EVOLUEREND VAN VREEMD NAAR VERTROUWD
ECOIST-CHIC ALS JE GOED KIJKT
Jaar van lancering: 2017
Laatst aangepast: 30/08/17
Neus: Daphné Bugey, Amandine Clerc-Marie, Christophe Reynaud, Marie Salamagne
Bij de nieuwe geur van Mugler (zijn voornaam is van het label verdwenen) komen een aantal geliefde thema’s in de parfumerie samen. A: een mysterieuze vrouw met waarschijnlijk paradijselijke herkomst. B: een oplichtend hart. C: de lok van de jungle, van de niet-westerse wereld. Roept associaties qua sfeer op met Eden (1994) Cacharel en Alexander McQueens Kingdom (2003), en wat flacon betreft ook met Loverdose (2013) van Diesel en, helemaal vergeten, Princess (2006) van Vera Wang.
En vervolgens ‘alien’ associaties: veel science fiction. Dus very Mugler. De flacon doet me denken aan zijn ‘wereldvreemde’ insectencollectie (1997): zeer hooggehakte wespentaille-wezens gepantserd met insectenogenende brilmonturen die het, gelijk de ‘E.T.’-s uit de film The Invasion of the Body Snatchers, op de mensheid hebben voorzien.
De bedoeling van Aura vermoed ik: dat het naast Angel (1992) en Alien (2004) een klassieker, een derde pijler wordt. Niet makkelijk. Bewijs: Womanity (2010). Revolutionair wat compositie betreft (en misschien daardoor te vroeg), maar qua boodschap en concept te veel omvattend: want óók nog een internetplatvorm waar alle vrouwen in woord en beeld hun eigen kijk op vrouwelijkheid konden uiten. Wijze les: parfumeur hou je bij je neus. Doe waar je goed in bent, en ‘bemoei’ je niet met sociaal-maatschappelijke issues. Daar heb je Linda, andere bladen en glossy’s voor met een zogenaamde vriendinnenband met hun abonnées.
Los daarvan: misschien was het niet zo slim om de derde grote Muglergeur Womanity te noemen. Begint met een w terwijl duidelijk a de ‘geluksletter’ bij hem is. Aura is wat dat betreft een slimme keuze, een naam die Mugler heeft ‘overgenomen’ van het op alle fronten teleurstellende Aura (2011) van Swarovski (net zoals Mugler onderdeel van Clarins). Ook niet handig nu: de parfumwereld is doorgedraaid, er verschijnen te veel geuren. Om moedeloos van te worden en nog vaker: wat een verloren energie, wat een waste of money.
Gaat Aura het redden? Moeilijk, ik zou bij teleurstellende verkoop de boodschap aanpassen. Dus in plaats van zoals nu vrouwen aansporen hun ‘instinct te volgen’ en ‘terug te gaan naar de bron van vrouwelijkheid’ het meer gooien op (varen)groen en eco-denken gepresenteerd in een chique-vreemde omlijsting. Hierdoor kun je de andere gedachte achter Aura meer benadrukken. En dat is dat ‘in het hart van de levende wereld een primitief vermogen van een onbekende bron bestaat, een mysterieuze levensenergie, een geheime en vitale kracht’ die Mugler heeft weten te vangen. Want energie heeft de geur zeker op een vreemde manier en ademt ook mysterieus. Komt door…
WAT AURA IK EIGENLIJK?
… de ‘alien’ compositie. Herkenbaar en tegelijkertijd in eerste instantie niet te duiden waardoor het naar niche nijgt. Ik moest eerst denken aan de zomerse variant dit jaar van A*men dit jaar: Kryptomint. Want ook groen en toch warm.
Twee van de opgegeven ingrediënten zijn echt ‘alien’. Ten eerste: de ruggengraat van het parfum – tijgerliaan. Liaan is een houtige klimplant die in de natuur normaal bomen als steun nodig heeft. Tijgerliaan is dus… iets wat in de tropen groeit? Een fantasienaam marketingtechnisch perfect passend bij de exotische sfeer? Het geureffect volgens Mugler: sensueel en verrukkelijk. Wolfwood: volgens Google een stripfiguur, maar als smaakmaker aan Aura warmte geeft. Dan rabarberblad, bijna niet meer vreemd als ingrediënt: ‘Zo knapperig als pas gemaaid gras, pittig en sprankelend’. Gecompleteerd met een van de oudste bekenden in de parfumindustrie: oranjebloesem – ‘geeft intense frisheid aan het parfum’.
