GEURENGOEROE

NEROLI BLANC AU PAYS DE LA FLEUR D’ORANGER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 29, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET N, NICHE, Uncategorized. Een reactie plaatsen

DE DRIE GRATIEËN

Jaar van lancering: 2005, 2006, 2012

Laatst aangepast: 29/05/14

Neus: Jean Claude Gigodot

Model: onbekend

Concept & realisatie: Virginie en Antoine Roux

Volgens Virginie en Antoine Roux hebben mensen – ook in de parfumerie – nu meer dan ooit behoefte aan echte verhalen, ware beleving en pure emotie. Is dat zo? Zo ja, worden we er niet mee doodgegooid? Bijna elk parfumhuis of geurenlabel, laat zich maar wat graag voorstaan op zijn unieke geschiedenis, zijn unieke gebruik van ‘eeuwenoude’ ingrediënten, zijn unieke gebruik van heel oude procedés enz. enz. – uniekheid regeert oppermachtig. Maakt niet uit of het authentiek of uit de duim gezogen is.

De klant slikt het voor zoete kok. Of toch niet, want is die wel echt geïnteresseerd in al die fascinerende vertellingen? Gaat het in eerste (hoop ik) en laatste instantie (denk ik) niet om de geur zelf? Nu moet gezegd: in de nicheparfumerie is vaak meer oprechte aandacht voor authentieke verhalen en dito geschiedenis door de vanzelfsprekende link met handwerk en vakmanschap (die er wel heel vaal heel dik wordt opgelegd) en de liefde voor het vak die de uitbaters hebben. Daar is elke boeiende geschiedenis welkom zo lijkt het.

Dan heeft het aan Au Pays de la Fleur d’Oranger – anno 1998 – een goede, want de wortels zijn verweven met één van de belangrijkste ingrediënten in de parfumerie. De grootvader van de oprichters, Virginie en Antoine Roux, leverde namelijk oranjebloesem aan de parfumfabrieken van Grasse. Hun hele leven zijn ze dus omringd geweest (en nog steeds) door de geur van de bittere sinaasappelboom dat zich afspeelde (en nog steeds doet) rondom La Colle sur Loup – een van de belangrijkste gebieden voor de oranjebloesem- en rozenteelt (foto).

Tot het ‘annus horibilis’ 1956. Toen vernietigde een ongekend strenge winter de plantages. En kozen veel telers eieren voor hun geld door hun grond te verkopen aan bouwondernemingen waardoor Grasse zijn reputatie als belangrijkste producent van parfumingrediënten steeds minder waar kon maken. Eén van de redenen waarom Jean-Paul Guerlain in Nabeul, Tunesië, een nieuwe plantage opzette.

Toch blijft de herinnering aan de oranjebloesem leven voor Virginie en Antoine: de oudste oranjebloesemboom van La Colle sur Loup bloeit nog steeds in de tuin van hun ouderlijk huis. Dat gaan we binnenkort eens in het echt bekijken… Deze geschiedenis levend houden en garant te stellen voor de toekomst, was de aanleiding voor de oprichting van Au Pays de la Fleur d’Oranger.

Die ruik je met name in het gelijknamige Néroli Blanc-trio. En met de nieuwe collectie uit 2013 – Les Inédits – maak je kennis met parfums waarin telkens één ingrediënt centraal staat dat vroeger ook op de velden rondom Grasse werd geteeld en die ik binnenkort bespreek: Tubéreuse Rosée, Bergamote Boisée, Jasmin Rêvé, Lavande Ombrée (2013). Rose Irisée en Violette Sacrée (2014). Figue Fruitée (2013) is een apart hoofdstuk, omdat de vijg nooit voor de parfumproductie wordt geteeld (is een synthetische formule), maar voor Virginie en Antoine gelijkstaat met het leven van ‘la douce Provence’.

Dany Dior organiseerde een ontmoeting met het merk in Amsterdam. Ging er een beetje bevooroordeeld naar toe: alsof neroli de laatste tien jaar al niet voldoende tegen het licht is gehouden. Ik kan zo tien geuren opnoemen, maar dat doe ik dus niet. Dat zei ik ook tegen de ‘vertegenwoordiger’ Philippe Constantin van Au Pays de la Fleur d’Oranger. Maar toen begon hij te vertellen over de geschiedenis gaf ik me, voor ik het wist, gewonnen. Want wat me opviel – terwijl hij Néroli blanc Intense Eau de Parfum (2005), Néroli blanc Eau de Parfum (2006) en Néroli blanc Eau de Cologne (2012) toelichtte: ik rook de Provence, ik waande me in de landelijke contreien van Grasse.

Opvallend in deze: neroligeuren ruiken vaak fris, krijgen daardoor associaties met zee of worden in de basis te veel in witte musk verpakt. In beide gevallen mis je het licht-warme, lichtzwoele briesje van de Mistral en de warmte van de Provencaalse aarde. En dat ruik je wel in Néroli blanc Intense Eau de Parfum en Néroli blanc Eau de Parfum. Iets minder in en Néroli blanc Eau de Cologne. Aangenaam vertrouwd met een toefje authenciteit en hierdoor ‘affordable and comprehensible niche’. Wat ik niet helemaal snap: de moodfoto’s met modellen – die staan zo haaks op de natuurlijke uitstraling van het merk, wordt hierdoor wel heel erg – onnodig – lifestyle en glamour.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Altijd weer een prettige ervaring om neroli in al zijn natuurlijkheid te ruiken. Altijd leuk om drie verschillende concentraties van neroli ‘naast elkaar’ te ruiken. Misschien ten overvloede: neroli wordt verkregen via stoomdestillatie uit de bloesems resulterend in een concrète en of absolu – je ziet het aan de kleur: amber-oranje. En dat ruik je ook: vol en bloemiger dan de etherische olie die ontstaat via waterdestillatie van de bloesems waardoor een meer lichte zoet-bloemige geur (meer geel, bleekachtig van kleur) met een scherpe ‘terpetijnachtige’ boventoon ontstaat, wat de klassieke cologne-sensatie verraadt.

De verschillen zijn trouwens wel heel subtiel. Want in alle drie zeer gracieuze variaties wordt de oranjebloesem aan roos en jasmijn gekoppeld – wat de aangename klassieke toets verklaart. Néroli blanc Intense Eau de Parfum, het kan niet anders is ondanks de cologne-achtige en knisperende noot (versterkt door bergamot en ‘vergroend’ door verbena) de volste en de rijkste.

En toch heel ‘clean cut’, niet zwoel. Komt door de strakke basis van cederhout besprenkelt met ‘vanillevlokjes’. Zorgt ervoor dat de oranjebloesem zijn zonnige toets behoudt en zijn frisheid ziet verwarmd.

Néroli blanc Eau de Parfum is groener en strakker in vergelijk met het eau de parfum. Komt op conto van met name petitgrain – die geeft de neroli een enorme oplawaaier geholpen door bergamot. En interessant, wordt later warmer door benzoïne en een karamel-noot, en krijgt tegelijkertijd een sierlijke, fruitig-fluwelige toets door abrikoos en perzik. Opvallend: langer op de huid, dan lijken Néroli blanc Intense Eau de Parfum en Néroli blanc Eau de Parfum te wisselen. De eerste wordt warmer, de tweede frisser.

