GEURENGOEROE

APERTURE ULRICH LANG

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 9, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Getagd: Ambergris, grijze amber. Een reactie plaatsen

AMBERGRIS IN OVERDRIVE

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 09/03/14

Neus: onbekend

Fotografie: diversen

Ik heb hem nog nooit persoonlijk ontmoet, maar ik vind Ulrich Lang sympathiek. De simpele reden: hij overdondert je de goden zij dank niet seizoen in, seizoen uit met een stroom aan nieuwe geuren. Maar ook: ik kan me nog van zijn vorige edities herinneren dat ik niet echt onder de indruk van was. Bescheiden in opzet, bescheiden in geur, maar niet bescheiden in de filosofische ‘implicaties’ van zijn werk door de link met de serieuze fotografie.

Ook met zijn nieuwste geur Aperture (betekent lensopening) is het weer raak. Het is genoemd naar een in 1952 in de Verenigde Staten opgericht multi-platvorm en ‘non-for-profit foundation’ die de ‘fotogemeenschap en zijn publiek verbindt met het meest inspirerende werk, de scherpste ideeën en met elkaar – in print, in person en online’.

En voor Aperture in het bijzonder een aantal foto’s van bekende fotografen, onder meer van de Nederlandse Charlotte Dumas, die Ulrich Lang in 2007 ontmoette toen zij in Barneys (New York) bij zijn perfume corner Anvers 2 (2007) kocht. Ze werden vrienden. Zie voor meer sfeer: http://www.ulrichlangnewyork.com/inspiration. En voor ik het vergeet: op een bepaalde manier heeft Ulrich Lang toch schoolgemaakt, want bij het nichemerk dat in 2011 werd opgericht door Céline Verleure – Olfactive Studio – staat de artistieke fotografie ook centraal.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Lang noemt zijn vijfde creatie een ‘hout-kruidige geur voor een nieuwe tijd’. Maar dan wel heel erg retro-geïnspireerd voor mij. Want dit is zo’n jaren negentig-krachtpatser die het vooral moet hebben van de sterke, bijna opdringerige ambergrisbasis. En daar maak je al snel kennis mee.

De opening van Aperture kun je met een beetje fantasie ‘een nieuwe tijd’ noemen, want samengesteld uit een nu erg hip niche-ingrediënt: peper. Wordt opgediend in de roze, witte en zwarte variëteit. Behoorlijk krachtig inderdaad, maar zonder dat je nies-neigingen krijgt. En dat komt door een infusie van ‘vette’ en smeuïge aldehyden die de peper tempert en bijna vloeibaar maakt. Vervolgens moet je heel goed ruiken om de bloemen in het hart waar te nemen.

Het is in feite een hint van jasmijn en lelietje-van-dalen omdat die a: zijn omringd door tabak en cederhout, en b: door de basis van musk, amber, (heel veel) ambergris en nog wat extra ‘animale noten’. En die is, zoals gezegd, opdringerig. Je ontkomt er niet aan. Gelukkig is er ook nog wat vetiver die garandeert dat deze ambergris in overdrive een houtachtige ondertoon krijgt.

Voor mij staat ‘een nieuwe tijd’ in relatie tot geur voor transparant en/of etherisch, niet voor een geur die dichtgeplakt lijkt, een geur waar geen ‘lucht’ in zit. Het beeld dat bij mij opdoemt: een olievlek golvend op de oceaan waar een walvis net een flinke ambergris-klomp (zie foto: het lijkt wel een hoofd van een monster uit een science fiction-film) heeft afgescheiden. Donker, teer, inkt. Dat kun je natuurlijk ook positief interpreteren. Maar een scheutje bergamot (voor de transparantie) en een scheutje jeneverbes (voor de etherische noot) in de opening zou volgens mij wonderen doen.

