf. En dat is Bohea Bohème in feite ook. Elegant, maar niet in klassieke zin. De compositie gaat tegen de vleug in, maar past tegelijkertijd in de trend van donkergestemde geuren die als het ware over oudh heen stappen voor intense, beschaduwde houtgeuren.

Maar is het een ‘echte’ Mona di Orio? Ik weet het niet. In de basis wel, de grondtoon klopt. Maar ik mis een flits van ‘gevaar’, een ingrediëntencombi met onverwacht effect dat je even naar adem doet snakken en doet beseffen ‘zo kan het dus ook!’

BOHEA BOHÈME MONA DI ORIO MOOD

 

BLENHEIM BOUQUET PENHALIGON’S

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 13, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE, VINTAGE. Een reactie plaatsen

SCHOON, CLEAN, FRIS

GEUR VOOR EEN ‘COUNT OF NO ACCOUNTS’

Jaar van lancering: 1902

Laatst aangepast: 13/06/16

Neus: Walter Penhaligon

BLENHEIM PALACEWist ik nog niet: Penhaligon’s is eigendom van Puig. Bijna teleurstellend om te vernemen dat zo’n all over British heritage label inmiddels ook in ‘vreemde handen’ is. Het is niet de enige: Atkinsons wordt sinds 2013 gerund door een Italiaans bedrijf. Eigenlijk is Penhaligon’s een vreemde eend in Puigs portofolio gezien hun andere licenties – de belangrikste: Carlonina Herrera, Prada, Paco Rabanne, Nina Ricci en Valentino. En sinds kort ook: Jean Paul Gaultier. En wist ik ook niet: L’Artisan Parfumeur.

Penhaligon’s is so honderd procent ‘vintage’ Brits. In uitstraling, in degelijkheid. Alhoewel, de laatste jaren kiest het ook voor de ‘lekker gek’-koers. Waarvan getuigen: Juniper Sling (2011) en meer recent Blasted Heath en Blasted Bloom (2016). Denk bij laatste twee aan Moschino’ s Fresh Couture (2015). In vergelijk daarmee is Blenheim Bouquet ‘comforting boring’.

BLENHEIM BOUQUET AS

Ik bedoel: klassieker, braaf en meer retro kun je het bijna niet krijgen. Werd in 1902 speciaal gecreëerd voor de toen negende Duke of Marlborough. Ofwel, Charles Richard John Spencer-Churchill (13 november 1871 – 30 juni 1934). Interessant: in those days it was not done om als adellijk type je eigen geld te verdienen.

Dus trouwde hij met geld, want hij was op 29jarige leeftijd in feite ‘a count of no accounts’. Zijn keuze werd in zijn kringen in those days ook niet als echt chic beschouwd; hij ‘viel op’ – smart thinking – de Amerikaanse ‘spoorwegenerfgename’ Consuelo Vanderbilt (familie van Gloria bekend van haar parfums). Haar bruidsschat werd gebruikt om het vervallen Blenheim Palace in zijn oude luister te herstellen.

Enne, Consuela had er eigenlijk ook niet echt zin in. Maar moederlief besliste anders. Het verhaal gaat dat Consuela net zo lang in een kamer werd opgesloten tot het moment dat ze toegaf. Charles was naast zijn prettige eigenschappen ook een lul, want de mare gaat dat in de trouwkoets – het paar werd in New York in de echt verbonden – hij haar ‘toevertrouwde’ dat hij van een andere vrouw hield en dat dit de laatste keer was dat hij voet had gezet aan Amerikaanse bodem omdat hij ‘despised anything that was not British’. Werpt toch een ander licht – vanzelfsprekend niet vermeld op de homesite van Penhaligon’s – op de eerste instantie, tot de fantasie prikkelende naam.

WAT BLENHEIM BOUQUET IK EIGENLIJK?

Kun je je hier in vinden: ‘Blenheim Bouquet inhalerende, is het moeilijk voor te stellen dat de geur meer dan honderd jaar geleden is gecreëerd’. Je kunt het beamen. Je kunt er vragen bij stellen. Wat mij nú opvalt: het ongekende schoongewassen gevoel dat de geur uitstraalt. Zeep, zeep, zeep! En dat – wel zo fijn – zonder een scherpe witte musk finish. Hoewel niet vermeld in de ingrediëntenlijst, heb ik het gevoel dat de fijne blaadjes van citroenverbena – groen, wrang en fris – over me heen worden gestrooid.

Citroenverbena is heel populair in schoonmaakmiddelen voor diverse toepassingen, ook in geuren. Hetzelfde effect voor mij wordt opgeroepen met een mooie, zuivere citrus- en limoennoot die zweeft tussen fris, zoetig, zonnig en bloemig. Dieper doorruikend komt het laatste op conto van lavendel. Dit alles is behoorlijk persistent en ik heb ondertussen het gevoel dat ik mijn handen was met een stuk Marseille-zeep. Dat fris-groen gevoel wordt doorgetrokken naar de basis.

Daar bevindt zich een interessante mix van dennenhars – die het zeepgevoel een terpetijnachtige ondertoon geeft – dat wordt versterkt door een zeepachtige musk, houtnuances en een flinke, maar zachte witte peperinjectie. Het effect: een clean, geschoren gezicht na een bezoek aan de barbershop. En dat maakt Blenheim Bouquet weer actueel: want wel of niet über-bebaard, de hipster wil na een bezoek zich fris en goed ‘onderhouden’ voelen. Dus logisch: Blenheim Bouquet ook verkrijgbaar als aftershave.  

ps: ecxuses voor de andere opmaak; mijn Word-programma doet rare dingen sinds gisteren.

