GEURENGOEROE

MANIFESTO YVES SAINT LAURENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 15, 2012

Geplaatst in: GEURENALFABET M. Getagd: yves saint laurent. Een reactie plaatsen

EEN NIEUW ‘MANYVESTO’ VOOR DE YVES SAINT LAURENT-VROUW

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 15/12/12

Neus: Anne Flipo, Loc Dong

Model: Jessica Chastain (en Sergio Múñiz)

Concept & realisatie: Nicolas Winding Refn

‘Geurengoeroe wat waren de eerste gedachten toen je hoorde dat dit nieuwe geur van Yves Saint Laurent was?’ Hij antwoordde: ‘Kan niet anders, aan de eerste in 1999 met veel bombarie gelanceerde geur van The House of Issabella Rosselini’. ‘En toen je de flacon zag?’ Hij antwoordde: ‘Let wel, op de een of andere manier aan Woman van Gianni Versace uit 2000’. ‘En de campagne?’ ‘Bestond er al een nagellaklijn met de naam Manifesto bij Yves Saint Laurent?’ ‘De geur zelf?’ ‘Ik ben verbaasd door het direct-effect; je zit er direct in, maar het verbaast me nog meer dat de parfumindustrie denkt dat de vrouw in de straat nog steeds verleid wil worden met gourmandgeuren.

‘Verder nog iets?’ ‘Hoe gaat het eigenlijk met Saharienne (2010) – dat vond ik qua naam en flacon zo duidelijk in lijn met de codes van het voormalige couturehuis’. ‘En je latere gedachten?’ ‘Hoe komt het toch dat veel geuren worden gelinkt aan moderne kunst? Zou het omdat veel parfumpresentaties in musea en galeries plaatsvinden? Dat de marketeers dan denken dat deze veronderstelde exclusieve wereld voor veel vrouwen (en mannen) een hoog aspiratieniveau heeft. Het summum van chic: entre nous met een glaasje genieten in bijzijn van de kunstenaar hoe hij op het idee gekomen is en wat de exacte symboliek is’.

Was de vrouw van Elle (2007) een galeriehoudster, de vrouw van Manifesto is zelf kunstenaar. Ze schildert en doet het niet met penseel, maar met het hele lichaam in het bijzonder met haar handen. Haar ‘stijl’: een beetje zwevend tussen Yves Klein en James Pollock. Vervolgens komen we in een andere chique wereld terecht – die van veilinghuizen. Ze moet wel heel erg populair zijn als kunstenaar.

Er wordt namelijk op een werk van haar geboden. Met name door een jongeman (Sergio Múñiz) die wel heel erg blijft hangen in zijn ‘rol’ van knap model met cliché killerlook. En dan verschijnt de kunstenaar zelf. Er is direct oogcontact tussen deze twee hoofdrolspelers. Múñiz moet naar adem happen. De rest ook. En wat doet ze: ze koopt zelf het werk. Múñiz is hiervan zo onder de indruk… ze ontmoeten elkaar nadien… terwijl de voice over de slogan zegt ‘Daring is an art’. Daring… was dat ook niet de naam van de tweede geur van Rossellini uit 2004…

Een terzijde: de geur staat symbool zoals Yves Saint Laurent de vrouw zag en waaraan hij zeker heeft meegedragen. Dus: onafhankelijk, vrouwelijkheid, onconventioneel, vrijgevochten, zonder beperkingen. Zowel in gedrag als gedachten. Dus: heel erg fijn, inmiddels heel erg cliché…

Een terzijde: de geur is nog bedacht voor Hedi Schlimane, de nieuwe creatief directeur van het huis, zijn intrede deed. Hij heeft ‘ons’ een breuk met het verleden opgelegd. Door hem is het niet meer ‘all about Yves’. De oprichter wordt losgekoppeld aan van het huis. We spreken nu van Maison Saint Laurent. Gaat dat ook voor de geuren gelden? Hoe lang houdt het stand? Tot Schlimane’s opvolger zie aandient? Tip voor L’Oréal (eigenaar) of Schlimane (als die zich gaat bemoeien met de geuren). Noem hem Maison Saint Laurent. En duik voor de inhoud de archieven in. Daar liggen nog twee parfumschatten: Eau Libre (1975) en Maison Couture (1994) dat in kleine oplage verscheen ter gelegenheid van zijn dertigste verjaardag als parfumeur.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Maar het gaat natuurlijk niet alleen om marketing. Manifesto zelf moet ook nog wat te zeggen hebben. In het interview met de twee neuzen, zeggen die dat ze alle facetten van de Yves Saint Laurent-vrouw in ingrediënten hebben vertaald. Vreemd alleen dat Anne Flipo het heeft over ‘the unusual choice of ingredients’. Want dat zijn de – in order of appearance – groene noten, bergamot, zwarte bes, lelietje-van-dalen, jasmijn, ceder- en sandelhout, vanille en tonkaboon dus bepaald niet.

En dat ruik je ook: het is au fond een ‘gevanilliseerde’ jasmijn waardoor Manifesto een duidelijke amberachtige gourmandfinish heeft. Het parfum is wel heel erg nu, goes with the flow in plaats van dat het manifesteert wat de ambassadrice in feite vertegenwoordigt: onconventionele chic. Opvallend inderdaad: het direct-effect door frisse opening van ruik je de zoete basis al. De groene noten en lelietjes-van-dalen geven de jasmijn eerst een frisgroene omlijsting en daarna zorgt de basis daarna ervoor dat de jasmijn zacht en zwoel wordt, maar niet die dierlijke noot (iets wat de neuzen wel beweren).

