GOED FOUT OF GOED OUD?
OUD VOOR DE MASSA
Jaar van herlancering: 2016
Laatst aangepast: 21/04/16
Neus: zeer benieuwd naar
Model: Shaun Ross
Foto/videografie: mij onbekend en moeilijk te traceren op www
Concept & realisatie: Unilever
Enige maar algemene kennisgeving: heren en dames, dames en heren die fervente liefhebbers zijn van oud en dit ‘hout der goden’ in diverse niche-variaties hebben gekocht: schuif ze in uw verzameling van exclusief en niche nu stampede door naar massavermaak. De reden: Axe heeft zojuist Bois de Oud & Vanille Noire gelanceerd. Klinkt als een melange van Tom Fords’ Oud Wood en Tabacco Vanille (beide 2007). Niet heus, want het is geen edp of edt, maar zoals we van het cliché stoere jongens-merk gewend zijn een deodorant – die je volgens de reclamecampagne ook over je hele lichaam kan sprayen als ‘echte’ geur.
Zelfs in mijn best wel chique buurt in Brussel wordt het op dit moment in de abri’s gepromoot. Ik heb nooit bij Axe op de perslijst gestaan, dus moest ik – voelde me toch verplicht – al hiero naar de lokale drogist om het goedje aan te schaffen. Ik koop nevernooitjamais deodorant, verzekerd van mijn heilige overtuiging dat hoe meer je ervan opspuit, hoe meer je lichaam er aan gaat wennen, hoe meer je het nodig hebt. En altijd in mijn herinnering gebleven: een Duitse jongeman die een aantal jaren geleden is overleden door overmatig deodorantgebruik. May he rest in deo, with the love of a deo.
Wel, daar ging ik, voor de gelegenheid verkleed als een nondescript burger… Bij de Di-drogist bijna om de hoek hadden ze er nog niet van gehoord. C’est pas vrai! Dan Delhaize, ongeveer een kilometer verder. Daar wel: stond zelfs een tester. Wordt blijkbaar gewaardeerd: ik pakte het laatste exemplaar € 7,99. Krijg je 100 ml voor. Heb het bonnetje bewaard en stuur dat natuurlijk naar de producent. Was getekend en met vriendelijke groet Geurengoeroe. En ik heb eigenlijk al weer te veel betaald, gezien de acties op internet.
Moet gezegd: de campagne is opvallend. Typisch Axe. Mega en hysterisch, en tegeijkertijd ook weer zo cliché. In de zin van dat er voor een model werd gekozen dat lichtjaren is verwijderd van de gemiddelde Axe-gebruiker. Shaun Ross (anno 1991) dus, het eerste mannelijke albino-model dat door zijn opvallend afwijkende uiterlijk – let op de bovenkant van zijn neus – al een tijdje zeer en vogue is bij ontwerpers en glossy’s als die zin hebben om in kleine kring te verbazen. Axe doet hierin niet voor onder alleen nu in een wereldomspannende dimensie.
WAT BOIS DE OUD & VANILLE NOIRE IK EIGENLIJK?
Verbaast de geur ook? Ja. Zeer zeker. Moet natuurlijk vanwege het nog steeds als chique en exclusief beschouwde oud. Hoe wordt dit in de onderste regionen van de parfumhandel geïnterpreteerd? Als oud zo waar! In het begin ruik je echt ‘een idee van’ oud. Donker, droog, zeer houtachtig met zelfs een ‘vies-zweterig’ dierlijke accentje. Begeleid door een fruitige zoetheid die doet denken aan mandarijn, sinaasappel.
Maar, we kunnen er van uitgaan dat de neus geen enkel druppel pure oud-essence heeft gebruikt. Is ook niet nodig. Dat bewijst Nooud (2014) van Baruti. De neus achter dit label, de Nederlandse-Griekse Spyros Drosopoulos, stelde hiermee een in alle opzichten naar pure oud ruikend eau de parfum samen zonder inderdaad…
Als het ‘oud’ is ingedaald komt de vanille vrij. Ook hier weer: je krijgt ‘het idee van’ echte ‘zwarte’ vanille (foto). Kan niet anders zeggen: goud(h) gedaan. Alleen: je moet je wel van top tot teen onderspuiten om het oud als edt er ervaren. En dat drie tot vier keer herhalen voor het edp-effect. En dan nog.
Gunstige bijkomstigheid: nu moet de nichesector op zoek naar een nieuw, zeldzaam ingrediënt waarmee het zich de komende tijd kan onderscheiden. Ik denk zelf dat het eerder een terugkeer zal zijn naar dierlijke geuren: civet en/of bevergeil. Of een nieuwe versie hiervan waar Marc-Antoine Corticchiato van Parfum d’Empire me vorig jaar op attendeerde tijdens een lezing in Brussel: hyraceum. Ofwel, de excrementen van het ‘steenkonijn’.