BLENHEIM BOUQUET PENHALIGON’S

BOY – LES EXCLUSIFS – CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 28, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. Een reactie plaatsen

BOYISH CHARM

GERANIUM IN THE SPOTLIGHTS

NIET DE BLOEM, MAAR HET BLAD

Jaar van herlancering: 2016

Laatst aangepast: 28/05/16

Neus: Olivier Polge

‘Model’: Boy Capel

BALSAN FAR RIGHT, BOY IN THE ARMS OF COCOHij was haar lover, ‘muse’ en sponsor. Boy Capel (op de foto in het midden) geboren 1881 in Brighton, Sussex. Zij was zijn ‘irrégulière’: naam voor een vrouw uit de mindere kringen (zoals dat toen niet zo heette) die een relatie onderhield met iemand uit de betere kringen (tegenwoordig nog nauwelijks gebruikt). Gezien zijn upper class afkomst trouwde hij braaf gelijkstandig met Diana Wyndham, maar de affaire met Chanel eindigde hierdoor niet. Chanel (op de foto rechts) had hem leren kennen via weer een andere lover van haar: Etienne Balsan (1878-1953) – op de foto links.

Het verschil tussen Balsan en Capel: de laatste zag wel de originaliteit, creativiteit en andere kijk op luxe en rijkdom van Gabrielle Chanel. Hij financierde haar eerste boetieks in Parijs, Deauville en Biarritz. Zijn met flair gedragen kleding, waaronder de klassieke Engelse blazer, zou Chanel hebben geïnspireerd tot de Chanel-look (toen anders zoals we die nu kennen).

BOY CHANEL 1 Ook wordt beweerd dat Boys’ reisnecessaire Chanel het idee gaf voor de flacon (eerste versie) van N° 5 (1921). Maar het noodlot sloeg toe: op 22 december 1918 kwam hij op tragische wijze om het leven tijdens een auto-ongeluk. Chanel over Boy 25 jaar na zijn dood, opgetekend door Paul Morand: ‘Zijn dood was een verschrikkelijke klap voor me. Door hem te verliezen, verloor ik alles. Wat volgde was niet een gelukkig leven, moet ik zeggen’.

Leuk dat de huidige eigenaren van Chanel Boy en Coco nu eren met een parfum – will Etienne be the next? ‘Chanel’ is sowieso in een boyish mood gezien de namen van diverse producten die refereren aan de voor Chanel belangrijke mannen in haar leven. Lees in deze ook mijn droomverhaal naar aanleiding van Misia (2015). Enne, wie zou toen niet verliefd worden op deze dandy, deze man met good en ambigue looks, flair en geld.

Wat Olivier Polge aantrok was Capels’ onweerstaanbare elegantie: de manier waarop hij zijn haren kamde, aandacht had voor de kragen van zijn overhemden, hoe hij zij sports- en nightwear met panache droeg. In feite is Boy een fusie van de ‘mannelijke kant’ van Chanel en de ‘vrouwelijke kant’ van Capel. Of zoals het persbericht meedeelt: ‘Een olfactorische huldeblijk voor een verslindende passie en het eindeloze spel tussen mannelijk-vrouwelijk’.

WHAT BOY IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE GERANIUMMijn ‘Boy’-gevoel: op bezoek bij de klassieke barbershop (die steeds meer populair wordt door baarddragende hipsters en ‘gentrificators’0. Zou Chanel dit in gedachten hebben meegenomen?

Nieuwe doelgroep? Slim. Wat erg ‘verhelderend’is: je ruikt in Boy goed waarom geranium de mannelijke roos wordt genoemd. Zoet-bloemig (benadrukt door een toegevoegde echte roos) plus haar kenmerkende munt-toets. Met andere woorden een frisgroen roosgevoel, komt honderd procent binnen na de scherp-frisse opening van citroen en grapefruit. We hebben het met een klassieke fougère te maken, dus – met name – lavendel en oranjebloesem verplichte kost. Ruik je goed tussen de gerenaium door. Omringt ze met een zonnig en clean aura. Tegelijkertijd heeft deze geranium ook iets zurigs, die reminiscenties – we houden het chic – oproept met uit de grond getrokken rabarber.

In de basis wordt niet het barber-gevoel compleet. Niet zozeer door sandelhout, heliotroop, vanille en ‘katoenmusk’ – zorgen samen voor een warm ‘huidzoetig’ gevoel – wel door coumarine met zijn typische hooi-effect. Heel fijn: de toevoeging van eikenmos. Geeft het geheel – tijdens de ‘indaling’ van de compositie – een duidelijke, aardse en dus voor mij chique structuur. Alleen, rechtvaardigt dit de compositie onderdeel te zijn van Les Exclusifs? Ik weet het niet.

In vergelijk met andere uit de serie is Boy erg makkelijk en erg duidelijk in zijn intenties – geen verrassende omwegen, geen diep weg duiken in. Ik mis een ‘verslindende passie’. Het is net zoals de lavandelgeur Jersey (2011) : het is de eenvoud die siert. Maar zou Boy als compositie in de ketenparfumerie onder een andere naam begrepen worden door ‘monsieur tout le monde? Ik weet het niet.

Nog iets: ik ‘ervaar’ Boy eerder als mannelijk dan vrouwelijk. Is voor mij ook niet echt ambigu. Daarvoor ontbreekt iets – verrassende omwegen, diep weg duiken in. Ben benieuwd wat de geur gaat doen. En of die het meest gekocht wordt door mannen of vrouwen.

BOY CHANEL 2

BRODERIE, GOLDY, ONLY FOR HER HAYARI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 14, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET B, GEURENALFABET G, GEURENALFABET O, NICHE. Een reactie plaatsen

CLICHÉ-VISIE OP DE VROUW RESULTEREND

IN ‘NIET VERKEERDE’, WAT ZEG IK, BOEIENDE PARFUMS

Jaar van lancering: 2011, 2012

Laatst aangepast: 14/06/16

Neus: Sidonie Lancesseur, Dorothée Piot

HAYARI COUTURENormaal gezien ben je trots op je vakkundige achtergrond, vermeld je de adressen waar je de fijne kneepjes van het vak onder de knie kreeg, trots op je curriculum vitae. Dat klinkt vertrouwd en professioneel als je voor jezelf begint.

Dat geldt niet voor Nabil Hayari, hij zwijgt (uit bescheidenheid en/of discretie) over het afgelegde pad dat leidde tot roem in Parijs en de rest van de wereld. Ik bedoel dit klinkt wel erg vaag op zijn site: ‘He was drawn to the world of fashion from a very early age. Very quickly, his path led him to one of France’s prestigious fashion schools where he finished at the top of his class and where his talents caught the eye of the École de la Chambre Syndicale de la Haute Couture Parisienne. Exceptionally talented, Nabil soon became creative director at a fashion house in the famous Parisian Golden Triangle district where he remained for five years’.

