PROFUMO DI BENESSERE COLLISTAR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 3, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET P. Getagd: , . Een reactie plaatsen

WEL ZIJN MET EEN WELZIJNSWATER

Jaar van lancering: 1995

Laatst aangepast: 03/12/12

Neus: onbekend

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE PROFUMO DI BENESSERE COLLISTAR BOTLLEEigenlijk zijn alle parfums goed voor je ‘benessere’, ofwel welzijn. Het is namelijk een positief product. Parfum wordt nog steeds gezien als een cadeau en dus een – nu volgt een vreselijk woord – verwenmoment voor een ander of jezelf. Het is alleen een kwestie van persoonlijke voorkeur: je houdt wel of niet van bepaalde geurfamilies. Maar dat is natuurlijk niet wat Collistar bedoelt. Wel: de millenniumoude leer (die bijna even lang als alternatief werd gezien) dat essentiële oliën van bloemen, kruiden en planten een heilzame en herstellende (uit)werking kunnen hebben op geest en lichaam.

Aromatherapie dus. Het Italiaanse cosmeticahuis past dit toe, zo lees ik op de site, met ‘de meest recente ontdekkingen van de moderne dermocosmetica’. Dit is een term (er bestaat geen wettelijke definitie) bedacht door de cosmetica-industrie voor producten specifiek gericht op huid- en haarproblemen die in de meeste gevallen op advies van dermatologen wordt aangeraden.

Collistar is niet de eerste en zal ook niet de laatste zijn die een dergelijk welzijnswater in zijn collectie opneemt. Wel opvallend: het zijn cosmeticahuizen zonder een echt ‘parfumverleden’ die ze op de markt (blijven) brengen en die ze dus niet als tijdelijk en trendy zien: begon het niet met Clarins gevolgd door Biotherm? De ‘rest’ liet zich er pas mee in toen well being, body & mind, d-stressen en detoxen werd toegevoegd aan het toch al zo wollige woordenboek ten behoeve van de cosmetica-verslaggeving en er mee ophield toen de trend was overgewaaid. Wie herinnert zich nog alle beneficial waters van bijvoorbeeld Lancôme, Estée Lauder en Dior die rond het nieuwe millennium verschenen?

De bedoeling van Profumo di Benessere? De gebruik(st)er met behulp van essteniële oliën frisheid en een energiek d-stress-gevoel geven, terwijl de huid ondertussen wordt gehydrateerd en getonifieerd. Wat me opvalt: het uiterst bescheiden karakter. Profumo di Benessere is een zeer lichte nevel, maar wel een met een mooi ‘koppig’ en groenig karakter dat na verloop tijd ‘rustig’ wordt en dat nevernooitniet ‘clasht’ met je gewone parfum dat je op gewone wijze welzijnsmomenten geeft.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE YLANG YLANGLeuk om te ruiken en het is natuurlijk de bedoeling: de evenwichtige mix tussen energiek en ‘rust’. Dus geen citrusexplosie maar een frisbloemige, zachte melange van bergamot, rozenhout (dat lichtjes ruikt naar roos en geliefd in de aromatherapie vanwege zijn rustgevende werking zonder sufheid te veroorzaken) en sensuele ylang-ylang (op de foto).

Deze ‘bloem der bloemen’ ruik je goed, maar niet te. Beetje verwarring rondom de verdere ingrediënten. Want er wordt ook melding gemaakt van koriander en kassie.

De eerste ruik ik niet (of het moet het ‘droog-aardse’ in de opening zijn). De tweede wel: kassie is ook bekend als bastaardkaneel omdat het minder zachter en meer bitter dan de echte is. In ieder geval geeft het een kruidig-zoetige toets aan de jasmijn en oranjebloesem in het hart. De afronding is meer ‘zacht-houtig’ door sandelhout en vetiver, musk en vanille.

Het is natuurlijk een kwestie van geloven is ruiken, maar het mooie aan deze verzorgende bodysplash: je ruikt de essentiële oliën op een volle en natuurlijke manier – musk uitgezonderd – in plaats van synthetische vervangers. Collistar gelooft in ieder geval in de rustgevende werking, want het adviseert bij hoofdpijn Profumo di Benessere op de slapen aan te brengen.

