WAT EEN STORYTELLING!
ALS EEN TEDERE OCHTENDDAUWSTRELING
Jaar van lancering: 2017
Laatst aangepast: 29/03/17
Neus: Amandine Clerc-Marine
Perfume telling is storytelling. Een goed, geloofwaardig en/of sprookjesachtig verhaal maakt een parfum verkooptechnisch interessanter. Mocht dit zo zijn… ik krijg spontaan medelijden met de beauty-advisors op de winkelvloer. Al die honderden verhalen die jaarlijks verschijnen moeten ze levendig en enthousiast weten over te brengen. Als het even kan telkens als was het de eerste keer. Alleen: hoe houdt zij/hij dit vol na drie keer een ontstaansgeschiedenis met – ik haat het woord in deze – passie te hebben gedeeld. Ook voel ik medelijden met de potentiële koper. Zit zij/hij hierop te wachten?
Izia heeft wat storytelling betreft veel meegenomen. Zoals literatuur: er wordt – voor de zoveelste keer – verwezen naar het verhaal De kleine prins (1943) van de piloot/schrijver Antoine de Saint-Exépury waarin hij het onder meer over een bijzondere roos heeft. Zoals de voorliefde van de opdrachtgeefster – Isabelle d’Ornano – voor rozen. Met name die groeien in haar tuin ‘ergens’ in de buurt van het kasteel van George Sand (haar turbulente leven is storytelling avant la lettre) en waarmee Izia – een Poolse verkleining van Isabella – haar buitenverblijf aldaar mee siert – ‘in een vaas, een theepot of oude karaf’. En zelfs in vochtige kranten ingewikkeld meeneemt naar Parijs voor vrienden en kennissen.
Ook een story om te tellen en wat het nu goed doet in glossy’s: het ‘onder vrouwen’ zijn. Want Izia is ook het verhaal van vijf vrouwen allemaal van een andere generatie. Isabelle d’Ornano, dochter Christine, Sonia (nichtje van de familie en muze van de campagne), parfumeur Amandine Clerc-Marie en kunstenares Quentin Jones. Het meest nieuwsgierigmakend voor mij: de link waarover zijdelings wordt verteld tussen Isabelle d’Ornano en prinses Dolly Radziwill (1886-1966).
De laatste was de tante van de eerste zo nu blijkt. En dat was me er een! Haar eveneens turbulente leven zou het nu heel goed doen als biopic. Ze was beschermvrouwe van en bevriend met onder meer Jean Cocteau en Christian Dior, en een sleutelfiguur van de ‘café society’ tijdens de eerste helft van de twintigste eeuw.
Ik zou een boom over haar kunnen opzetten versierd met talloze anekdotes over ‘les années folles’ in Frankrijk en ‘the jazz age’ in Amerika. Geen tijd voor. Dus over naar de geur. Maar eerst nog even dit. Sisley vindt dat ‘Sonia, nichtje van’ nonchalant en ongekunsteld poseert voor de promotiefoto. Ha-ha-ha! Not! Eén en al gekunsteldheid en pose, maar dan in een ‘natural setting’. Niets mis mee by the way.
WAT IZIA IK EIGENLIJK?
In zijn soort – een rozengeur gepresenteerd als een lenteboeket – is Izia krachtig, duidelijk en aangenaam. Bijvoorbeeld in vergelijk met de jaarlijks terugkerende Paris Premières Roses van Yves Saint Laurent, ruik je in Izia meer puur natuur, het tintelen en ruizen van bloemen tijdens een voorjaarsbriesje. Maar ook hier: de roos speelt eigenlijk een ondergeschikte rol, want het is juist de combinatie met de andere bloemen die voor het lente-idee zorgt.
Wil niet zeggen dat je de ‘Ornano-roos’ niet ruikt; haar zoetige en fruitige noten begeleiden de opening, maar ze vertrekt vervolgens weer even om plaats te maken voor een fris-pittige wind. Ofwel, een mix van bergamot en über-injectie van roze peper. Aangenaam, geeft het begin vaart en levendigheid. Vanuit hier neem je een lichte stroom waar die noten van frisse fresia en dito thee combineert.
Het effect: een bloemenaquarel waaruit de roos weer tevoorschijn komt. Nu omringd met fruitige en bloemige noten. Ofwel, peer omkranst door jasmijn, pioenroos, lelietje-van-dalen met een kruidig-musky ondertoon van engelwortel die als het ware het stokje van de roze peper overneemt.