Maar je wil meer, dus ‘young and ambitious, Nabil decided to create his own label in 2009, with the aim of bringing to life the type of gowns which women have always dreamed of wearing. His expertise has enabled him to create exquisite designs, dressing top models and princesses’.

HAYARI PARFUMSOok hier geen namen – ook hier wellicht bescheidenheid en/of discretie. Dat dan weer wel: om zijn creaties meer luister te geven Nabile ‘associates them with the jewelry of Peter Lang, who himself works with celebrities such as Nicole Kidman, Kylie Minogue, Pink and Beyoncé Knowles’. Maar dit is meer een indirecte link. Zoiets als zeggen dat je Beyoncé kent omdat de dochter van je buurvrouw bij haar interieurverzorgster is.

Maar Hayari is wel in een gat gesprongen. De klassieke Franse couturehuizen, in de ban van vernieuwingsdrift en celebrity-geilheid, hebben de klassieke klant aan kant gezet. De vrouw dus die wil schitteren in klassieke couture, geen uithangbord wil zijn voor filosofische statements verpakt in couturetreurigheid (zie de meest recente haute couture van Viktor & Rolf).

Ik heb niet echt zin me te verdiepen in zijn artistieke excercities op de catwalk – zal wel, ziet er in ieder heel mooi, heel klassiek, heel vrouwelijk uit – het gaat om de geuren, waarvan ik twee mannenversies al besproken heb.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik ben voor de zekerheid mijn parfumnamendatabase ingedoken om te zien of Broderie (2012) – ‘an ode to femininity’- niet eerder was gebruikt. And guess what? Verdomd. Nope. Verbazingwekkend, want zo voor de hand liggend. Want het is een van die technieken die geassocieerd worden met haute couture: fijn handborduurwerk vaak gedeeltelijk als versiering aangebracht op de rand van een kledingstuk of stoffen voorwerp.

Maar hoe zet je deze fragiele stofconstructie om in een geur? Ik denk aan licht en luchtig met een warme ondertoon om het contact tussen huid en kantwerk te symboliseren. Moet gezegd: Sidonie Lancesseur doet het goed, zeer goed. Zacht en zoet met zekere transparantie en ‘openheid’ gelijk de stof. Je krijgt het allemaal met een beetje fantasie. Geen ‘harde’ citrusopening, wel een elegante symbiose tussen perzik en mandarijn met op de achtergrond een idee van iets peperigs, iets houtachtig. Ofwel, een prikkelende zoetfrisse zachtheid.

JASMIJNDe hoofdrolspeler – de lelie – detecteer ik niet echt. De gardenia (foto) wel, maar zeer minimaal. Het is eerder een warm, meer diffuus bloemenkantwerk. De afronding maakt het geheel nog zachter, maar indringend door minder patchoeli en meer sandelhout. Nu het merkwaardige: langer op de huid lijkt alsof de opening nog een keer als een briesje door het kantwerk van bloemen blaast.

Goldy (2012), hoewel ‘created to represent French luxury’, is oriëntalisme in overvloed en holt Guerlains Shalimar (1925) een beetje achterna. Maar met minder ‘drama’. Een smeulende jasmijn (begeleid door een groene, dennenboomachtige nuance) in de avondzon laat zijn indolen goed werken – je ruikt een aangenaam ‘viezig’ accent, geaccentueerd door oranjebloesemabsoluut met hetzelfde effect. Hier is opvallend dat Dorothée Piot het geheel niet laat verdrinken in het bad van romig sandelhout en musk (met poederige en vanilleachtige accenten). Want het cederhout garandeert een zekere strakheid, een droogte.

De naam Only for Her (2011) is nietszeggend, dat geldt niet voor de opening: de meest eigenzinnige van de drie: een vol-energieke uit zijn schil barstende grapefruit wordt gekoppeld aan een overdosis kardemon – die zorgt voor een frisgroene, groen-wrang accent dat je eerder bij ‘only for him’-geuren zou verwachten.

Hierachter verbergt zich een bijna aquarelachtige setting van bloemen. Hoe vederlicht, hoe pastelachtig zoet en fris deze guirlande van ‘Europese’ jasmijn, magnolia, pioenroos en fresia die ook ‘geurtechnisch’ om elkaar draaien. Dan weer eist de magnolia even de hoofdrol, dan weer de pioenroos, de jasmijn, de fresia. Heel elegant gedaan Sidonie Lancesseur! De basis doseert de patchoeli mondjesmaat en is ‘kamfervrij’, maar het sandelhout en de vanille gaan vrij uit. Die begeleiden dit sierlijke bloemenkwartet eerder, geeft ze diepte en volheid, dan dat het in deze warme weelde verdwijnt.

Ik kan niet anders zeggen: elegant vakwerk dit trio. Anders gezegd: ik ben aangenaam verrast omdat ik het niet had verwacht, gezien mijn vooringenomenheid betreffende Hayari’s couture. Weer wat geleerd. Broderie, Goldy en Only for Her zijn heel geschikt als instapniche voor vrouwen ‘die eens iets anders willen’ dan het gebruikelijke ketenparfumerieaanbod (uitzonderingen daargelaten waaronder Shalimar). En de echte nichers zullen ook niet teleurgesteld raken. Zijn ze het wel, dan zeg ik: ‘Ach gossie parfumsnob!’

HAYARI LOGO

BLACK MUSK THE BODY SHOP

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 14, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

ZOETHOUDERTJE

MISLEIDENDE ‘INGREDIËNTENDECLARATIE’

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 14/03/16

Neus: Cécile Matton, Ralf Schwieger

BLACK MUSK TBS 1White Musk (1981) van The Body Shop stinkt zoals je wilt, in vergelijking met andere witte musk-geuren, uren in de wind. Dan verwacht je van Black Musk – als witzwart-contrast – dat je die met een zakdoek voor je neus moet aanbrengen.