Voor mij is tijgerliaan een mix van volle bloemenmoleculen zwevend tussen lelie en anjer, voor mij is wolfwood een synthetische cistus labdanum-variant met een heel, heel vaag dierlijk zweempje. De rabarber en de oranjebloesem springen er in het begin goed uit maar niet zo groen, scherp en ‘almost tearjerking’ als gehoopt, zoals dat het geval was in Muglers B*Men (2004). Jammer dat de vier neuzen het varengroen op de achtergrond van de sfeerfoto’s niet hebben meegenomen.
Een interessante ontwikkeling heeft Aura zeker: van vreemd en onbekend langzaam evoluerend naar bekend en vertrouwd door de duidelijke oosterse toets in the end. Vreemd maar waar? Aura lijkt wel een blend van Angel en Alien. Zou zo maar de bedoeling zijn kunnen geweest. Best of both worlds melded into one. Ik ruik een toefje vanille met choco-idee van Angel, een vleugje van de jasmijnamber-combi van Alien.
Tenslotte: je kunt je afvragen of vrouwen op deze manier anno 2017 (en door Mugler) aangesproken willen worden: ‘Voor alle vrouwen op zoek naar authenticiteit, naar hun bijzonderheid, die op hun instinct vertrouwen om uitzonderingen te worden in een uitzonderlijke wereld’. Heb deze ‘verantwoording’ van Mugler tegen een aantal ‘lukrake’ vrouwen – een goede vriendin, een buurvrouw, een zus, daar de dochter van, een ander nichtje – zonder uitleg gezegd. Ze wisten gezien mijn achtergrond dat het ‘iets’ met geur te maken moest hebben. Ze begonnen stuk voor stuk te…
Ik ga begin oktober naar Parijs en ga dan dus ook ruiken aan het nieuwe nichekwintet van Mugler – Les Exceptions uit 2016 (inmiddels aangevuld met twee). Tot nu geen tijd gehad me erover te buigen. Ben benieuwd of ik dan in enkele iets van Aura herken, ik vermoed in Chyprissime, Fougère Furieuse en Orient Express.
Blauw bloed. De eerste associatie voor velen: het gelijknamige, huppeltuttige bijna onderdanige tv-programma van de EO over van wat er nog resteert aan adel gepresenteerd door slippendrager Jeroen Snel.
De man nu achter Le Galion – Bernard Chabot – ‘verklapte’ mij dat een van de inspiratiebronnen Kouros (1981) van Yves Saint Laurent is. Als je dat eenmaal weet, achtervolgt je dit… Maar op een gegeven moment moet je het ‘loslaten’. En dan? Gewoon inhaleren en ervaren. Maar toch Kouros blijft al ruikende in het kielzog. Het verschil: minder donker, minder mosachtig. Minder nadruk op de patchoeli in de basis, meer op de alsem. Meer hemel, minder aarde.
Toen het geurengerucht rondging dat het nieuwe Chanelparfum genoemd zou worden naar de ‘echte’ voornaam van de oprichtster van het couturehuis, dacht ik dat het in Les Exclusifs ondergebracht zou worden. Even doordenken: hier is natuurlijk over nagedacht. Is het slim?
Ik was los van haar acteerprestaties – men neme Una Giornata Particolare, men neme A Countess from Hong Kong, men neme Two Women – al verliefd op haar vanwege het beste celeb-kookboek ooit uitgegeven: In Cucina con Amore. Op de cover blijkt de filmgodin ook nog een keukenpriesteres van een hogere orde: Sophia Loren. Haar knappe koppie geflankeerd door twee über-übersized pollepels. En het allerleukste: gefotografeerd con umorisimo! Als je je zo laat schieten dan moet je gevoel voor humor hebben. Iets wat je van de huidige generatie celebs niet kunt beweren. Ze tonen het in ieder geval nauwelijks in het openbaar – lachen maakt rimpels zichtbaar, breekt hun sterrenstatus.
Deze clip loopt ‘grappigerwijs’ parallel met de glitz & glamour van de tv-soap Dynasty (eerste uitzending 1981) waarvan de hoofdrolspelers ‘in hun rol als’ in 1984 hun acteursnamen verbonden aan een geur: Forever Krystle (‘The love that lives forever’), Carrington (‘The essence of a man’) vijf jaar later gevolgd door Joan Collins’ Spectacular – de naam zei genoeg een slogan was dus overbodig.