Behalve in streken waar het al eeuwenlang wordt gewonnen, zoals de midden jaren negentig in gourmandkringen herontdekte fleur de sel van Guérande in Bretagne. Het wordt verkregen uit verdampingsbassins aan de Atlantische Oceaan. Als deze zich met zeewater vullen, verschijnt na verloop van tijd een flinterdun, uitgekristalliseerd vliesje op het water, het zogenaamde fleur de sel dat met een ‘lousse’ van het water wordt geschept.
Rem l’acqua is natuurlijk een ‘massniche’ crowdpleaser van de eerste orde. Niet mis mee. Reminiscence zegt het zelf: ‘Gemakkelijk te dragen en ideaal voor de zomer’. Maar ook hier: de volstrekte natuurlijke indruk die de compositie geeft, en dat terwijl zout en met name de zandlelie een synthetische oorsprong hebben.
Het lijkt er steeds meer op dat nieuwe nichehuizen de plaats innemen van beroemde persoonlijkheden met een parfumlijn. De laatste mega-über-celeb die met veel bombarie werd gelanceerd in 2012 – voor haar werd zelfs een virtueel, in real life niet te traceren parfumhuis opgericht -, Lady Gaga verdween met haar 
Hij besluit Maison Incens op te richten als eerbetoon aan zijn vader die hem een manuscript schenkt: ‘tekeningen op leer en geparfumeerde verhalen’. Sterker, Maison Incens is de olfactorische handtekening van dit manuscript. De collectie is geïnspireerd op een ‘fantasiemaatschappij waarin de communicatiecodes zijn gebaseerd op parfums en het leven wordt bepaald geuren’.
Ze vormen de perfecte tussenschakel die garandeert dat het oudh niet al te pats-boem explodeert – zoals zo vaak het geval is bij oudh-geuren. Nee deze oudh is beschaafd en laaft zich aan de vijg. Waardoor een spannend contrast ontstaat die goed samengaat: groen en de hier zich licht apothekersachtige gedragende oudh die ‘op het einde’ omringd wordt door sandelhout, amber en musk. Met bijna hetzelfde effect als in Cuir Erindil.
Cuir Erindil, Figue Aoudii en Figue Eleii worden gepresenteerd als genderfree. Dat geldt dan wel voor mannen en vrouwen die niet denken in de stereotype indeling in de parfumerie. Want Cuir Erindil kun je als mannelijk interpreteren, Figue Eleii als vrouwelijk. Tabac Licorii daarentegen wordt ‘puur voor de vrouw’ gepresenteerd.
Ook ‘alleen’ voor de vrouw: Musc Kalirii. Is de meest klassieke van de vijf. Wat een heerlijke beschaafde geur! Waarvan je hoopt dat de draagster hem zonder schroom voluit opspuit, waardoor Musc Kalirii als een aura schijnt. Prettig om dat in de directe omgeving te ruiken. Nog prettiger: in haar hals te verdwijnen. Niets aanstellerigs.
De inspiratie voor Nebula I en Nebula 2 komt letterlijk van heel heel ver: ‘Space the final frontier’ – een olfactorische Star Trek. Oorspronkelijk was het Latijnse woord nebula – nevel of mist – een verzamelnaam voor allerlei omvangrijke kosmische objecten.
Met Nebula 2 land je op een imaginaire planeet die overeenkomsten met de aarde vertoont toen die nog gevrijwaard was van de ingrepen van de mens: eindeloze oerbossen badend in een koude, lichtblauwe lucht gevuld met mineralen, van net ontdekt ‘groen’, elektrisch geel, intens ‘chiaroscuro’ en metaalachtige schitteringen’.
Hiervoor verantwoordelijk volgens mij: de citrusnoten – grapefruit, kaffierlimoen, kamille, limoen, yuzu – plus anijs, galbanum (foto), liatrix, kamille, kardemon en salie. Prettig dat ik hier de bloemen wel detecteer: jasmijn en gardenia die alleen geen kans krijgen zoet te bloeien omdat ze besprenkeld zijn door strobloem en nootmuskaat.
Normaal gezien ben je trots op je vakkundige achtergrond, vermeld je de adressen waar je de fijne kneepjes van het vak onder de knie kreeg, trots op je curriculum vitae. Dat klinkt vertrouwd en professioneel als je voor jezelf begint.