RUIK & VERGELIJK

Het probleem met Manifesto: ontegenzeggelijk aangenaam. Maar niet verrassend. Van dit soort soft flower gourmand zijn er de afgelopen jaren heel wat verschenen. Daarnaast mist het voor de dramatische impact en eigenzinnigheid al die andere Yves Saint Laurent-parfums die ook stuk voor stuk de bevrijde vrouw hoog in het vaandel hadden staan. De luchtige chypre-chic, de transparante ongedwongen bloemigheid, de wulpse weelde, de neoromantiek, de fruitige sprankeling, de ‘mannelijke’ rokerigheid en de koppige bloemigheid van respectievelijk:

Yves Saint Laurent – La Collection – Y (1964, 2011)

Yves Saint Laurent Rive Gauche (1971)

Yves Saint Laurent Opium (1977)

Yves Saint Laurent Paris (1983)

Yves Saint Laurent – La Collection – Yvresse (1983, 2011)

Yves Saint Laurent – La Collection – Nu (2001, 2011)

Yves Saint Laurent Cinéma (2004, 2011)

AZIYADE PARFUM D’EMPIRE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 13, 2012

Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Een reactie plaatsen

SOUKTOCHT

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 13/12/12

Neus: Marc-Antone Corticchiato

Voor ik verder ga: een topper zoals alle Parfum d’Empire-geuren. Dit las ik in een oud, bewaard persbericht: ‘Aziyadé siddert als de smaak van culturele rijkdom die hand in had gaat met luxe, extase, overvloed en overzadigbare erotiek. Fruit leidt naar de nacht waarin alles mogelijk is. De meest verfijnde kruiden werken lustopwekkend als een mystieke en fysieke zoektocht tot in alle uithoeken, vervult ons met sensualiteit, dompelt ons onder in de zwoele ambiance van het feest: patchoeli, ontvlamt op magische wijze sensuele driften, vanille wasemt wellustig haar tanige parfum, terwijl wierook neervalt uit het oosterse paleis en ons onderdompelt in de heilige dronkenschap van liefde’. Tjonge, wat heerlijk krom, prachtig slecht vertaald – ‘oververzadigbare’. Ik was dus benieuwd en ging verder zoeken. Wat blijkt? Het is de naam van een boek van Pierre Loti (zie foto onderaan) meer bekend als Constantinople.

Een semi-autobiografisch relaas (uitgegeven in 1879) op basis van dagboeknotities van deze schrijver die als officier was gestationeerd in Griekenland en het toen nog bestaande Ottomaanse rijk tijdens de herfst en winter van 1876. Wat komen we te weten? Over de verboden liefde van de schrijver voor de achttienjarige Aziyadé die ‘leeft’ in een harem en daarnaast verhaalt over zijn vriendschap met zijn Spaanse hulp Solomon. Maar de laatste is just a side kick voor Marc-Antone Corticchiato, waar het hem om gaat is de liefde, passie, extase en erotiek die deze verboden liefde bij hem wist op te roepen.

Checking facts just for the fun: de schrijver is geboren in 1850, dus het betrof een echte, gezonde verliefdheid en hij kon er nog jaren van nagenieten want hij overleed in 1923. Grappig om te lezen is dat zijn eenvoudige, impressionistische aandoende stijl door critici niet echt als fantasievol werd gezien: de intrige komt vaak niet verder dan een liefde tussen een zeeofficier en een uitheemse schone. Zou Henk van der Meyden eens moeten vermusicalen. Wordt een geheid succes.

In Frankrijk geldt hij in literaire kringen toch nog steeds als quasi belangrijk. Niet in het minst omdat hij in 1893 werd verkozen tot lid van de Académie française. En is hij in niet-literaire kringen bekend door het feit dat hij zijn familiehuis in Rochefort ombouwde tot een oriëntaals paleis (zie foto) dat door de Franse overheid officieel is verklaard tot belangrijk historisch monument toegankelijk voor iedereen die het wil zien. Misschien heeft Marc-Antone Corticchiato niet alleen het boek gelezen, maar heeft hij ook door dit oosterse sprookje gehuisvest in een Franse setting, gewandeld en is geïnspireerd geraakt voor Aziyadé.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat ik niet vermeld zie, maar in de opening ruik: een bries van aldehyden die het gedroogde fruit – granaatappel, sinaasappel, pruim – prachtig begeleiden. Dat gedroogd moet je niet letterlijk nemen. Het zijn de kruiden die de fruitzoetheid (van met name de pruim) temperen. Maar wat ruik je de kardemon, komijn en gember goed. Apart én samen. Een poederachtige, ‘droge’ en elegante sluier waaruit het kaneel samen met amandel de overhand krijgt die mooi opgaat in de door alles heen kringelende wierook. Het vormt de verbinding tussen de opening en de intense patchoeli-basis die een sensuele injectie krijgt van een klein beetje tonkaboon, iets meer vanille, meer musk en nog meer cistus labdanum.

Het is alsof je over een Arabische souk loopt en telkens denkt: ‘Oh, dat kruid moet ik ook niet vergeten te kopen, en waar is dat stalletje met dat gekonfijte fruit ook al weer?’ Door dit alles heeft Aziyadé een sterke Serge Lutens-link. Sterker, het zou een geur van hem kunnen zijn. Wat ik door deze echte ‘spicebomb’ pas heel laat ruik: de roos, maar die lijkt alle kruidige zoetigheid in zich op te zuigen en wordt een woestijnroos waar de chergui over heen waait.

Ook knap: de kans is groot dat je met een dergelijke hoeveelheid kruidige exotiek het effect van een Dyptique-geurkaars oproept en dat gebeurt dus niet. Aziyadé blijft een echt huidparfum en een die echt ‘westers’ androgyn is (ik heb al anderhalf flacon ‘in de loop der jaren’ verbruikt) door de ‘neutrale’ behandeling van de ingrediënten.

RUIK & VERGELIJK

Meng onderstaande geuren en je komt heel dicht in de buurt van Aziyadé

Serge Lutens Rahat Loukoum (1998)

Serge Lutens Arabie (2000)

Serge Lutens Sa Majesté la Rose (2000)

Serge Lutens Chergui (2005)

Serge Lutens El Attarine (2008)

LAVANDE 44 RANIA J.

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 12, 2012

Geplaatst in: ECO, GEURENALFABET L, NICHE. Getagd: jicky, lavendel, le labo, mona di orio. 2 reacties

EEN SENSUELE LAVENDEL

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 12/12/12

Neus: Rania Jouaneh (foto onder)

Concept & realisatie: Rania Jouaneh

Nee, dit is geen vergissing: Lavande 44 is niet van Le Labo, maar vormt met Rose Ishtar en Ambre Loup onderdeel van het premièretrio van Rania Jouaneh. Waar staat het nummer voor? Wordt niet vermeld. Maakt de geur niet interessanter, eerder moeilijker, moeilijkdoenerij en: al zo vaak gedaan. Misschien woonde ze als kind op dit nummer, misschien is het haar leeftijd…

Eerlijk gezegd: geen zin om Rania te mailen om er het fijne van te weten. Als ik het zou doen, dan zou ik vragen hoe ze het voor elkaar krijgt om honderd procent natuurlijke ingrediënten parfums te maken die verfijning en diepgang hebben – zie over het hoe waarom van dit merk mijn beschrijving van Rose Ishtar. Want gewoonlijk zijn daar synthetische werkstoffen voor verantwoordelijk: die vormen het geraamte waardoor natuurlijke ingrediënten zich beter kunnen ontplooien, zich beter met elkaar kunnen verstaan.

