EEN OUD GEBRUIK OPNIEUW GEÏNTERPRETEERD
Lang, lang geleden – we’re talking 17th century – werden leren handschoenen, ‘jassen’ (bestonden toen nog niet als kledingstuk qua naam) en tassen ingewreven of besprenkeld met welriekende oliën om de looigeur (denk stinkbom) ervan te maskeren. Dit gebruik wordt nu weer opgepikt door Bast. Alleen iets anders dan Geurengoeroe had gehoopt
Zweetvoeten… je moet ervan houden. Meer mensen dan je vermoedt by the way. Ik dacht altijd dat het een kwestie was van te weinig ventilatie in je schoeisel – en dat betekent vaak schoeisel van povere kwaliteit in combinatie met te dikke sokken waarin/waarop je te lang hebt rondgelopen. Koop je kwaliteit dan heb je daar nauwelijks last van – goede schoenen ademen namelijk. En dat op steeds ingenieuzere wijze. Er zijn zelfs merken die zich erop laten voorstaan – zoals Geox. En voor de betere sportmerken – Nike, Adidas, Puma – is het inmiddels ook vanzelfsprekend.
Hebben je voeten de neiging snel vervelende luchtjes te ontwikkelen, mij is geleerd om die na het wassen lichtjes te drogen en daarna te besprenkelen met good old talkpoeder. Ik doe het nog steeds altijd braaf. Werkt direct verkoelend, werkt anti-bacterieel en gaat schimmel tegen waardoor huidirritaties niet of minder tot ontwikkeling kunnen komen. Ooit ook gemeengoed bij de grote parfummerken, nu slechts standaard geleverd door de klassieke huizen – Chanel, Guerlain. Met aan de andere kant van het spectrum Yardley en Maja. Toch wat aantrekkelijker dan de klassieke Geurvreters…
Zweethanden… moet je ook van houden, maar kun je volgens mij niet echt als hinderlijk ervaren en het is zo gepiept. Kwestie van handen wassen. Maar wat wel kan gebeuren – tis gewoon verschrikkelijk! – is dat je handschoenen hetzelfde zweeteffect kunnen veroorzaken als schoenen. En heb je geen zin om die te wassen of naar de stomerij te brengen, dan is er Glove Deo van Bast. Wat doet het? U raadde waarschijnlijk al wat het persbericht beweert: ‘Absorbeert en verwijdert onaangename geuren. Werkt in handschoenen, schoenen en sportgerei’. De laatste twee opties vind ik jammer, want een deo alléén voor je handschoenen is eigenlijk best wel chic.
Hangt er natuurlijk wel vanaf wélke handschoenen. Ik dacht niet aan die tegen de kou, maar wel aan ‘gants’ die vrouwen ooit droegen als accessoire bij bezoek aan theater en opera. Zoals op het portret hiernaast van Mademoiselle Caroline Rivière geschilderd door Jean Auguste Dominique Ingres in 1806 (te bewonderen in het Louvre). Is een beetje uit de mode geraakt, maar gaat – mark my words – weer een ‘must wear’ worden; must be a must wear! Ze zijn meestal- ach gossie – gemaakt van het dunste hertenleer. Denk Bambi.
Glove Deo ruikt een beetje onbestemd. Een mix van iets bloemigs, talk en musk-achtige noten. Had wel wat uitgesprokener gemogen. Waarom niet oranjebloesem genomen? Dan had Bast direct de link gelegd met de oorsprong van leerbewerking in Grasse (waaronder handschoenen) die was daar gevestigd vóór dit gebied rondom dit (toen nog) dorpje de hoofdstad van de parfumindustrie werd.
Sterker, juist om het leer te ontdoen van zijn stank werd het ingewreven met welriekende oliën. Onder andere met neroli (gedestilleerd uit oranjebloesem). Neroli was het koosnaampje van Anna Maria de la Trémouïlle (exacte data niet te vinden), vrouw van Flavio Orsini (idem), hertog van Bracciano en vorst van Nerola (in de buurt van Rome). Deze prinses vertoefde in de 17de eeuw veel aan het hof van een ver familielid van haar, Lodewijk XIII van Frankrijk. Zij introduceerde er in 1670, zo wil het verhaal, oranjebloesemwater dat haar werd opgestuurd uit Calabrië. Zij besprenkelde zichzelf, haar kleren en handschoenen met deze verkwikkende cologne-noot die op aangename wijze de looigeur van het leer maskeerde. Na verloop van tijd ging ‘iedereen’ deze geur neroli (van Nerola dus) noemen. Vandaar.
En nu uitkijken naar de eerste actrice die op de rode loper op weg naar een te ontvangen prijs verraadt dat alleen haar handschoenen ruiken naar een speciaal voor haar ontworpen geur. Voor je het weet presenteren Dior, Guerlain, Chanel en al die anderen een nieuwe variatie op hun favoriete geuren: J’adore mes Gants!
Mij was de lancering ontgaan en Guerlain deed er volgens mij in 2007 pr-technisch niet veel aan. Daarnaast had ik een soort van desinteresse vanwege de 2000-versie van de in 1959 gelanceerde Vetiver. Volgens Guerlain was er bij deze millenniumswitch alleen sprake van een visuele verandering – de compositie bleef ongedeerd. Heb ik nooit geloofd en geloof het nog steeds niet. De vintage Vetiver zit in mijn geheugen gegrift – het was naast Jicky (1889) mijn tweede kennismaking met een Guerlain.
