WOW! JOOP!

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 28, 2017
Geplaatst in: GEURENALFABET W. Een reactie plaatsen

HOMME! 2.0

HERENSOCIËTEITGEUR

Jaar van lancering: 2017

Laatst aangepast: 28/05/17

Neus: helaas onbekend

Weer een bewijs dat of een goede, of mallotige, of slimme naam direct de aandacht trekt. Bij mij: de nieuwe geur van Joop. De ontwerper himself is in mijn geval behoorlijk uit de picture geraakt. Wat die doet, hoe die het doet en vooral hoe hij er uitziet. Zag hem vorig jaar toevallig voorbijkomen op de televisiezender Arte. Iets met mode natuurlijk, werd als expert geïnterviewd. De belichting was hervorragend und einfach super. ‘Wow!’, dacht ik en: ‘Da bleibt nicht viel übrich’ – huidtechnisch gesprochen natürlich. Even een no-filterrondje gedaan op www. Nog een keer wow! En best wel heel erg schrikken – hoeveel facelifts kan een gezicht hebben?

WOW MODELAnder onderwerp: ik weet niet of Wolfgang Joop zijn naam volledig heeft verkocht aan Coty en dus wel of niets meer in zijn parfums te brokkelen heeft. Hoe het ook zij Coty spreekt van ‘een echt verbazingwekkende geur. Joop! neemt ons mee op een reis van verandering: een die leidt van een fundamentele gemoedstoestand naar een krachtige, zelfverzekerde zelfverwezenlijking’. Is dus gemaakt ‘voor een wilskrachtige, vrijgevochten man die niets meer hoeft te bewijzen, niet voor zichzelf of voor anderen’.

Nog wat meer peptalk: ‘Vastbesloten en onconventioneel met een magnetiserende verschijning staat de Wow!-man altijd paraat zichzelf te overtreffen. Ongetemd en met natuurlijk charisma vernieuwt hij zichzelf elke keer opnieuw, op zoek naar spanning en thrills. Als krachtig en invloedrijke man weet hij dat het leven vol verrassingen zit en dat geldt ook voor hemzelf. Daarom volgt hij altijd zijn instinct, trouw blijvend aan zijn natuurlijke, authentieke, ongetemde verschijning’. Need we say more?

WAT WOW! IK EIGENLIJK?

Yes we do, because the fragrance is well composed. In other words: not bad. En dat is al weer een tijdje geleden dat je dat van een Joop!-geur kon beweren. Ik ‘herinner’ me voornamelijk veel marketing-mallotige variaties op zijn klassieker Homme! (1989). Zoals vorig jaar Red King en Black King. Wie verzint zoiets? Joop himself?

WOW INGREDIENTENWow! is back to serious business in de zin van dat je de geur als een volwassen versie van Homme! kunt interpreteren. Met andere woorden: de vaste Homme!-gebruiker moet kennismaken met Wow! Met andere woorden: de nieuwste is een volwassen versie van de eerste. Om te stellen dat de Wow! niche is, is wellicht overdreven maar toch hangt er een meer dan gemiddeld chic aura om de compositie

Dat komt natuurlijk door de drydown: een overdosis vanille en tonkaboon (beide in absoluut-concentratie) geschraagd door ‘vloeiend hout’ samengesteld uit vetiver en cashmeran dat garandeert dat de vanille en rumachtige tonkaboon niet de overhand krijgen. Samen geeft dat al snel het idee van een chique herensociëteit – iets waar ik de persoon Wolfgang Joop niet mee associeer, maar misschien is bij hem de berusting inmiddels ook ingedaald.

Deze warme, cosy omhelzing wordt voorafgegaan in de vorm van een vluchtige wind gevuld met groene noten: een met bergamot en kardemon bewerkt viooltjesblad begeleid door sparrenbalsem – knisper, knisper! Geranium zorgt voor de lichtbloemige toets, zorgt voor lucht in het geheel. Ook mooi: Wow! maakt een natuurlijke indruk in vergelijk met de naar, rumour has it, behoorlijk geherformuleerde Homme! (al jaren niet meer geroken, pik’m af en toe nog her en der live op straat op).

Ook leuk: tijdens de warme dagen neemt het natuurlijke effect van deze aromatisch oosterse geur alleen maar toe. Kon ik proefondervinderlijk constateren terwijl ik fietste door de zonovergoten prachtig-saaie natuur van Drenthe.

Grappige ‘Tarzan’-commercial by the way. Ik herken me wel een beetje in de ‘savage-becomes-socialized’-protagonist. Niet qua uiterlijk, wel qua idee, qua ‘getemd’. Ben namelijk ook net naar de kapper geweest in verband met een 25jarig huwelijksfeest en had me daarvoor in een smoking gestoken. Het effect: Wow!

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE JOOP! HOMME 1

 

 

FORMIDABLE MAN, TAN D’ÉPICES ANDRÉE PUTMAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 26, 2017
Geplaatst in: GEURENALFABET F, GEURENALFABET T, NICHE. Een reactie plaatsen

PUT THE MAN IN THE MIDDLE

CHRISTMAS PUDDING OM DE HOEK

Jaar van lancering: 2017

Laatst aangepast: 26/05/17

Neus: onbekend

PUTMAN3Préparation Parfumée (2001) is waarschijnlijk een van de eerste ‘arti-farty’-parfums. Hiermee bedoel ik mee: geuren van mensen die beroepsmatig weinig tot niets met geuren te maken hebben, maar juist in de loop der decennia door hun werk een vanzelfsprekende status – ook buiten hun vakgebied – hebben gekregen, en waarvan sommige lucky devils al tijdens hun leven met het etiket icoon zijn onderscheiden. Eén ding zijn ze niet: celebs in de parfumerie. Voor eendagvliegprutparfums – gedenk Lady Gaga’s Fame – voelen ze zich terecht (te) verheven.

Of Andrée Putman (we vermoeden een ‘von dutch’-achtergrond) een icoon is, dat weet ik eigenlijk niet. Ze is in ieder geval al lekker lang lekker bezig – wat schrijf ik – was. Lees net dat dat de in 1935 geboren interieurontwerpster in 2013 is overleden. Dat nieuws heeft de Lage Landen niet gehaald, daarvoor was ze toch in te kleine kring bekend. In haar geboorteland Frankrijk daarentegen gold ze als een beroemdheid die na haar 50ste haar doorbraak. Als interieurontwerpster die soberheid als uitgangspunt nam en lang vergeten (ook bij het kleine publiek) ontwerpers onderdeel liet zijn van haar werk (ze was een van de eerste interiordesigners die dit deed).

FORMIDABLE MANDoor haar werk voor hotels in Amerika, werd ze vanaf de jaren tachtig door iedereen in Parijs gevraagd die hielden van minimal chic of vonden dat het tijdelijk goed was voor hun naam: Karl Lagerfeld, Guerlain, Alaïa, Balenciaga, Bally – zelfs mocht ze enkele musea verbouwen in Parijs. Dat deed ze vanuit haar Studio Putman.