RUIK & VERGELIJK

Aromatherapie werd parfumsalonfähig met Profumo di Benessere en:

Clarins Eau Dynamisante (1987)

Biotherm Eau Vitaminée (1997)

c-cs co deodoranti 210x297.indd

QUOROM PUIG

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 1, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET Q, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, KLASSIEKERS IN DE AANBIEDINGENBAK. Getagd: , . Een reactie plaatsen

EEN ‘UITVERKOREN’ HERFSTBOS IN DE JAREN TACHTIG

Jaar van lancering: 1982

Laatst bijgewerkt: 01/12/12

Neus: Sesbastian Gomez

Flaconontwerp: Andre Ricard

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE QUOROM PUIG‘You will be sure of the effect’, zegt de mannelijke voice over in een tv-commercial uit de jaren tachtig. Alles klopt. De setting (modernistisch, museum), de vrouw (jaren tachtig zakelijke femme fatale à Yves Saint Laurent), de man (jaren tachtig macho-veroveraar verpakt in driedelig). Alleen iets pragmatischer en meer real life dan de goddelijke gebottelde geuren van Chanel (Antaeus) en Yves Saint Laurent (Kouros) die ongeveer tegelijkertijd verschenen. Maar wel chic. Begrijpbare chic. Moet ook wel als je een geur Quorom noemt: ‘een minimum aan leden van een vergadering of vereniging om besluiten (rechts)geldig te maken’. Komt uit het oud Engels, ‘via’ het latijn: ‘quorum vos unum esse volumus’. Ofwel, ‘waarvan wij wensen dat je er een bent’. Uitverkoren dus. Eigenlijk een goede naam om die (inmiddels verloren) klassieke wereld van geuren op te roepen, waarin de man nog puur man was, vrouw nog puur vrouw.

Zover ik me kan herinneren was de geur een enorm succes. Met name in het Verenigd Koninkrijk. Had natuurlijk met de prijs te maken én de inhoud. ‘Geurtechnisch’ is Quorom een voortzetting van de krachtige varengeuren en klassieke chypres die ‘via’ de jaren vijftig, in de jaren zeventig in de wereld van coutureparfums voor de man een soort van standaard werd en nu – opvallend – nog steeds te koop zijn, maar een soort ‘tweede keus’-etiket hebben. Terugruikende: so eighties. Dus erg duidelijk.

En in het kader van ‘wel crisis, toch een geur’ is het een klassieke en veilige keuze. In ieder geval word je tijdens het dragen ervan niet raar nagekeken. Misschien eerder in verwondering omdat Quorom iets ouds en vertrouwds heeft. Noemen we tegenwoordig vintage.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Blijft een interessante geur door dat het varenconcept op het scherpst van de snede wordt gepresenteerd: eerst scherp, dan fris, dan heel even bloemig, dan kruidig, dan bosachtig, dan animaal. Samen resulterend in een stoer-klassieke mannengeur. Dus niet verfijnd in de zin van subtiel, mysterieus en ongrijpbaar. Eerder pats, boem, hupsakee, alsjeblieft. Dit is het, dit blijft het. En opvallend: lavendel, de betrouwbare begeleider van varengeuren, doet niet mee.

Eerst een behoorlijke scherpe opening die doet denken aan sauna: bergamot, citroen en grapefruit die een bittere ondertoon krijgen door alsem. Curieus de toevoeging van komijn… die geeft het een beetje een stroeve stemming. Het gevolg van deze twee dissonanten: de bloemen (jasmijn en cyclaam) in het hart krijgen geen kans hun zoete en bloemige charme te verspreiden. Wordt versterkt door dennenhars (ook verantwoordelijk voor die scherpe, beetje terpentijnachtige nuance) zonder dat het de overhand krijgt: ze houden elkaar mooi in evenwicht voor het bosgevoel in de basis zich opdringt.

Die begint eigenlijk in het hart door kruidige anjer (deze stoere, mannelijke roos), patchoeli (ruik je minder) en cederhout (ruik je des te meer) die heel mooi worden opgenomen door een krachtige mix van leer, tabak en mos. En hierover waait een overdosis wierook. Maar goed gedoseerd waardoor het geen verstikkend effect heeft op het eindresultaat. Meer slierten van mist die uit het door de aarde verwarmde gebladerte opstijgen. Mooi, stoer, mannelijk. Maar zoals gezegd: jaren tachtig-geurgenot.

RUIK & VERGELIJK

Nog een paar van die oudjes die zweven tussen een varen en een chypre… en dat zweven komt vooral omdat ze in de loop der jaren nogal eens zijn veranderd van samenstelling zodat je op een gegeven moment niet meer weet of ze nu zijn begonnen als een varen of een chypre en vervolgens een andere richting zijn ingegaan.