Rectificatie: toch moet ik bekennen, dat na een tijdje Aperture iets meer lucht krijgt en je zowaar de lichte bloemennoot ruikt. Of zou dat komen doordat ik nog een paar keer aan de geur op mijn linkerpols rook tijdens een wandeling vandaag in een zonovergoten park van Brussel…

RUIK&VERGELIJK

Ulrich Lang tot nu toe:

Ulrich Lang Anvers (2003)

Ulrich Lang Anvers 2 (2007)

Ulrich Lang Nightscape (2009)

Ulrich Lang Lightscape (2012)

UNTITLED #1 MAGNETIC SCENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 6, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET U, NICHE. Getagd: MAGNETIC SCENT, spyros drosopoulos. 1 reactie

‘ÉÉN-OP- ÉÉN-JASMIJN’ VAN SPYROS DROSOPOULOS

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 06/03/14

Neus: Spyros Drosopoulos (foto)

Concept & realisatie: Spyros Drosopoulos

Heel lang geleden toen ik nog jong, onschuldig en echt onwetend was, en me begon te interesseren voor parfum ging ik er vanuit dat elke nieuwe geur echt een nieuwe geur was in de ware zin van het woord. De neus, het merk had slechts één doel: de wereld verrassen met een innovatief meesterwerk. Tot dat ik Arpège (1927) van Lanvin rook. Dat was voor mij dus N°5 (1921) van Chanel – kon iemand mij het echte verschil uitleggen? Vele andere volgden.

Sadder but wisser (en ik ontdekte ondertussen het bestaan van de parfumfamilie-boom), legde ik me neer bij het feit dat de schok van het nieuwe niet bepaald echt het streven is, dat voor de meeste producenten parfum niet tot de achtste kunstvorm wordt gerekend – hoewel ze in de communicatie nu juist dat aspect zo benadrukken. Inmiddels ben ik helemaal ‘om’. Wil zeggen: ik kan me helemaal vinden in het streven van een neus (soms is er zelfs sprake van een verlangen) zijn visie op een bepaalde familie of op slechts één ingrediënt te geven. Dit gebeurt de laatste jaren logischerwijze alleen in de nichesector. Een heel mooi voorbeeld: Untitled #1.

Het is de queeste van Spyros Drosopoulos naar de – ik interpreteer het even vrij – ‘jasmijngeur der jasmijngeuren die alle andere jasmijngeuren overbodig maakt’. Maar dan wel jasmijn die hij rook in zijn ‘thuisland’ Griekenland (en ik ooit in India): dus een jasmijn die als het ware bezwangerd is van indolen die verantwoordelijk voor zijn voor de animale noot ‘in’ de bloem.

En daar hebben veel mensen nog steeds moeite mee: jasmijn staat voor ze gelijk met bloemig, sprankelend en zonnig maar vooral transparant. Denk hierbij aan Eclat de Jasmin (2007) uit de Armani Privé-serie van Giorgio Armani of Tendre Jasmin (2009) uit de Secrets d’Essence-lijn van Yves Rocher.

Ik denk bij een animale jasmijn aan A la Nuit van Serge Lutens. Deze übersensuele ‘Arabische’ jasmijngeur fascineerde ook Drosopoulos. Hij kreeg het ooit als cadeau als dank voor een parfumpresentatie. In het begin was hij er behoorlijk van onder de indruk – hij begreep de ‘emotie’ en de techniek – maar des te langer hij er aan rook, des te meer ‘foutjes’ hij ontdekte. Dus begon hij zijn eigen zoektocht naar hét jasmijnparfum die startte in 2010. De uitdaging: iets creëren dat niet al een miljoen keer was gedaan, tegelijkertijd de magie van de jasmijn blootlegt én ook nog eens draagbaar is. En het belangrijkste: Drosopoulos wou ‘close to the real thing’ blijven. Het was volgens hem een ingewikkelde exercitie, maar is blij dat het hem is gelukt: Untitled #1 is volgens hem een ‘één-op- één’-jasmijn geworden. Dus jasmijn uit de natuur gekopieerd als parfum.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het interessante: hoewel je een ‘full blown’ animale jasmijn ruikt, heeft de geur ook een aangename moderne toets. Untitled #1 is van nu. En dat komt doordat naast de overdosis aan nachtbloeiende jasmijn – die optreedt in de hoedanigheid van een sambacjasmijn genaamd Grand Duke of Tuscany (zie foto) – en die Drosopoulos verrijkte met zelf gefabriceerde ‘jasmijnmoleculen’, er een subtiele gourmandnoot wordt toegevoegd in de vorm van cacao.