Weet niet hoe het komt, maar ik heb niet zoveel met lavendel. Zou ik het op onbewust niveau associëren met pesterijen en trauma’s uit mijn jeugd… (grapje). Dat is een ding. Ten tweede: hoe mooi je lavendel ook behandelt, lavendel blijft vaak lavendel. Zonnig, zacht, zoet met die ‘over all’ frisgewassen indruk – lavendel komt van het Romeinse lavare – wassen dus. Als onderdeel van een parfum, kan het een prachtig effect hebben. Ruik maar eens aan Jicky (1889) van Guerlain uit 1889 en (als je het nog ergens kunt vinden) aan Chamarré uit 2009 van Mona di Orio.

Maar met Lavande 44 lijk ik mij gewonnen te geven. Gaat echt onbewust. Mijn verstand zegt ‘Nee, weg ermee’, mijn mind voelt zich er tot toe aan getrokken. Ik ben verbaasd over het effect en dat neemt toe als ik me weer realiseer dat de geur honderd procent natuurlijk is. Durf het bijna niet te zeggen: dit is een lavendel die ik zo maar zou kunnen gaan dragen. Al was het alleen maar om te genieten van die…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… prachtige opening. Ik ruik aarde, iets zuurs dat lijkt op rabarber, iets groen, vervolgens iets mineraalachtig… Kan dit allemaal in lavendel zitten? Of heeft Rania toch iets toegevoegd? Of is het de combinatie van met het aardse vetiver en ‘vochtige’ patchoeli? Ook eigenaardig… je kunt naast deze eerste rijke kennismaking de ingrediënten heel goed gescheiden blijven ruiken.

Zelfs als de zoete verleider zich er in mengt: tonkaboon. En die is heel rijk geschakeerd: warm, rumachtig en gloedvol. Kortom, ik ben over mijn eerste bezwaar (zie begin bespreking Rose Ishtar) heen gestapt. Rania j. is een verrijking voor de branche. Ben benieuwd naar de ambergeur.

Als je een geur van haar koopt – in de Benelux verkrijgbaar bij http://www.parfumaria.com – verricht je indirect een goede daad. Want één procent van de jaarlijkse opbrengst maakt ze over naar de organisatie (in San Francisco) 1% percent for the planet. Het financiert projecten die zich inzetten voor het behoudt van het ecologisch evenwicht en biodiversiteit van de aarde.

RUIK & VERGELIJK

Nog twee geuren die lavendel een nichebehandeling geven:

Chanel – Les Exclusifs – Jersey (2011)

Hermès – Hermessence – Un Brin de Réglise (2007)

TUBEREUSE 40 LE LABO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 11, 2012

Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. Getagd: alberto morillas, aldehyde. 2 reacties

TUT, TUT, TUT… TUBEROOS?

OFWEL: ORANJEBLOESEMGEUR DIE ZICH ‘TUBEROOS’ NOEMT

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 11/12/12

Neus: Alberto Morillas

Concept & realisatie: Fabrice Penot, Eddie Roschi

Hoeveel pure tuberoosgeuren zijn er? Te veel (om op te noemen). Hoe zorg je er dan voor dat jouw tuberoos opvalt? Een mogelijkheid bedacht door Le Labo: door die te koop aan te bieden op slechts één plek. In dit geval New York. Fijn voor jullie ‘big appelers’. En voor de parfumpechvogels onder ons: die moeten echt wild gek zijn op tuberoosgeuren om speciaal een trip naar New York te plannen (maar niet heus).

Daar staat dan weer tegenover dat Le Labo Aldehyde 44 (2006) alleen voor Dallas maakte, Vanille 44 (2007) voor Parijs, Poivre 23 (2008) voor Londen, Musc 25 (idem) voor Los Angeles, Gaiac 10 (idem) voor Tokio en Baie Rose 26 (idem) voor Chicago. En, een zijspoor, wanneer is Amsterdam of Brussel aan de beurt?

Maar hoe komt Maria van Geuren dan aan dat testertje dat ze me onlangs gaf? Ze heeft bij mijn weten niet onlangs een transcontinentale vlucht geboekt. Maar een gewaarschuwd tuberoos-addict telt voor twee, want ik zeg: ga niet naar New York. Want, hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat je een geur Tubereuse 40 (het getal slaat op het aantal gebruikte ingrediënten – de filosofie van Le Labo om dat te vermelden) noemt, terwijl je haar nauwelijks ruikt. Sterker: ik ruik deze ‘g-spot-bloem’ in geen velden of wegen. Maar misschien is dat de grap. En ruiken Vanille 44, Poivre 23 en Musc 25 (nog niet getest) respectievelijk misschien wel naar cistus labdanum, iris en heliotroop.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Volgende vraag. Hoeveel pure oranjebloesemgeuren zijn er? Te veel (om op te noemen). Want dat is wat ik ruik in de opening die verdomde lang duurt vooral als je op tuberoos zit te wachten: oranjebloesem, oranjebloesem, oranjebloesem. Petitgrain, petitgrain, petitgrain. Neroli, neroli, neroli (voor alle drie zie tekening). En behoorlijk scherp (met dank aan rozemarijn, mooi detail dat wel) als een ouderwetse citruscologne. Wordt nog eens versterkt door citroen en mandarijn. ‘Hé geile tuberoos, waar blijf je?’ Maar dat is dus bedoeling, want ik lees op de site dat deze frisse opening een ‘surprising eau de cologne-effect’ heeft, ‘pure well-being’. En dan als het goed is ‘Tubereuse 40 then slowly develops to the woody, white floral heart that gives it unique character and comfort’.

Met andere woorden in het hart mimosa, roos en jasmijn waar de tuberoos het uiteindelijk voor het zeggen krijgt. Ik zeg nog een keer: ‘Hé geile tuberoos waar blijf je?’ Ik heb de geur nu vier maal getest… en telkens blijft de colognenoot omnipresent, omnipersistent. Ik wou dat ik de mimosa in harmonie met roos en jasmijn rook.

Not. Ik ruik witte bloemen, maar dat is oranjebloesem ook. In de basis is het de bedoeling dat ceder- en sandelhout unisono meezingen met eikenmos, diverse musksoorten en ambrette om je in ‘rockstemming’ te brengen van intensiteit, puurheid en zuiver plezier. Ja, er treedt een zekere ‘verhouting’ en verzachting op. Maar… geen tuberoos. Voor mij blijft de knisperende, schurende sensatie van een pure neroli-cologne overheersen. Niets mis mee. Noem het alleen geen Tubereuse 40, maar Agrumes 100.