Zing mee met een Kwik-, Kwak- en Kwekstem: ‘Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk was ik nooit…’. De reden: kreeg een geur waarvan ik dus helemaal van dattum dus word: Oriza Aciduliné. Was een cadeau van 
Nou, misschien een eau de toilette-functie. No problem, met dien verstande dat je dan very regelmatig moet sprayen gezien de concentratie nóg lichter is dan een eau de cologne. Hoe leuk ik is dàt! Oriza Aciduliné komt voor mij als geroepen. In de zin van erg handig nu gezien de geurdepressie (achtervolgt me als de schaduw van een dreigende storm-op-komst-wolk) waarin ik zit. De reden: zal je waarschijnlijk zelf ook wel weten, of zelf voelen: er verschijnt gewoon teveel. Hoe leuk is dat nìet!
WAT ORIZA ACIDULINÉ IK EIGENLIJK?
Het verhaal gaat dat na het verplichte vertrek van Joséphine de Beauharnais (op het schilderij met een – door haar? – geplukt paleistuinboeketje) uit het leven van Napoléon Bonaparte – zij kon hem geen troonopvolger verschaffen dus week hij uit naar oud, degelijk blauw bloed; de dochter van de Oostenrijkse keizer – de vertrekken van de officiële Franse residenties waarin zij had verkeerd nadien nog jaren roken naar haar favoriete parfumsoort: musk.
Zo ook in Le Musc & La Peau. Mooie naam. Legt de onlosmakelijke band vast tussen parfum en huid. En dat doet in feite alleen een goed parfum – zoveel geuren tegenwoordig die er niet íngaan maar zich als een ondoordringbare laklaag aan de huid hechten.
Dit bericht whatsappte een vriendin van me onlangs vanuit Frankrijk met de opmerking ‘maar alweer 25 jaar geleden’. Onderwerp: Angel van Thierry Mugler. Zij was een van de eerste draagsters in Nederland, was er verliefd op kreeg hierover zoveel opmerkingen, werd zelfs op straat aangesproken. Nu kan ze’m niet meer luchten, wordt bijna onpasselijk bij het geringste vermoeden…
WAT ROSE PRALINE IK EIGENLIJK?
Geurengoeroe werd gisteren all of a sudden getroffen door een zonnesteek, moest afkoeling zoeken bij zijn eau de cologne-infuus. Hard nadenken over geuren zat er niet meer in waardoor hij zijn ‘Vaderdagobservatie’ niet kon posten. Bij deze. Not interested: sla eerste twee alinea’s over.
Dit dan weer wel: had niet verwacht met zo’n rijkgeschakeerde geur ‘geconfronteerd’ te worden. Het allerleukste: hoe de musk zich vanaf de opening slingert door de geur, als een dartel muskushert, als een sierlijke antilope. En dit alles in een groene setting – de flacon kleurt niet voor niets zo.
Dat was leuk: Hiram Green was onlangs bij mij op bezoek in (het voor hem verre) Drenthe waar Geurengoeroe sinds januari zijn habitat heeft. De reden: praten, lullen, discussiëren, oudehoeren, analyseren over de stand van zaken in parfumland. Dat leverde interessante info op. Voor hem en voor mij.
Ken je dat nummer I want to break free van Queen? Freddy Mercury als besnorde, stofzuigende desperate housewife die de ketens van haar beknellende burgertruttige suburbia wil verlaten om verkleed als faun spelend op een fluit door de bossen te huppelen. Hieraan moet ik weleens denken wanneer een nieuw nichemerk blijkt te zijn opgericht door ontgoochelde marketeers die genoeg hebben om aan de lopende band geurente maken voor de big boys van de parfumindustrie: de oprichters van Atelier Cologne, Le Labo waren het, zelfs By Kilian.
Zoals Geza Schoen, Mark Buxton en Bertrand Duchaufour. Die hebben vorig jaar hun neuzen gebundeld onder de naam Project Renegades. Renegade betekent: iemand die deserteert uit zijn organisatie, zijn land en zijn principes verraadt. Heftig man! Maar met knipoog want het doel is: samen iets geks doen, iets heel geks.
Ik zeg: ‘Bingo!’, ik zeg: ‘Kon het begin maar langer duren’. Want niet weirdo, maar juist heeeeeeerlijk deze spetterende mix. En toch eigenlijk zo klassiek de verhouding tussen de overgedoseerde roze peper en kardemon, de ‘relatie’ tussen bergamot en ‘gin’ (ik denk jeneverbes). Gaan parallel op (effect: ijl, spicy, groen) om vervolgens samen te eindigen in een galbanum-essence beplakt met zwarte bes (foto).