Die verpakt op een heel slimme manier de indolen van de jasmijn zonder ze te verbergen. Het is in feite een zoete lactone-noot die als een lichte, fijngeraspte, witte chocoladehagel over de sensuele jasmijn dwarrelt. Terwijl de geur ook een zekere aardse, groenige lichtheid heeft, althans dat is mijn indruk. Hiervoor verantwoordelijk galanga en alsem. Alleen die dienen volgens Drosopoulos echter beiden slechts als ‘modifier’ in de compositie. Ze zijn volgens hem niet als zodanig waar te nemen. Want: de alsem (absint) maakt de jasmijn meer ‘herbal’ en de galanga (die qua geur tussen kaneel en kruidnagel zweeft) functioneert weer als ‘modifier’ voor de eugenol (kruidnagel) die van nature ook in de jasmijn zit.

Hoe het ook zij: Untitled #1 is voor mij een sensuele jasmijn die de essentie van deze fascinerende bloem op een elegant-dierlijke wijze onthult. En die volgens mij nog intenser gaat werken als je Untitled #1 meeneemt naar contreien waar de zon als ‘van nature’ de indolen in de jasmijn aanwakkert…

RUIK&VERGELIJK

Opvallend: weinig solifleurjasmijn-geuren die het dierlijke aspect ervan durven te benaderen… ik zat er onlangs met Maria van Geuren van www.parfumaria.com over te ‘geurenleuren’. En we kwamen tot de conclusie dat pure jasmijn tegenwoordig voornamelijk ‘Europees ruikt’. Dus helder en fris-bloemig. Voor een jasmijn die onder een Arabische zon bloeit, dus sensueel en animaal, moet je zijn bij Untitled #1 en onder meer bij:

Montale Jasmin Full (2006)

Dorin Jasmin (2008)

En inderdaad:

Serge Lutens A la Nuit (2000)

8 MARS 1764, 23 JANVIER 1984 POZZO DI BORGO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 3, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NICHE. Getagd: histoires de parfums, PARFUMS D'EMPIRE, VIJG. Een reactie plaatsen

WE ARE FAMILY

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 03/03/14

Neus: Phillipe Bousseton, Violane Collas

Models: Valentine Pozzi di Borgo en… ?

Concept & realisatie: Valentine Pozzo di Borgo

Eerst even wat valse onbescheidenheid: ik beschouw mezelf als autodidact historicus. Ik lees één keer per jaar een oude versie van de wereldgeschiedenis – op dit moment de twintigdelige Sesam-pocketversie van Bosch & Keunig – én verdiep me tegelijkertijd in een bepaalde periode (en alles wat ondertussen over parfum te weten kom, sla ik op). Zit nu al een tijdje in het Italië van de vijftiende, zestiende eeuw en zeventiende eeuw, en verbaas me over en vermaak me met de machtmachinaties van invloedrijke families. Ik heb er heel wat elkaar het leven ‘zien’ zuur maken: de Visconti’s, de Borgia’s, de Este’s, de Medici’s, de Parma’s. Zelfs mindere clans passeerden de revue. Maar over het wel en wee van de Pozzo di Borgo’s – die Corsica als uitvalsbasis hadden – ben ik tijdens het doorspitten van talrijke boeken niets te weten gekomen. Dit is geen kritiek, maar louter een constatering. Opvallend: zoek je naar deze familienaam op het web, dan maak je geen duik in de geschiedenis, maar kom je als eerste terecht bij Philippe Pozzo di Borgo (anno 1954).