Geurengoeroe doet niet aan interieur maar raadt aan haar werk – al was het maar vluchtig – te bekijken (dat de gemeente Parijs in 2010 een expo aan haar wijdde met meer dan 250.000 bezoekers zegt voldoende). Dan zal het je opvallen hoe invloedrijk ze was (haar hele leven kan trouwens ook zo verfilmd worden) en via haar dochter Olivia nog steeds een beetje is. Die heeft namelijk Studio Putman voortgezet.

Het was ook haar idee om haar moeder aan een geur te koppelen. Gebeurde in 2001. Lang voor niche big werd. Naam: Préparation Parfumée – maakte direct Andrée’s andere en enige kijk op geuren duidelijk. Werd in 2016 uitgebreid met vijf stuks. Préparation Parfumée is nu de naam van de hele lijn, de geur zelf heet nu – u raadt het wellicht al – nee niet Le Clasisique, maar L’Original.

Olivia’s uitgangspunt is niet bepaald origineel: persoonlijke herinneringen aan haar moeder die een ‘totaalplaatje’ van mamam chérie moeten oproepen.  Hierdoor moet ik direct denken aan de geuren die een kleinzoon van Diana Vreeland twee jaar geleden met veel niche-bombarie lanceerde. Ze heten Figue en Fleur, Magnolys, Un Peu d’Amour, Tan d’Epices en Formidable Man. De namen spreken voor zich. Laatste is natuurlijk de leukste, vooral op zijn ‘franglais’ uitgesproken: Engels met een heel, heel sterke Frans accent – ‘Dat fienden wij so charmant en vural sèmpati-que!’

WAT FORMIDABLE MAN IK EIGENLIJK?

Ik kreeg via www.parfumaria.com twee proefjes gestuurd. Formidable Man en Tan d’Épices. Zal wel door mijn Putman-associatie komen (ik ken haar voornamelijk van vier-tot-vijf-sterren-hotelinrichting), maar ik vind dat twee een hoog geurkaarsgehalte hebben. En of dat nu een voordeel of nadeel is… In ieder geval aangenaam, en kwalitatief op z’n minst vier sterren.

PUTMAN1Erg leuk en voor velen wellicht vreemd aandoend: de opening van Formidable Man. Ik ruik geen citroen, geen bergamot, en als daar al sprake van is dan hebben die een tijdje liggen weken in de terpentijn. Scherp, medicinaal, etherisch waar je neus een beetje scheef van gaat staan. Dat is wat ik ruik, en dat vind ik aangenaam – deze natuurlijke hars (afkomstig van de conifeer) ruik je tegenwoordig nog maar zelden. En dan gebeurt er iets wonderlijks – deze etherisch-frisse noot wordt doorgegeven aan de osmanthus die hierdoor niet lieflijk, maar eerder een karaktervolle, pittige uitstraling krijgt.

We hebben te maken met een ‘officiële’ chypre, want de bergamot wordt via het hart gelinkt aan patchoeli, vetiver en mos. Laatste twee ruik je goed op einde maar dan in light-vorm: donkergroen, inktachtig terwijl dat ijle-elegante frisse nootje blijft resoneren. Kan niet anders zeggen: mooi gedaan, mooi scherp en mooi strak groen. Toegankelijke niche – cliché – net even anders. We spreken dan van persoonlijkheid. En dat moet de vader van Olivia en de man van Andrée zijn geweest, een formidabele man gezien zijn werk: kunstcriticus, verzamelaar en uitgever.

TAN PUTMANWAT TAN D’ÉPICES IK EIGENLIJK?

Wel heel erg veel ‘geurkaars’ voor mijn gevoel . De opening doet je midden in de kerstdagen belanden – Christmas pudding om de hoek. Komt natuurlijk door de enorme hoeveel kaneel en gember(cake) die door een sierlijke wierooksliert wordt aangeblazen. Moet je van houden. Doen er vele. Als de dampen hiervan stilletjes aan zijn ingedaald, kom je terecht op een bed van heliotroop in volle bloei – die je in dit geval niet echt als bloemetjes kunt ervaren omdat de poederige vanillegeur ervan enorm wordt benadrukt.

Benzoïne versterkt het ‘its x-mas’-geheel, deze hars wordt als een zoet-zachte laag over de rest gestreken. Maar niet dichtgeplakt – de zoete kruidigheid verdwijnt niet. Komt op conto van een stevige droog-strak cederhout-injectie waarop uiteindelijk restanten van de opening op neerdalen. Het beoogde effect komt alleen niet over mij heen: ‘to carry us off into hours of mystical contemplation…’. Áls ik contempleer dan is het toch meer over de bange gedachte of ik en mijn familie het kerstmaal zonder kleerscheuren – denk aan de film Festen – doorkom.

Ben wel benieuwd welke neus achter Tan d’Épices steekt – ik moet denken Olivia Giacobetti. Even controleren op www… Ik vind niets, behalve dat ze tekende voor de allereerste van Andrée Putman – Préparation Parfumée. Dan ga je dus bijna automatisch denken dat…

PUTMAN2

EAU SAUVAGE PARFUM DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 22, 2017
Geplaatst in: GEURENALFABET E. 2 reacties

EAU SAUVAGE VERTE

Jaar van lancering: 2017

Laatst aangepast: 22/05/17

Neus: François Demachy

DIOR EAU 2Vreemd of niet: de inspiratie voor nieuwe geuren wordt bij Dior nu niet gehaald bij de oprichter van het huis (zijn leven is bijna op alle parfumfacetten gescand), maar bij François Demachy. Een erg opwindend leven heeft deze neus niet – afgaande op de braaf-verplichte gaapgaap-interviews die ik met hem gehad – meer ambtenaar dan kunstenaar zullen we maar zeggen. Of beledig ik nu iemand, je moet tegenwoordig zo oppassen in deze ‘eigen (beroeps)groep eerst’-tijden.

Wel een voordeel: Demachy is Grassois van geboorte. Maar hij is niet de enige. En heb je dan als neus een streepje voor, worden hierdoor je creaties beter in vergelijk met collega’s die het levenslicht niet in de hoofdstad van de parfumerie zagen? Hier kun je een parfumboom over opzetten, maar de uitkomst is oninteressant gezien er geen maatstaf bestaat over wat parfum goed of slecht maakt.

Demachy blijft voor de tweede parfum-versie van Eau Sauvage (niet in de zin van extract; het is een eau de parfum) ook weer heel dicht bij huis. Luiheid of verplichting, want zo staat in het persbericht: ‘Geïnspireerd door de rauwe schoonheid van de Middellandse-Zeevegetatie, brengt hij een prachtig eerbetoon aan Grasse, de stad waar hij opgroeide. Eau Sauvage Parfum is ontstaan in de fonkelnieuwe olfactieve creatiestudio van het huis Dior sinds kort gevestigd binnen de muren van de Bastide des Fontaines Parfumées in het centrum van Grasse’. Verplicht dus. Iets anders: kun je ook een lelijk eerbetoon brengen?