Silvestre Pino Silvestre (1955)

Fabergé Brut Classic (1964)

Puig Aqua Brava (1968)

Sir Irisch Moos (1969)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE QUOROM PUIG AD

AURA MARIS – MARE NOSTRUM – LORENZO VILLORESI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 30, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET N. Getagd: . Een reactie plaatsen

ONZE ZEE DEEL 1

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 30/11/12

Neus: Lorenzo Villoresi

Concept & realisatie: Lorenzo Villoresi (foto onder)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE AURA MARIS LORENZO VILLORESIEen andere manier om ‘het meest invloedrijke’ water in de parfumerie te interpreteren? De Middellandse Zee schrijven zoals het bekend was tijdens het Romeinse rijk: Mare Nostrum. Latijns. Staat chic, ‘verraadt’ je historische kennis en is een keer wat anders dan het te noemen naar de eilanden die er in verankerd liggen of de pittoreske stadjes waar het zilte water er van tegenop beukt.

Neem de Blu Mediterraneo-lijn van Acqua die Parma. Neem de geuren geïnspireerd op Portefino (Dior, Tom Ford, Dolce & Gabanna). Maar toch: niet bijster origineel. Maar dat wil volgens mij Lorenzo Villoresi bewust niet zijn. Voor hem draait het meer om de inhoud, dan om het totaalplaatje. Mare Nostrum is de overkoepelende naam van een nieuwe lijn die je – inderdaad – ‘onze zee’ op verschillende manieren laat ondergaan.

De reden: volgens Villoresi is door haar rijke culturele, historische, mythologische en ecologische betekenis de Middellandse Zee niet in één geur te vangen. Hij start met Aura Maris. Vrijvertaald: het aura van de zee. Hij licht toe in het Engels: ‘The sea breeze gently brushing the ocean waves, bearing happy tidings of the summer sun, with the aromas from the Mediterrean schrubs, the tingling fragrance of the salty foam, the sunlit reflections of citrus fruits, the lightest touch of meadow flowers and the golden rays of the sun on a glimmering sea’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE NARCISAura Maris is een vertaling van zeewater en zeewind dat zijn ziltige condens aan land laat neervallen op fruit, bloemen en hout. Ofwel, citroen, bergamot en mandarijn (alle drie heel puur te ruiken) opgenomen in een golf van bloemige en fruitige nuances. In het hart wordt het een bloemige affaire ondersteund door houtige nuances: jasmijn en narcis. De eerste is volgens mij hedione – dat prachtige synthetische ingrediënt dat de geur van jasmijn in een door de zon glinsterend in water. Deze ‘waterjasmijn’ gaat in ieder geval heel elegant samen met een beetje vergeten bloem in de parfumerie: de narcis.

Ruik je goed. Vol, koppig en een beetje ‘slijmerig’. In de afronding wordt de frisse noot op een basis van amber-, musk- en houtnoten vastgehouden door een extra citrusinjectie. Nog wat: heel vaag ruik ik op de achtergrond calone – dat andere prachtige synthetische ingrediënt dat perfect de ziltige geursensaties in zich heeft die je opsnuift tijdens een wandeling lang het strand, tijdens een tochtje op de oceaan.

RUIK & VERGELIJK

Gewoon waar: Aura Maris is een heel beproefd concept. Het verschil met zijn ‘concullega’s’: minder hard, minder scherp. Komt door de kwaliteit aan hoge kwaliteit aan ingrediënten. Toch moet ik heel sterk denken aan de geur die, als het goed is, nog steeds in heel veel betere hotels langs de Italiaanse kunst in badkamers als ‘welkomstgeschenk’ wordt aangeboden.

Gianfranco Ferré Bergamotto Marino (2006)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE DONNA LORENZO VILLORESI HIMSELF

SEL DE VETIVER THE DIFFERENT COMPANY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 28, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. 1 reactie

VETIVER ONDERGEDOMPELD IN ZEEWATER

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 28/11/12

Neus: Celine Ellena

Artistic direction: Thierry de Baschmakoff

Het voordeel van goede nichegeuren: ze blijven meestal in het assortiment. Ook een jaar na de lancering. Ook als de geur niet met open armen ontvangen wordt. De fans die er wel voor vallen hoeven dan geen tig stuks in te slaan uit angst dat-ie uit het assortiment verdwijnt. Nog een voordeel: je kunt als geurengoeroe er langer over nadenken – zonder er zelfs aan geroken te hebben.