Dan Néroli blanc Eau de Cologne dat is de meest klassieke neroli-cologne die je kunt voorstellen. En verandert niet in een citruscologne omdat de grapefruit en bergamot de frisheid van de neroli ondersteunen zonder haar bloemigheid te killen. Groene thee, licht het geheel op, geeft deze neroli-cologne een eigentijds accent.

RUIK&VERGELIJK

Met elkaar dus. En neroli van de concurrentie ruik je ook in – ik noem slechts tien, sorry elf. Nummer twee is trouwens de allerwarmste, allervolste en allerzwoelste:

Annick Goutal Néroli (2003)

L’Occitane Néroli (2003)

Giorgio Armani – Armani Privé – Eau de Jade (2004)

Tom Ford – Private Blend – Neroli Portofino (2007)

Diptyque L’Eau de Néroli (2008)

Guerlain Cologne du Parfumeur (2010)

Atelier Cologne Grand Néroli (2010)

Chloé – Eau de Fleurs – Néroli (2010)

Guerlain – Aqua Allegoria – Neroli Bianca (2013)

Patricia Nicolaï Eau Soleil (2013)

Yves Rocher – Secrets d’Essences – Néroli (2013)

ZZzZZzzzZzzzzZZZZZzzz HILDE SOLIANI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 28, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET Z, NICHE. Getagd: HILDE SOLIANI. Een reactie plaatsen

GEURGELUKKIG

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 28/05/14

Neus: Hilde Soliani (foto)

Concept & realisatie: Hilde Soliani

Het insect dat het ‘zegel’ is van Guerlain staat in de belangstelling in de parfumerie: de bij. Het betreft dan niet de verontrustende sterfte waardoor wereldwijd hele koloniën worden weggevaagd die niet alleen wetenschappers bezighoudt, maar ook gewone stervelingen – waaronder Geurengoeroe. Kijk ‘voor de lol’ even naar: http://action.sumofus.org/a/bayer-bees-lawsuit/13/2/?sub=fb. Wel als symbool van vrolijkheid, speelsheid en jeugd. Volgens mij het mooiste verwoordt door de Amerikaanse dichteres Emily Dickinson:

The lovely flowers

embarrass me.

They make me regret

I am not a bee…

Deze luchtacrobaat met zijn gevleugelde kompanen – hommel, lieveheersbeestje – voelt zich vooral thuis bij Marc Jacobs en in iets mindere mate ‘op’ recente Van Cleef & Arpels-geuren – met name de Féerie-serie die vanaf 2009 door de lucht dartelt. Soms in detail, soms helemaal. In Daisy (2008) zie je ze niet, maar hoor je ze aangenaam hinderlijk door de geur heen zoemen. In Honey (2013) zit hij helemaal ‘gebeiteld’. En ja hoor, in laatste zitten een paar druppels honing verwerkt – neem dit niet te letterlijk. Honing vertaald in geur is een combinatie van diverse zoete geurmoleculen.

Dat merk je: Honey blijft niet op de huid plakken. Honing in parfum staat voor rijkdom, de gulle natuur op haar puurst. Er zijn cosmeticahuizen die beweren dat koninginnegelei verwerkt in crèmes een verjongend effect heeft, gebaseerd op de ‘bijenwet’ dat de larve die zich tot nieuwe koningin ontwikkelt een hogere levensverwachting heeft (vijf jaar) dan een werkbij (enkele maanden). Dream on ladies and… gentlemen!

Eerlijk is eerlijk: honing verwerkt in geuren is begonnen in de niche-bijenkorf. De lijst is te lang om op te noemen. Maar volgens mij was Serge Lutens een van de eerste parfum-imkers die het effect van dit vloeibare goud verwerkte in zijn geuren. Hilde Soliani’s ZzzZZzzzZzzzz kan er ook wat van. Heeft me ongeveer een jaar geduurd (met enorme tussenpozen weliswaar) voor ik de geur pas echt kon doorgronden.

‘In den beginne’ rook ik alleen een megazoete zonnige noot, waarvan ik me afvroeg of het wel lekker was… Maar gelukkig, de laatste weken is mijn neus in een analytische topconditie: ik heb het gevoel alsof ik recht door een geur kan heen kijken.

Bij Soliani is dat altijd tricky, gezien ze geen ingrediënten prijsgeeft. Wel de stemming: ‘The flight of the bee. Dolce. A fragrance that comes from the choice of some raw materials and immediately go up to the mind, the cups of tea with honey drink at dawn after a night’s work. ZzzzZZzzZZzzzzzz: honey, honey honey, sweet bitter and sour, deep and warm’. Deze geur is voor mij een treffend voorbeeld van wat een creatieve neus weet op te roepen tegenwoordig. Het is niet altijd een kwestie van wel of niet lekker vinden, maar eerder een verwondering én openbaring hoe rijk en geschakeerd de wereld van geuren eigenlijk is. Dat ik hierdoor eigenlijk ‘te doen heb’ met mensen gewend aan ketenparfumeriegeuren en brave ‘nichehuizen’; wat missen die veel olfactorisch plezier.

En nu gaan we zweven gelijk de bij – ZzZZZzzZzzZzzzz brengt je op de een of andere manier in contact met je onderbewuste, geeft je een klik met je ‘innerlijke ik’, brengt je dichter bij jezelf. Doet je beseffen dat een geur eigenlijk een van de basisvoorwaarden is van een gelukkig(er) leven… Maar dat wil niet zeggen dat ik me op Happinezzzzz ga abonneren.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Honing bestaat uit suikers (38 procent vruchtensuiker, 31 procent druivensuiker en 10 procent andere suikers), 17 procent vocht, mineralen (fosfor, mangaan, ijzer, koper), sporenelementen, enzymen, vitaminen, zuren, hormonen, bacterieremmers en stuifmeelkorrels.

Kleur en smaak is afhankelijk van de oorsprong van de nectar (honing van de linde smaakt anders dan die van lavendel), maar ook de mate van kristallisatie is van invloed op de smaak- en geursensatie. Dit geschreven, meen ik het volgende te ruiken. ZzZZZzzzZzZzz opent als een zoete wolk waarin heel veel gebeurt. Eerst een minerale toets opgeroepen met aldehyden; zorgt voor een heldere, frisse noot. Vervolgens bespeur ik ook een groen rafeltje dat lijkt op salie en tijm.

Dan komen heel langzaam de bloemennoten uit de nectarwolk naar boven. Eerst lindebloesem, een vleugje oranjebloesem (er is heel even een cologne-effect) en een witte bloemennoot, met name jasmijn die langzaam maar zeker zijn indolen laat werken, want ZzZZZZzZzzZZZzzz heeft ook iets animaals, zij het niet ‘vleselijk’, maar bloemigs. Ik had daarnaast een duidelijke kamperfoelie-noot verwacht vanwege zijn honingzoete bloemigheid – nee daar vloog ‘Hilde de Bij’ toch maar mooi aan voorbij op zoek naar… een door honing gezoete theenoot?

Wat ik bijna zeker meen te ruiken: droogzonnig hooi, gedroogd klaver, gedroogd gras. Met andere woorden: coumarine die als ZzzZZZZZzzZzzz lang om je heen heeft gespeeld, een landing maakt op een muskachtige ondergrond… witte musk van de fijnste kwaliteit besprenkeld met poederige toetsen van tonkaboon, vanille en viooltje. Kortom, ‘beetiful’.