Het promotiemodel blijft hetzelfde: ‘vintage’ Alain Delon, in de tijd dat deze ‘brutale god’ uit de achterbuurten van Parijs zijn artistieke hoogtijdagen had en Eau Sauvage werd gelanceerd – de jaren zestig.

Vind het wel vreemd: een tweede parfumversie. Waarom? Omdat Dior zich verplicht voelt mee te blijven gaan in de mallotige lanceringsmachine van nu die het zelf mede in gang heeft gezet: elk half jaar iets nieuws. En als je even doordenkt: je wordt als consument niet serieus genomen. En je neemt jezelf als neus ook niet serieus: een compositie is een keer gewoon af. Straks gaat Eau Sauvage de Shalimar-kant van Guerlain op. Zóveel variaties dat je je kunt gaan afvragen of er iets mis is met de originele compositie. Met de allereerste Eau Sauvage (1966) in ieder geval helemaal niets, non, niente, nada, rien.

ALAIN DELONWAT EAU SAUVAGE PARFUM IK EIGENLIJK?

Complimenten krijgen is altijd leuk, of niet? Hangt er natuurlijk vanaf wie het zegt en met welke intenties. Ik kreeg het in ieder geval met Eau Sauvage Parfum van verschillende personen uit mijn omgeving die alleen weten dat ik ‘iets met geuren doe’. Je kunt ook dood gecomplimenteerd worden – zover ging het bij mij niet. Je kunt jezelf ‘richting uitputting’ ook constant schouderklopjes geven. Heeft François Demachy nu een beetje last van.

Lees maar: ‘Het bewerken van Eau Sauvage is een subtiele oefening van herinterpretatie. De signatuur moet tot op de millimeter nauwkeurig gerespecteerd worden en de authenticiteit van de grondstoffen moet behouden blijven. En tegelijkertijd wil je diepte en intensiteit toevoegen. Het gaat er niet om dat de kracht en de concentratie versterkt worden. De kunst is juist om de structuur extra glans te geven door een toevoeging van nog meer warmte’.

Ik antwoord: logisch, vanzelfsprekend. Knapper zou het zijn als Demachy hetzelfde resultaat met ‘de Franse slag’ had gekregen. En soms ga je laatste zelfs vermoeden, gezien de hoeveelheid geuren die hij produceert. Dat is meer een kwestie van op knoppen drukken geworden – geldt voor de meeste neuzen inmiddels – dan een variatie op de achtste vorm van kunst te maken.

In deze Eau Sauvage Parfum schijnt de zon anders. Niet over de het in water drijvende jasmijnblaadjes (hedione), maar over de duinen richting bosschages op zoek naar groene, aromatische en kruidige noten en slierten verdwaald gedroogde vetiverwortels. Kort door de bocht: minder ‘jasmijnwater’ (hedione), meer bos.

CITROENDe originele versie bespeur ik met name in de opening: een verkwikkende wind van citrusnoten – citroen, cederappel, bergamot. Dan – helemaal terug van weg geweest in geurenland – lavendel. Die pikken de bloemige noten van bergamot op, maken haar rond, bloemiger zonder in truttigheid te vervallen. Dat komt natuurlijk door de wilde bloemen.

Hoe vind je die? Wilde bloemen. Brem, meidoorn, vlierbes? Maakt niet uit, of wel? Het effect in ieder geval: een bloemige noot die snel kopje ondergaat in – persberichtcitaat – ‘hedione het beroemde en revolutionaire molecuul dat aan de wieg heeft gestaan van de legende van Eau Sauvage’. Nu treedt de transformatie op, het water zoekt contact met het hout. Vetiver – persberichtcitaat – ‘ontdaan van zijn gronderige noten, zorgt voor een nieuw, houtachtig facet dat gezuiverd en helderder is’.

Klopt. Ofwel, minder houtiger, groener als het ware. Elk nadeel heb zijn voordeel: hierdoor kunnen volgens Demachy de oriëntaalse noten zich beter ontwikkelen: elemi en cistus labdanum. Hier licht van toon en besprenkeld met best veel kaneel en steranijs. Eindresultaat: een dieper, donkerder meer groen wild water. Ik mis alleen de klaterende en schaterende lach van de oerversie. Wat wel leuk is: Eau Sauvage Parfum komt als de geur zich diep in de huid heeft genesteld aardig in de buurt van Dioressence (1978) – het barbaarse parfum voor de vrouw met ‘mannelijke’ trekken.

DIOR EAU 2

TUXEDO – LE VESTIAIRE – YVES SAINT LAURENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 18, 2017
Geplaatst in: GEURENALFABET T, MASSNICHE, WAT RUIK IK EIGENLIJK?. Een reactie plaatsen

PATCHOULY: SMOKING OR NONSMOKING?

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 17/03/17

Neus: anoniem

TUXEDO 1 YSLVooropgesteld: ik vind Le Vestiaire een originele en clean-mooie invulling van (mass)niche door een – voormalig – couturehuis. Kledingstukken die Yves Saint Laurent zelf niet heeft bedacht, maar wel een nieuwe draai heeft gegeven en hierdoor inmiddels tot de ‘canon’ van de haute couture worden gerekend honoreren met geuren. En die inmiddels – sprak de oude zeur – een genot zijn om naar (terug) te kijken in vergelijk wat de nieuwe ontwerper (kan niet op de naam komen, geen zin om te zoeken) aan depri, skinny-punky jaren tachtig, gratekutcreaties op het plankier blaast… zijn de modellen wel gewogen voor ze…

Als je Le Vestiaire googelt wordt als eerste een gelijknamige – chique tweedehands/vintage – onlinecommunity site (anno 2009) voorgesteld waarvan de bezoekers lijken gemaakt voor deze vijf Yves Saint Laurent-geuren die samen voor mij een ‘probleempje’ oproepen: kun je kledingstukken überhaupt vertalen in geur? Bij het La Petite Robe Noire-assortiment van Guerlain moet ik wel het laatste denken aan het kleine zwarte jurkje beroemd gemaakt door Coco Chanel. Ik had er geen ‘paarse’ gourmandgeur van gemaakt, eerder een strakke, klassiek-chique aldehyde omdat die bekendstaat om zijn tijdloze chic en vanzelfsprekende rijkdom die ‘wij’ associëren met parfum.