RUIK & VERGELIJK

Laat je niet misleiden. Je hoeft als niche-neuroot niet naar New York voor een puur tuberoosparfum. De fans weten het al: er is altijd Fracas (1949) van Robert Piguet. En qua hip en niche: Parfums Générale en Histoires de Parfums kunnen er ook wat van. En wat verfrissende oranjebloesemnerolipetitgrain-colognesensatie in eau de parfum-concentratie betreft: onderstaande lijkt als twee druppels water op Tubereuse 40:

Tom Ford – Private Blend – Neroli Portefino (2007)

TUSCANY PER UOMO – THE GENTLEMAN’S COLLECTION – ARAMIS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 10, 2012

Geplaatst in: GEURENALFABET T, VINTAGE. Getagd: aramis, estée lauder. Een reactie plaatsen

EEN ANSICHTKAART UIT EUROPA VOL ZOMERSE GROETEN

Jaar van lancering: 1984/2009

Laatst aangepast: 10/12/12

Neus: onbekend

Wist je dat Estée Lauder een van de eersten was die de Middellandse Zee in een parfumflacon heeft gevangen? Met Azurée uit 1969. Wordt beschouwd als de vrouwelijke tegenhanger van haar eerste mannengeur Aramis (1964), nu verkocht als Classic. Wist je dat ze vervolgens ook een première had door het gebied olfactorisch in kaart brengen dat aan de basis lag van de renaissance.

Ze deed het wel via een omweg met haar mannenmerk Aramis: Tuscany per Uomo. Wist je eigenlijk hoe goed en degelijk de geur is? Er is niets ‘on-snobby’ om die nu (nog steeds) te dragen. De geur vormt sinds 2009 onderdeel van The Gentleman’s Collection: succesvolle Aramis-geuren gebottled in het kader van de vintage-trend. Moet op zich ‘best wel’ wennen zijn geweest voor Amerika – toen nog de belangrijkste afzetmarkt van Aramis.

Want om het die extra Italiaanse toets te geven, was het niet bestemd ‘for men’ maar ‘per uomo’. Gold trouwens voor de hele campagne: een visualisatie van hoe Amerika dat ver gelegen gebied met zijn tot de verbeelding sprekende rijke geschiedenis zag. Een ansichtkaart vol zomerse groeten. Met de geur zit je direct in het hart de Toscane door zijn frisse, groene en houtige noten met zalvende nasleep.

De geur sloeg aan met het gevolg dat in 1992 voor het eerst ook een vrouwelijke variant werd gelanceerd: Tuscany per Donna en twee jaar later een intense versie voor hem: Tuscany per Uomo Forte.

Tuscany per Uomo is een typische jaren tachtig-geur van Aramis: het vormt, gelijk Portos (1985) de mild-kruidige overgang van het krachtige kruidige Classic naar de meer ozon en oceaanachtige geuren van de jaren negentig (Havana uit 1995 uitgezonderd) die resulteerden in lichtere en zonnige variaties op Classic zoals Cracked Iced Cologne (1991) en Aramis Cool (2003) uitmondend in Life (idem).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Let wel Tuscany per Uomois een echte mannengeur. Maar minder overdonderend dan de krachtige aromatische varengeuren die hem voorgingen. Zoals de klassiekers Pour Homme van Van Cleef & Arpels (1978), Azzaro’s Pour Homme (idem) en for that matter Kouros van Yves Saint Laurent (1981). Moet ook wel. Anders vernoem je een geur niet naar Toscane. Er wordt subtieler met de noten gespeeld.

De helaas onbekende neus geeft roept prachtig het beeld op van een wandeling door het Toscaanse landschap. Je ziet de pijnbomen voor je, je hoort de krekels tjirpen, leeuweriken hoog aan de wolkeloze hemel zingen. Maar vooral ruik je de kruiden verwarmd door de zon, klaar om geoogst te worden.

Eerst een fris-scherpe wind die komt vanuit de Middellandse Zee: limoen, citroen en bergamot. Maar niet te scherp doordat ze worden begeleid door lavendel.

Deze wind blijft lang waaien voor ze de door oranjebloesem omringde kruidentuin bereiken: basilicum, karwei, dragon (foto) en anijs. Mooi om te ruiken hoe het groene samengaat met lavendel en oranjebloesem, en hoe anijs de zoete lavendelnoot versterkt. En daar tussen kringelt kaneel. Maar het zijn geen losgetrokken kruiden, ze blijven vast in de grond zitten. De basis dus. En die is vol houttonen: sandelhout, patchoeli en mos zacht gemaakt, als beschenen door de zon, met tonkaboon en leer. Als de geur vol op de huid zit, valt op hoe lang de groen-kruidige noot present blijft.

RUIK & VERGELIJK

Verscheen wat eerder en was meer gericht op een denkbeeldig verblijf in de bossen van Amerika, maar het is een soort voorbode van Tuscany per Uomo:

Aramis – The Gentleman’s Collection – Devin (1977/2009)

LEATHER OUD – LA COLLECTION CHRISTIAN DIOR – DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 9, 2012

Geplaatst in: GEURENALFABET L, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

KRUIDIG, HOUTACHTIG, SENSUEEL, ZACHT EN VIRIEL LEER

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 09/12/12

Neus: François Demachy (foto onder)

Was een dag in Parijs. Dus ook een paar uur op parfumonderzoek. Geen zin om alle nichehuizen af te lopen, ging ik linea recta naar de grote warenhuizen: Galerie Lafayette en Printemps. Daar stonden zoveel verkoopsters met geuren gewapend dat, als je niet oppaste, je in een te grote wolk beide verliet. Wat me opviel: niche krijgt er steeds meer ruimte.

Wil zeggen: de eerste generatie (Diptyque, L’Artisan Parfumeur, Annick Goutal, Serge Lutens) waren verbroederd met ‘nieuw’ (Frédéric Malle), vintage (Robet Piguet; inmiddels verrijkt met zeven nieuwe geuren) en de neo-nichelijnen van Giorgio Armani, Guerlain en Dior. Vooral laatste pakte, hoewel minimalistisch, goed uit: letterlijk apart gebouwde niches in beide warenhuizen, waar La Collection de Monsieur Dior (of is de naam nu La Collection Couturier Parfumeur?) zeer smaakvol stond opgesteld. Met een heel ingenieus ruiksysteem.