Ik mocht ooit in Versailles in de Osmothèque ruiken aan echte musk afkomstig van het muskushert uit de Himalaya: een zakdoek was niet afdoende. Het was een precisiebom met alle geuren die je – nu volgt een vrije associatie – in de dierentuin opsnuift bij gekooide, nog steeds met uitsterven bedreigde diersoorten: meuren kun je le(u)ren. Ik wankelde letterlijk. Lekker is niet het woord, eerder het besef dat je tegen wil en dank, tegen wil en stank, in contact bent met de ‘woest-aantrekkelijke’ kracht van geur als lokmiddel – die het moschus–hert als zodanig ook gebruikt.

Black Musk valt dan behoorlijk tegen (voor de animale musk-liefhebber), valt dan behoorlijk mee (voor de katoengeplukte witte musk-fan). Maar, als Black Musk één kleur heeft, dan is het voor mij paars. Want ik heb geen associaties met musk, eerder met een ‘fruitchouly’ – het nu zo populaire geurgenre dat héél véél fruit combineert met een houtachtig fond. En een fruitchouly wordt meestal met de kleur paars geassocieerd.

The Body Shops’ toelichting vind ik dan ook niet kloppen: ‘De meest duistere, sensuele musk-variant van alle’. Niet dus. ‘Je wordt gelokt door de zoete akkoorden’. Dat klopt! En hoe! Wordt vervolgd met ‘terwijl het krachtige hart je
 zal overrompelen. Musk is één van de sterkste feromonen uit de natuur, en wij hebben de meest duistere, cruelty-free musk met de zoetste ingrediënten – dat klopt nog een keer – uit de natuur gecombineerd voor een super sensuele, krachtige musk-geur’. Staat leuk en hip: cruelty-free, maar dat is feitelijk elke musk verwerkt in een geur vanwege de puur – verplichte – synthestische opbouw.

BLACK MUSK TBS 2En op ‘uit de natuur’ valt trouwens wel wat af te dingen. Peer wordt synthetisch samengesteld. Heliotroop idem. En: zwarte vanille bestaat niet – of je moet de gefermenteerde peul bedoelen, maar die is donkerbruin. Is die zwart dan is die over zijn (b)ruikbaarheidsdatum heen. Zwarte musk evenmin, net zo min als groene, paarse en roze musk. Is een fantasienaam om de consument te sturen.

Daarnaast vind ik de toelichting over bepaalde ingrediënten verwarrend. Patchoeli wordt voorgesteld als balsemachtig. Not! Patchoeli is kamfer- en bosachtig. Vetiver is aards fris. Niet ‘chocolate-like’ – dat is juist eerder patchoeli, want die heeft ‘van zichzelf’ een gourmandachtige, zoetige noot. Om die te benadrukken moet je het wel pushen met harsen. Ook vreemd dat zoethout – een van de meest gebruikte ingrediënten in de parfumerie ‘op de achtergrond’ – wordt omschreven als ‘afrodisiacum, een mysterieus gourmandakkoord’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

BAMBINELLA PEERZoals gezegd: een echte een fruitchouly behoorlijk girl-girly geïnterpreteerd. Met andere woorden: heel veel fruit met bloemige tussennoten eindigend in een houtachtige basis. Er werd niet voor de bambinella-peer gekozen vanwege het specifieke aroma. Alle peren ruiken hetzelfde in geuren, het gaat er om waarmee je ze omringt. Wel omdat de bambinella door zijn kleine maat zo schattig oogt en daarom binnen no time in Groot-Brittanië ‘uitgroeide’ tot een van meest populaire soorten. En die wordt in grote hoeveelheden in de opening verwerkt in Black Musk waardoor het moeilijk is om de roze peper en de bergamot eveneens te onderscheiden. Kwestie van je neus er goed in zetten.

Wat je op een gegeven moment wel goed ruikt is de poederige heliotroop die door de ylang-ylang een iets bloemiger uitstraling krijgt. Maar het gaat vooral om de basis. Logisch: hierin bevindt zich de ‘zwarte musk’. Maar wat ik voornamelijk eerst ruik, is het zoethout dat eerst mooi linkt met de heliotroop, om vervolgens een houtachtige noot te ontwaren die doet denken aan een heldere, van zijn kamfernoten ontdane patchoeli – versierd met een door veel vanille bedekte, licht gepoederde musk. En die is niet zwart, maar zoet, gourmand-zoet.

Het verbaast me niet dat Black Musk goed loopt, zoals een medewerkster van The Body Shop-winkel me op het Zuidstation in Brussel onlangs meedeelde. Want meisjes en jonge vrouwen hebben, door het overaanbod van fruitchouly’s, inmiddels geleerd die erg lekker te vinden.

BLACK MUSK TBS 3

BOSZPORUSZ NISHANE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 11, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN NICHE-ELEGANTE DUIK IN DE BOSPORUS

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 11/02/16

Neus: Jorge Lee

Concept & realisatie: Mert Güzel & Murat Katran

BOSPORUSJe weet tegenwoordig niet meer of mensen door gebrek aan of juist door het teveel hebben van een algemene ontwikkeling, de algemeen geaccepteerde schrijf- en spellingswijze niet meer machtig – willen – zijn. Of bewust – als simpel protest, als slim geintje – negeren. Neem Boszporusz dat schrijf je officieel als Bosporus.

Naam van de zeestraat in Turkije die de Zee van Marmara verbindt met de Zwarte Zee met in het zuiden aan weerszijden Istanboel. Doordat deze stad aan de westkant tot Europa en aan de oostkant tot Azië behoort, heeft de naam ook vaak een symbolisch-strategische betekenis: overgang en scheidslijn tussen de Europese en Arabische cultuur. Dat ruik je dus niet in de geur, terwijl dat wel de bedoeling is (waar over later meer). Dat had dus wel voor de hand gelegen, want Nishane (anno 2012) laat zich er op voorstaan dat het ‘de gewortelde tradities, de moderne visie en de kosmopolitische structuur van Istanboel’ stevig omarmt’.