Bij het in 2015 gelanceerde Tuxedo – samen met Caban, Saharienne, Trench en Caftan – denk ik ook aan een aldehyde door de strakk-arrogante chic die een vrouw in een smoking uitstraalt (en een man ook mits goed gedragen). De mij onbekende neus koos (samen met wie bij Yves Saint Laurent?) voor een pure patchoeli-geur. Terwijl ik dit smeulende ingrediënt dan weer associeer met een kaftan. Een trenchcoat associeer ik eerst met Bubberry vervolgens ‘geurtechnisch’ met waterresistente beige bloemen (witte bloemen met zoet-kruidige harsen als opoponax en mirre gecombineerd met sandelhout). De wederom onbekende neus koos voor citrus, cederhout en iris.

Kortom, zo kun je wel doorgaan. Iedereen interpreteert alles altijd anders. En dat is maar goed ook, anders zou het wel een hele saai boel worden in de parfumerie. Wat schrijf ik? Is het natuurlijk want als er één business is die elkaar te goed in gaten houdt is wel de luxe-industrie.

Dit is de officiële Engelse omschrijving van Tuxedo – L’Oréal Luxe Nederland beantwoordde Geurengoeroe’s email concerning Le Vestiaire in eerste instantie niet, kreeg twee of drie weken nadien pas antwoord waarin hij werd pats-boem verwezen naar de Bijenkorf in Amsterdam: ‘A spicy unisex scent that blends the matte texture of smoked patchouli with ambergris accord to express a magnetic and dark sex appeal. The sharp black pepper enhanced with the freshness of cardamom mirrors the satin stripe that runs along the seam of the trousers and the lapels of the jacket. With a refined sense of detail, the gleaming effect of the spices electrifies and highlights the sophistication of the garment. A bold masculine look transformed into a feminine staple by Yves Saint Laurent, the tuxedo is an expression of impertinent seduction’.

WAT TUXEDO IK EIGENLIJK?

KARDEMONLaatste zin is leuk in de zin van dat het een pakkende omschrijving is van een smoking gedragen door een vrouw. Alleen dat vind ik niet voor de compositie gelden. Impertinente verleiding + Yves Saint Laurent = u raadde het al: de originele, maar niet meer verkrijgbare Opium (1977). Tuxedo is een aangename patchoeli, maar niet shocking en zeker niet gerookt. Zoals Opium symbool staat voor parfumoverdaad van de jaren tachtig, zo staat Reminiscence’s Patchouly (1970) voor de (luxe)hippy van jaren zeventig. In vergelijk daarmee Tuxedo is wel erg ‘op maat gesneden’ en geconfectioneerd. Het lijkt tegenwoordig wel of de exclusieve geurenleveranciers steeds banger zijn je een full blown patchoeli-ervaring te geven.

Tuxedo begint vreemd, als een blur: ondefinieerbare fruitige noten, ondefinieerbare bloemige (denk roosachtige) noten. Vanuit deze opening ontsnappen al even ondefinieerbare specerij-achtige noten (een mix van komijn en nootmuskaat lijkt het wel). Veel tijd om je hierin te verdiepen krijg je niet omdat de patchoeli zich aandient. Die doet in light-vorm wat het kruid moet doen: donker, bosachtig, vochtig blad – dat werk. Alleen echt smeulen wil het niet. Dit gemis wordt gecompenseerd met een groen akkoord – bitter, scherp. Tuxedo krijgt zowaar eigenzinnigheid: kardemom (tekening) en peper in ‘soort van’ overdrive.

Dan komt er donkerte, een ‘soort van’ sensualiteit, een ‘soort van’ warmte waarvoor, naar ik vermoed, een ‘soort van’ ambergris en ‘soort van amber’ voor verantwoordelijk is. Het effect wordt omschreven als gerookte patchoeli, maar dan kan ik me niets bij voorstellen. Of beter gezegd, is vreemd aangezien alle pure patchoeli altijd ‘een soort van’ gerookt, want gedroogd is en die mooie, donkere, tabak-kamferachtig sensatie bewerkstelligt. Dus: geen smoking, maar nonsmoking patchoeli.

Ik schrijf dus constant een ‘soort van’. Komt omdat ik mijn vinger niet echt op de compositie kan leggen. Heb nu het afgelopen jaar – de vernedering! – de Bijenkorf drie keer bezocht (was in de buurt, had wat tijd over) om Tuxedo zelf ‘onzuinig’ op te doen – nog niet zo makkelijk met een ‘beauty assistent’ in de buurt. Het lijkt wel of de geur niet goed uit de verf is gekomen. En wat ook jammer is, het totaal ademt een ‘soort van’ synthetische kilte terwijl patchoeli het tegenovergestelde moet geven. Om de vergelijking met een Yves Saint Laurent-smoking door te trekken: alsof die niet is gevoerd met zijde, maar met viscose.

TUXEDO 2 YSL

JARDIN SECRET – QUELQUES FLEURS – HOUBIGANT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 13, 2017
Geplaatst in: GEURENALFABET J, GEURENALFABET Q, NICHE, VINTAGE. Een reactie plaatsen

POEDERREGEN, BLOEMENREGEN

Jaar van lancering: 2017

Laatst aangepast: 13/05/17

Neus: Luca Maffei

HOUBIGANT JARDIN SECRET‘Altijd’ moeilijk met een naam. Laat je je erdoor leiden, afleiden of verleiden? Brengt een naam treffend de boodschap van de geur over? Difficult. Difficult. Toen ik van Jardin Secret hoorde, begon ik te lijden, dacht geen aandacht aan besteden, gewoon vermijden. Want kan het truttiger en jeetjeminahalelujahupsakee dit is wel een van de meest gebezigde clichés in lalalaparfumland.

Een geur vergelijken met een tuin en, dûh, nog geheim ook. Moet ik anno nu toch heel erg anno jaren tachtig denken: droomvrouw leent haar prachtige koppie uit aan een parfum. Herinner je je deze nog: Le Jardin uit 1982 van Max Factor gepromoot door Jane – ‘Medicine Woman’ – Seymour? Ik ook niet echt, maar ze kwam spontaan boven borrelen toen me Jardin Secret van Houbigant werd voorgesteld.

Dat was het slechte nieuws. Nu het goede: Jardin Secret is niet verkeerd, pas mal zoals de Fransen het zeggen. En ik ben niet helemaal eerlijk, want de volledige naam luidt Quelques Fleurs Jardin Secret. Maar dan nog. Hiermee wordt natuurlijk gerefereerd aan een van dé parfumklassiekers die door het ‘grote publiek’ bijna is vergeten: Quelques Fleurs (1912). Maar had het dan Quelques Fleurs d’un Jardin Secret genoemd. Geeft het net meer een vleugje poëzie, maakt het minder zakelijk, minder ‘rubricerend’. En volgens mij boor je een nieuw publiek beter aan door níet te refereren aan een klassieker. Ik zou meer de nadruk leggen op het huis zelf wat storytelling betreft. Dus: heritage, vintage, expertise en meer van dat.