RUIK&VERGELIJK

Ik kom op bovenstaande analyse omdat de geur, hoewel minder ‘wit’, minder fris, me doet denken aan:

Oriza L. Grand Foin Fraîchement Coupé (1886/2014).

En neem je onderstaande geur ook nog mee, dan weet je je omringd door honderd procent geurgeluk:

LM Parfums Voile d’Hirondelle (2013)

WHITE TUBEROSE – HISTOIRE DE FLEURS – REMINISCENCE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 27, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET W. Getagd: reminiscence, tuberoos. Een reactie plaatsen

TUBEROOS ONDERGEDOMPELD IN HOUT EN WITTE MUSK

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 27/05/14

Neus: Fabrice Pellegrin

Concept & realisatie: Nino Amaddeo

Geurengoeroe zit gevangen in tuberoos. Of is het nu toeval dat nu ‘de een na de andere’ tuberoosgeur verschijnt? En dat terwijl ze bepaald geen ‘easy to please’-bloem is – als je dat zo kunt stellen. Ik heb er net twee beschreven, en de volgende staat al weer klaar om haar erotische boodschap te delen: White Tubereuse valt samen met Love Rose – bespreek ik weldra – in een nieuwe collectie van Reminiscence die is geïnspireerd op de sieraden van het huis. Hoe… dat wordt me niet echt duidelijk. Je ziet het wel aan de doppen: zes ‘edelstenen’ vormen een stoere band. Als je de ‘ivoren’ steen associeert met de tuberoos en de licht rood-oranje gekleurde met de roos, dan volgen er dus nog vier.

Waarom deze collectie? Nou, het zal u misschien verbazen: de behoefte van Nino Amaddeo verder te dwalen door de geurenwereld van Reminiscence zonder verdwaald te raken. Iets preciezer: dit keer een wandeling langs zijn favorieten, langs materialen die een nieuwe pagina omslaan in zijn reisdagboek, een wereld vol bloemen resulterend in creaties geboren uit uitmuntendheid en instinct – aldus het persbericht.

Voor de tuberoosgeur werkte Nino Amaddeo samen met de neus verantwoordelijk voor veel Reminiscence-geuren: Fabrice Pellegrin. Hun gemeenschappelijke doel: ‘Een zoektocht naar uitmuntendheid in het gebruik van een absolu die de romige fruitigheid vande tuberoos onthult door een subtiel infusieproces’ – een specialiteit van Firmenich die niet wordt toegelicht.

De uitkomst: de sensuele kracht van de tuberoos tot een hoogtepunt gebracht door haar ‘te besprenkelen met een kruidig boeket om zo haar pracht, mysterie en magnetische aantrekkingskracht te onthullen’ die versterkt wordt door de hout- en muskachtige compositie van de basis. Het kenmerk van een eigentijds karakter aldus Nino Amaddeo en Fabrice Pellegrin.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het kan niet anders: ik val in herhalingen. Ook White Tubereuse is zwoel, romig, ‘geel-geil’, tropisch. Alleen niet zo meeslepend en gevaarlijk als Blu (1974) van Bruno Acapora, niet zo overrompelend in haar statige chic als Robert Piguets Fracas (1949). Ook hier ruik je de kracht van tuberoos (foto) in combinatie met de koppig-sensuele ylang-ylang, maar meer – hoe moet je het zeggen? – ingehouden. Eigenzinnig is de toevoeging van kaneel. Geeft White Tubereuse een subtiel gekruid zoet randje.

Maar de basis die het uiteindelijke karakter bepaalt, zorgt er voor dat deze Reminiscence-tuberoos verdwijnt achter een musk- en houtachtige sluier, waardoor ze eerder getemd wordt, dan haar erotische accenten vrij spel te geven.

Het tuberoosparfum heeft het, zoals de laatste tijd al vaak opgemerkt, moeilijk in de ketenparfumerie. Als Reminiscence het tij weet te keren, zeg ik: ‘Missie geslaagd’. Het zal me benieuwen. Want onderstaande, ander recente ‘pure’ tuberoosparfums, zul je er niet vinden.

RUIK&VERGELIJK

Au Pays de la Fleurs d’Orangers Tubéreuse Rosé (2013)

Creed – Acqua Originale – Iris Tubéreuse (2014)

Jo Malone – Cologne Intensa – Tubereuse Angelica (2014)

BLU BRUNO ACAMPORA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 27, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. Een reactie plaatsen

BLU IS NOT ‘PAR BLEU’

BUT: A DROP DEAD TUBEROSE

SO, MOVE OVER ROBERT PIGUET… ?

Jaar van lancering: 1974

Laatst aangepast: 27/05/14

Neus: Bruno Acampora

Moet het even gezegd hebben: Bruno Acampora beschouwt Geurengoeroe als ‘the best blogger’. Continenten en landen worden niet gespecifieerd, maar toch. Ik dank deze (terechte) onderscheiding aan de tussenkomst van Maria van Geuren van http://www.parfumaria.com. Ze moest flink onderhandelen en tevens pittig ‘over en weren’ opdat Geurengoeroe ‘persoonlijk’ een aantal samples live uit Italië kreeg geschonken.

Maar eerst: mea culpa, mea ultima culpa. Ik had voor Maria van Geuren niet van deze man gehoord. En dat is eigenlijk een schande. Maar nu ik even doordenk, ik heb de metalen flacons ook al gezien bij Annindriya Perfume Lounge in Amsterdam. Maar als verzachtende omstandigheid voer ik aan, dat je weinig ‘prikkelends’ over Bruno Acampora te weten krijgt, ook niet door internet. Echt een ‘van horen en zeggen’-label.

Op zijn site word je uitgenodigd hem te vergezellen op een zintuiglijke reis gebaseerd op meer dan veertig jaar ervaring. Je ‘bezoekt’ Londen, Parijs, Milaan, waar de vibraties van haute couture en prêt-â-porter resoneren. En ondertussen een zoektocht naar zeldzame harsen in de souks van de Sahara. Ook altijd leuk, toch: het ‘transgressieve’ Saint Tropez in de jaren zestig, de popart-scene van New York. En waarom niet een bezoekje aan de ‘persiviteit’ van Venetië?

En we reizen maar door: Rio de Janeiro, het Caribische gebied, de Antillen. En nog verder: de millenniumoude handelroutes van India, China en Japan staan ook op het programma. Maar hij komt altijd terug op ‘zijn’ betoverende eiland: Capri. Kortom, meegaan met Bruno Acampora – leeft hij nog? – is je onderdompelen in zijn olfactorische leven – ‘een exquise en kleurrijke collectie voor gepassioneerde zoekers naar schoonheid en intense emoties’.

Als ik het goed heb begrepen, begon Acampora in de jaren zeventig met zijn pure parfumoliën die vanaf 2011 ook verkrijgbaar zijn als eau de parfum. Zijn debuut: Blu in 1974. Is een ode op de tuberoos. Wat schrijf ik? Een ‘über-ode’! Door Acampora omschreven als een langhoudende, maar soms aggresieve bloem. Ruik er aan en de aroma’s van de luxewereld van Capri komen tot leven.