En: ‘Met Nishane wordt iedereen uitgenodigd Istanboels eigen mix van culturen op te snuiven’ met geuren die ook nog eens gebaseerd zijn op ‘sterke olfactieve herinneringen’. Schrijven de in Istanboel geboren oprichters – Mert Güzel & Murat Katran – op hun site. De geur, sorry het parfumextract, is onderdeel van de Extrait de Parfum Collection. Zestien stuks. Hupsakee! Het beoogde effect: ‘Om de zo gekoesterde waardevolle herinneringen met verlichte gevoelens te ervaren’. Niet bepaald origineel. Hoeft ook niet. En ze kunnen waarschijnlijk niet anders: op rare, te arty-farty parfumfilosofietjes zitten de gemiddelde geurengek niet te wachten. Ook niet de nichers, ook niet de snobs.

BOSZPORUSZ VIA INSTAGRAMWat wel leuk is: nog een land dat zich op de nicheglobe zet. Het geeft weer eens aan hoe de hegemonie van Parijs op parfumgebied behoorlijk aan het verwateren is. Het zal niet meer lang duren voor alle bij de Verenigde Naties aangesloten landen een of meer eigen home made-nichelabel hebben. Behoort Noord Korea ook eigenlijk tot deze club… ?

Ik kan niet anders zeggen: de kwaliteit van Boszporusz is onberispelijk. De compositie is rijk met een zalvende onderlaag. Alleen ik associeer het niet met de Bosporus. Kan ook aan mijn westers-superieure vooringenomenheid liggen. Door de vanzelfsprekende acceptatie dat Parijs ‘het Mekka van de geuren’ is, ga je bijna vergeten dat de wortels van de Europese parfumcultuur in het Midden Oosten liggen – vlakbij Turkije dus. Misschien is wat je in Boszporusz ruikt – een zeer aangename warm-groene geur – typisch voor dit gebied. Maar voor ‘hetzelfde geld’ vaar je met je zeiljacht verder om aan te meren in Griekenland, Italië, of aan de Côte d’Azur en de Andalusische kust.

Wat ik eigenlijk nog leuker aan Nishane vindt: de manier waarop het Turkije verbindt met het land waar de grootste groep ‘overzeese’ Turken ‘wohnhaftig ist’: Duitsland. Zal zeker met de achtergrond van Mert Güzel te maken hebben. Ik bedoel: in de Collection Blossom zit een geur met de prachtige naam Duftblüten. Klinkt in het Nederlands weer zo gewoon: geurende bloemen.

Ik ben ook erg benieuwd naar Afrika-Olifant (2015). Niet alleen door de naam, maar ook door de compositie: ambergris, wierook, mirre, cistus labdanum, castoreum, civet, leer, oud. Met name omdat ook Maria Candida Gentile deze, met uitsterven bedreigde diersoort geïnspireerd heeft tot Elephant & Roses uit 2015 – met een eveneens animaal eindspoor. Snel naar www.parfumaria.com – ze verkoopt ook beide merken (in Nederland).

Dit vind ik dan wel weer een beetje overdreven wat flaconbeschrijving betreft: ‘Specifiek ontworpen om de goddelijke belangrijkheid te reflecteren van de zo gekoesterde momenten die worden gecreëerd en herinnerd met een boeiende druppel van elk Nishane-parfum’. Oordeel zelf.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ZEEWIEREen ‘bos’(zporusz)-parfum. Ik had nog nooit van Jorge Lee gehoord. Afgezien van Maya (2009) van Scents of Time, lijkt deze Columbiaanse neus de ‘in house nose’ te zijn van Nishane. Afgaande op Boszporusz heeft hij verstand van zaken. Het parfum-extract in sprayvorm voldoet aan alle niche-eisen. Rijk, vol en met geen zweem van een ‘iets synthetisch’.

De geur opent lichtjes groen: een hars (galbanum), een kruid (salie) en hout (cipres) die wiegen in de zee gecombineerd met een plant die ‘echt’ er echt in groeit: zeegras (zostera – zie foto). Ik ga er vanuit dat dit een fantasie-ingrediënt is, want Wikipedia maakt geen melding van het feit het ook een geur verspreidt. Het verklaart in ieder geval de licht-ziltige toets. Met de name de bittergroene salie springt er uit, die drukt de galbanum als het ware opzij.

Al snel neem je een licht-bloemig, beetje zoet aandoende geur waar: een aangename vervlechting van een door indolen bezwangerde jasmijn met de kruidige bloemigheid van gardenia – die wiegen op hun beurt in zeewier. Hier hetzelfde ‘probleem’ als met zeegras: wordt bij mijn weten alleen gebruikt als voedsel, medicijn en mest. De basis zorgt ervoor dat Boszporusz een mooie, warme ‘groen-bruine’ onderstroom krijgt: amber, musk, patchoeli en… eikenmos.

Lang geleden dat ik deze ‘inkt-achtige’ en vochtig-bosrijke sensatie zo duidelijk heb waargenomen waardoor een chypre zich kenmerkt. Niet zo full blown als old school-chypres, maar meer naar marine neigend. Hoogste tijd om binnenkort af te reizen naar de Bosporus, een duik nemen om te achterhalen of het zeewater daar zo anders ruikt dan in de Mediterannée. En ondertussen ben ik er niet achtergekomen wat Nishan(e) betekent, al www-ende alleen dat het een van oorsprong Armeense jongensnaam is.

NISHANE FOUNDERS

BLU HISTOIRES DE PARFUMS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 4, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE, PORTET. Een reactie plaatsen

MEETING THE CREATOR(S)

PARBLEU C’EST PAS BLUE! PARFUM ALS ABSTRACTIE

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 04/02/16

Neus: onbekend

Vormgeving en fotografie: Magali Senequier

Concept & realisatie: Gérald Ghislain, Magali Senequier

BLU HDP 2Ken je de french expression: derrière chaque grand homme, se cache une grande femme? Niet? Goed geantwoord – omdat it isn’t een Franse expression. But I was thinking of it while interviewing Gérald Ghislain during his stay last december in the hoofdstad of modern tourist industry of Europe, Amsterdam.

Bent u wel in orde, Geurengoeroe? Al die talen door elkaar? Ja, hoor. Prima, niks mis met me (laatste woord op z’n Engels uitspreken graag). Is er reden voor dit gebabbelonië? Ja, komt door het zeer vermakelijk onderhoud, sharing of thoughts en jokes die ik afgelopen december in de The Fragrance Store had met Ghislain – we schakelden beide tout le temps over van Engels naar Frans et vice versa. Blij – niet trots of ‘proud’ zoals tegenwoordig bijna iedereen bij de minste of geringste aanleiding is – hem eindelijk alive & kicking te ontmoeten.