Niet sprayen, maar een soort dop met kliksysteem die naast alle flacons lag, verspreidt de geur op het moment dat je die oppakt. Daarnaast: een groot beeldscherm waarop de geuren nader worden uitgelegd. Opvallend: de mannengeuren (naast de ‘oudjes’ Eau Noire, Bois d’Argent (beide 2004) en Ambre Nuit (2009) en nieuwkomers Vétiver en Leather Oud) zijn directer in hun verleidingsoperatie dan de vrouwengeuren Mitzah, Granville, New Look 1947 en Milly-la-Foret (die vertellen allemaal een verhaal gelinkt aan de geschiedenis van het huis). De meeste mannen (ook de verfijnde) willen in the end toch duidelijke interpretaties van klassieke geurconcepten. En Cologne Royale zweeft daar tussen: voor allebei.

Welke te kiezen? Ik had ze het liefst allemaal gekocht die ik nog niet had. Alleen ‘beschermden’ de maten (125, 225 en 450 ml en de prijs) me. Zou toch leuk zijn als je de collectie ook kon kopen in een coffret met 30ml-uitvoeringen. Het werd dus Leather Oud omdat deze geur twee hoofdingrediënten bevat die nu ‘les mots du jour’ in nichekringen zijn. Oud al een tijdje en leer wordt steeds meer herontdekt, zoals Cuir Fétiche (2011) van L’Artisan Parfumeur, Cuirs (idem) van Carner en La Collection Cuir van Thierry Mugler dit jaar.

Leather Oud is een echte mannengeur. Stoer en verfijnd tegelijkertijd. En: de naam is goed gekozen. Want het is meer leer dan oud dat je ruikt. Kruidig, sensueel, lichtjes vermengd een met leer- en oudinjectie. En niet te vergeten die animale noot. Dat heeft natuurlijk leer al van zichzelf maar wordt ondersteund door civet – het voor mij te weinig gebruikte ingrediënt in nichegeuren.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Als ik deze geur aan mijn zwager laat ruiken (een fervent leerfan) ik weet dat hij dan onderuit gaat… van plezier. Het mooie: je komt direct in het volle karaker van de geur terecht. Achter een kruidige wolk van kardemon en kruidnagel komt langzaam maar met volle overtuiging de leer-oudcombinatie te voorschijn. Wordt wat hout betreft opgeroepen met vetiver, sandel- en cederhout, patchoeli, oud en amyris (het alternatieve sandelhout). Wat leer betreft: met berk en leer die prachtig sensueel en fluweelachtig worden begeleid door cistus labdanum, honing, vanille en civet (tekening).

Het leer begint als het ware te smelten en te ‘roken’… Geeft een wierook-effect maar niet te. Ook het medicinale effect van oud ruik je, maar wordt ook niet te door de andere houttonen. Het fijne Leather Oud laat je zowel van leer en oud genieten. Je krijgt als het ware twee voor de prijs van een. Eigenlijk drie: want cistus labdanum, honing en vanille zorgen voor een amberambiance. Maar het geheim van de geur schuilt hem voor mij in civet. Geeft het geheel subtiel die dierlijke, viriele noot. Mag van mij alsnog een Fifi-award krijgen. Maakt me niet uit door welk werelddeel, in welke categorie.

RUIK & VERGELIJK

Het is niet de eerste keer dat François Demachy voor Dior oud in een geur verwerkt. Onderstaande blijft voor mij ook gedenkwaardig. Zeker als je bedenkt dat het niet oud is voor de echte parfumconnaiseur, maar voor de man die voor zijn geuraankopen de ketenparfumerie bezoekt.

Dior Fahrenheit Absolute (2009)

En wat leer en Dior betreft:

Dior Diorling – Les Créations de Monsieur Dior – Dior (1963/2011)

ESCENZIA DE HIGO CAMPOS DE IBIZA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 8, 2012

Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE, PORTET. Getagd: campos de ibiza. Een reactie plaatsen

HONDERD PROCENT VIJG

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 08/12/12

Neus: onbekend

Concept & realisatie: Camille Sorta

Campos de Ibiza is een van die merken waarvan ik het bestaan al lang ken, maar me op de een of andere manier niet in wil verdiepen. De reden: de uitstraling is (zoals zoveel tegen wil en dank uitgegroeide merken) zo weinig niche. Was niet echt de bedoeling. Ooit voor ‘de lol’ en/of als hobby begonnen en dan blijkt dat je eerste geur direct aanslaat en voor je het weet ben je een echt parfumhuis. Ging zo: in de jaren vijftig (van de vorige eeuw) verkaste de familie Sorta van Parijs naar Ibiza (vlakbij Es Cubells) op uitnodiging van hun grote vriend, de Iberische schilder Mariano Tur de Montis. En zoals dat wel meer mensen is overkomen: de familie raakte gefascineerd door de magia van het (toen nog) mysterieuze eiland.

Duurde tot de jaren zeventig voor parfum zijn intrede deed in de familie. Het was de jongste, dochter Camille, die zich er op ging concentreren. En hiermee kwam (zoals wel vaker gebeurt) voor haar een droom uit. Als ik het goed begrijp, maakte ze haar eerste geur – Mandarina – helemaal zelf van fruit en bloemen die ze kweekte in haar tuin. Direct succes en de vraag bleef maar stijgen dus moest ze de productie verhogen.

Lang verhaal kort: ze besloot om haar merk verder te ontwikkelen. Inmiddels wordt Campos de Ibiza gezien als het best ‘boutique fragrance’-merk van Spanje. Op de site van het merk wordt het zo omschreven: ‘Our products reinvent the classics. They are traditional and elegant, with a cosmopolitan, contemporary and luxurious twist. When authenticity meets sophistication’. En om in stijl af te ronden: ‘Inspired by the Mediterranean nature, our exclusive collection represents the highest quality of hand crafted production, made from the finest raw materials and finished with an exquisite refinement’.

Wat dat laatste betreft: exquise verfijning kun je dat niet echt noemen. Qua inhoud (misschien) wel, qua presentatie in ieder geval niet. Ik bedoel dat krijg je wel bij bijvoorbeeld By Kilian en de exclusieve lijnen van Guerlain. Want het kenmerk van Campos de Ibiza: de charme en de essentie van één ingrediënt centraal stellen: roos (Agua de Rosas), cederhout (Cedro), amandel (Flor de Almendra), jasmijn (Jazmin), madarijn (Mandarina) en vijg: Escenzia de Higo.