Tja. Als ik aan Capri denk, dan niet aan de geil-gevaarlijke tuberoos. Eerder aan de vergane glorie van oude chic die het eiland ooit als hun veilige haven beschouwden, maar nu is ‘overgenomen’ door de massatoerist die denkt, hoopt dit nichegevoel voor minder geld ook te ervaren. En wat geuren betreft: voor mij eerder lichte, zonnige briesjes geleverd door onder meer Montale (Soleil de Capri uit 2007 denk ik), Eau d’Italie (Un Bateau pour Capri uit 2012) en Arangia di Capri (uit 1999) uit de Blu Meditteraneo-reeks van Acqua di Parma. En natuurlijk de geuren afkomstig van het parfumhuis gesitueerd op Capri – Carthusia (anno heel lang geleden, exacte datum ontbreekt) met name Fiori di Capri (1990).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Blauw en Capri is natuurlijk iets anders. De kleur van de zee, de kleur van de lucht én de kleur van de parfumolie Blu. Dat is bijna eng. Ik heb eerder het idee met een ouderwetse inkt te maken te hebben, dan met een parfum.

Het effect: bijna angstaanjagend. Je moet de olie goed uitwrijven om het blauw op te laten gaan in de huid. Dit is een tuberoos (foto) in haar puurste gradatie. Dat wil zeggen: geen ‘flowerbomb’, maar een atoombom, een concentraat van alles wat een tuberoos vermag (kan doen). Erotiserend en dat terwijl je alle nuances eigen aan deze ‘roos’ ondergaat: bedwelmend, koppig, geel, zonnig. Maar ook: de groene en enigszins ‘apothekersnoot’ (denk menthol) is present. De sinaasappel ruik ik niet echt.

Wel de perfecte ‘matchmakers’ van tuberoos: sandelhout en ylang-ylang. De eerste versterkt het romige kokosnootkarakter, de tweede lift de erotische smaakmakers (indolen) naar een hoogtepunt. En op de achtergrond ontmoet je ook nog eens een licht gekruide schaduw. Blu (in olievorm) moet je eigenlijk liggend ondergaan.

Doe je dat niet, grote kans dat je ‘dead neerdropt’. Althans, dat is het effect bij mij… dit is een van de weinige tuberoosparfums waarvan de – veronderstelde – erotische werking direct zijn intrede doet. Hadden de oorspronkelijke bewoners van Mexic0 – ‘geboorteplaats’ van de tuberoos – toch gelijk. Een paar druppels van Blu trekken een enorm spoor, of verbeeld ik me het nu dat de caissière van de Delhaize in Brussel me zo enorm vreemd aankeek…

RUIK&VERGELIJK

Ja, en hoe verhoudt Blu zich tot hét klassieke tuberoosparfum? Voor mij: onderstaande is een geconfectioneerde, getemde en ‘couture-salonfähige’ tuberoos. Blu is rechtstreeks afkomstig uit de natuur. Wild en ongetemd. Ik ben toch erg benieuwd waar en hoe Bruno Acampora de ‘ruwe’ essence van de tuberoos betrekt.

Robert Piguet Fracas (1949)

TUBEROSE ANGELICA – COLOGNE INTENSA – JO MALONE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 25, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. Getagd: jo malone, tuberoos. Een reactie plaatsen

BESCHAAFD GEIL EIGENLIJK

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 25/05/14

Neus: Marie Salamagne

Hét ultieme domein van de – getrouwde – vrouw in Amerika: ‘her’ master bedroom. Ma en pa’s slaapkamer dus. En die is gemiddeld – afgaande op een aantal tv-series – een ‘fancy fair’ van ruches genaaid op, onder, langs en rondom kussens, spreien, ‘nachtkast-lakentjes’ en ‘dramatische’ overgordijnen. Meestal in bloemenprint. Haar altaar: de eveneens met ruches versierde ‘kaptafel’. Hierop prijken tussen de casual rondgestrooide potpourri, haar parfums.

Afhankelijk van haar smaak gaat ze voor de barokke overdaad van Oprah Winfrey of de minimal chic van Martha Stewart – Amerika’s belangrijkste ‘influencers’ op interieur-, tuin- en keukengebied volgens mij. Dus tierelantijnflacons – bijvoorbeeld Lalique, Lolita Lempicka, M. Micaleff, Rancé 1795 – versus onopgesmukte eenvoud: denk Chanel, Giorgio Armani, Mona di Orio en…

… daar is eindelijk de link met de geur: Jo Malone. Strakke chic passend bij een urban lifestyle. Noem het casual elegance, noem het understated, maar noem het geen glamour. En daar passen Jo Malone’s geuren goed bij, want gepresenteerd in alle eenvoud. Geldt ook voor de inhoud: één of twee bloemen bepalen de toon die je kunt layeren – het basisprincipe van Jo Malone. De laatste jaren aangevuld met limited editions – zoals nu het London Rain-kwartet.

Voor het eerst in de geschiedenis van Jo Malone krijgt de tuberoos een ‘solifleur’-behandeling. En dat is gezien de algemene geurteneur van het huis een boude beslissing. Maar Tuberose Angelica vormt een onderdeel van de Cologna Intensa-lijn – de meer uitgesproken tak. En of je slaapkamer nu barok of minimal is, met deze geur verandert die ‘vanzelf’ in een boudoir. Want deze ‘roos’ is ultieme verleiding, sensualiteit en erotiek.

Maar zoals de verkoopster het zei in de shop-in-shop van Jo Malone bij Senteurs d’Ailleurs in Brussel: ‘Het is een heel toegankelijke tuberoos’. Dus hoef je niet te vrezen dat je van gekkigheid niet meer weet hoe snel je je Agent Provocateur-setje moet uittrekken wanneer je met je man of lover in bed belandt. Het is natuurlijk ‘fijner’ als een van die twee, of doe eens lekker wild, beide tegelijkertijd je kanten setje, gek van lust, kapot scheuren… Maar dat is een ander ‘bedtime story’ waar Madonna wel raad mee zou weten. Niet zo vreemd: haar favoriete bloem? De tuberoos, die je ook volop ruikt in haar eerste, en naar het laat aanzien ‘laatste’ parfum: Truth or Dare (2012)

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Maar toch: echt bescheiden is Tuberose Angelica ook weer niet. Hoewel geen dramatische diva met animaal gedrag, gedraagt ze zich toch zoals ‘het hoort’: exotisch, vol, romig, ‘geel’ en tegelijkertijd fluweelzacht. Dit zijn de opgegeven ingrediënten: engelwortel, tuberoos, amber en hout. Maar ik ruik meer, want naast de groene, aardse en musky noten van engelwortel in de opening, bespeur ik ook een sprankelende noot die zweeft tussen citrus en roze peper.

In het hart wordt de tuberoos begeleid door jasmijn (garantie voor een heldere bloementoets) zonder dat een andere kwaliteit eigen aan deze bloem verloren gaat: the coconut feel. Deze tuberoos is op vakantie in een exotisch vijf sterren resort, zo lijkt het. Pas toen Tuberose Angelica langer op mijn huid zat, begreep ik de opmerking van de verkoopster van Senteurs d’Ailleurs.

Want als de amber- en houttonen van de basis gaan werken, verdwijnt de tuberoos geleidelijk achter een sluier van witte bloemen… en wordt Tuberose Angelica een typische Jo Malone-geur: beschaafde, maar niet te uitbundige chic. Beschaafd geil eigenlijk. Toch nog te veel van het goede, toch nog te vee van het geile? Geurengoeroe stelt voor Tuberose Angelica te temperen met Grapefruit (1992), Lime Basile & Mandarin (1999) en White Jasmin & Mint (2007). Om dat te ervaren, hoef je deze geuren niet online te bestellen of naar Londen of Brussel te reizen, want naast Den Haag heeft de Bijenkorf in Amsterdam sinds kort ook een Jo Malone shop-in-shop.