Is volgens Wikipedia een van de rijkste mensen van Frankrijk die zijn fortuin maakte als mede-eigenaar van het champagnehuis Pommery. Hij raakte in 1993 verlamd na een ongeluk met een parapente. Hij schreef hierover in 2001 een boek – Le Second Souffle – dat in 2011 werd verfilmd onder de titel Intouchables: een van de best bezochte films in Frankrijk.

In hoeverre is Valentine Pozzo di Borgo – bedenkster van het ‘gelijk-achter-namige’ parfumhuis – aan deze man gerelateerd? Is het haar vader, is het een oom? Ik hoop het binnenkort te weten te komen tijdens een presentatie van de geuren in Brussel. Pozzo di Borgo als geurconcept valt natuurlijk binnen een mini-trend in de niche-parfumerie: belangrijke historische personen, plaatsen, literatuur, gebeurtenissen en zelfs standbeelden die ter inspiratie dienen.

We noemen de ‘bron’: Histoires de Parfums (anno 2000) en Parfums d’Empire (anno 2003), recent gevolgd Jardin d’Ecrivains (anno 2012) en natuurlijk incidentele hommages – zoals bijvoorbeeld La Mome (2007) van Balmain dat was opgedragen aan Edith Piaf. Graag breng ik nog even het ‘bizarste’ resultaat in herinnering: Vacances (1936) waarmee de couturier Jean Patou de door de Franse vakbonden bedongen doorbetaalde vakantie ‘voor iedereen’ vierde met een exclusief parfum. Ook nog even de prettigst geprijsde: Eau de Juillet (1989) van Yves Rocher, een geur die ‘stilstond’ bij de bestorming van de Bastille in 1789.

Valentine Pozzi di Borgo gooit het over een iets andere boeg. Met haar eerste twee geuren waarvan de namen verwijzen naar geboortejaren – ik ga er vanuit dat meer zullen volgen – blijft ze dicht bij haar familie: met 8 Mars 1764 eert ze haar achter-achter-oudoom, de diplomaat Carl Andrea, met 23 Janvier 1984 huldigt ze zichzelf. Hoe bescheiden. Maar, eerlijk gezegd: wie zou dat niet willen indien de mogelijkheden zich zouden voordoen en je een voorliefde hebt voor geuren? Want ter ‘verdediging’ van Valentine Pozzo di Borgo: parfum stroomt door haar bloed.

Tenminste afgaande op haar verhaal. Haar over-overgrootvader van moederskant was Xavier Givaudan (1867-1966) richtte in 1895 samen met zijn broer Léon (jaartallen onbekend) – nu – ‘s werelds grootste producent van geur- en smaakstoffen op. En haar grootvader Léon (jaartallen onbekend en van welke ‘kant’ idem) was onder meer verantwoordelijk (niet als neus, maar als producent) voor Nina Ricci’s Farouche (1973) en Fleur de Fleurs (1982), en Mon Parfum (1984) van Paloma Picasso.

Tijdens haar studie (management & finance) raakte ze in China betrokken bij een project die gelinkd was met geuren. Hierdoor besloot ze, terug in Frankrijk, van parfum ‘haar ding’ te maken. In 2008 richtte ze Quintessence op, een bedrijf gespecialiseerd ‘olfactory marketing’ en geurkaarzen. In 2011: Pozzo di Borgo.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat Carlo Andrea Pozzo di Borgo betreft (op schilderij door Karl Bruloff): die had best wel een druk en interessant leven. Hij was bevriend op Corsica met de Bonaparte-familie (Napoleon zou later een grote vijand worden) en bekleedde diverse diplomatiek posten. Zo was hij onder meer na de val van Napoleon in 1812 ambassadeur voor Rusland in Parijs.