Dat heb ik dus met héél véél nichegeuren. De reden: de verschijningsfrequentie: te vaak, te veel en te inwisselbaar. Waarom nog een oud, een amber, een vetiver? De reden natuurlijk: every perfume house should have one. It sells. Maar ze allemaal beschrijven… kom d’r maar eens om. Neem vetiver. Alleen dit jaar al drie nichers die in naam honderd procent vetiver zijn: Bella Bellissima Vetiver Spice, Jo Loves Pink Vetiver en Atelier Cologne Vétiver Fatal. Een goede reden een ‘oudje’ te bespreken: Sel de Vétiver. The Different Company omschrijft hem als ‘une rencontre spectaculaire entre le vétiver et le sel de mer.

Dus: een ontmoeting tussen vetiver en het zout van de zee. Afgezien van het feit dat al het zout op de aarde zeezout is, is het een interessant uitgangspunt. De combinatie van de aardse en ‘rokerige’ wortel met de ziltheid van de oceaan. Een daadwerkelijke poging dit uit den treure behandelde ingrediënt nieuw leven in te blazen – gebeurt zelden.

Is Celine Elena hierin geslaagd? Nee en ja. Nee: je ruikt vetiver. Logisch, maar die zilte toets komt maar gedeeltelijk tot ontplooiing. Dat wil zeggen: als je de geur sprayt als je net onder de douche vandaan komt, dan blijft het een citrusfrisse vetiver met even een idee van zout. Ja: spray je de geur op tijdens de zomer en je huid is een beetje zweterig, dan lijkt als het zout van je de geur zich mengt met het zout van je huid. Dan merk je dat het enigszins een andere vetiver is.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Maar gewoon in een winkel tijdens het proberen… ruik je een dan ziltige vetiver omdat de naam het ‘dicteert’ of omdat je het echt ruikt? Ik vind eigenlijk iets anders interessanter: de bloemige noot die om de vetiver en het zout kringelt. In dit geval zonnig, vol en sensueel ylang-ylang (foto) gecombineerd met de roosachtige noot van geranium, het maakt Sel de Vétiver minder mannelijk, want dat is een vetivergeur toch over het algemeen.

Dat ruik je pas goed als de frisse, licht bittergroene én harde opening van kardemon, bergamot en grapefruit is opgetrokken. Stel je een krans van deze ylang-ylang, geraniumblad en vetiverwortel voor. Maar strak en modernistisch gestyled. Less is more.

Maar ook dit trekt op, om in de basis de geur te laten ruiken zoals die bedoeld is: warm, aards, zwoel (vetiver) vermengd met iris en het zeewater, dat je ook mineraal kunt noemen. Een beetje ijzerachtig. Ook interessant: de toevoeging van lavas die de groene, aardse noot van vetiver heel elegant versterkt. Maar voor velen zal volgens mij Sel de Vétiver toch een van de vele, vele vetivergeuren zijn.

RUIK & VERGELIJK

Door de lichte en waterige toets van Sel de Vétiver moet ik heel sterk denken aan:

Roger & Gallet Vetiver (1992)

Creed Original Vetiver (2004)

BLACK ANGEL MARK BUXTON

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 27, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. Een reactie plaatsen

‘INTENSE MOMENT OF GRACE AND ABSOLUTE BEAUTY’

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 27/11/12

Neus: Mark Buxton

Concept & realisatie: Mark Buxton

Mark Buxton: introductie overbodig. Zegt de naam je niets? Zie mijn bespreking van Wood & Absinth. Heel in het kort: veel gevraagd parfumeur voor het prestige- en nichesegment die zijn talent via het Duitse tv-programma Wetten Das zag verzilverd als neus in opleiding, begon in 2008 als zelfstandig merk met zeven geuren. De samenwerking met de investeerders verliep niet helemaal vlekkenloos. Hij besloot alleen verder te gaan onder de naam Mark Buxton Perfumes dit jaar.

Black Angel stamt nog uit de eerste serie en is, zoals meer geuren van Buxton, gebaseerd op een ontmoeting tijdens het verkennen van het nachtleven van een stad die hij bezocht. De zwarte engel ontmoette hij, als ik het goed begrepen heb, in een nachtclub in New York. Hoe ze er uitzag? ‘A radiant angel dressed in black… breaking up the smoky atmosphere, Black Angel captures this intense moment of grace and absolute beauty’.