Voor mij is Ghislain nog steeds an influencer to be reckoned within the niche department of the perfume bizzniz. Hij introduceerde het begrip to a broader audience ongeveer tegelijkertijd met Frédéric Malle. Zijn concept overtuigt nog steeds en is gelukkig niet in metaal geklonken. He adapts easily: eerst geuren gebaseerd op personages influentiels uit de Franse geschiedenis inclusief ‘onze’ Mata Hari. Hij was de eerste in deze. Vervolgens vanaf 2005 Soliloquies – gebaseerd op klassieke parfumconcepten. Helemaal leuk: la manière hoe hij zijn visie op oudh introduceerde met Edtion Rare (2011). Bijna vergeten: zijn geile tuberoostrilogie uit 2009. And of course his commercial uitstapjes – zoals Moulin Rouge (2009) en Music Hall (2012).

En avec zijn most recent interpretatie van zijn oorspronkelijke jaartal-geuren, The Opera Collection, maakt hij van niche überniche. Zonder het gevoel voor humor te verliezen – de presentatie van elk parfumextract is voorzien van een tussen kunst en kitsch-speeldoos die je muzikaal van een aantal akkoorden van de desbetreffende opera’s laat genieten. Zijn inspiration: sa mamam – was een operazangeres behept volgens hem met het klassieke diva-gedrag!

BLU HDP 1Maar wat vreemd: de teleurstellende opkomst van ‘beautyredacteuren’: ook een soort van diva-houding – diegene die de moeite hadden genomen waarin in no time vertrokken. Gemiste kans. En stom. En dom: heb je een keer la possibilité om ‘in de buurt’ een connaisseur te ontmoeten, laat je die kans liggen.

Over ‘derrière chaque grand homme, se cache une grande femme’ gesproken. Dat was voor mij de grootste verrassing. Ik ging er vanuit Gérald himself ook responsable voor de vormgeving was. Not dus. Blijkt une femme te zijn: Magali Senequier. Ook aanwezig en druk in de weer als fotografe. Wat ik echt een trouvaille van haar vindt: de 60 ml-versie van de standaard ‘boekflacon’: gewoon door midden snijden, niet moeilijk doen. Klaar. How simple and effective. Ze nam bescheiden mijn bewondering in ontvangst.

Hoewel hij naar eigen zeggen geen echte neus is – maar wel graduate van de ISIPCA-parfumeursopleiding in Versailles – heeft hij iets gemeen met ‘echte’ goede neuzen: hij rookt! Ik joinde hem een paar keer. Schept een soort van band, maakt de sharing of thoughts un petit peu eenvoudiger. Terwijl we buiten stonden te paffen, had ik het met hem over de link entre sigarettenrook en oudh. Politiek correct gezien moet je dat eerste nu vies en walgelijk vinden. Maar verbrand tabak verspreidt – nog steeds – een mooie, zoetig, stoer-chic aroma. Gérald knikte al inhalerende bevestigend en zei tot mijn grote surprise dat de rich & famous uit Arabië nu parfumeurs in Grasse opdracht geven voor een oudh-parfum, maar dat de formule zonder oudh wordt verzonden – de aangegeven hoeveelheid wordt ‘thuis’ door de bestellers zelf toegevoegd.

Ik weet de vraag is niet origineel, maar ik ben toch altijd benieuwd naar de eerste geur die een beslissende impression op neuzen heeft gemaakt. Hij antwoordt met een lach: ‘People always ask the same questions during interviews, like, ‘what are you favorite fragrances?’ Thank you! Het antwoord: Jicky (1889) en Mouchoir de Monsieur (1904) van Guerlain. Pas mal! Un autre? Ghislain: ‘You always remember the fragrance of the first girl you fell in love with’ – L’Artisan Parfumeurs’ Mure & Musc (1978). Ik moest hier zelf lang over thinken… Volgens mij gebruikte mijn eerste ‘echte’ vriendinnetje – Elsbeth, ik was vijftien – een patchoeli-bom uit een Indiase toko.

BLU HDP 5QU’EST-CE QUE JE SENS EN FAIT?

Nu Blu. Is een vreemde, in de zin van eigenaardig, exercitie. Geen referentie met personages celèbres, geen basisingrediënt vererend. Is selon Ghislain de meest toegankelijke geur van hem tot nu toe. I have my doubts – want zo easy going is Blu ook weer niet. Ik bedoel zijn Vert Pivoine (2005) voor de vrouw est plus simple als composition, 1828 (2001) wat pour homme betreft.

Het uitgangspunt maakt er Blu niet eenvoudiger op: ‘From the elemental to the experimental, an expression of an olfactory hallucination, a magnetic attraction, a sensual tatoo reading pleasure on the skin, an excitement of the senses, and the vibrant rhythm of life, love and freedom’. Sounds cool, maar ik ervaar dit niet. Wel de andere constatering: ‘A brilliant message of abstraction’.

Je ruikt namelijk, geen klasssieke, direct herkenbare geur. En deze gaat er nog beter in voor mij: ‘This blue page is yours to write as no one else can do it for you. It’s up to you to be the author of your story’. Doen we.

Ik feel, see and smell geen blauw, maar eerder grijs. Aangenaam stoffig. Beter gezegd: Blu ruikt voor mij naar stof. Grijze stof, wol, ‘grey flannel’. Dat komt en particulier naar voren in de basis. Boeiend om de deze droge mix van amber en patchoeli zo gepresenteerd te krijgen – want not warm and sensual, mais eerder sec. Duurt even voor dit wordt geopenbaard, want de aldehydenopening op basis van bitter orange, barst uit zijn voegen en doet denken aan – schrik niet! – de ouverture van de eau de cologne-versie van Tosca (1921) van Muelhens die dit jaar zijn 95ste verjaardag viert. Maar dan minder vet en rond.