Volgens mij een van de merkwaardigste dingen die je als mens kan overkomen – ik hoop het ooit mee te maken. Alleen heb je er meestal geen weet van, gebeurt meestal wanneer je het tijdelijke met het eeuwige verwisselt: dat je familienaam een wereldwijd begrip wordt. Het kan staan voor een techniek. Zoals silhouette, genoemd naar Étienne de Silhouette (1709–67). Voor een scherp flitsend maar niet zo prettig levenseinde met de guillotine, genoemd naar Joseph-Ignace Guillotin (1738-1814). En bijvoorbeeld voor een levensbeschouwing, zoals sadisme. Vernoemd naar Donatien Alphonse François de Sade (1740–1814).
De compositie voldoet helemaal waaraan een nichegeur van nu volgens mij moet voldoen: krachtig, present, donker met een viezig randje en niet al te veel crowd pleasing. Met cistus labdanum (tekening) als hoofdrolspeler. Ik weet niet of het toedoet, maar de neus, Quentin Bisch, deinsde altijd terug voor het gebruik van deze hars.
Had de geur blind bij 
Civet schijnt dus ook in de basis van Cuir Cuba Intense (2014) – geïnspireed op de humidor van Patricia Nicolaï’s familie – te zitten. Ook besteld – deze geur gedraagt zich ook divers op mijn huid. Gisteren nog leer gerold in tabaksbladeren en liatris – ook wel bekend als kattenstaart met zijn naar tabak ruikende aroma. Vol, smeuïg, warm, musky en lekker animaal gemaakt door komijn, koriander versterkt door koppig ylang-ylang. De magnolia ontgaat me.
Vreemd maar waar: op een ander gebied is er sprake van een merkwaardige positieve seksediscriminatie waar ze blijkbaar geen moeite mee heeft omdat ze vrouw is. Sterker, ze doet het met liefde. Gebeurt in de parfumerie en drogisterij. Recent onderzoek – de Volkskrant berichtte er deze week ook over – door de New York City Department of Consumer Affairs toont namelijk aan dat vrouwen meer betalen in deze winkels dan mannen in 42 procent van de onderzochte producten.
Opvallend: grote parfummerken weigeren hierop te reageren volgens CNN-reportage die ook onlangs aan dit onderwerp aandacht besteedde. Dior, Lancôme, Giorgio Armani. Vreemd, terwijl veel van deze parfumlabels so verdomde ontzettend committed zijn met ‘women’s issues’ – emancipatie, gender equality, ondersteunen van minderbedeelde lotgenotes in derdewereldlanden en meer van dit soort hartverwarmende initiatieven.
Daarnaast is er een andere trend in nicheland: ‘de verbouwing’. Dat betekent meestal een upgrading van een merk. Het doel: meer veronderstelde verfijning, een veronderstelde rijkere uitstraling. To name a few in alfabetische volgorde: Christian Dior, Dyptique, L’Artisan Parfumeur, Mona di Orio, Parfum d’Empire, Profumo di Forte. Dat betekent dus in negen van de tien gevallen dat de prijs mee de lucht ingaat. Nadeel voor de verkopende partij: de oude versies mogen zelden in de aanbiedingenbank. Doe je dat toch dan wordt vaak met advocaten of het beëindigen van het contract gedreigd. Hoe leg je dit aan je klant uit?
Ligt het nu aan het feit dat ik gisteravond al de hele avond Dirty Chai Tea dronk van Celestial Seasonings of was het alleen de geur Close up – met in mijn gedachten op de achtergrond 
Deze frisheid golft in feite niet heen en weer, stroomt in één richting en wel naar het hart van deze dus eigenlijk gewoon klassiek opgebouwde geur. Wel leuk hoor deze eerste golf, vooral doordat de groene, onbestemd kruidige opening (van alles wat volgens mij: snufje anijs, snufje kaneel, snufje nootmuskaat, snufje kardemom, snufje kruidnagel, snufje dit, snufje dat) onverwacht bezoek krijgt van kers.
Denk niet bij bovenstaande dat ik aan het zweven ben. En ook nog (steeds) niet geabonneerd op Happinez. Er bevindt zich eveneens (nog) geen boeddhabeeld en/of -hoofd in mijn tuin, in mijn living. Wierookstokjes is ook niet echt mijn ding, en ik praat (nog) niet met muizen en omarm (nog) geen bomen.
Het wordt daarnaast al eeuwen verwerkt in lotions en parfums. Verbazingwekkend gezien de complexiteit dat het zo weinig verwerkt is in geuren. Prijsdingetje volgens mij. Opvallend, of beter gezegd wonderlijk (tenminste als het waar is): men heeft geprobeerd mastiek in andere landen te laten groeien. Flop.
Eigenlijk word ik in Lentisque twee keer getrakteerd, want naast mastiek ruik je, vooral in den beginne, overduidelijk galbanum. Wordt door 
Ik was onlangs weer bij parfumerie La Brune in Amsterdam. Kom er vaak vanwege de leuke, ‘verlichtende’ achtergrondinfo die ze altijd hebben en hun ervaringen op de winkelvloer. Alleen: Marion en Jeroen Graas stoppen er mee. Jammer. De reden volgens Jeroen Graas: ‘Omdat de verandering van de markt, de consument te veel van ons komt af te staan. Het gaat niet meer over luxe, beleving, kennis, service en goed advies. Daar zat, naast de liefde voor parfum, onze drive’. Ben benieuwd wat de Kinkerstraat ter compensatie krijgt. Een Ici Paris XL, een Douglas, een Mooi?
Als het goed is heb je ondertussen rood fruit geroken met nadruk op framboos. I know I raspberry when I smell one. Hier toch erg zwak, als een te uitgedunde, met te veel water aangelengde siroop zonder daadwerkelijk een pure, klaterende fruitsensatie op te roepen. Je ziet het teleurgestelde kind voor je dat zo’n glas krijgt voorgeschoteld. Ik zou als fram heel boos worden als ik zo slecht ‘natuuridentiek’ werd gekopieerd.
GEURENGOEROE 