Het beeld dat van hem oprijst: een vertegenwoordiger en vurig pleitbezorger van het ancien régime. En dat werd hem zeer in dank afgenomen: hij werd ‘versierd’ met diverse Pruisische, Spaanse, Russische en Oostenrijkse ordes, medailles en andere gewichtig aandoende onderscheidingen. Wat voor een geur past daar bij?

Heel eerlijk gezegd: ik verwacht – om in de buurt van de directe concurrenten te blijven – van 8 Mars 1764 iets dat qua stemming en geur lijkt op Eau de Gloire (2003) van Parfum d’Empire en 1828 (2001) van Histoires de Parfums. Dus een klassiek-elegant aandoende geur die zweeft tussen een groene chypre en een strakke cologne met een sterke houtbasis. Duidelijk en gedecideerd. Aanwezig maar decent. Een tikkeltje decadent, dat wordt vertaald met een licht sensuele ondertoon.

Het fijne: je krijgt het zo ongeveer. Niet zo vreemd: 8 Mars 1764 – samengesteld door Phillipe Bousseton – is naast de familiehulde ook een eerbetoon aan de grote klassieke mannengeuren. Zo omschrijft hij de geur: ‘Dit krachtige, zuivere parfum herinnert aan het parcours van Carl Andrea Pozzo di Borgo, van het Corsicaanse maquis naar het hof van Tsaar Alexander I. Frisse, kruidige citrusgeuren worden gemengd met de volle warmte van Russisch leer. Het is een hedendaagse interpretatie van het verleden, door rijke, oude ingrediënten op een moderne manier te structureren’.

Je herkent de chique toets in de opening: in plaats van scherpe-frisse citrus een frisse, warmzoete en lichtbloemige noot opgeroepen met zoete mandarijn, bergamot en de zacht zalvende, beetje etherische noot van elemihars. Al snel krijgt 8 Mars 1764 karakter door krachtig koriander (van de zaden, niet van het groen) die elegant wordt gewiegd in cognac en cistus labdanum (met zijn natuuridentieke musknoot).

Wat mij betreft had de afronding wat ruiger gemogen om het tijdsbeeld waarin Carl Andra Pozzo di Borgo leefde meer tot leven te wekken: dit soort mannen droegen hoge en glimmende leren laarzen. Dus iets meer leer (styrax) dat trouwens, in dit geval, het houtachtige temperament van de vetiver niet maskeert. Mooi ook is dat de benzoïne voor mijn gevoel contact zoekt met elemi. Chic en elegant.

Om 23 Janvier 1984 te begrijpen, moet je in feite Valentine Pozzo di Borgo persoonlijk ontmoeten. Maar voor het zover is laat ik me leiden door de toelichting van Violane Collas: ‘Zowel in de kunst- als in de parfumgeschiedenis hou ik van een uit contrasten geboren harmonie. Ik speel met tegenstellingen die dynamische effecten scheppen. De balsem- en leeraccenten van musk botsen met het groene, hesperidekarakter van vijg (foto) en het poederige van iris. Ze worden verenigd door een heel zuivere essence kardemon, die de vijg tot leven brengt en ze de elegantie en vrouwelijkheid van Valentine geeft. Dit is een moderne interpretatie van een elegant, discreet parfum’.

Wat het laatste betreft: ik geef haar gelijk. Interessant om te ruiken is dat de vijg nu eens niet alleen als groenmaker wordt gebruikt, maar ter versterking van een vrouwelijke noot. De kardemon springt er trouwens direct uit, temperen de elegante hesperidenmix van bergamot, citroen en petitgrain. Die wordt hierdoor groen en gelaagd, en sluit naadloos aan op de groene, sappige en sensuele akkoorden van de vijg.

En dan gebeurt er iets interessants: de vijg wordt steeds minder groen, maar des te meer vrouwelijker door het vermengen met de poederige en talkachtige noten van iris. Trouwens de koriander ontgaat me in deze geur, maar niet de zachte afronding van vetiver, benzoïne en musk. Geven samen een licht-sensuele noot zonder dat de vijg op achtergrond verdwijnt. Die blijft discreet en verfijnd aanwezig.