Met zijn doorstart heeft Buxton zijn ‘keuzecode’ – de kleur van de geur helpt je de juiste uit zijn assortiment te kiezen – verlaten. Gelukkig. Ik vond het nogal geforceerd en ouderwets deze kleurpsychologie. En ook de er aan verbonden karakterschetsen, gebruikt hij niet meer. Maar misschien prikkelt deze schets tot aankoop: ‘Black Angel is voor momenten dat je behoefte hebt aan rust en stilte, gemaakt voor vredelievende mensen die zich nauw verbonden voelen met hun omgeving’. Prettig deze mensen als vrienden te hebben, want: ‘ze gaan voor je door dik en dun’ en: ‘laten zich niet van hun wijs brengen, blijven kalm, in welke situatie dan ook’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zo omschrijft Buxton de geur: ‘A light and feminine vibration of ginger and jasmine in contrast with the dark sensuality of a styrax-amber accord’. Het mooie: je kunt Dark Angel bijna ‘per ingrediënt’ ervaren. In de opening is dat echt eenvoudig: citroen, bergamot, mandarijn en sinaasappel. Dan, als je goed door ruikt de kruiden: gember, rozemarijn en kardemon. Met andere woorden een fris-groen prikkelende ‘knal’. Het hart: iets moeilijker, maar ik ruik de jasmijn goed die wordt verfrist door lelietje-van-dalen en beplakt door nootmuskaat. Samen zou je dit de engelachtige kant van de geur kunnen noemen, die langzaam plaats moet maken voor de donkere kant, de basis.

En die is vol en zwoel zonder echt richting oriëntaals te gaan. Het is een prachtige mix van styrax (de hars met zijn amber-, vanille en harsachtige geur beter bekend als benzoïne – zie foto), guaiachout en patchoeli. Het krijgt een soort ‘Shalimar’-zalving (van Guerlain uit 1925) zonder de overdosis vanille. Ook opvallend: voor de geur echt is uitgekristalliseerd, lijkt het of Dark Angel zich af en toe zich achter een soort aldehyden-waas die een echo is van de frisse openingsnoten.

RUIK & VERGELIJK

De geuren die ik tot nu heb geroken van Mark Buxton (maar nog niet allemaal heb besproken) zijn goed. Buiten kijf. Alleen, verwacht ik gezien zijn staat van dienst, meer. Meer uitgesproken. Zijn verantwoording: ‘Ik kan wel extreme geuren maken, maar ik moet ze wel zien te verkopen’. En dan de namen, soms een beetje flauw (Devil in Diguise, Sexual Healing beide 2012) en soms een beetje leentjebuur. Vraag me af wat onderstaand huis van Dark Angel vindt:

Thierry Mugler Angel (1992)

ANGEL INNOCENT THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 26, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Getagd: . Een reactie plaatsen

EIGENLIJK EEN SOORT VAN KLASSIEK

TOEN BIJZONDER NU DOET BIJNA ‘IEDEREEN’ HET:

ROOD FRUIT & WITTE MUSK AFGEROND MET ‘BONBON’

Jaar van lancering: 1998

Laatst aangepast: 26/11/12

Neus: Laurent Bruyère

Concept & realisatie: Thierry Mugler

Afgaande op de flacon, dacht ik tijdens de lancering dat van Angel Innocent in eerste instantie dat het een tasverstuiver dan wel een deodorant betrof van Angel (1992). Want: in vergelijk wel erg sober en erg weinig ‘Mugler-dromerig’. Maar het betrof de eerste ‘officiële’ variatie op Angel. En wel een lichtere, meer ‘draagbare’ zoals dat heet. Eigenlijk logisch: gezien het volle gourmand-aroma voor velen toen nog echt teveel van het snoeperige was en nog niet werd begrepen. Dat is nu wel anders. Terugkijkende kun je stellen dat Angel Innocent een van de eerste lichtere variaties op een populaire geur is. En ‘terugruikende’ dat veel parfumhuizen onder andere namen heel wat namaak-engelen hebben gelanceerd die ook op ‘onschuldige’ wijze de sensaties die je opsnuift in de banketbakkerij hebben verwerkt.