Terwijl het de bedoeling is dat je voornamelijk wordt getrakteerd op de essentie van vijgblad, ruik ik meer vijg….

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… want ‘het aroma van vijg komt je tegemoet, zodra je Escenzia de Higo open doet, dat is Campos di Ibiza’. Niet alleen het blad maar ook de vrucht en het hout. Dat komt natuurlijk door de herkenbare geur van vijg en het feit dat het synthetisch nagebootst moet worden waardoor andere ingrediënten deze rol op zich nemen. In Escenzia de Higo is dat aardbei (moet ook nagebootst worden), kokosnoot, cederhout en een groene noot die voor het blad staat.

De opening is verrassend: want door de zoet-frisse opening van aarbei, grapefruit, kokosnoot en mandarijn ruik je op de achtergrond de houtige basis al – met name cederhout. En toch ruik je tegelijkertijd ook honderd procent vijg. En die moet natuurlijk zonnig zijn en dat wordt heel mooi ‘opgepikt’ door de lavendelnoot. Die geeft de geur iets zachts wat versterkt wordt door de basis van warm amber, poederig musk en romig sandelhout. Kortom, een aangename vijggeur. Alleen…

RUIK & VERGELIJK

… het ‘nadeel’ van vijgengeuren: door hun als reeds vermelde duidelijk herkenbare noot lijken vijgengeuren nogal al op elkaar. Met een pure roos- en jasmijngeur bijvoorbeeld kun je als parfumeur meer je stempel drukken voor een origineel en ‘echt anders’ resultaat. En dan maakt het niet of een vijggeur niche, masstige of gewoon doorsnee is. Want de vijggeur die ik deze zomer in Perpignan kocht bij Yves Moreau kocht (€ 12,00 voor 100 ml) doet niet onder voor Esenzia di Higo en:

Diptyque Philosykos (1996)

Miller Harris Figue Amère (2002)

Hermès Un Jardin en Mediterranée (2003)

Marc Jacobs Fig (2008)

Giorgio Armani – Armani Privé – Figuier Eden (2012)

INDIGO MAGNETIC SCENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 6, 2012

Geplaatst in: GEURENALFABET I, NICHE. 3 reacties

NIEUWE VERFIJNING

VERTOEVEN IN EEN PARFUMLABYRINT

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 06/12/12

Neus: Spyros Drosopoulos

Concept & realisatie: Spyros Drosopoulos (zie foto)

Ik heb niet vaak dat ik zo lang vol verwondering moet nadenken over nieuwe geuren. Ik heb het met een nieuw Nederlands (!) parfumhuis dat werd opgezet door de wel erg on-Hollandse klinkende naam: Spyros Drosopoulos. Hoe dat precies zit, ga ik binnenkort maar eens aan hem vragen.

In ieder geval, in zijn verantwoording lees je als het ware de – vanzelfsprekende – ‘nieuwe wetten’ waaraan een niche parfummerk moet voldoen: ‘Everything you smell and see is designed and produced in our own workspace. We make scents that breathe quality, individuality and endow you, the wearer, with a magnetic attraction. We hope you enjoy the result’.

Dat laatste doe ik zeker. En heel veel. In mijn kennismakingspakketje zaten drie van de vier geuren die Drosopoulos lanceerde dit jaar. Niet untiteld 1, wel untiteld 2, Tindrer en Indigo. Ik ben met de laatste begonnen omdat a: ik werd getriggerd door de combinatie van mastiek en hyacint, b: de naam en (in mindere mate) c: het verhaal. Want zijn parfums ‘are created to tell stories. This means that they constantly evolve from the moment you apply them, until they disappear (more than eight hours later). The perfumes need skin to reveal their secrets. So, please try them on and allow them to develop to see if you like them’. Verder wordt vermeld dat ‘one or two sprays is enough’ en ‘do not be surprised if they smell (slightly) different on different people’ en dat ‘the perfumes are meant for women and men; decide for your self if they suit you’.

Dus a: hyacint is een vergeten bloem in de parfumerie. Prachtig om te ruiken hoe Drosopoulos de sensuele kant ervan benadrukt; een sensualiteit die anders en niet cliché is door het te mengen met mastiek. Dus b: de naam. Indigo. De oorsprong vind ik erg interessant (zie voor de geschiedenis onder aan) en vraag me af of de naam klopt met de compositie (zie wat ruik ik eigenlijk?). Dus c: het verhaal. ‘Picture yourself in a top-floor maisonette in the centre of a metropolis. It is late summer; the weather is hot, but inside the air is almost chilly. It’s noontime. The sun is flooding in through the windows reaching floor to ceiling and its heat can be felt. You are all alone, calm, hyper-focused, in solitude, aware of yet detached from the hectic city life below. There is quiet minimal music playing in the background. The sun moves and the afternoon sets in. You walk to the windows and open them. As the warm, dry air hits your face the desire arises to interact with the buzz and be part of it. You realize it is Friday. Suddenly, your phone rings’.

Wie is er aan de andere kant van de lijn? Geurengoeroe in dit geval om Drosopoulos te feliciteren met zijn exercitie. Indigo heeft iets raadselachtigs. Heeft voor mij een ‘soort van’ spleen: het wil iets vertellen en tegelijkertijd meer suggereren. Het vangt mooi dat languissante en tevreden gevoel dat je kunt hebben als je in je city-appartement geluiden hoort, flarden van geuren opvangt. De zon schijnt, je bent tevreden. Verder is Indigo anno nu: een nieuwe, beschaafde sensualiteit die niet wordt opgeroepen met vanille en andere zoetmakers, maar met groene harsen en groenachtige nuances. Denk aan Parfumerie Générale’s 24 Papyrus de Ciane (2009), (untitled) uit 2010 van Maison Martin Margiela, Nimfeo Mio van Annick Goutal (idem), Abaci’s Abaci (2011) en Creature van Kerosine (2012). Maar, just for the sake of the name, ik krijg geen indigo-gevoel…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat direct opvalt: de hoge concentratie aan natuurlijke ingrediënten. En: je wordt ‘alternatief’ verleid: niet de beproefde driestaps-raket die je bij een gemiddelde geur ruikt, maar een ‘coming, going and flowing’ van olfactieve sensaties.

En voor mij is Indigo geen lazy and hazy afternoon in de grootstad, maar een blind vertoeven in een groen labyrint: je vindt de uitgang afgaande op de geuren, alleen kan de weg er naar toe voor iedereen verschillend verlopen. Voor mij de eerste indruk: kreupelhout en chat de pis… minty, groen, aards, vegetaal, sweet, harsig en kruidig. Ofwel, een elegante melange van mastiek, engelwortel en ambrette over elkaar buitelend in een open plek in het bos – het loo heette dat vroeger – waar de hyacint groeit.