RUIK & VERGELIJK

Ik was het even kwijt, kon niet een, twee, drie op de naam komen. Maar nu weet ik, Pozzo di Borgo doet me op een bepaalde manier denken aan Marina de Bourbon. Die gebruikte de illustere naam van haar man en schoonfamilie voor de lancering van haar eigen parfumhuis. Ik dacht dat ik meer geuren van haar had besproken, maar die zijn van de transformatie van mijn blog van Sanoma naar WordPress waarschijnlijk in lucht opgegaan.

Marina de Bourbon Lys Princesse (2005)

ALFA, OMEGA, ID MENDITTOROSA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 2, 2014

Geplaatst in: ACHTERGROND, GEURENALFABET I, GEURENALFABET O, NICHE. Een reactie plaatsen

HET BEGIN, HET EIND EN EEN DEUS EX MACHINA

BEZIELDE GEUREN

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 02/03/14

Neus: Anne-Sophie Behaghe, Amélie Bourgeois

Concept & realisatie: Stefania Squeglia (zie foto)

Is het je wel eens overkomen: je staat op een plek en je kunt het niet uitleggen; maar hier voel je je één met jezelf en de natuur – je voelt je voeten wortels schieten. Hier ligt je alfa en omega. Het overkwam Stefania Sequeglia toen ze Stromboli bezocht, het actiefste vulkaaneiland in de Middellandse Zee – door de lokale bevolking Iddu genoemd (afgekort Id). Ze was direct geobsedeerd. Maar wie raakt niet onder de indruk van metershoog in de lucht geslingerd lava? Of van lava dat als een verzengende vuurrivier een weg zoekt? Moeder Natuur op haar onverbiddelijkst. Alleen, Sequeglia ‘deed’ er iets mee; het werd het uitgangspunt van haar geurencollectie Mendittorosa.

En gelukkig bleef ze dicht in de buurt: de uitstraling van Alfa, Omega en Id heeft iets ruws en ongepolijst, verfijning in de zin van te geconfectioneerd en te bewerkt ontbreekt (dat geldt niet voor de inhoud). Bewust lijkt me. Zo zijn de door Italiaanse ambachtslieden gemaakte hartvormige doppen (van koper en ijzer) geïnspireerd op lavastenen (goed kijken!) die je kunt vinden aan de voet van de vulkaan. Geldt ook voor de metalen plaatjes op de verzegelde houten kistjes waarin de geuren worden geleverd: handgemaakt in Trastevere – een wijk in Rome op de westoever van de Tiber ten zuiden van Vaticaanstad.

Wat de verantwoording betreft: een beetje hoogdravend, een beetje quasi-intellectueel, een beetje cliché. Squeglia heeft het over ‘scents’, niet over ‘perfumes’. Fijn! Dus meer ‘alchemy, less chemistry’. Zo! En ondertussen geeft ze een onnodige sneer naar de parfumconsument die kiest voor celebs. Foei!

Want een geur kopen betekent voor haar ‘choosing an intimate scent without trying to be someone else. A personal scent to speak our mind, not to resemble celebrity spokespeople; scents we wear to achieve something different inside and outside’. Haar geurtrilogie is gebaseerd op ‘wil, inspiratie, wensen, dromen en geurherinneringen’ tot leven gebracht door twee Françaises die in Parijs een ‘fragrance formulation laboratory’ runnen genaamd Flair. Ging zo in zijn werk: ‘Formulations are the result of our intense exchange, a long and intense conversation in two different languages. I tell them my olfactory memories, insights and metaphors, my descriptions about powders, white sheets, children’s drawings and pastels and they answer me without words, but rather through small bottles for me to smell, so that I can give them my feedback with a view to make my wish come true, my heart-felt dream’.