Wat me altijd verrast heeft, is de keuze van de neus. Niet gemaakt door die van Angel (Olivier Cresp in samenwerking met Yves de Chiris), maar door Laurent Bruyère (die in 2008 op 43-jarige leeftijd is overleden). Misschien vond de eerste het te moeilijk… kon zich er als het ware niet van losmaken, voor Bruyère moet het ook niet makkelijk zijn geweest: wetende dat ‘iemand’ over zijn schouders mee kijkt. Opvallend: twee jaar later, maakte hij speciaal op verzoek van Thierry Mugler én Victoria’s Secret nog een lichte variatie op Angel: Innocent Secret.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Is Angel een bonbon gevuld met cacoa-karamelvulling, dan is Angel Innocent een bonbon gevuld én versierd met rood fruit. En wat ruik je deze combinatie nu ook nog vaak in populaire geuren. Met name rood fruit gelieerd aan witte musk.

Wat opvalt: het ontbreken van patchoeli die aan Angel zijn donkere en aardse sensatie geeft. Hiervoor in de plaats: ‘everybody’s darling’: witte musk. Die ruik je vanaf de eerste spray samen met de bonbonnoot op de achtergrond. Ze worden eerst gemaskeerd door een fruitige frisheid die zich aankondigt in twee fasen: eerst mandarijn en bergamot die overloopt in de rijpe zoetheid van rode en zwarte bes. Hieraan koppelt zich een amandelnoot die steeds poederiger wordt naar gelang de openingsnoten afnemen  Wat ‘overblijft’: drie maal zachtheid: warm, kokonachtig, zoet. Ofwel, amber, witte musk en bonbon.

RUIK & VERGELIJK

De lijst met light gourmandentertainment in geuren… begin er maar eens aan. En: de meeste zijn al weer verdwenen. Het begon toch allemaal met:

Thierry Mugler Angel (1992)

JONQUILLE DE NUIT – PRIVATE BLEND JARDIN NOIR – TOM FORD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 23, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET J, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN NARCIS BESCHENEN DOOR DE MAAN IN EEN ZWARTE TUIN

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 23/11/12

Neus: onbekend

Concept & realisatie: Tom Ford

Een tuin. De nacht. Vier bloemen die er bloeien. En de geuren die ze respectievelijk verspreiden, hebben een ander boeket dan overdag. Sensueler, meeslepender tot op het gevaarlijke af. Tom Ford over de narcis, de lelie, de roos en de hyacint: ‘When you showcase their darker and less innocent aspects, flowers can become so thrilling and beautiful, they could almost ruin you. That was the sensation I was after’.

Toch mooi gezegd: dat het parfum van een bloem zo hypnotiserend kan werken dat je er aan onder doorgaat. Burgers, boeren en buitenlui hebben dit effect hoogstwaarschijnlijk – onbewust – ervaren als ze in de buurt waren van een bos witte lelies: dat is bijna te veel voor de neus. Met de hyacint minder: je moet heel wat bloesems bij elkaar plukken om het werkelijke zoet-narcotische effect echt te ondergaan.

De roos wordt over het algemeen met lief en zoet geassocieerd – niet met een vernietigend karakter, ook niet ‘s nachts. En dan de narcis: het wil nog wel eens gebeuren dat een volle bos een kamer kan onderdompelen in een zoet, intens, ‘slijmerig’ richting animaal parfum. Narcis in een geur, kom er maar eens om. Deze bloem lijdt de laatste jaren een schaduwbestaan in de parfumerie, wordt alleen gebruikt om bloemen in parfums een intens sensuele opwaardering te geven met die toch kenmerkende lichte toets voor de jonquille (de Franse benaming voor narcis). Tom Ford geeft haar nu de kans om in de gedaante van Jonquille de Nuit opnieuw te bloeien in zijn onlangs aangelegde zwarte tuin, naast Café Rose, Ombre de Hyacinth – al besproken – en Lys Fume.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Mooi: geen citrusachtige opening. Je zit direct in een zoete bloemenweelde. Maar nog niet in de narcis. Want eerst is er de uiterst zoete noot van (de nu ook nog nauwelijks in geuren te ruiken) cyclaam die geleidelijk aan een zacht-zonnige ondersteuning krijgt door acacia, en een groen musky-achtig spoor door engelenzaad.

Dan begint de narcis in de jardin noir te bloemen: hypnotisch en sensueel én toch behoudt ze haar licht-frisse toets (alsof ze wordt beschenen door de maan) met dank aan knapperig en koelgroen viooltjesblad en cologneachtig oranjebloesemblad (een variatie op petitgrain veronderstel ik). De afronding temt echter de narcis (alsof de maan achter de wolken is verdwenen), wordt ze als het ware geconfectioneerd, ingepakt. Want de poederige iris maakt haar zachter, de lichte ambernoot ‘warmer’. Chic, elegant. Voor zij die durft. Voor hij die durft.