In de basis wordt dit aquarel een schilderij, want het geheel wordt ‘verzwaard’ door duidelijk en strak cederhout geleidelijk zacht gemaakt met amber en musk. En ondertussen blijft het boeket – de ‘Ornano-roos’ omringd door bovengenoemde metgezellen die haar een luchtige en speelse toets geven – ‘gezellig’ doorbloeien.
Samenvattend: elegant, neigend naar niche maar ook voorspelbaar. Bij veel andere nichehuizen groeit en bloeit deze roos ook vol overtuiging. Opvallend: de klassieke Sisley-signatuur wordt met Izia verlaten. Misschien flauw om te zeggen, maar doe het toch: was de ‘Ornano-roos’ geënt op de chyprestructuur dan had de compositie aan kracht en eigenzinnigheid gewonnen en was het in de buurt gekomen van Guerlains Rose Barbare (2005), voor mij een van meest geslaagde new millennium chypre-roosparfums.
Boeiend te zien hoe snel een luxemerk bijna zichtbaar/onzichtbaar kan transformeren en hiermee een andere beleving en filosofie wil, hoopt uit te dragen. Neem Gucci. Mij was het ontgaan, maar het merk telde sinds een paar jaar ‘influential wise’ niet meer mee begreep ik (later). Dus werd besloten: conventional working carrièremoeder Frida Giannini uit, onconventionele baardaaphippie Allessendro Michele in.
Guilty Absolute doet dat dus wel. Het is een complexe, ‘geen gelul’-geur. Wil zeggen, geen voorzichtige herkenbare introductie met citrusnoten om de man in de parfumerie maar niet af te schrikken, maar direct een full blown exercitie van hout plus oud(h) – op de foto. Ik draag de geur nu al een aantal dagen met plezier. Met verschillende gedachten: de link met het helaas gediscontinueerde Gucci’s 
Was er een tijdje geleden al mee bezig: het beschrijven van de geur van de toen nog President Elect Donald Trump. De naam laat weinig twijfel toe: Succes uit 2012, gevolgd door Empire in 2015. Maar voor je het weet, val je in de strik waarin zoveel journalisten zijn gevallen: alles neerpennen/neersabelen – Dump Trump! – met dikke tonque in cheek.
Dat heeft ze gemeen met de kleindochter van Estée Lauder, Aerin, die handelt ook in schone zaken. Te zien op 
Mediterranean Honeysuckle is meer trutty. Dat merk je al aan de promo-woorden: ‘Laat je keer op keer meevoeren naar de zonovergoten Middellandse Zee met zijn azuurblauwe water. Dompel jezelf onder in de weelderige bloemen, de glinsterende stranden en het heldere water, van Zuid-Frankrijk tot aan de Amalfikust. De geur is al even magisch en elegant als zijn inspiratiebron. Hij verovert je zintuigen vanaf het eerste moment en neemt je mee naar het Middellandse Zeegebied, een onovertroffen bestemming’. Of dit nu klopt of niet, in Mediterranean Honeysuckle krijgt kamperfoelie couture-allure, verliest het zijn sierlijke eenvoud. Gelijk met de citrusopening (grapefruit, bergamot) ruik je de kamperfoelie direct, alleen verliest die op een gegeven moment zijn ongecompliceerde ‘honingwaterige’ frisse zoetheid doordat ze wordt omringd door lelietje-van-dalen en gardenia.
Was ik dus onlangs bij 
Maar dit gezever van mijn kant kan ook een luchtweerspiegeling zijn in mijn gedachten. Zie ik het verkeerd? Ja, het is waar, ik moet oppassen dat ik niet cynisch word. Niet makkelijk als je een persbericht te lezen krijgt waarin staat vermeld dat de nieuwe geur is bestemd ‘voor de vrouw die niet bang is om haar vrouwelijke en sensuele kant te tonen’. Cliché van het zuiverste water.
Wat vond ze ervan? Lekker fris en pittig in de opening. Maar het was vooral de zacht-bloemige noot die haar beviel. En het allerlekkerste: het idee dat Bottega Veneta’s eerste geur erin viel te bespeuren. There you have de compositie in a nutshell.
