ME TOO (A) PARISIENNE
MAINSTREAMGEURPRODUCENTEN NEMEN DE KLANT NIET SERIEUS
Jaar van lancering: 2015 en maakt nu een doorstart zo lijkt het
Laatst aangepast: 04/11/19
Nu ben ik toch heel benieuwd hoe een geur als deze door inkopers van parfumerieën wordt gezien? En wat me het meest verbaast: hoe kun je Mademoiselle als managing operator (of hoe je functie dan ook omschreven mag worden) van Azzaro Parfums in hemelsnaam goedkeuren? Ik zou zeggen: je huiswerk overdoen. Want van welke kant je het ook bekijkt: het is geleend van de concurrent. Maar dat heet dan waarschijnlijk slim.
De naam: we noemen Chanel, we noemen Nina Ricci, we noemen Guerlain (hun Mademoiselle is de oorspronkelijke La Petite Robe Noire Modèle N° 2 uit 2009), we noemen Rochas. De beoogde gebruikster – we noemen Guerlain. De boodschap: we noemen Guerlain, Chloé en zoveel Parijse luxemerken. De flacon. Waar doet die strik me ook alweer aan denken? We beginnen bij Yves Saint Laurent en eindigen via Lancôme en Chloé bij Viktor en Rolf en jullie zelf mogen de ontbrekende parfumhuizen zelf invullen. Oh ja, waar het om gaat: de geur. Komt later, of niet.
Maar eerst dit: Mademoiselle is een perfect voorbeeld van dat je als consument niet serieus genomen wordt. Ik heb er de laatste tijd veel over zitten, liggen en ‘hangen’ nadenken. Maar het is toch treurig dat je in de ketenparfumerie zoveel flauwe, inspiratieloze variaties op hetzelfde slaapverwekkende thema voor je neus krijgt voorgeschoteld. En dat de consument voor wie niche nog een paar avenues te ver is, en die niet echt verder kijkt dan de bestverkopende actuele geuren zoveel saais, doorsnee, parfumprut enz. enz. als keuze krijgt/heeft. Ik ken geen bedrijfstak waar zoveel copy & paste wordt toegepast en in zulke grote mate.
Met als treurig hoogtepunt: de promotieclip – valt er nu echt niet uit een vaatje te tappen? Oh-la-la zus, oh-la-la zo. Paris je t’aime. Me too hier, me too daar, waar je maar kijkt. Voor dat deze hashtag wereldberoemd werd, was dit begrip in de parfumerie al bekend als een geur van de concurrent in een ander jasje presenteren – ‘This is our Blue de Chanel’, ‘This is our Mademoiselle’.
Opvallend: zelden is zo’n ‘mij ook’-geur succesvoller dan de ‘inspiratiebron’. Ach ja, omzet zullen ze wel draaien, tot ieders tevredenheid, en als zich weer een nieuw trendje voorbij rijdt, springen we gewoon op die kar.
Ook wel weer leuk: in Frankrijk wordt het boegbeeld van Mademoiselle – de Parisienne – niet altijd positief beoordeeld, staat voor velen zelfs symbool voor de grootstedelijke arrogante, modebewuste hedoniste, ondanks haar ‘discrete en casual elegantie’, ondanks ‘haar ontwapenende spontaniteit’ volgens Azzaro.
En wat is Azzaro’s Mademoiselle toch actueel: ze is een ‘vlogeuse’ waarin ze haar fotospeurtocht door Parijs deelt met andere mademoisellekkes, houdt daarnaast een dagboek bij over fashion en heet Jeanne, Kenza of Adenorah’. Druk, druk, druk. Fijn schat, veel plezier, en koop als je weer aan het flaneren bent op zoek naar inspiratie voor mooie Parijse plaatjes, een geur die meer bij je ‘statuur’ past. Met Mademoiselle doe je jezelf toch echt te kort Jeanne, Kenza of Adenorah. Wat dacht je van Guerlains Mademoiselle?
By the way: onlangs werd bekend dat L’Oréal de geuren van de Clarinsgroep overneemt. Vreemd beslissing eigenlijk. The biggest catch: de inmiddels over zijn parfumhoogtepunt heen zijnde Thierry Mugler, de kleinere vis: Azzaro. En of deze ook zijn meegegaan: Porsche Design, Swarovski, Zadig & Voltaire, David Yurman?
Kan me niet indenken dat de geurgigant Azzaro een grote pijler laat worden, want L’Oréal heeft merken genoeg in zijn portefeuille die hetzelfde meisje, dezelfde vrouw, dezelfde jongen, dezelfde man van Azzaro in het vizier hebben.
Als je als Geurengoeroe al millennia in het vak zit, kom je er op een gegeven moment na eeuwen achter dat – met zoals bijna alles in het leven – bepaalde trends, modes, verschijnselen en vooral wishfull thinkings weer terugkomen met de regelmaat van het nieuwe jaar. In de parfumwereld vooral het laatste. Neem de man: daar worden allerlei stickers op gedrukt, wordt in diverse mallen geperst hopende dat hij in het echte leven zich er naar gaat gedragen: 
Om aan te tonen, dat Dolce & Gabbana maatschappelijke ontwikkelingen goed aanvoelen, hebben ze als ‘woordvoerder’ een echte, echte man ingehuurd, de Italiaanse influencer Mariano di Vaio: ‘Husband, father, businessman and king of his everyday life’. Voor je het weet wordt Di Viao aanstuurder van een nieuwe politieke beweging, want het kan in Italië snel gaan wat dat betreft – men neme Mateo Salvini, Mateo ‘Selfini’. En om het geheel muzikaal te omlijsten, hebben Dolce & Gabanna zelfs Ennio Morricone weten te strikken voor een gelegenheidscompositie.