En die is koppig, ‘slijmerig’ zoet, vol, sensueel, animaal. Ze nodigt roos uit voor een wandeling. Dan beland je op een punt dat je je gaat afvragen of ik hier een toets van oud ruik… of is dit de som der delen in Indigo, of is het de wierook? En deze roos is een ‘volhoudertje’, ook als het houtspoor – het cederhout dient zich aan als een zonnestraal – de weg wijst, blijf je haar ruiken. En hier tussendoor weer een animale noot, anders dan chat de pis.

Is het nu de zoete musky-ness van zowel engelwortel als ambrette? Wonderlijk. En die melkachtige noot? Is dat nu sandelhout ondergedompeld in een helder amberbad? Nog wonderlijker: ik kan dezelfde weg in het labyrint teruglopen, want als de geur langer op de huid lijkt het alsof de ingrediënten zich in omgekeerde richting aanbieden.

RUIK & VERGELIJK

Wil je mastiek in overvloed ruiken, probeer dan onderstaande geur. Niche in de parfumerieketen.

Sisley Eau d’Ikar (2010)

Hoe een hyacint anders sensueel ruikt? In vergelijk met Indigo is onderstaand parfum – logisch – een full blown glamour-hyacint:

Tom Ford – Jardin Noir Private Collection – Ombre de Hyacinth (2012)

Misschien als je het volgende leest, ga je de Indigo misschien nog meer waarderen:

De productie van indigoverf is gecompliceerd: het blad van de plant (indigofera) wordt op hoge temperatuur geweekt in water, zodat die gaan fermenteren. Bij dit gistingsproces komt een gele vloeistof vrij die in contact met zuurstof (oxidatie) verandert in blauw. Het bezinksel wordt gezuiverd, gedroogd (in koeken) en gesneden tot blokjes die tot poeder worden vermalen. Weer een ‘probleem’: dit poeder lost niet in water op. Wat nu? De zuurstof moet via een nieuw gistingsproces aan het poeder onttrokken worden.

Om te zorgen dat het indigo zich hecht aan het textiel, wordt een loog (soda, potas; zelfs urine) in de verfkuipen gestopt. Als de stof uit het bad wordt gehaald, is het wederom geel maar tijdens het drogen doet het oxidatieproces weer zijn werk. Eerst kleurt de textiel groen, maar geleidelijk krijgt het zijn steeds diepere onoplosbare kleur blauw. ‘Vroeger’ werd met verven op zaterdag begonnen en liet men het tot maandag intrekken om daarna de stof te drogen. Hierdoor hadden de ververs ‘verplicht’ vrij. Het schijnt dat hier de uitdrukking ‘blauwe maandag’ vandaan komt.

ROSE ISHTAR RANIA J.

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 5, 2012

Geplaatst in: ECO, GEURENALFABET R, NICHE. Een reactie plaatsen

ECO CHIC: ER BLOEIT EEN BIOROOS IN DE PARFUMERIE

‘SPEELS, SCHALS, ELEGANT EN ERG VROUWELIJK’

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 05/12/12

Neus: Rania Jouaneh

Concept & realisatie: Rania Jouaneh (foto onder)

En wéér heeft een parfumhuis zijn deuren geopend. En wéér denk ik in eerste instantie: ‘Why?’ Want de eerste drie geuren die Rania Jouaneh presenteert, verrassen niet in eerste instantie. Wéér een lavendel (Lavande 44), wéér een amber (Ambre Loup), wéér een roos (Rose Ishtar).

Het verschil met haar concullega’s lees je in de ‘waarden’ van het huis. Honderd procent natuurlijk. Honderd procent ecologisch. Honderd procent duurzaam. Dus geen kleurstoffen, geen petrochemische troep, geen synthetische shit, geen phtalaten (weekmakers), geen conserveringsmiddelen, geen proefkonijnen kwamen er aan te pas, geen overbodige maar recyclebare verpakkingen. De natuurlijke essences en essentiële oliën – ‘aux qualités olfactives exceptionnelles’ – worden direct bij de producenten gekocht die werken op traditionele en ecologische basis.

Hierdoor wordt volgens Rania parfum weer in zijn oude ‘functie’ hersteld: het stimuleren van de geest en het gevoel, en brengt je weer dichter bij de natuur en de aarde met zijn olfactorische schatten. Dus dat dan wel weer: een welkome aanvulling voor mensen die op niveau maar wel puur natuur van geuren willen genieten.

Ishtar kan volgens Wikipedia verwijzen naar een godin uit het oude Mesopotamië, een Belgische folkgroep, een Israëlische zangeres en de mega geflopte film uit 1987. Ik denk dat Rania zich heeft laten inspireren door…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een echt bioparfum. Je ruikt de puurheid van de roos die direct en overbodig begint te bloeien. Eerst met een crisp groen fris-zurig randje dat doet denken aan geranium en munt. Houdt lang dit groene gevoel om dan geleidelijk aan zoeter en zachter te worden… Ik vermoed dat Rania verschillende roosessences heeft gebruikt. Voor de opening Turkse roos, voor de ‘overloop’ Bulgaarse roos. In ieder geval wordt de roos ondersteund door tonkaboon – de gourmandtoets. Maar heel bescheiden. Deze boon met volle rum- en vanillenuance is ook verantwoordelijk voor de poederige noot.

Dit alles rust op een houtachtige basis van guaiac en patchoeli. Maar het opvallende: hierdoor wordt Rose Ishtar niet donker en oosters. Want de groene noot, die toch present op de achtergrond blijft, heeft is fris en schoongewassen.

Dat geldt trouwens voor veel biogeuren, ‘dat’ pure en onbewerkte en letterlijk ongeraffineerde zorgt voor een schoon gevoel – zonder in dit geval een alternatief aura te krijgen. Rania omschrijft de geur zelf als ‘speels, schalks, elegant en erg vrouwelijk’. Ik als een mooie en pure roos ook erg geschikt voor mannen.

RUIK & VERGELIJK

Als je een geur van Rania J. koopt – in de Benelux verkrijgbaar bij http://www.parfumaria.com – verricht je indirect een goede daad. Want één procent van de jaarlijkse opbrengst maakt ze over naar de organisatie (in San Francisco) 1% percent for the planet. Het financiert projecten die zich inzetten voor het behoudt van het ecologisch evenwicht en biodiversiteit van de aarde.