Dat hebben ze natuurlijk bij Houbigant ook in de gaten, want ik lees op internet dat de geheime tuingeur gemaakt is voor jonge vrouwen. Draagt chère mama – bijvoorbeeld Jane Seymour – Quelques Fleurs, dochterlief dan Quelques Fleurs Jardin Secret. In de lijn van draagt moeders Chanel N°5, fille adorée N°5 L’Eau. De bedoeling van de geur: het reflecteert de moderne, dynamische urban lifestyle van de 21ste eeuw.

Ach ja, zal wel, gôh, is het echt? Ik zeg: nee. Aan de geur kleeft niets urban – is een vermoeid meedoen van een oud huis om maar zo hip en happening mogelijk te zijn. Is helemaal niet nodig Houbigant! De geur is eerder sentimenteel, een verdwijnen in groen lover in een níet geheime tuin (eerder een park) die je je als gesjeeste stedeling zonder achtertuintje of -platje bezoekt om op adem te komen.

WAT JARDIN SECRET IK EIGENLIJK?

NARCISIs het nu een poederregen of een bloemenregen? Wat in ieder geval opvalt: als de bloemen in de wind zijn verdwenen, resteert een guirlande van diverse soorten musk die samen een warm gevoel oproepen. Want de witte musk is slim ingepakt met een ‘warme’ variant plus sandelhout en ambrette – versterken samen het poederige karakter van de iris in het hart. Kan er niets aan doen: Lorenzo Villoresi’s Teint de Neige (2000) hobbelt door mijn gedachten. De geur schuurt heel, heel licht tegen gourmand aan, maar meer qua gevoel dan ‘daadwerkelijk’.

Jardin Secret zweeft tussen voorjaar en zomer. De regen die valt is niet te fris, maar ook niet te warm. Maar voor je deze fijne poederbloemenregen waarneemt, komt er in de opening een eerst prachtige, subtiele frisgroene opening voorbij: bergamot, mandarijn en oranjebloesem extra groen gemaakt door galbanum. Het geheim van het frisse effect van de bij elkaar geplukte magnolia roos, oranjebloesem, jasmijn, iris en ylang-ylang: narcis. Die trekt de ongeremde frisheid van de galbanum als het ware door.

Het hart is trouwens een goed voorbeeld hoe verschillende parfumbloemen kunnen resoneren als je ze laat samenwerken: er ontstaat een ondefinieerbare harmonie die staat voor klassiek-elegant genot. Je weet dat je bloemen ruikt, maar ‘iedereen’ vult de namen voor zichzelf in. Ik ruik voornamelijk: roos, jasmijn, magnolia, narcis, ylang-ylang.

Mooi gedaan. Elegante eenvoud die eigenlijk aardig dicht in de buurt qua stemming komt – schiet me in een keer te binnen – van N°5 L’Eau als je de aldehyden en het cederhout even weglaat en de narcis en een beetje poeder van Jardin Secret wegblaast.

Alleen getuigt het van meer originaliteit wanneer je als girl/jonge vrouw Jardin Secret draagt. En dat is nog niet zo makkelijk: want het blijkt dat veel vriendinnen vaak dezelfde geuren dragen zoals ze ook vaak dezelfde kleren dragen. Kopie-kudde-stam-gedrag. Logisch. Zei mijn nichtje van 21 onlangs. Dus als je Jardin Secret draagt ben je eigenlijk heel stoer en dat met zo’n ‘romantische’ geur.

PS: zit net even naar de staat van dienst van Luca Maffei te kijken. Op volle toeren! Is ook verantwoordelijk voor de nichelijn van – herinnert u zich deze nog? – Jacques Fath. Die krijgt wat presentatie betreft douze points in de categorie ‘Wel-heel-goed-gekeken-naar-de-concurrentie-met-name-Christian-Dior’-categorie.

LE JARDIN 1

LE JARDIN

MCQUEEN PERFUME

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 9, 2017
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

ENGELS KROONJUWEEL

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 17/03/17

Neus: onbekend

A MCQUEEN PERFUMEIk werd vanochtend wakker en dacht: gelukkig ik leef nog! Vervolgens als Geurengoeroe: ik heb me niet aan mijn nieuwe belofte gehouden – beschrijf alleen nog parfums die opvallen en zich echt onderscheiden. Ik dacht dat ik hierdoor voornamelijk niche zou recenseren. Maar ziet: heb het de laatste tijd weer verdomde vaak over ketenparfumeriegeuren.

Hoe komt dat? Ik ken de – al vaker ter sprake gebrachte – reden: Geurengoeroe is een beetje niche-moe. Deze sector doet wat ‘me too’-creaties (geuren die qua inspiratie, stemming en boodschap succesformules kopiëren) betreft niet onder voor populaire geuren te koop bij Ici Paris XL, Douglas en Mooi. Sterker, de getoonde creativiteit is vaak monotoner en daardoor saaier. Of slaat door naar de andere kant: te vergezocht, te moeilijk, te arty-farty.

Zoals alleskunner en pr-gestylde woesteling Filippo Sorcinelli. Die heeft zich, als ik het goed heb begrepen, laten inspireren door het grote orgel van de Notre Dame in Parijs. Op zijn site wordt gesproken van ‘parfums d’excellence, featured by rigorous researches that have their origins in Filippo’s history, travels, art’. Het resultaat? Wat denk je? Kerk + parfum = ja, je raadt het al, wierook. Ik begin bijna te gapen – zoals ik als klein kind deed tijdens mijn verplichte kerkbezoeken verordonneerd door pa en ma, en ik vol verwachting zat te wachten op de aller-allerlaatste door de organist ingedrukte pedalen en aangestuurde pijpen… vrij, naar buiten! En ondertussen kringelen Etro’s Messe de Minuit en Armani Privé’s Bois d’Encens door mijn gedachten.

Een goed voorbeeld van dat een masstige-merk overtuigender werk verricht vergeleken met zijn niche-confrères: McQueen van Alexander McQueen. Wat mooi en bewonderingswaardig: zijn overlijden (in 2010) heeft niet tot vervlakking, tot een knieval voor de commercie geleid: zijn ruwe filosofie en harde kijk op het leven verbeeldt met zijn krachtige en eigen poëtische handtekening wordt voortgezet. Sterker, wordt in het geval van McQueen nóg meer benadrukt. Met andere woorden: vakmanschap, overdaad, sensualiteit en raffinement.

A MCQUEEN PERFUME 2Met dank aan de huidig artistic director Sarah Burton (McQueens voormalig assistent; ja die van de trouwjurk van expected Brittish queen to be) die er volgens mij scherp heeft op toegezien dat McQueens erfenis geen geweld is aangedaan. Overtuigend gepresenteerd in de ‘gloomy’ mood-foto en de flacon – de grote aandachtstrekker. Niche, rijk, vintage, ‘historiserend’, mooi gedetailleerd. Soort van tijdloos, in ieder geval geen modern-doenerij. Logisch, want Alexander McQueen dweepte met gotiek (als stylingelement) en met romantiek (als kunstvorm). Komt elegant samen in deze goud gepatineerde gevederde/bebladerde duistere flacon gebaseerd op parfumflacons uit de archieven van het V&A Museum in Londen.