Ook hier geen namen – ook hier wellicht bescheidenheid en/of discretie. Dat dan weer wel: om zijn creaties meer luister te geven Nabile ‘associates them with the jewelry of Peter Lang, who himself works with celebrities such as Nicole Kidman, Kylie Minogue, Pink and Beyoncé Knowles’. Maar dit is meer een indirecte link. Zoiets als zeggen dat je Beyoncé kent omdat de dochter van je buurvrouw bij haar interieurverzorgster is.
De hoofdrolspeler – de lelie – detecteer ik niet echt. De gardenia (foto) wel, maar zeer minimaal. Het is eerder een warm, meer diffuus bloemenkantwerk. De afronding maakt het geheel nog zachter, maar indringend door minder patchoeli en meer sandelhout. Nu het merkwaardige: langer op de huid lijkt alsof de opening nog een keer als een briesje door het kantwerk van bloemen blaast.
Ben je helemaal vrij van dit soort hunkeringen, dan is Amorvero de moeite waard. Het is een full blown-bloemeneuforie in de meest klassieke denkbare zin van het woord. Ladylike, intens, elegant met eigenzinnig karakter. Ik had nog nooit van de goede man, de goede neus gehoord, maar Lorenzo Dante Ferro verstaat zijn vak.
Als ik goed heb gerekend, heeft Marc Jacobs vanaf 2006 in totaal 23 colognes/splashes gelanceerd. Mag verbeterd worden. De lijn werd in 2016 gediscontinueerd – klinkt in parfumkringen zoveel chiquer dan gestopt. Nu herlanceert hij er vier: Cotton, Rain (beide 2006), Cucumber (2007) en Pear (2008).
Vandaag was het eindelijk duidelijk bespeur- en begeurbaar in de lucht: de lente deed zijn ‘stinkende’ best om de eerste bloesems nu echt aan te wakkeren – ‘werken, dames en heren, en snel een beetje, het volk vraagt er om’ – hun delicate geuren te verspreiden. En het lukte al aardig. Ik liep naar het Duden-park ‘bij mij’ in Brussel en op weg rook ik al een vaag bloemenspoor. Heel pril, heel voorzichtig ontspruitende bloesems, maar heel trefzeker de magnolia.
Ik ben vaak in Barcelona geweest. Als lanterfanterende toerist, als lanterfanterende journalist maar aan Santa Eulalia – gelegen aan de Passeig de Gràcia – ben ik blijkbaar voorbij gelopen. Zit er al sinds 1843. En dit warenhuis is helemaal met de tijd meegaan. Het interieur voldoet aan de strakke, hightech glimmende spiegel-inrichtingstrend van nu afgaande op de foto’s op de homesite.
Schakel je Google translate in, dat geeft albis albis. Google je gewoon, dan krijg ‘in albis’. Betekent in het wit begraven. Zou dit refereren wat naam betreft naar de martelares? Niet echt denk ik. Misschien één ding: de puur- en ongeschondenheid van de compositie.
We doen niet anders: de vermaakindustrie draait overuren om ons ‘de werkelijkheid te laten ontvluchten’. De eerste karakterisering van Calvin Kleins ck one summer-versie voor 2016. Retro-films met feel good-touch, tv-series die duidelijk willen maken dat het vroeger zoveel beter was, boeken waar aan de hand van verdwenen producten de goede oude tijd wordt opgeroepen, musicals gebaseerd op klassieke boeken waarvan je de filmversie inmiddels ook al bijna uit je hoofd kent.
De verfijnde nicheparfum-fans tegen het hoofd stotend: ik vind de ck one summer-geuren top. Niet ‘dwingend’, gewoon relaxed, ‘weet-je-wel’ ontspannen geurgenot plus een ‘ontmoeting’ met verrassende combinaties. Dit keer is het weer raak. Het idee van de jungle wordt slim gepresenteerd in een fris-zonnig en groen aura: eerst een groene, zoete appel die het citrusfrisse gin-effect van de mojito (foto) iets zoeter maakt. Met ‘groene’ gember als prikkelende compagnon.
De ontwerper: ‘Narciso Eau De Parfum Poudrée staat voor sensualiteit en een uitzonderlijke vrouwelijkheid’. Geaccepteerd. De ontwerper: ‘De creatie is niet te overheersend maar wel onmogelijk te vergeten’. Dat valt nog te bezien – waarover later meer.
‘Onmogelijk om te vergeten’… lijkt me een beetje overdreven, puur om het feit dat de compositie niet uniek is en meevaart op één van de trends van nu: poederige parfums die de witte musk slim inkapselen met allerlei verzachtende noten waardoor de musk minder had ‘katoen’ wordt, maar eerder een meer fijnzinnige stof. Denk kant, zijde, velours.
GEURENGOEROE 