RUIK&VERGELIJK

Bloemendiva’s voelen zich te goed voor de ketenparfumerie. De tuberoos valt liever dood voor de drempel, dan daar gesignaleerd te worden. Nou, alleen als ze wordt begeleid door collega’s van gelijke statuur, want solo word ze toch niet echt begrepen. Maar dan nog. Ga maar na:

Bulgari Omnia Indian Garnet (2014)

Sisley Eau Tropicale (2014)

Maar in de chique entourage van de nicheboetiek laat ze zich graag fêteren. ‘Coupe de champagne, ma chère tubéreuse?’ ‘Mais oui, je veux bien, mon cher!’ Maak kennis met:

Hiram Green Moon Bloom (2013)

Au Pays de la Fleurs d’Orangers Tubéreuse Rosé (2013)

Reminiscence White Tubereuse (2014)

En voor mij en voor veel anderen geldt: de diva onder de diva’s blijft natuurlijk:

Robert Piguet Fracas (1949)

Alleen sinds http://www.parfumaria.com mij wees op onderstaand ‘drop dead gorgeous’-parfum (met name het pure olie-extract), ben ik behoorlijk in dubio. Bespreek ik binnenkort.

Bruno Acampora Blu (1974)

LA VIE EST BELLE L’EAU DE TOILETTE LANCÔME

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 25, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET L. Getagd: lancome. Een reactie plaatsen

MAGNOLIA BLOEIEND IN DE SCHADUW VAN EEN PATISSERIE

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 25/05/14

Neus: Anne Flipo, Dominique Ropion

Ambassadrice: Julia Roberts

Fotografie: Carter Smith

Flaconontwerp: Catherine Krunas

Lancôme is er ‘eindelijk’ weer in geslaagd een parfum te ontwikkelen met de potentie om uit te groeien tot een nieuwe klassieker. De reden van het succes van het in 2012 gelanceerde La vie est belle – bewust niet met hoofdletters geschreven om de vanzelfsprekendheid van de boodschap uit te dragen: Lancôme ‘herschrijft’ hiermee zijn eigen visie op de vrouw, op vrouw zijn en op vrouwelijkheid.

In plaats van in te haken op wat de concurrentie doet – dus veel flankers na de niet helemaal geslaagde ‘grote lanceringen’ van de afgelopen jaren. En dat wordt inmiddels door vrouwen blijkbaar gewaardeerd én begrepen. Ze voelen bij Lancôme een connectie, een ‘antwoord’ op wat hen beweegt, maar dat ze zelf – nog niet – onder woorden kunnen brengen. Een cosmeticahuis als emotionele leidraad die de weg wijst naar – door het stellen van de vraag: wat willen vrouwen eigenlijk? – het recht op geluk. Volgens Lancôme ‘een beweging met universele dimensie’. Lancôme kiest voor deze weg samen met vrouwen die ervan overtuigd zijn dat zelfontplooiing een extra troef is – zo lang die maar niet resulteert in egocentrisch gedrag lijkt me – die het verschil kan maken.

Interessant dat een cosmeticahuis zich deze emancipatoire rol toebedeelt. Wat ik me in al mijn alpha male-onwetendheid afvraag: kiezen vrouwen echt voor La vie est belle omdat Lancôme ‘naar haar wensen luistert, met haar een oprechte relatie onderhoudt en elkaar vinden in het concept van een zelfzekere en gelukkige vrouwelijkheid waarin schoonheid van de dag centraal staat’. Aldus Françoise Lehmann (algemeen directrice internationaal). Terzijde: sinds wanneer is ‘zelfzekere en gelukkige vrouwelijkheid’ een concept?

Is het niet gewoon de campagne, de geur en misschien de achterliggende gedachte? Want alle cosmeticahuizen onderhouden dergelijke warme banden met vrouwen all over the world. Vertalen dat onder meer in parfums waarvan ze hopen dat zoveel mogelijk vrouwen het ‘aanvoelen’, begrijpen en dus kopen.

Alleen een parfum neerzetten dat lekker en figuurlijk begrepen wordt, vrouwen een prettig gevoel geeft is steeds moeilijker. Maar omdat nu ‘recht op geluk’ te noemen… Is het niet meer en niet minder (en genoeg) dat een huis een parfum maakt dat symbool staat voor ‘stralende vrouwelijkheid, een zalige uitnodiging het leven lief te hebben en daar ronduit voor uit te komen’ – de boodschap van La vie est belle L’Eau de Toilette.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wanneer je een eau de toilette voorziet van ‘haar’ lidwoord, dan betekent dat het niet zo maar een eau de toilette is: het is een volwaardige geur naast de eau de parfum-versie. Nog sterker: La vie est belle L’Eau de Toilette heeft een eau de parfum-concentratie. Een andere reden waarom Lancôme het doet, is dat het huis voor het eerst in zijn geschiedenis een geur heeft gemaakt waarin de magnolia het stralende middelpunt is.

Lancôme verbindt hier een ‘naar verluidt’ aan die niet klopt. De boom, in volle bloei, zou ‘in de 18^de eeuw de aandacht getrokken hebben van een plantkundige die het op een zeilboot meenam naar Europa. De boom belandde in de oranjerie van een kasteel waar hij vergeten werd en wegkwijnde. Toen de kasteelheer besloot hem weg te doen kon zijn vrouw hem overtuigen de magnolia in de tuin te planten… De zon wekte de knoppen tot leven en binnen enkele maanden kon de boom opnieuw pronken met zijn schitterende bloemenpracht’.

Dit klopt wel: de magnolia wordt voor het eerst beschreven in 1703 door de Franse botanist Charles Plumier (1606-1703) naar wie – ook weer interessant – een frangipane-soort is vernoemd die ook steeds meer wordt gebruikt in geuren: plumeria. Hij gaf de naam magnolia aan de ‘bloemgevende’ boom afkomstig van Martinique – lokaal talauma genoemd. Plumier noemde de soort naar zijn land- en vakgenoot Pierre Magnol (1638-1715).

De magnolia-familie telt meer dan 200 soorten met als oorspronkelijke habitat Zuid-Oost Azië, Amerika, en de Caribische eilanden. Wat al deze soorten verbindt: de fragiele en zacht-bloemige geur die doet denken aan met dauw bedekte, nog net niet ontloken rozen met een – dat wordt wel eens ‘over het hoofd gezien’ – frisse en sprankelende nuance die doet denken aan citrus. Net zoals het lelietje-van-dalen kondigt ze het voorjaar aan.