RUIK & VERGELIJK

Zonder narcis zouden onderstaande geuren toch echt anders ruiken:

Guerlain Vol de Nuit (1935)

Yves Saint Laurent Y (1961)

Hermès Amazone (1974)

Van Cleef & Arpels First (1976)

Cartier Must (1981)

Boucheron Boucheron (1988)

Versace Blonde (1995)

Lancôme Poême (1995)

Een moderne geur waarin op een heel eigentijdse, ‘jonge’ manier de narcis bloeit:

Tommy Hilfiger T Girl (2003)

NEW WEST – THE GENTLEMAN’S COLLECTION – ARAMIS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 21, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET N, VINTAGE. Getagd: . Een reactie plaatsen

NIEUW GEBIED, NIEUWE GEUR

Jaar van lancering: 1988/2009

Laatst aangepast: 21/11/12

Neus: onbekend

Als ik me het goed herinner werd New West als nieuw merk door de Estée Lauder Companies onder de paraplu van Aramis gelanceerd om een ‘belevingswereld’ en lifestyle te bedienen die in de Verenigde Staten van Amerika toen als upcoming en trendsettend werd gezien: Californië en dan in het bijzonder die van Silicon Valley.

Waar de nerds de toekomst van de computer en internet aan het voorbereiden waren. En in hun vrije met hun meer cool dudes en chicks genoten van het weer dat toch wel wat aangenamer was dan ‘aan de andere kant’: old east. Ook very west en very modern: de geur in plaats van cologne (so old east) skin scent noemen. Hoe vertaal je een dergelijke lifestyle in een geur? Het antwoord van Estée Lauder (via Aramis): door de geur meer naar zee en lucht te laten ruiken, dan naar aarde, hout en bos.

En dat viel toen wel of niet toevallig samen met een nieuwe ‘luchtbeweging’ in de parfumindustrie: moleculen die de denkbeeldige geur van de oceaan, van zeelucht in zich droegen. Het vreemde: een van die molecolen – calone – was in de jaren zestig daarvoor al ontwikkeld, maar de kracht en mogelijkheden ervan waren eigenlijk nog niet doorgedrongen tot parfumeurs.

Estée Lauder was niet de enige die voelde dat er verandering in de lucht hing. Aan de andere kant van de oceaan was het jaar daarvoor een geur gelanceerd die, hoewel anders in beleving, toch hetzelfde gevoel opriep: lucht en zee gebottled in een modernistische geur: Cool Water van Davidoff. Het was de bedoeling dat New West een aparte tak zou worden met nieuwe geuren en verzorgingsproducten.

Dat is niet doorgegaan. Davidoff heeft dat ook geprobeerd met Cool Water. En dat is ‘toevallig’ ook niet gelukt. Blijkbaar ziet de moderne man (van toen) zijn favoriete geur niet gekoppeld aan verzorging. New West verdween stil van de markt (Cool Water bleef jarenlang een van de grootste succesnummers in de ketenparfumerie).

Er werd veel gejammerklacht toen New West stilletjes van de markt verdween: het concept bleek toch niet echt ‘en masse’ aan te slaan. Dus waren de echte fans maar wat blij dat de geur werd opgenomen in de Gentleman’s Collection: acht geuren die de essentie (en de geschiedenis en ontwikkeling) van Aramis belichamen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

New West is een mooi voorbeeld van een modernistische geur: het streeft er niet naar om met natuurlijke ingrediënten een puur en vertrouwd gevoel op te roepen. Het is de vertaling van een abstract idee: hoe ruikt zeewater, hoe ruikt zeelucht, hoe ruikt strand gebotteld in een flacon? Dat dan weer wel: om dit op te roepen worden wel veel puur natuur- ingrediënten gebruikt. Alleen bevinden die zich in een alom overheersende golf van calone.

Alsof ze groeien in de buurt van de zee. Gaat in de opening direct van start: calone geeft bergamot, geraniumblad en munt een wrange toets. Alle zoetigheid en groenigheid lijkt ‘verzilt’, en dat geldt ook voor de enorme ‘kruidenbouillon’ in het hart. Een krachtige mix van rozemarijn, salie (foto), oregano en jeneverbes die aan kruidigheid wint door laurier en nootmuskaat. Heel subtiel hierdoor heen ruik je het zacht en zonnige lavendel.