Als je langer doorruikt, valt pas op dat ‘geur als abstractie’ in Blu erg ver wordt doorgevoerd; doet niet echt pour femme aan, terwijl hij ook niet typiquement for men is. Blv is een wonderlijke olfactorische ervaring die je in een not classic way de veelzijdigheid van geur laat enjoyen.

BLU HDP 4

BLU HDP 3

BLEU NOIR NARCISO RODRIGUEZ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 23, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET B, Uncategorized. Een reactie plaatsen

NOR BLEU, NOR BLACK, MORE GREY

Year of launch: 2015

Recent alteration: 22/01/16

Perfumer: unknown

Model: Billy Vandendooren

Photographer: Zeb Daemen

BLEU NOIR 3Strange: still no mention of Blue Noir at http://www.narcisorodriguez.com/fragrance. I went ‘to him’ just beause I was curious about the man Rodriguez had in mind, if he had one… Yes he had. Narciso Rodriguez: “This fragrance is for the mysterious, modern and elegant man.” Sure. And about the color: “I love blue so dark that it appears black. I like black which takes depths of dusk.” Sure. But why did he choose Bleu Noir instead of Noir Bleu?

The first refers (for me) more to the coolness of water and the infinite sky – in other words: a fresh-airy fragrance with a certain kind of depth. But just by judging the ingredients, I think it would have been more intriguing, if not more appropriate, if Noir would have come first in place. Because the fragrance is (for me) more black then blue – because of the lack of a spright citrus tinkle. Instead a hint of fresh and green cardamon accompanied by a dusty nutmeg. And than the fragrance turns dark.

WHAT DO I SMELL?

Since the launch in 2010 of Bleu de Chanel the couture house leads the way with a ‘new kind of dark’, a new kind dark woody fragrance for men in the masstige (a contraction of mass en prestige) department. Like Miyake’s Nuit d’Issey (2014), like Sauvage (2015) by Dior – already called Blue de Dior. Bleu Noir walks the same path to a dark woody base infused by a slightly salty touch and ‘distant’ smoky-burned accents. But it never gets too dark. Not too black, not too blue.

In fact, the more I smell it, the more I see a grey landscape arise because of the paleness and bleakness of the chosen woods: cedar, ebony, vetiver. Softened with amber and musk – both not adding a warm comforting, but are more straight and upright manly greyish and clean note. Like the ass trail of cigarettes on asphalt. And: Billy Vandendooren is only a few steps away from becoming the first white model who – like Al Johnson once – transforms into an Afro-American…

BLEU NORE 1

BRUME D’HIVER VOLNAY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 27, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET B, GEURENALFABET V. Getagd: . Een reactie plaatsen

KLIMAATVERANDERINGEN

PARFUMTRANSFORMATIES

Jaar van lancering: 1922/2013

Laatst aangepast: 27/12/15

Neus: Amélie Bourgeois

Concept & realisatie: Muriel en Madeline Olivier

WINTER MISTIk had me de omschrijving van Brume d’hiver klimatologisch in zo andere omstandigheden voorgesteld; de geur was voor mij aanleiding ‘toch maar’ even in te haken op de eindejaargedachten. Tussen haakjes: wat spraken de wereldleiders hun boodschappen toch mooi cliché-uitglijvrij de afgelopen dagen. Want de naam is als een ouderwetse kerstkaart die je lang geleden nog per post verstuurde: een winters berglandschap, één ster die de strakblauwe nacht oplicht en zijn ‘hoofdstraal’ richt op een door vrieskou berijpt huisje (denk mini-chalet niet zichtbaar op de foto).

Hier is na nogal wat pech onderweg en omweg het kindeke Jezus terecht gekomen. Ach gossie, ligt-ie bibberend in de voederbak van de Milka-koe op bezoek te wachten van, in dit geval, Zwitserse herders en wat lokale hotemetoten verkleed als de drie wijzen – waaronder Sepp Blatter. Je ziet Maria gewoon mooi moeder wezen en Jozef rondscharrelen en -schaatsen om het vuur brandende en gezellig warm te houden terwijl de wintermist door het dal al slierend sluipt…

VOLNAY MOODAch die goede oude tijd! Pakken ‘ze’ dit nu ook al van ons af! Want het weer is niet meer: koning Winter vertoeft nu ‘somewhere over the rainbow’, vogels flirten, vlinders dartelen, het sneeuwklokje hoor je bengelen en de narcis bloeit! Daar past ‘in naam’ eigenlijk geen Brume d’Hiver bij. Wel: Iris Neige (1925) maar deze geur zit nog in de archieven van Volnay opgeslagen.

Bij Brume d’Hiver stel ik mij een koude, ijzige geur voor. Pittig, scherp, beetje groen-krakend maar dan zonder bevroren aqua-noot – het is ten slotte wel een vintagegeur. Alsof je in het bos met je schoenen over door sneeuw beslagen en vrieskou verstijfd klimop trapt – wat goed werd opgeroepen in Hiver (2004) van Van Cleefs & Arpels’ Saisons-serie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Maar dat krijg je niet door Amélie Bourgeois geserveerd. Wel een geur waar in de flacon de temperatuur ook op hol lijkt geslagen. Want aangewakkerd door het inmiddels onontkoombare adelaarshoud – beter bekend als oud(h) – zijn er weinig overeenkomsten met de oorspronkelijke compositie lijkt me. Toch het uitgangspunt van Muriel en Madeline Olivier, nazaten van de oprichters. Brume d’Hiver is niet meer en niet minder dan een beschaafde roosgeur geënt op oudh dat geleidelijk een poederzachte finish krijgt die wat winterse stemmingen betreft ‘gevoelsmatig’ eerder reminiscenties oproept met Teint de Neige van Lorenzo Villoresi.

VOLNAY BOUTIQUE ANCIENNEBergamot, elemihars en met name jeneverbes – alle drie fris op eigen wijze – hadden het idee van een winterse mist in de opening kunnen oproepen, maar doet het niet echt voor mij. Meer het kortstondig effect alsof je in de vrieskou tegen een ruit blaast. Want de rozen zijn al ontsproten achter het glas. Bulgaarse roos begeleid door een ‘modern’ familielid bloeien op hun gemak begeleid door jasmijn, en worden eigenlijk tegelijkertijd in een gloed van oudh opgenomen. Gloed, want echt diep gaat het niet.