Lancôme typeert de geur treffend als ‘met frisse en bedwelmende toetsen met een delicate sensualiteit’. Het mooie: het licht de eau de parfum-partituur van La vie est belle op; de iris pallida wordt hierdoor minder ‘aarde’, meer ‘lucht’. En de witte bloemen – sambacjasmijn en oranjebloesem – worden hier door ook het ‘luchtruim’ ingestuurd. En het door de patchoeli geschraagde gourmandaccent – nu opgeroepen amandel, vanille, praline, ‘suikerdraad’ en tonkaboon – wordt door de magnolia minder ‘banketbakker’. Maar toch, het is een magnolia bloeiend in de buurt van een patisserie. Of is het een ‘magnolia-gebakje’ gemaakt van de fijnste suikerwaar…

RUIK&VERGELIJK

De magnolia leidt de laatste jaren een teruggetrokken bestaan in de parfumerie. Hoe zou dat toch komen…

L’Artisan Parfumeur Magnolia Pourpre (2001)

Eau D’Italie Magnolia Romana (2008)

Chanel Cristalle Eau Verte (2009)

Kenzo – Les Eaux – Eau de Fleur Magnolia (2009)

Acqua di Parma Magnolia Nobile (2009)

Grandiflora Magnolia Grandiflora Michel (2014)

Grandiflora Magnolia Grandiflora Sandrine (2014)

TERRE D’HERMES EAU TRES FRAICHE HERMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 21, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

TERRE D’HERMES EAU TRES FRAICHE HERMES

‘AIR DE TERRE ‘

OFWEL RUWE RIJKDOM

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 21/05/14

Neus: Jean-Claude Ellena

Wat rijmt er op Hermès? Ja, in één keer goed: fraîche… maar dat is zo gewoon, het kan nog ‘fraîcher’ en dat ruik je vanaf nu in Terre d’Hermès Eau Très Fraîche – simpel maar ‘touché’ deze classificering. Ik zeg het maar direct: weer een meesterwerk van Jean-Claude Ellena.

En wanneer typeert Geurengoeroe een geur als zodanig? Als je naast de direct prettige gewaarwording ook in eerste instantie onbekende sensaties ruikt die later op hun plaats vallen, waardoor je de geur gaat begrijpen en daardoor nog beter vindt.

Maar eerst de strakke staccato-associaties achter dit extra frisse water: ‘In den beginne de aarde. Elementair. Een man, beide voeten stevig op de grond, bukt en pakt in de holte van zijn palm een handje aarde. Hij weegt, tast, evalueert de stenige scherpheid, de ruwe rijkdom. En dan, met een zelfverzekerde, grote zwaai, gooit hij het hoog de lucht in, een verbond is gesloten. Moeder – aarde. Man – maker en dichter. Dit is zijn manier om haar te bedanken onsterfelijk te zijn en te worden. Tussen zijn vingers, de essentie te zijn van zijn leven, zijn dromen, zijn fantasieën. Authentieke metamorfose. Alchemie. Oneindig veranderlijk’.

Dit klinkt weer als het vertrouwde poëtisch-intellectualistisch jargon van Hermès, vooral het laatste gedeelte. Als dit tegen je gezegd zou worden aan de andere kant van de parfumbalie, hoe zou je dan reageren? Voel je je aangesproken: ‘So me!’ Of: ‘Pardon, wat bedoelt u nu precies?’ In beide gevallen, moet je direct doorvragen terwijl je de geur in je opneemt, want dan begint het verhaal te leven, want…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… in Terre d’Hermès Eau Très Fraîche ruik je de vier elementen – water, lucht, aarde en vuur. Laatste weliswaar met een beetje verbeelding; vuur als warmte. Maar eerst een, ik kan het niet anders zeggen, prachtige hesperide-explosie geconcentreerd rond oranjebloesem gemeleerd met vleugjes grapefruit en sinaasappel zonder de bloem-frisse noot van de oranjebloesem te maskeren.

Tegelijkertijd een ijskoude rilling opgeroepen met aldehyden ontdaan van zijn vettige noot. Water en lucht verenigd. Hierachter verbergt zich, het zij in een très frisse dosering de karakteristieke noot van Terre d’Hermès: drijfhout-nuances (foto) vermengd met de ziltige en aardse noten van ambergris (de synthetische variant).

Aangenaam deze ontmoeting van water, lucht en aarde die samen ook een groene, vegetale noot met een gekruid randje verbergen. Het zou toch mooi zijn als alle oceanen hier naar zouden ruiken en ‘smaken’; hoef je je niet meer te ergeren mocht je je tijdens het zwemmen verslikken… Dit alles verenigt zich aan de rand van een denkbeeldig strand, waar de zon het rulle zand en modder verwarmt.

Terre d’Hermès Eau Très Fraîche lijkt tastbaar, alsof je met een houten stokje in zand zit te draaien, de geur van mineralen lijken vrij te komen: metaalachtig, kil – ook het effect van aldehyden. Een van de beste zomergeuren dit seizoen, zo niet de beste. En: deze geur gaat ook heel mooi samen met: Jour d’Hermès Absolu (2014)

RUIK&VERGELIJK

En het begon allemaal met:

Hermès Terre d’Hermès (2006)

ORIGINAL MUSK KIEHL’S

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 19, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET O, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

DE ANDERE KANT VAN WITTE MUSK

Jaar van lancering: 1963

Laatst aangepast: 19/05/14

Neus: onbekend

Concept & realisatie: Kiehl’s

Gelanceerd in de jaren twintig van de vorige eeuw. Herontdekt in een vat genaamd Love Oil in de jaren vijftig. In 1963 opnieuw in productie genomen om uit te groeien tot de signature scent (sinds enkele decennia) van de in 1851 door John Kiehl geopende apotheek in East Village, New York: Original Musk.

Het staat allemaal op het etiket van de flacon geprint. Wel of niet helemaal waar, feit is dat toen de geur werd samengesteld en herontdekt, echte, dierlijke musk (zoals muscone en exaltolide) nog niet verboden was (dat is het vanaf 1971). En dat ruik je nog steeds! Wil zeggen: hoewel nu gemaakt van een synthetische variant, heeft Original Musk zijn animale toets niet verloren (hoewel sommige kenners van het origineel uit 1963 daar anders over denken).

Gelukkig, want animale musks zijn er voor mijn gevoel te weinig. De meeste ‘pure’ muskgeuren, zijn variaties op het schoongewassen, cleane witte musk-thema meestal versierd met bloemen. Van goedkope parfumprullaria tot uiterste verfijning en alles wat daar tussen zweeft, en met – wordt wel eens over het hoofd gezien – White Musk (1981) van The Bodyshop als startschot.

Je had natuurlijk wel meer ‘pure’ dierlijke muskparfums (meestal verkocht in olie-vorm) in de jaren zestig, maar die waren niet afkomstig van de ‘echte merken’, werden meestal aangeboden in India-geïnspireerde, hippy-angehauchte toko’s in de alternatieve wijken van hippe wereldsteden. Een dergelijke musk vormde ook de inspiratiebron voor de geur die een ‘soort van’ nieuwe muskstandaard introduceerde: For Her (2004) van Narciso Rodriguez. Die zweeft in feite tussen dierlijk en clean, maar sprankelt meer en is tegelijkertijd warmer en dieper door de honing-amberbasis.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dat dierlijke aan deze musk ruik je vooral in de opening. Slaat de bergamot en oranjebloesem in de opening eigenlijk direct dood: pats-boem, moven, en snel een beetje.

En dat ik is maar goed ook. Deze musk heeft iets viezigs, zweterigs, een slaapkamer te lang op slot… doet denken aan een mix van leer en komijn. Blijft aangenaam lang present, en de bloemen die vervolgens beginnen te bloeien (de slaapkamerdeuren worden geopend) blijven geworteld in deze ‘aardse’ musk, gaan geen eigen elegant, charmant en ‘crowd pleasing’ leven leiden. Ik ruik de roos, lelie, ylang-ylang en neroli ‘per bloem’ vaagjes; geven samen (hoewel de roos er voor mij uitspringt) de indruk van een klassiek bloemenhart.