De klassieke afronding van patchoeli, musk, mos, sandel- en cederhout zorgt ervoor dat dit alles niet te snel vervliegt, blijft hangen. Het eindeffect: een cleane fitnessgeur die je een frisgewassen gevoel geeft. Alsof je net onder de douche vandaan komt.

RUIK & VERGELIJK

Leuk: hoe het oosten van de Verenigde Staten volgens Aramis moet ruiken, ervaar je goed in de geur die elf jaar eerder verscheen. Ofwel lucht en zee versus bos en aarde:

Aramis – The Gentleman’s Collection – Devin (1977/2009)

EAU EMOTIONELLE AGENT PROVOCATEUR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 19, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Getagd: . Een reactie plaatsen

LIGHT ENTERTAINEMENT, MAAR ZEER VERFIJND

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 19/11/12

Neus: onbekend

Model: onbekend

Fotograaf: onbekend

Ik kan me nog goed herinneren dat ik voor het eerst de eerste geur van Agent Provocateur rook. Aan het begin van het nieuwe millennium in Londen. In eerste instantie was ik verbaasd – het leek op geliefde geuren die ik al heel vaak had geroken. Het was voor mij een soort vintage chypre. Maar het verbazingwekkende: de klassieke chypre-ingrediënten ontbraken.

De geur wordt daarom wel gezien als een van de eerste neo-chypres. Beter bekend als rose chypres. Heeft laatste omschrijving wellicht te maken met het feit dat Agent Provocateur is gehuld in een rose flacon en twee jaar later een gelijkgestemde geur verscheen ook in roze: For Her van Narciso Rodiriguez… Beide worden inmiddels gezien als moderne klassiekers. In ieder geval, er verscheen een lichte versie: Eau Emotionelle. Agent Provocateur – de geur dus – laat in zijn onderhuidse intenties er geen twijfel over bestaan.

Om in de belevingswereld van het luxelabel te blijven: de lingerie wordt snel uitgedaan om – pats, boem, hupsakee, snel! – te genieten van ‘wanneer een vrouw en man er klaar voor zijn’. Eau Emotionelle blijft nog wat langer het voorspel in tact houden, is meer flirterig: tease and play, tease and play. En laat het daarbij.

Agent Provocateur zegt zelf over: ‘Agent Provocateur is stripped down to its bare essentials’ en deze basis werd verfrist en hierop bloemen geplant die ‘flirtatious en sexy’ zijn. Wat me verbaast: de fijnzinnigheid van dit ‘light entertainment’. Heel mooi gedaan, aan deze eau de toilette is niets ordi, ik vind het raffinement ten top.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Alleen als je Agent Provocateur kent, dan herken je ‘haar’ in Eau Emotionelle. En toch is het een op zichzelf staande geur met een eigen karakter. Geen lichtere variatie zoals Chanel dat bijvoorbeeld wel heeft met N°5 (1921). Het overrompelende bepoederde bloemenhart met die ‘donkerbossige’ en donkerfluwelige basis ligt als het ware verdekt opgesteld. Door de originele opening van rozemarijn en roze peper (verzin het maar) ruik je het.

En wijnmoer. Wat dat precies is, daar kom ik niet achter, ook niet hoe het ruikt. In het Frans heet het lie de vin en daar wordt eigenlijk alleen een kleur, geen geur mee aangeduid als ik het goed heb begrepen. Ik ruik wel heel subtiel de roos uit Agent Provocateur. En dit loopt, of flaneert, allemaal elegant over naar het hart waar nu een uiterst fragiel boeket bloeit: jasmijn, magnolia en osmanthus (foto). Ofwel stralende, teder-zoete en tedere sensualiteit opgelift door een noot van witte thee.

De basis geeft dit alles een musky, omfloerste ondertoon, maar dan zonder de leer en bosachtige houtnoot zo eigen aan Agent Provocateur. Ze wordt de charming sister genoemd van Agent Provocateur. Zit wel wat in: ze pronkt niet met haar seksualiteit in haar Agent Provocateur-setje, maar draagt het ‘bescheiden’ onder haar klassiek-modernistische look.

RUIK & VERGELIJK

Nou deze:

Agent Provocateur Agent Provocateur (2001)

En misschien qua roze chypre ook:

Narciso Rodriguez For Her (2004)