Komt ook omdat deze ‘oudhroos’ ras wordt ingepakt door de poederige noten van viooltje, heliotroop en musk en de inmiddels voor mij toch wel herkenbare geheimformule van Volany: Base 4092 een warm-kruidige essence van roos, vanille en kruidnagel die in dit geval iets pittiger en houtachtiger wordt door cistus labdanum, cypriol en vetiver.

Brume d’Hiver is beschaafd neigend naar saai. Instapniche. Hoe meer ik er over nadenk, hoe benieuwder ik raak naar de originele versie. En wat winter in een flacon betreft, nog meer naar Iris Neige. Eigenlijk vind ik dat je als parfumhuis je vintagegeuren niet moet pimpen, moet transformeren met oudh. Wekt verwarring en ongeloof. Maak er gewoon een nieuwe geur van met een nieuwe naam. Doen zoveel vintagehuizen.

VOLNAY LOGO

BOLD TOMMY HILFIGER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 18, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

NOT BODY & MIND, BUT BODY & BOLD

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 18/10/15

Neus: onbekend

Model: Rafael Nadal

Fotografie: Craig McDean

BOLD TOMMY HILFIGER MODELDe geuren van Tommy Hilfiger hou ik echt niet meer bij, let er ook niet op: een beetje teveel van het goede en beetje teveel meewaaien met populaire winden de laatste jaren. Hij is niet de enige designer die bijna naadloos van trendsettend in trendvolgend is gegleden. Als je de namen van recente geuren leest, weet je al genoeg, meer marketing dan een echt eigen stempel: Eau de Prep (2011), Woman Pear Blossom (2013), Woman Flower Violet (2013). Must we do something with the omnipresent pink perfumes? No worries: Woman Cheerfully Pink (2013). How about rose? Tommy asks, Lauder serves: Woman Flower Rose (2014).

En what about men? Sport, sport, sport. Dus: Hilfiger Man Sport (2010), Freedom Sport (2013) en nu TH Bold. Laatste spatte een tijdje geleden uit de abri’s in Amsterdam, voorafgegaan door een Hilfigercampagne voor underwear. Beide gedragen door: Rafael Nadal. En dan blijkt toch maar ‘weer’ dat een goede naam, beter en meer inspirerend werkt dan het over-dood-normaal-te saai-voor-woorden sport. Dat had Tommy Hilfiger al bewezen met zijn vergeten sportgeur voor haar en hem: Athletics (1998). Actieve naam met voor die tijd opvallend afwijkende ingrediënten. Bold heeft hetzelfde effect: klinkt goed en is stoer zonder door te slaan naar cliché-mannelijk. En Rafael Nadal doet de rest.

NEW YORK, NY - AUGUST 25: Tommy Hilfiger and Rafael Nadal attend the Tommy Hilfiger and Rafael Nadal Global Brand Ambassadorship Launch at Bryant Park on August 25, 2015 in New York City. (Photo by Mike Stobe/Getty Images for Tommy Hilfiger)

NEW YORK, NY – AUGUST 25: Tommy Hilfiger and Rafael Nadal attend the Tommy Hilfiger and Rafael Nadal Global Brand Ambassadorship Launch at Bryant Park on August 25, 2015 in New York City. (Photo by Mike Stobe/Getty Images for Tommy Hilfiger)

Hoopt Hilfiger althans, het is de eerste keer dat hij een (sport)celeb inhuurt en sinds lang dat hij weer een enorme campagne rondom een geur organiseert. De samenwerking verliep natuurlijk geweldig, Raf en Tom voelen elkaar goed en kunnen samen ook nog een balletje slaan – blijkt.

Opvallen doet het wel, als ik de pro butt, porno muscle en sex sells-campagne niet in de abri’s had gespot – moeilijk die te ontwijken – dan had ik Bold waarschijnlijk over het hoofd gezien. Jammer: Bold ziet niet in een hippe, aerodynamische, less in more ‘houder’, maar in zijn klassieke basisflacon (anno 1995). Interessant detail: op de voorkant op de verpakking en de fles staan Hilfigers initialen in een trots, ‘bold’ lettertype: TH. Zal hij nu met TH direct als merk herkend worden – of wordt hij het al? En wordt hij niet verward met de ontwerper die inmiddels aan zijn twee initialen genoeg heeft: TF? Overbodig te vermelden dat Bold is ‘created for the modern man who’s intensely passionate and has a desire to live bold’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een hele klassieke citrusgeur met bloemige accenten die geen enkel hip, maf en ‘leip’ (want ongewoon) ingrediënt bevat. In Athletics zat bijvoorbeeld het idee van de geur van een geknakt sperzieboontje. Vreemd, maar je kon je je er wel iets bij voorstellen. De opening van pomelo, clementine, rode grapefruit en bergamot spettert je tegemoet, maar heeft niet de typisch schurende en scherpe klassieke cologne-uitwerking. En dat komt door concentratie essentiële oliën in verhouding tot de synthetische ingrediënten (ik denk 1 op 4).

BORONIANeem daarbij het bloemige hart – heeft ook een verzachtende werking en tempert de citrusklatering ondanks de toevoeging van friszoet mandarijnbloesem. De jasmijn is helder, de lavendel is schoon en de kardemon geeft een fris-groene toets zonder samen echt clean te worden. Clean kan het ook echt niet worden omdat de basis ‘puur’ hout is – vetiver, ceder- en sandelhout.

Dat wordt versterkt door boronia (ziefoto) dat vernoemd schijnt te zijn is naar de Italiaanse botanist Fransesco Borone (maar vind de naam nergens… ) en voor de parfumindustrie in het wild wordt geoogst in oost Australië. Het groen en de takken hiervan geven aan de houtnoten warmte en daardoor een een zekere elegantie. Zonder dat de frisheid echt verloren gaat. Betekent niet dat je Bold alleen in combinatie met sport moet/kunt gebruiken, want de geur is een typisch voorbeeld van office wear: mainstream beschaafd en nooit ‘offending’ voor collega’s die in je directe actieradius werken.

BOLD TOMMY HILFIGER & NADAL