Na het platgeslagen parfumgepruttel van de laatste twee posts, tijd voor een geur die hopelijk iets meer met me zal doen. Dus grijp ik in mijn geurproefjesgrabbelton (categorie niche) en vis er Narcotic Flowers uit. Toeval, of wil een hogere macht (Moeder Natuur zelve?) me erop wijzen dat er ook nog bloemengeuren worden gemaakt die écht werken. En noem een geur Narcotic Flowers die, na ruiken, zijn naam niet waar lijkt te maken, than you are in real trouble.
Ook onderdeel van de filosofie: ‘Alle geuren worden in eigen huis samengesteld, in kleine hoeveelheden geproduceerd en in ons Grasse-atelier gebotteld. Alle geuren worden gemengd in een basis van 100 procent gecertificeerde organische Franse graanalcohol’.
Anno 2019 weer. Is het een tussendoortje, terwijl ondertussen wordt gewerkt aan een nieuw groots parfum? De laatste in deze is toch echt 
De een vindt het zaligmakend, de ander wordt per direct misselijk als die bij het passeren van een coffeeshop wordt getrakteerd op een wolk van wiet/cannabis/marihuana/hennep/ hasjiesj kringelend uit tevreden opgestoken stickies. Ik behoor tot de laatste categorie – krijg er direct scheurende koppijn van.
Mark Buxton vertelde mij ooit in 2014 tijdens de presentatie het boek Famous City Amsterdam (waarvan de opbrengst ging naar de non-profit stichting gelijknamige stichting voor kankeronderzoek) dat in de geur die hij speciaal voor deze gelegenheid had gemaakt – Amsterdam – ook cannabis zat, want daar associeert hij de hoofdstad direct mee (hij is niet de enige). Niet de echte cannabis, maar een combinatie van bergamot- en zwarte bes-moleculen (en nog een ingrediënt die me maar niet te binnen wil schieten). Met een effect dat voor mijn gevoel heel dicht in de buurt van de real stuff komt.
Leuke naam. Toch? Ik heb het persbericht niet gezien, maar kan me bijna niet indenken dat geur níet meedrijft op de feministische golf (denk #metoo) die sinds kort ook door de parfumerie waait. 
Nog even over de naam. In 1975 lanceerde Yves Saint Laurent Eau Libre, de eerste naoorlogse commerciële ‘fluid’-geur voor man en vrouw, en toen zeker bijzonder, voor alle rassen. Een flopperdeflop van de eerste orde. Jammer, en dat terwijl toen het hippy love & peace-gedachtegoed op zijn hoogtepunt was. De master himself merkte achteruit blikkend ooit op: ‘Als couturier moet je de tijd niet vooruit zijn, maar op tijd zijn’.
Het is triest maar waar: een bloemenparfum kan niet meer opnieuw uitgevonden worden. De reden: de mogelijkheden van de parfumeur zijn gewoon beperkt. De enige die dit nog zou kunnen bewerkstelligen is kunstmatige intelligentie volgens mij. Waar ik dus met smart op wacht.
Járen geleden toen het begrip niche geleidelijk aan in mijn hersenen begon door te sijpelen – wil zeggen: ik naam het voor notie aan; deed er niet echt veel mee – ontdekte ik 1920. Ik was toen ‘best wel’ onder de indruk, want ik rook meer dan ik gewend was. Wat dan?
Net zoals 1920 komt die zeer natuurlijk over, maar dan niet zozeer extremer maar eerder intenser, wat natuurlijk eigenlijk hetzelfde is. Alleen staat intenser in mijn beleving meer voor verfijning, terwijl extreme meer marketing driven is.
Op deze geur zou je bijna kunnen promoveren – want er gebeurt zoveel. Vooral ‘om’ Mémoire d’une Odeur heen en de ‘inclusieve’ ambities van Gucci die ook in deze geur geïncorporeerd zitten. En dan de presentatie. En laten we het sturende ingrediënt kamille niet vergeten. Geurengoeroe begint gewoon en ziet wel waar het eindigt.
Coty’s bezwaar kun je je wel enigszins voorstellen, met name de opening: kamille ruik je du moment je het opspuit. En dat is wennen voor de door mainstreamgeuren platgeslagen neus. Want je ondergaat een uitgesproken warme, aromatische ‘ruwe’ noot met groene en ‘stro-achtige’ nuances met een zoete hint die doet denken aan honing en stuifmeel – weeïg mag ook. Maar als de kamille is vervlogen, dan kom je terecht op bekend terrein. Morillas voegde een speciale variëteit van jasmijn toe: koraaljasmijn – ook bekend als ‘nachtjasmijn’ en ‘boom van verdriet’.
Ik schrijf dit verhaal op de dag die is aangekondigd als de laatste mooie van het jaar (15 september 2019). Aangezien het klimaat op alle vijf continenten en de zeven wereldzeeën de laatste tijd zich anders ‘gedraagt’ dan we gewend zijn, zeg ik: ‘Zeg nooit nooit.’
Misschien komt Musc Shamal meer tot leven als je de betekenis weet; zo wordt de hete, droge noordwestelijke wind genoemd die ‘s zomers over de Perzische Golf suist en vaak zandstormen veroorzaakt. Past dus perfect in het plaatje van duizend-en-een-nacht. Musc Shamal is helemaal van deze tijd. Wil zeggen: het accentueert de poederige noten van musk, maar voorkomnt dat die clean en schoongewassen overkomt.
Als contrast is er Orangerie Venise: een echte fantasienaam, want tijdens mijn bezoeken aan de dogestad heb ik er nooit een gezien. Kan natuurlijk komen doordat Giorgio Armani over betere contacten beschikt – ik vermoed dat bij de vele stadspaleizen orangerieën zijn gebouwd. Dit lees ik op 
GEURENGOEROE 