Colonia Quercia: ‘Bevat de kracht van een majestueuze boom die op een symbolische manier een universum uitdrukt’. Hiermee wordt gezinspeeld op de eikenboom. Is nog meer dan een nobele en majestueuze, een heilige boom. Als ik hier verder op in zou gaan, dan ben ik over vier uur, vier dagen, vier jaar nog niet uitgeschreven. Maar met betrekking tot de geur: voor de oude Germanen was de eik een tempel en alles daar op wat groeide, zoals bijvoorbeeld de maretak had een heilige symboliek.
De geur wordt wel eens vergeleken met zwarte inkt. Eikenmos wordt tegenwoordig met name in Slovenië, Bosnië en andere landen in het zuiden van Centraal-Europa in het wild geoogst dat vervolgens in laboratoria wordt verwerkt tot absolues en concrètes.
Hier achter houdt zich de geranium schuil (roosachtig en zoet), maar duidelijk detecteerbaar. Op zijn beurt gekieteld door fris-wrang en groen kardemon. Begeleid – ook goed ‘apart’ te ruiken – door strak, gedroogd cederhout. Een voorbode voor de houtachtige en groen gestemde basis. Eikenmos (foto) dus, elegant in balans gebracht met patchoeli die samen het ‘bos- en kreupelhout-gevoel’ goed weet op te roepen. Als ‘zoethoudertje’ is tonkaboon toegevoegd die Colonia Quercia een licht oriëntaalse toets geeft.
In de bergachtige, warme streken van Yunnan (zuidwest China) groeit de gelijknamige theesoort. Ik ben geen ‘theeoloog’, maar kenners roemen hem om zijn donkerige, rokerige en leerachtige aroma met fruitige en honingachige toetsen.
Terwijl steeds meer luxe merken nichelijnen lanceren – Elie Saab inmiddels ook, dus ik bedoel maar -, vraagt Geurengoeroe zich af of hierdoor de ketenparfumerie-geuren van diezelfde merken niet moeten ophouden te bestaan, of die eigenlijk nog een bestaansrecht hebben.
Ik vraag me wel eens af of beauty-advisors in de ketenparfumerie klanten, die niet onder de indruk zijn een nieuwe geur van hun favoriete merk, die doorverwijzen naar de boetiek van het desbetreffende merk of een niche-parfumerie? Toch een concurrent. Voor je het weet ben je die klant daardoor voorgoed kwijt.
Het gerucht gaat – al eerder vermeld – dat Ici Paris XL een mini-nicheketen aan het ontwikkelen is waarvan de geuren voornamelijk door The Estée Lauder Companies geleverd zullen worden. Kun je dus een parfumerie ruim mee vullen, met name nu deze perfume power player onlangs ook Frédéric Malle, Le Labo en By Kilian aan zijn portofolio heeft toegevoegd.
Eén van de aangename dingen van een (goede) geur is dat je het gevoel hebt dat je direct in contact komt met de vrijgevigheid van de natuur. Het directe effect: je voelt je prettig door deze connectie met ‘Moeder Aarde’; er daalt een aangename rust op je neer, je voelt je behaaglijk.
WAT ESSENCE AROMATIQUE IK EIGENLIJK?
Waar ik vooral naar benieuwd was betreffende deze twee nieuwe eau de colognes: welke is de zesde van Jean Claude Ellena en met welke debuteert Christine Nagel als Ellena’s ‘sparring perfume partner’ bij Hermès? Blind geroken en zonder raadplegen van het persbericht, dacht ik dat Eau de néroli doré en Eau de rhubarbe écarlarte door beide kon zijn gemaakt.
WAT COLOGNE IK EIGENLIJK?
Trouwens, het adjectief écarlate – klinkt très intéressante et très charmante, maar betekent niet meer en niet minder dan rood. Maar dan wel op niveau. Kijk nog even goed, en wellicht herken je ‘onze’ chique variatie op rood: scharlaken.
Aan sommige, jezelf gedane beloftes – niet alleen rondom het nieuwe jaar – is het nog niet zo makkelijk je daar aan te houden. Zoals mijn verbod om nog een oud-geur te bespreken. Daar blijven er zoveel van verschijnen dat Geurengoeroe, of welke geurenblogger dan ook, daar een aparte blog aan kan wijden. Maar soms sluipt het toeval in je wereld. Ongevraagd. Onverwacht.
Een ‘krasse’ interpretatie van oud. Met dien verstande dat in de meeste Europese oud-geuren geen druppel echte oud zit. De reden: omdat ‘the real stuff’ zijn gewicht meer waard is dan goud – ondanks het feit dat de wereldprijs daarvan enorm is gekelderd.
GEURENGOEROE 