EEN DOOR WIEROOK GELEIDE GEUR
‘DE NACHT ONTMOET DE DAG’
‘EEN OMHELZING TUSSEN LICHT EN SCHADUW’
AANGENAAM NIET EXCEPTIONEEL
Ja, hoor zal wel weer niet. Het verhaal van Masque begint met een Vision, gevolgd door een Promise, de Story en daarna de Introduction / het Manifesto van de neuzen. Pfff… Dat zijn mannen. Masque bestaat sinds 2010 – had er nog nooit van gehoord.
Nou vooruit, een klein, ingedikt stukje van de intro: herkent u deze melodie? ‘Twee mannen met een gedeelde passie: reizen, lezen en muziek. Én design, natuurlijke materialen en artisanaal’. Zo fijn: ‘Ze geloven in toewijding op het werk, evenals een levenslustige instelling. Onverbeterlijke dromers die besloten hun emoties tot leven te brengen. Na jarenlang onderzoek naar geuren en essences in Grasse, en bij ambachtslieden in Italië, richtten ze Masque op. Net als dirigenten leerden ze hoe ze een team van parfumeurs en ambachtslieden moesten aansturen’.
Zo kan ie wel weer. Maar toch even terzijde: wat die emoties betreft: waren die tot de oprichting Masque nog nooit ‘gebruikt’? Veel lijnen die ze voeren: Opera Collection (20 stuks), Donne collection (6), Ruby Collection (4) Emerald colletion (2). Voorwaar origineel.
Ik weet niet in welke lijn Luci ed Ombre (2013) valt. Deze geur speelt met het chiaroscuros-idee, een vaker in parfumkringen gebruikte inspiratiebron. Ofwel, clair-obscur, ofwel het spelen met licht en donker – luci ed ombre – dat in deze kunststroming sterker wordt uitgebeeld dan het in werkelijkheid vaak is.
Chiaroscuros staat chic, maar is inmiddels wel cliché: want, kort door de bocht: de meeste geuren starten licht en eindigen donker. Het licht in Luci ed Ombre, de opening. Jasmijn en tuberoos. Deze combinatie kán overdonderend overkomen, maar verspreidt hier een lichte, aangename bloemenwolk die een beetje prikkelt door gember.
Opvallend: de wierook doet direct mee, waardoor je iets rokerigs tussen de bloemen door ruikt. Het donkere in de geur en de basis: wierook, nog meer wierook. Het gevolg: het lijkt alsof de geur stilstaat. Alsof je tegen een ‘rookmuur’ oploopt. Dik en monotoon, en ijl en etherisch – laatste eigen aan wierook.
Grappig dan weer wel: hoe langer op de huid, hoe meer deze muur afbrokkelt en je andere nuances waarneemt. Aangename houtaccenten die harmoniëren met de wierook. Zoals daar is patchoeli, zoals daar is cederhout. Zelfs een echo van de bloemen kun je waarnemen.
Maar toch: ik vind de geur saai, weinig ontwikkeling. Let wel, ik hou van (kerk)wierook, des te strakker, des te aangenamer. Maar bij een geur, zo plechtig en ‘literair’ geïntroduceerd – zie tekst hieronder – verwacht ik, wil ik meer.
‘Je bent vredig en onbezorgd. Je voelt je alsof je tussen een gerstenveld en een dicht bos bent. Geeen zonnestraal kan doordringen. Er is een verblindend licht, alles lijkt kalm en stil. Plotseling een rilling over je rug. Je beseft dat een dergelijk aantrekkelijk tafereel ook een duistere kant heeft – intrigerend en mysterieus. Het is de nacht die de dag ontmoet, de omhelzing tussen licht en schaduw. De bries in je haar en de warme, vochtige adem van de wolf in je nek. Je weet niet meer waar je bent, noch waar je naartoe wilt. De donkere kant is onweerstaanbaar fascinerend, sterker dan alle angsten en onrust die ze oproept.’
Ik zeg: ‘Veel geluk en bon voyage’. Last but not least: Luci ed Ombre wordt gecatogoriseerd als een houtachtige chypre (voor dames en heren). Maar dat gaat er bij niet in in – ondanks de toevoeging van mos in de basis. Ik hou het op een (bloemige) houtgeur. Vreemde dop trouwens.
GEURENGOEROE 