WAT MCQUEEN IK NU EIGENLIJK?
In de wereld van parfum toon je met een tuberooscreatie aan dat je over smaak, verfijning en durf beschikt en de gebruikster (en steeds meer gebruikers) een aan erotisch grenzend genot wil schenken. Nu moet gezegd: Alexander McQueen is niet de eerste die de seksuele symboliek en werking van deze ‘roos’ omarmt.

TUBEROSEVan de klassieke norm – Fracas van Robert Piquet – tot talloze variaties geleverd door alle ‘rangen en standen’. We noemen: de enige geur van Madonna (Truth or Dare), het haute couture-parfum van Jean Paul Gaultier (Fragile), het über-gevaarlijke Tubéreuse Criminelle van Serge Lutens, het consumentvriendelijke White Tuberose van Reminiscence. Dat Guerlain de ‘G-spot’-bloem heeft uitverkoren voor de meest recente uitbreiding van de Art et la Matière-reeks (Joyeuse Tubéreuse) benadrukt hoe uitzonderlijk deze bloem wordt beschouwd.

De manier waarop McQueen de tuberoos presenteert, doet helemaal recht aan haar werking en uitstraling. Want wilde, ruwe schoonheid openbaart zich volgens McQueen in haar zuiverste vorm tijdens de nacht. Ook de McQueen-vrouw voelt zich tot de donkere uren aangetrokken en houdt van bloemen die pas hun geurspoor verspreiden als de dag achter de horizon is verdwenen…

McQueen komt direct binnen. Geen afleiding door frisse noten. In plaats daarvan een donkere, poederige specerijmelange van kruidnagel, roze en witte peper die de sambacjasmijn (zoet en complex), ylang-ylang (exotisch, sensueel, koppig) en tuberoos (erotiek) in een beschaduwd bos plaatsen waar het daglicht geen kans heeft. Deze drie witte bloemen spelen samen een mooi spel omdat je ze zowel samen als ‘stuk voor stuk’ kunt ruiken voor ze fuseren in een ‘boterzachte’ lokroep eigen aan tuberoos. Benzoïne geeft deze zachtheid een licht amberachtig accent (zonder zonschijn-effect), terwijl ondertussen het krachtige hout zachtjes begint te werken. De patchoeli en vetiver eerst smeulend – zo tegen de bloemen aanduwend, later ‘uitdrogend’ zonder dat het smeuïge totaaleffect verloren gaat.

Jammer toch dat de tuberoos het tegenwoordig zo moeilijk heeft. Misschien is het puur een kwestie van de juiste designer vinden die bij het publiek voor de juiste klik kan zorgen… misschien wel Alexander McQueen. En het is zo lekker een hals besprenkeld met pure tuberoosdruppels –  doet mij erin verdwijnen. Zo zwevend tussen geil en verborgen, tussen ‘fantasie op hol’ tot daadwerkelijke genoegdoening…

MCQUEEN LOGO

A*MEN KRYPTOMINT THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 6, 2017
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET K, Uncategorized. Een reactie plaatsen

WE CAN BE HEROES

MUNTOFFENSIEF VOOR EEN KNIPOOG-HELD

Laatst aangepast: 06/05/17

Neus: Jacques Huclier

THIERRY MUGLER A*MEN KRYPTOMINT BOTTLEAls je sinds ongeveer een jaar in Amsterdam al je verzamelde plastic stort in een speciaal daarvoor gemaakte bak, dan bereik je de status van een oranjegekleurde plastic hero. Zo weinig hoef je tegenwoordig te doen om deze ‘felbegeerde’ status te bereiken. Applaus!

We schijnen behoefte aan helden te hebben, steeds meer waardoor het begrip nogal is geïmplodeerd. Overal kom je ze tegen, in alle maten, in alle soorten. Van ‘in aanmerking komend’ tot ‘dachtutniet’. Nog even en iedereen heeft een heldenstatus en wordt de enige achtergebleven loser die toevallig even niet oplette eigenlijk begerenswaardig en dus een nieuwe held, op een schild gehesen, een verlosser. Begint het ‘everyone-a-hero’-vicieuze cirkeltraject aan een volgende spannende ronde.

In de parfumwereld kom je de laatste jaren ook weinig helden ‘alive’ tegen – de mythische variaties in naam van Versace en Rabanne daargelaten. De ideale man in de parfumerie is nu een charmeur (Givenchy, Hugo Boss), zit vaak in filmbusiness (Dior, Chanel) en/of is zó mega-hunk en galant-hulpvaardig voor de vrouw dat het bijna voorspelbaar saai wordt.

Gelukkig zweeft er nog een held rond met een lekkere vette knipoog, die van Thierry Mugler. A*Men (1996) is geïnspireerd op helden uit Amerikaanse strips: über in al zijn doen en laten en met het vermogen zich aan alle (klimaat)omstandigheden aan te passen: van uiterst zwoel tot prikkelend koud. Hij kan om zichzelf lachen, want hij weet dat hij uiteindelijk slechts de boodschapper van de geur is.

In zijn allernieuwste rol van A*Men Kryptomint ontwaakt hij uit een lange winterslaap en ‘bij het ontwaken aanschouwt hij een horizon vol beloftes, een oneindige hoeveelheid mogelijkheden. Op zijn succesvolle parcours biedt iedere dag de belofte van een nieuwe overwinning – het lot van een eigentijdse held’. Wat dat parcours inhoudt, kun je zelf invullen, misschien gewoon een kwestie van even naar de plastic container lopen…

WAT A*MEN KRYPTOMINT IK EIGENLIJK?

Alle meligheid daargelaten: wanneer Thierry Mugler beslist een ingrediënt over te doseren dan weet je bijna zeker dat ‘de rest’ over een tijdje zal volgen. Nu is het wel zo: munt is altijd al een graag geziene gast in – vooral – mannengeuren. Het maakt ze intens groen, fris en ijl. Doet denken aan menthol, tandpasta. Is in Kryptomint ook het geval en – ‘Mugler oblige’ – über the top.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE MUNTAlleen anders dan je zou verwachten. Want Krypto betekent ‘verborgen’ en ‘geheim’ en staat in de nieuwe variatie voor dat de munt bevroren is én al zijn sensaties gedoseerd de vrije loop laat vanaf de opening.