Dan wordt geleidelijk aan Original Musk poederiger met een vanille-rum ondertoon zonder ‘typisch vrouwelijk’ te worden. De combinatie van tonkaboon (foto) en de – nog steeds dierlijke – musk heeft een zekere nicheverfijning zonder – zoals gezegd – té elegant te worden. Maar wat de functie van de ‘witte’ patchoeli is, ontgaat me eigenlijk een beetje. Althans ik ruik die niet echt in de afronding. Wat ik wel ruik, zij het vaag op de achtergrond: lichte aldenhyden, waardoor Original Musk een iets wat ‘vettige’ en volle toon heeft die goed past bij de dierlijke noot.

RUIK&VERGELIJK

En hoewel dierlijke musks nog steeds uitzondering op de regel zijn – men als standaardvoorbeeld Muscs Koublaï Kähn (1998) van Serge Lutens en wat mij betreft ook L’Artisan Parfumeurs Dzing! (1999) – is er in nichekringen een nieuw inmiddels soort musk ‘ontstaan’ met een andere kijk op dierlijk. Want nu omringd met een aardse noot die doet denken aan paddenstoelen en truffel – een hartige interpretatie van de gourmand-noot. Reeds heel, heel mooi verwerkt in – let op het jaartal:

Bruno Acampora Musc (1975)

JOUR D’HERMES ABSOLU HERMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 17, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET J, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Getagd: HERMES, jean-claude ellena. Een reactie plaatsen

PLUK DE DAG-PARFUM MET EEN BEWUST GECREËERDE BLOEMENILLUSIE

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 17/05/14

Neus: Jean-Claude Ellena

Concept & realisatie: Pierre-Alexis Dumas, Jean-Claude Ellena, Pierre Hardy

LE JOUR D'HERMES ABSOLU CAMPAIGN

Met het ontwaken van voorjaar 2014 wordt mij weer eens overduidelijk dat de geuren die de natuur verspreidt niet te imiteren zijn door de parfumindustrie. Zelfs in het verstedelijkte landschap. Als je nu door het Vondelpark wandelt, word je (ik althans) overmand door de hoeveelheid ‘parfum in de lucht’. Neem de meidoorn (net zo alles verontrustend vroeg bloeiend): die verspreidt zijn honinghoutige noten overweldigend. De sering en de boerenjasmijn gaan graag de concurrentie aan, en ondertussen ruik je allerlei zoete, bloesemachtige sensaties van niet direct te determineren planten, struiken en bomen. Dit alles om insecten en (even verontrustend steeds minder) bijen aan te trekken. Het gras levert ook inmiddels zijn knisperende groene en/of hooiachtige bijdrage. En lopend naar huis verspreidt de wisteria – het punt van uitbloeien nabij – en acacia hun zoetige, overvolle boeket.

Dit kan een neus niet vangen… misschien alleen bij benadering. Het is de vraag of hij het wil. Bij dit puur natuur-genot moet ik vaak denken aan Jean-Claude Ellena. Hij weet voor Hermès olfactorische stemmingen en plaatsen te vertalen in abstracte geuren die ons, geholpen door het verhaal en het beeld, het idee geven alsof we de natuur in al haar vanzelfsprekendheid ruiken. Eigenlijk doet Ellena ‘net alsof’, hij is een illusionist à la Houdini die onze neus bedriegt: hij spiegelt ons iets wat in werkelijkheid niet kan.

Ervaar je op zeer elegante wijze ook weer in Jour d’Hermès Absolu. Een geur als ‘de dageraad’ (olfactorische plaats) en ‘het begin van vrouwelijkheid onthult in het licht van Hermès’ (olfactorische stemming). En in overdrachtelijke zin: ‘Het essentiële dat we van de dag verwachten, is dat die zich, zowel beknopt als uitgebreid, steeds opnieuw aandient’. En dat moment staat voor Hermès voor wedergeboorte in het algemeen en die van de vrouw in het bijzonder.

Wel weer erg cliché en rolbevestigend: de vrouw als puur symbool bedacht door de man die blijkbaar nooit opnieuw geboren hoeft te worden – in ieder geval niet op deze softe ‘Happinez’-wijze. ‘Bij een onvoorwaardelijke vrouwelijkheid straalt de nieuwe dag met een unieke schoonheid, als eerbetoon voor de vrouw die hetsublimeert’, aldus Pierre-Alexis Dumas, Jean-Claude Ellena en Pierre Hardy.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dé grondstof van Hermès is… nee geen (natuurlijk) ingrediënt maar een ‘natuurverschijnsel’: licht. En dat geldt zeker voor Jour d’Hermès Absolu. Licht van toon, licht van genot: de zon straalt door deze bloemenessence heen, tilt haar op, maakt haar zo licht als lucht.

Eerst een hesperide-opening voorwaar! Abstract maar toch herkenbaar. Meer sinaasappel-mandarijnzoet dan citroen-grapefruit sprankelend. Dat laatste ook maar even, als een ‘liftje’. En dan heel elegant en typisch Ellena, komt er een zurige noot om de hoek kijken die ook weer lichtjes gezoet is. Een indruk van net gesneden rabarber dat met suiker in een pan met ijskoud wordt gedaan om zijn fris-zure zoetheid te versterken… In dit ‘pure rabarbertoetje’ drijven voor mijn gevoel ook wat bitterfrisse granaatappelzaadjes rond.

Hierop drapeert ellena een selectie van overrijpe abrikozen; tactiel – alsof je de huid ervan pelt om de fluweelzachte, tederbloemige geur nog beter op te snuiven. Deze zachtzoetigheid bepaalt de toon, komt in de buurt van de door Ellena gewenste geursignatuur: ‘Zo dicht mogelijk bij het lichaam van de vrouw. We zien haar schouders, haar hals, we kunnen haar aanraken en haar ruiken’. Maar toch beginnen nu verschillende bloemen hun door de zon verwarmde en verlichte noten te verspreiden.

Zoals bekend geeft Jean-Claude Ellena niet graag de exacte opbouw van zijn composities vrij: ‘Jour d’Hermès Absolu verwijst niet naar een specifieke bloem, maar naar honderden zo samengevoegd dat het een abstractie wordt. Lelie, jasmijn, gardenia, roos, lathyrus of abrikozenbloesem? Moeilijk te zeggen. Met Absolu wordt het kader kleiner, als een close-up’. Met een beetje fantasie en heel diep ruiken, kun je ze plaatsen. Er zit voluptueuze nuance in die doet denken aan lelie. Een stralende, heldere toets gelijk jasmijn. Het toefje ‘zachte koppigheid’ komt op conto van gardenia. De zoete roos stelt zich bescheiden op, maar toch. De poederige toets.. dat kan de siererwt zijn. Abrikozenbloesem (foto)? Die ruikt in Jour d’Hermès Absolu voor mij meer als vrucht, dan als bloesem.

En deze vrucht ‘op sap’ vormt ook de basis waarachter zich heel kunstig een lichtjes gezoete witte musk ophoudt die voor standvastigheid zorgt in deze etherische, subtiele bloemenwereld. Of zoals Hermès het verwoordt: ‘Ogenschijnlijke eenvoud die veel raffinement verbergt en een bepaalde verfijndheid – kenmerkend voor elk Hermèsparfum. Jour d’Hermès Absolu bezit een geheime complexiteit, een intieme bedoeling erop gericht u niet alleen lekker te laten ruiken, maar ook mooi te laten voelen’.