De geuren – door haar ook omschreven als ‘niche inside niche’ – hebben een concentratie van 20 procent en zijn gemaakt van ruwe grondstoffen uit Grasse die zo puur zijn dat je ze met elkaar kunt vermengen om zo te komen tot je eigen unieke creatie. En hoe verhouden de geuren zich onderling tot elkaar Stefania Squeglia?

Zij antwoordt: ‘Het is een trilogie, een spiegel van de olfactorische schaduw van de ziel. Van jouw ziel. Gevallen engel van zeldzame schoonheid, richt je weer op’. Om te eindigen met: ‘Ze werden samen geboren. Het heeft een begin (het Alfa-verhaal). Het heeft een eind (het Omega-verhaal). Het heeft een deus ex machine: Id (hommage aan de Stromboli-vulkaan). Het brengt vrede tussen deze tegenpolen. Delen komen bij elkaar. Wonden Helen. Wanneer het begin het einde ontmoet, dan is er vrede en poëzie. En tranen’. Toe maar.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

We beginnen met het begin: Alfa dus. Wordt omschreven als ‘vrouwelijk; doet denken aan de smaak van aarde, wijngaard en melk. Met een hart van saffraan’. Is een hele, hele subtiele geur. Intiem. Huid. Mooi gedaan. En het tegenovergestelde van ruw. Maar wel – en dat is interessant – aards. Ik moet denken aan een vredig, zomers landschap die met een beetje of weinig fantasie in de buurt ligt van de Stromboli-vulkaan. De mengeling van musky toetsen, lichtjes verpakt in een suèdenoot, ondersteunen de ‘stoffige’ saffraan elegant en vormen samen voor mij ‘de smaak van aarde’. Er zit ook een eigenzinnige groene noot in (het ‘wijngaard’-idee) die zweeft tussen vijgenblad en ‘verbrande kruiden’. Ik moet denken aan rozemarijn. En dit alles lijkt te wiegen in een lichte lactone-nuance. Melk, vijgenmelk… Alfa is eigenlijk meer een ‘stemming’ dan een parfum.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE IRIS PALLIDA

Van een andere orde is Omega. Opent heel krachtig en geeft in feite in één keer zijn karakter bloot: iris (foto) in overdrive dus begeleidt door een zoeitg viooltjesakkoord. Maar in dit geval – en dit schrijf ik niet vaak – ‘iris anders’. Want de kenmerkende poederige geur van de iriswortel is gehuld in een eigenzinnige gepeperde en rokerige wolk – alsof de draagster een wandeling maakt langs de smeulende vulkaan die op het punt staat om uit te barsten. Wordt mogelijk gemaakt door de iris – waar af en toe wat regendruppels op lijken te vallen – te vermengen met nootmuskaat. Voorwaar een originele combinatie.

Merkwaardig in dit geval het decadente beeld dat Stefania Squeglia wil oproepen. Want volgens haar is Omega boudoir: ‘A woman with her lips pressed together, in just a blink you may feel her as a man. She holds a glass of red wine in her hand.  Wine that smells like face powder’. Want ondanks de lichte vanille-musky afronding verkent deze geur voor mij eerder het aardse, dan het decadente, voluptueuze aspect van de iris. Maar net zoals bij Alfa valt ook bij Omega het ongelofelijke intieme karakter op.

En voor de fans van pure patchoeli is er Id. Maar niet krachtig en patsboem in het gezicht zoals Patchouly (1970) van Reminiscence. Aards dat wel, maar heel sierlijk vermengd met bloemige (jasmijn) en harsachtige (benzoïne) impressies. In het begin een licht scherpe prikkeling die medicinaal aandoet die geleidelijk overloopt in een stroperige sensatie die associaties oproept met gloedvol cognac.

Het hart bestaat zo gezegd bestaat uit lava. Kan niet dus. De lava is hier gewoon patchoeli. Ruik je wat langer dan komt er gelakte houtnoot om de hoek kijken waarachter zich een licht animaal aroma schuilhoudt. Ik gok op ambroxan en oud. En dat zou je kunnen interpreteren als gestold lava. Mendittorosa heeft in zijn banier ‘odori d’anima’ staan. Dat klopt, want bezield is dit trio zeker.