Het effect: eerst ijzig groen met een licht ijlachtig effect dat een beetje doet denken aan de scherpte van hibiscus. In het hart wordt deze groene toon voortgezet, wordt alleen iets zachter. Komt op conto van geranium: ook groen alleen met een bloemachtige zweem met nuances van roos. Hoewel je in de opening de klassieke A*Men-gourmandstructuur al lichtjes waarneemt, komt die – logischerwijze – in de basis pas volledig tot ontplooiing met patchoeli en tonkaboon. Zonder dat het groene gevoel echt verloren gaat.

Het kan fantasie zijn of mijn verlangen naar warme, voorjaarstemperaturen (2017 gaat voor mij de boeken in als een van de meest teleurstellende lentes), maar zit Krypto A*Men langere tijd op de huid dan lijkt het net of je een gesmolten ijsje ruikt met restjes van munt, vanille en witte musk.

THIERRY MUGLER A*MEN KRYPTOMINT LOGO

PINK FRESH COUTURE MOSCHINO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 1, 2017
Geplaatst in: GEURENALFABET P. Een reactie plaatsen

DE ROZEROODFRUITGEUR BELEEFT ZIJN HOOGTEPUNT MET… INDERDAAD

SPRAY & PLAY!

Jaar van lancering: 2017

Laatst aangepast: 01/05/17

Neus: onbekend

PINK FRESH COUTURE1Ik was enigszins verbaasd toen ik het parfumpostpakketje kreeg overhandigd door de postbode. Want: gewicht behoorlijk zwaar voor één geur. Wat was het: een bijna real life size afwasmiddel. Dat kan maar door één luxe modelabel verzonden worden: Moschino. Fresh Couture wordt Pink Fresh Couture. Ik ben enthousiast – de reden: lees mijn beschrijving van Fresh Couture. Door dit enthousiasme zet ik mijn bezwaar van nu even opzij: eerste variatie op een thema, hoeveel volgen nog?

Waar ik meer benieuwd naar ben: hoe wordt een uitgesproken ‘anti-parfum’-concept als dit nu eigenlijk ontvangen op de winkelvloer? Ik ben Fresh Couture nog in geen enkele toptien tegengekomen. De reden van mijn nieuwsgierigheid: het staat zover af van hoe parfum over het algemeen wordt gepresenteerd. Geen romantische boodschap, geen parfum als verondersteld geil lokmiddel, geen oproepen van het voorjaar of geurige uitzichten op vakantiebestemmingen, geen typisch cadeautje.

Daarnaast: je moet gevoel voor humor hebben om Fresh Couture en Pink Fresh Couture te kopen en cadeau te doen – voor een slonzige vriendin, als huwelijkscadeau-geintje. En niet op geld kijken. Dat doen nog steeds heel veel mensen als het om geuren gaat. Ook in Nederland – er wordt hier me toch wat afgesampeld en gedecanteerd. Voor de jonge vrouwen en girls die het wel ‘aandurven’ om deze vrolijke mallotigheid te kopen: de geur zelf schrikt niet af, volgt braaf de trend van frisse bloemen ondergedompeld in rood fruit, ‘uitgediept’ met musk. Sterker, met Pink Fresh Couture lijkt de roze, gourmandvrije fruitgeur zijn hoogtepunt te hebben bereikt: zoeter, zoetsappiger en zoetfruitiger kan het bijna niet!

LELIETJE-VAN-DALENWAT PINK FRESH COUTURE IK EIGENLIJK?

Je kunt je afvragen in hoeverre hier sprake is van een ‘echte’ geur. Ik bedoel: het gaat wel heel erg richting vruchtenlimonade die in de lucht blijft hangen. De geur is er direct: slecht een paar kneepjes nodig voor het totaaleffect. De roze grapefruit knalt je tegemoet. En krijgt een extra fris, levendig en mooi accent door de zoet-fruitige noten van zwarte bes (die in dit geval ‘doorgaat’ voor rood fruit). Hierachter verschuilt zich het lelietje-van-dalen.

In haar oorspronkelijke staat onschuldig, groen en eveneens fris maar in Pink Fresh Couture door het rode fruit zoet gemaakt, want de knapperige en bitterzoete granaatappel (wist je dat Campari daarvan ook wordt gemaakt) neemt het over van de zwarte bes. Ofwel, een frisse roodfruitregen over bloemen. Door dit zoete gedruppel is het moeilijk, zo niet bijna onmogelijk de wilde roos en (roze) hyacint te detecteren.

Moschino vindt dat Pink Fresh Couture uitermate geschikt is voor ‘op’ kantoor en/of tijdens een date. Dus ontbreekt een vleugje sensualiteit niet. Opvallend: minder witte musk dan (vul maar in) gehoopt/gevreesd. Wordt in toom gehouden door cederhout en ambrox. Eindresultaat: onbekommerd, jeugdig geurgenot. Ofwel, parfum is parfun.

PINK FRESH COUTURE2

CK ONE SUMMER CALVIN KLEIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 25, 2017
Geplaatst in: GEURENALFABET C. Een reactie plaatsen

CITRUS, PEPER, ROOM

Jaar van lancering: 2017

Laatst aangepast: 25/04/17

Neus: onbekend

CK ONE SUMMER 2017 1Jaarlijks verplicht nummer voor Geurengoeroe: de beschrijving van Calvin Kleins ck one summer – een van de eerste geuren by the way in undercast geschreven om het relaxte gevoel, vrij van klassiek-chique parfumregels te onderstrepen. Codewoorden dit keer: helder, energiek, fris. Sfeertekening: ‘Vangt de opwindende energie en vrijgevochten geest van een woestijnritueel’.

Geurengoeroe weet bij god niet wat hij zich bij een dergelijk ritueel moet voorstellen en of een ritueel een expressie van een vrijgevochten geest is. Snapt u’m? Geurengoeroe ook niet echt. Het beoogde effect in ieder geval: dat je de woestijnhitte voelt terwijl je ‘partyt’ tot zonsopgang. En die hitte kan in de woestijn adembenemend zijn – letterlijk en figuurlijk.

KOMKOMMERWAT CK ONE SUMMER 2017 IK EIGENLIJK?

Geurengoeroe valt volgens hem nu in herhaling door wéér te melden dat ck one summer een treffend voorbeeld is van hoe goed neuzen er in slagen om met – voornamelijk – synthetische ingrediënten inventieve en originele combinaties te maken. Nog een herhaling: synthetisch is per definitie niet verkeerd. Vervang het met natuur-indentiek en het staat direct consument- en milieuvriendelijker. Wat het in feite ook is. Zeker wat laatste betreft: met synthetische ingrediënten laat je vaak minder footprinten op de aarde achter dan bij natuurlijke.

Ook hier weer leuk: de opgegeven ingrediënten ruik goed je in volgorde van opkomst. Dus in het begin een knisperende citruskick – limoen, citroen – die waterig koel wordt gemaakt door komkommer. Dan het hart: een vurig trio van pepers. Welke precies is onduidelijk. Ik ruik in ieder geval witte peper.