RUIK&VERGELIJK

Dit soort bloemenverfijning ruik je steeds zeldener in de parfumerie. Terwijl de inspiratiebron er wel veel vaak is – de vrouw, een lentetuin, een stemming, noem maar op – is de interpretatie vaak van een teleurstellende oppervlakkigheid en makkelijkheid. Qua ‘gemaskeerde’ en understated rijkheid moet ik qua compositie denken aan de vintageversies van:

Christian Dior – La Collection de Monsieur Dior – Diorama (1949/2011)

Jean Patou Mille 1972

ESSENCE AROMATIQUE BOTTEGA VENETA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 14, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

FRIS RAFFINEMENT MET EEN KLASSIEKE CHYPRE-COLOGNE

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 14/05/14

Neus: Michel Almairac

Ambassadrice: Nine d’Urso

Fotografie: Bruce Weber

Concept & realisatie: Tomas Maier

‘Als je eigen intitialen voldoen’. Het lovenswaardige credo van Bottega Veneta. Maar hiermee is het ‘intrecciato’-luxeleerlabel uit Vicenza, Italië, bijna een roepende in de westerse wereld die van labels aan elkaar lijkt te hangen.

Miljoenen mensen hebben luxe-initialen nodig om die van hun zelf te benadrukken of te maskeren. Ooit gold voor de westerse mens, de bevrijdende filosofische gedachte van René Descartes (1596-1650) ‘Ik denk dus ik ben’. Is inmiddels verworden tot ‘Ik draag … (vul je favoriete merken in) dus ik ben’.

En op steeds jongere leeftijd. Zoals blijkt uit volgende: Bulgari had als ‘extraatje’ voor een masterclass parfum die ik had gegeven een cadeautje. Ik laat de zonnebril in kwestie aan een zestienjarige neef zien. Het eerste wat hij doet: gaat internet op om te kijken ‘hoe duur die wel niet is’. Zeg ik voor de grap tegen hem: ‘Mooie bril, maar wat jammer dat Bulgari op de pootjes gegraveerd staat. Zal ik die maar afplakken?’

Hij kijkt me verontwaardigd aan met een blik waar uit ik meen op te maken dat hij de familiebanden per direct met me verbreekt, mocht ik tot deze misdaad tegen de menselijkheid overgaan. Waarom schrijf ik dit? Om aan te tonen dat Bottega Veneta ook niet aan deze dwingende ‘luxe wet’ ontkomt.

Ik ken niemand die de naam uit discretie weigert te noemen van het merk als ik zeg ‘wat ruik je lekker’. Sterker, in relatie met Bottega Veneta ken ik bijvoorbeeld twee vrouwen die juist trots zijn op hun Bottega Veneta-geur omdat a: niet iedereen die draagt en b: ze beiden het prettige gevoel van een ‘ouderwetse’ chypre geeft.

En echt consequent is Bottega Veneta niet in het belijden van zijn credo. Want het ‘gebruikt’ toch maar mooi de initialen van een ‘beroemde dochter van’ ter promotie van zijn vrouwengeur. In principe zou een afbeelding van de flacon moeten volstaan in de campagne. Je onderscheidt je hierdoor direct, maar dat kan ook tot verwarring leiden in de door celebrities en famous people gedicteerde parfumwereld: ‘zijn ze het model vergeten?’

Genoeg ‘gefilosozeurd’. Want Bottega Veneta is wel consequent in zijn geurenfilosofie. Het schaamt zich niet, is juist trots op het feit dat het bijna ‘vergeten geurfamilies’ in de ketenparfumerie als leidraad heeft. Het is dan ook niet meer dan logisch dat Essence Aromatique – een cologne-interpretatie van Bottega Veneta (2011) klassiek is. Dus niet, zoals nu erg en vogue is, een cologne een witte musk-basis geven, maar ‘tot leven laat komen’ door een houtachtige structuur.

ESSENCE AROMATIQUE BOTTEGA VENETA MODEL

En dan neem ik de verantwoording voor lief, want die komt weer dicht in de buurt van ‘when your initials are not enough’, de clichés volgend van ‘parfumwonderland’. Want Essence Aromatique ‘vangt de kern van een speciaal moment in het leven van de Bottega Veneta-vrouw. Een lichte zomerbries waait door het haar van een aantrekkelijke vrouw die ontspannen in een perfect wit badpak op het strand ligt. Zich koesterend in de sereniteit van het moment, straalt ze een moeiteloze elegantie uit die haar innerlijke schoonheid op een natuurlijke manier aanvult’. Come again? Hoe gaat dat in zijn werk? Maar gelukkig: ‘Op de achtergrond weerspiegelt een jadegroene zee de frisheid van het parfum zowel qua palet als geur’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Tomas Maier: ‘Onze primaire inspiratie bron was de frisheid van een zomerdag en de rust van een strandbeleving, van de warmte van de zon, tot een zachte bries en de onvoorstelbaar boeiende inbreng van de zee. Ik wilde een onverwachtse, verfrissende eau de cologne die blijft hangen als de essence van de ingetogen zelfvertrouwen van de vrouw die het draagt’. Was ik een vrouw en ze zouden van me zeggen dat ik een ‘ingetogen zelfvertrouwen’ uitstraal, ik zou de spreker in kwestie direct ten huwelijk vragen.

‘Hé, Geurengoeroe, zit niet zo te zwetsen, come to the point!’ Doen we. Essence Aromatique is voor mij de perfecte klassieke cologne. Want a: verkoeling schenkend, b: je toch een ‘parfumsensatie’ laat ervaren en c: met een hoog puur natuur-gehalte geschraagd door hout.

A wordt opgeroepen met een sprankelende hesperide-toets op basis van Italiaans bergamot die een mooi donkergroen randje krijgt door koriander uit de Oekraïne (hoe lang nog… ?). B: de parfumsensatie wordt geleverd door Turkse roos (foto) met een elegant zoet-bloemig effect tot gevolg. C: Indonesische patchoeli en Australisch sandelhout zorgen ervoor dat deze cologne niet koel en kil eindigt, maar warm en houtachtig en dus een amberachtige, ‘omarmende’ sensatie schenkt.

RUIK&VERGELIJK

Het geheim van een klassieke cologne: frisheid uitmondend in een ‘droge’ warmte. Kom d’r maar eens om in de parfumerie. Ik ken eigenlijk alleen deze, en dat zijn bepaald geen crowdpleasers.

Dior – Les Créations de Monsieur Dior – Eau Fraîche (1953/2007)

Guerlain Eau de Cologne 68 (2006)

Maision Francis Kurkdjian Cologne du Soir (2009)

Tom Ford – Private Blend – Rive d’Ambre (2013)

GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES

NEROLI BLANC AU PAYS DE LA FLEUR D’ORANGER

ZZzZZzzzZzzzzZZZZZzzz HILDE SOLIANI

WHITE TUBEROSE – HISTOIRE DE FLEURS – REMINISCENCE

BLU BRUNO ACAMPORA

TUBEROSE ANGELICA – COLOGNE INTENSA – JO MALONE

LA VIE EST BELLE L’EAU DE TOILETTE LANCÔME

TERRE D’HERMES EAU TRES FRAICHE HERMES

ORIGINAL MUSK KIEHL’S

JOUR D’HERMES ABSOLU HERMES

ESSENCE AROMATIQUE BOTTEGA VENETA

Meest recente berichten

Archief

Categorieën

Meta