Onderstaande geuren bespreek ik binnenkort en dan ook meer over de creatrice.

Rania J. Ambre Loup (2012)

Rania J. Lavande 44 (2012)

BELOVED AMOUAGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 4, 2012

Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Getagd: francis kurkdjian. Een reactie plaatsen

BLONDES HAVE MORE FUN: PARFUMCHIC ANNO NU

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 04/12/12

Neus: Bernard Ellena

Concept & realisatie: Christopher Chong

Begin van een nieuwe trend in geurenland? Parfumhuizen die worden gevraagd door een beroemd warenhuis een limited edition te creëren. Bergdorf Goodman New York is volgens mij de eerste – zal de Bijenkorf volgen? – en stelde zich niet tevreden met één. Dus leverde Maison Francis Kurkdjian 754 genoemd naar het huisnummer. Deze geur memoreert het 111-jarig bestaan van de beroemde luxe-oase aan de Fifth Avenue. Amouage leverde Beloved. Deze geur gaat meer richting klant, want het is volgens Christopher Chong in het algemeen een ode op de ‘elegantie en complexiteit van de moderne vrouw: sterk, krachtig, bezield en in controle’ en in het bijzonder ‘op de klassieke elegantie van vrouwen die winkelen in het warenhuis’.

Maar dat wil niet zeggen dat Beloved alleen bij Bergdorf Goodman verkrijgbaar is. Als het goed is er per land één ‘winkelformule’ die in eerste instantie de exclusiviteit krijgt. Voor Nederland http://www.parfumerie.nl voor België http://www.kroonenandbrown.be. Opmerkelijk detail: ik las op http://www.cafleurebon.com dat de klassieke Bergdorf Goodman-klant een blondine is. In de wandelgangen van the big apple ook wel bekend als ‘The Bergdorf Blondes’. Het beste voorbeeld: de in 1999 overleden Caroline Bessette Kennedy die voor een nieuwe generatie van vrouwen met stijl door haar koele, understated en minimalistische chic als een nieuw stijlicoon gold.

Het verhaal gaat dat ze om de dertien dagen bij Bergdorf Goodman haar haar ‘natural blond’ liet kleuren. Even opmerkelijk: Beloved heeft iets blonds. Ik bedoel, weliswaar erg bevooroordeeld, dat een zwaar oosters parfum beter bij een ‘natural black’ past. Beloved is voor mij als blond-beige zijden couturejurk met sleep, ‘losjes’ maar ingenieus gedrapeerd om de draagster honderd procent ‘blond ambitious’ te laten voelen.

Denk aan de trouwjurk die Narciso Rodriguez in 1996 maakte voor Caroline Besette Kennedy (zie foto). Maar ook aan de ‘schuin gesneden’ zijden creaties van Madame Vionnet en ‘gebeeldhouwde’ jurken van Grès (zie foto onder). Want Beloved heeft voor mij ook een zekere vintage-allure. Het is een parfum met een zekere jaren zestig-chic die had gedragen kunnen worden – om een ander blonde stijlicoon te noemen – door Grace Kelly of haar ‘eigentijdse’ variant, January Jones die in Mad Men de rol van Betty Draper speelt.

Als je de geur binnen de Amouage-collectie plaatst, dan valt op dat Beloved zeer toegankelijk is, dat het niet zo zwaar gevangen zit in de vanzelfsprekende oriëntaalse traditie van het huis. Het is westers zonder te glad en te gepolijst te worden. Mainstream en toch eigenzinnig. Een soort best of both worlds: de elegantie van niche, de draagbaarheid van masstige (een samentrekking van massa en prestige).

RUIK & VERGELIJK

Maar met zoals alle Amouage-parfums: je schrikt bijna van de hoeveelheid ingrediënten. Ik weet niet of ik ze allemaal stuk voor stuk kan determineren. Origineel: roos en jasmijn (normaal in het hart van een geur) worden in de opening prachtig begeleid door een groene noot die balanceert tussen scherp en zacht. Ofwel, kardemon en salie ‘versus’ kamille en lavendel.

Vervolgens bespeur ik een lichte kruidnagel-noot die het zoete viooltje en koppig-sensuele ylang-ylang in het hart voorzien van een kruidig randje. En deze elegante bloemenweelde (roos, jasmijn (foto), viooltje, ylang-ylang) wordt steeds zachter, zoeter, sensueler, steeds meer golvend zijde met behulp van strobloem, cistus labdanum en benzoïne. Waar ik erg blij mee ben: de lichte, maar duidelijk waarneembare animale noot van bevergeil, civet, leer en musk.

‘Vroeger’ zo gewoon in de betere vrouwenparfums. Het ondersteunt de warme basis van sandelhout, patchoeli, musk, vanille en amber. Plus nog een smaakmaker die ik letterlijk niet kan ruiken, maar waarvan ik me kan indenken dat het de warmte opvoert: maltol. Wordt gewonnen uit de bast van coniferen en heeft een karamelachtige geur. Als het goed is, ruik je ook een hint van wierook – een typisch Amouage-ingrediënt. Ik doe het niet, maar dat verklaart voor mij een groot deel de toegankelijkheid van Beloved. Kortom: een erg elegant, very sophisticated parfum.

Prijzig, dat wel, maar in vergelijk met al die toptien-geuren van de diverse parfumketens, een die je langer laat nagenieten (en verwonderen over de magie van geuren). Als was het alleen maar om de ‘draagwijdte’: Beloved blijft heel lang hangen. En het mooie: het is eigenlijk een ‘forward- en rewind’-geur, want alle noten komen steeds weer voorbij. Ik blijf de groene en dierlijke noot door de bloemen- en amberweelde heen lichtjes waarnemen. Klasse.

RUIK & VERGELIJK

Voor mij zweeft Beloved tussen:

Amouage Gold (1983)

Amouage Dia (2002)

Amouage Reflection (2007)

GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES

MANIFESTO YVES SAINT LAURENT

AZIYADE PARFUM D’EMPIRE

LAVANDE 44 RANIA J.

TUBEREUSE 40 LE LABO

TUSCANY PER UOMO – THE GENTLEMAN’S COLLECTION – ARAMIS

LEATHER OUD – LA COLLECTION CHRISTIAN DIOR – DIOR

ESCENZIA DE HIGO CAMPOS DE IBIZA

INDIGO MAGNETIC SCENT

ROSE ISHTAR RANIA J.

BELOVED AMOUAGE

Meest recente berichten

Archief

Categorieën

Meta