Wees niet bang voor niezen en een te pittige scherpte, want de pepers maken een stoffige indruk – denk iris. Wellicht komt hier de woestijninspiratie vandaan. En de hete kantjes worden geschaafd door een bescheiden saffraannoot die het stoffig-poederige effect alleen maar versterkt. Dat klinkt misschien niet lekker, maar is het wel omdat de frisheid van de opening door blijft waaien. Guaiac-hout ruik je op de achtergrond. Alleen moet je hiervoor verdomde goed door de (slag)romige musk heen ruiken om het ‘heilige hout’ waar te nemen. Het resultaat: zonnige warmte, zand, hand in hand samen genieten met innige band op een verlaten strand in een verweg-land…

CK ONE SUMMER 2017 2

LA FEMME, L’HOMME PRADA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 24, 2017
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

GEUR ALS VOERING

CHERCHE LA FEMME, CHERCHE L’HOMME

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 24/04/17

Neus: Daniela Andrier

FEMME PRADAIn sommige opzichten begin ik op een heremiet te lijken, in ieder geval lifestylewise: kijk geen glossy meer in. Behalve halfjaarlijks bij de tandarts en begin dan na een paar pagina’s bladeren te gapen – inwisselbare mensen met inwisselbare diepgravende interviews – was deze uitgave nu uit 2017, 2012 of 2005?

Inwisselbare fashion en accessoires gepromoot door inwisselbare beauties. Luxe gepresenteerd als een grote blur omdat het grote geld in deze sector niet wordt verdiend met onderscheidende producten maar millions, millions of look-a-likes.

Op één gebied vindt er geen verblurring plaats: scheepjes komen, scheepjes vergaan maar de verschillen tussen vrouw en man blijven bestaan; lijken alleen maar groter te worden. Transgenders en boys who look like girls en girls who look like boys worden alleen als speeltje gebruikt door de modeindustrie voor de hippe, avant garde en incrowd ‘feel’.

Ook in geurenland is de scheiding nog steeds strikt. Androgyn is de uitzondering die de regel bepaalt. Of het wordt er marketingwise te dik opgelegd (Calvin Klein ck2 uit 2016) of is bijna vanzelfsprekend: niche. La Femme et L’Homme van Prada bungelt tussen beide (kreeg proefjes aangeboden door Parfumerie Marjo bij aankoop van een geur, anders had ik niet geweten dat ze er waren): hoewel als duidelijk voor de vrouw en voor de man gepresenteerd zijn de geuren qua compositie ambigu en zelfs een beetje vaag. Laatste in zin van beschaafd, ‘on-spannend’.

Moet ik er een ‘mode-aspect’ bijhalen, dan zijn La Femme et L’Homme de voering van een jasje/colbert. Je voelt het zelf wel, maar de ander ‘ziet’ het niet. Maar is het Prada? Miuccia came a long way: van een überfilosofische benadering van parfum via de Infusion-reeks (de Luna Rosa-reeks en nichelijnen niet meegerekend) terug naar af, terug naar braafheid, terug naar onuitgesproken – ‘het nieuwe saai’. LHOME PRADANiet dat ze het verantwoord weet in te pakken: ‘The new fragrant pair of equals represents man and woman that are reunited in an identical vision. She could be him, he could be her. She is an absolute woman, he is an absolute man. There is not an obvious definition of relationship between them. They could be lovers, friends, or even strangers. Both have multiple identities’.

Yes of course. Nu het opvallende en wellicht onbedoeld: he could wear La Femme, she could wear L’Homme want de geuren zijn vederlicht, verkennen de wereld van geur zonder gelaagdheid, blijven spelen aan de oppervlakte. Dus: de makkelijkst draagbare Prada’s tot nu toe. Ik moet denken aan geuren gekoppeld aan de H&M-lijn mocht Prada daarmee in zee gaan.

WAT LA FEMME IK EIGENLIJK?

Lees ik op www.prada.com: ‘A classic Prada scent that is shunning from clichés and trends to redefine floral perfumes and femininity’. How not true! Het is een zachte, zoete en vertrouwd ruikende bloemengeur met licht exotische toets eindigend in een poederige muskbasis gewikkeld in iris.

Lading lady: frangipani… altijd goed voor een niet-Europees gevoel want associaties met eilanden in de Stille Oceaan. Leuk om haar te koppelen aan haar geile zus, lady tuberoos en geile schoonzus ylang-ylang: kan vuurwerk opleveren. Maar niet in La Femme – het lijkt of de bloemen in slapende toestand zijn geplukt: de erotiek en lust spat er niet bepaald van af. Komt door de iris, komt door de niet opgevoerde musk die er volgens mij wel degelijk inzit – die hullen de bloemen in een poederige cocon, temmen ze.

Wat kruiden betreft: ook hier bescheidenheid troef. Bijenwas en vetiver zitten er ook nog in. Laatste ruik ik niet, de eerste is een interpretatie van vanille. Kortom: beschaafde chic met bloemen, maar voor een Prada iets te beschaafd – ik mis een rafelrandje.

Prada-LHomme-La-FemmeWAT L’HOMME Ik EIGENLIJK?

Hetzelfde. L’Homme is eigenlijk best wel vrouwelijk opgeroepen met best wel mannelijke ingrediënten (als je in dit onderscheid gelooft). Het begin: een frisse wind, maar heel beschaafd als een zuchtje: neroli.

Groen, fris, bloemig maar zonder de kenmerkende, knisperende cologne-knack waarachter zich een warme noot verschuilt in de vorm van amber die eerst fris-bloemig aandoet door geranium maar vervolgens poederig wordt door iris. Alles uiterst beschaafd en bescheiden gepresenteerd. Ook de patchoeli gaat hierin mee. Die is geklaard, ontdaan van zijn aardse en kamferachtige noten. Je ruikt hout, niet donker, maar blank.

Wel een leuk bijeffect: op het einde lijken La Femme et L’Homme één te worden, laten zich makkelijk layeren. En dan, en dan… ‘take the wearer on a voyage through place, memory and time, somehow there appears a sensual meeting point for these distinct female and male fragrances to consummate an aesthetic relationship through experimentation and tradition’. Echt waar!

Trouwens, deze geuren passen wel in de nieuwe stijl van Daniela Andrier: ze maakt de laatste jaren meer aquarellen – denk ook aan Le Gemme van Bulgari – dan schilderijen. Eerder verkennend en schetsmatig dan duidelijk omlijnde contouren.

Ik associeer Prada in combinatie met geur met puurheid, al het kenmerkende van een bepaald ingrediënt eruit halen en als-ut-effe-kan overdrijven. Dus ga ik voor de ware Pradaparfum-beleving op zoek naar Infusion d’Oeillet (2015) en Infusion Mimosa (2016). Hij ontvangt ze ook graag als cadeau!

m14420633_173367-290X290