RUIK&VERGELIIJK

Het layeren van deze geuren is leuk, maar eigenlijk overbodig. Afzonderlijk zijn ze al de moeite waard. En je moet wel als blok voor Mendittorosa vallen: de 100ml-flacons kosten 185,00 euro per stuk. Doe je dat, dan kun je direct de twee andere creaties van het merk kopen: North en South. Beide uit 2013. Bespreek ik binnenkort.

PARADIS PERDU FRAPIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 28, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Getagd: FRAPIN. Een reactie plaatsen

PARADIS PERDU, PARADIS TROUVÉ (SUR TERRE)

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 28/02/14

Neus: Amélie Bourgeois

Te koop bij: www.perfumelounge.nl

Wat een nam alleen al vermag! Is die sterk genoeg, dan heb je geen ellenlange verantwoording nodig om het hoe en waarom te duiden. Paradis Perdu is dus heel erg krachtig. Iedereen, gelovig of ongelovig, heeft tijdens zijn leven wel eens een voorstelling gemaakt hoe het daar ‘aan de andere kant’ zou zijn. En is voor kunstenaars een dankbare inspiratiebron geweest – ook in de parfumwereld.

Van Le Fruit Défendu (1918) van Les Parfums Rosine tot Annick Goutals Eau de Ciel (1986). Van Eden (1994) van Cacharel tot Estée Lauders Beyond Paradise (2003). Vergeet ook het grappige duo All About Eve (1996) en What About Adam? (1997) van Wolfgang Joop niet. Nou vooruit: Fille d’Eve (1952) van Nina Ricci, Le Premier Parfum (1997) van Lolita Lempicka. En al die andere geuren waarin de verboden appel, de duivel, Adam, Eva en de puur natuur-staat van het ongerepte paradijs zelf olfactorisch zijn gevangen.

Het leuke aan Paradis Perdu: het bestaat echt ‘aan deze kant’, want het is geïnspireerd en een ode op de wijngaarden van Frapin. Nou, daar wil ik mijn dagen wel voor eeuwig slijten – voor en na mijn verscheiden. Wat een feest en tegelijkertijd: wat een groene rust die geleidelijk aan steeds droger en meer ‘hooi’ wordt. Open de flacon en het lijkt alsof je het gras hoort groeien, een beekje hoort kabbelen… de kruiden beginnen te knisperen, de vogels beginnen te fluiten en lieveheersbeestjes kruipen over je door de zon gekuste huid. ‘Kijk daar balanceert gelijk een drone, een libelle. Kijk daar dartelt zowaar een jong vosje tussen de wijnranken!’

Nog leuker aan Paradis Perdu: er wordt gezegd dat groene geuren het op dit moment moeilijk hebben in de parfumerie – ook in de nichesector. Voor mij het bewijs dat Frapin zich niet laat leiden door ‘marketing driven incentives’, maar zijn eigen ‘de druivenplukkers trokken voorbij’-weg gaat. Ik zeg: ‘Zouden meer nichehuizen moeten doen’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Let wel: ik ben bevooroordeeld, want a: ik smelt als ik pure galbanum (foto) ruik en b: als dit wordt verpakt in een groen parfum, dan ‘ga’ ik. Is dus met Paradis Perdu het geval. Wat een genot. De geur heeft voor mij ook een tijdstip: het krieken van de dag… de zon verschijnt aan de horizon, de wijngaard begint te ademen en zijn geuren te verspreiden.

Goede galbanum moet voor mij prikkelen en schuren – en dat doet het in deze. Prachtig verpakt als het is een ochtendnevel van bergamot, grapefruit, citroen en ‘gele’ mandarijn. En galbanum leidt de verdere ingrediënten.

In het bijzonder een noot die wordt omschreven als bladgroen. Ofwel, een mix van basilicum, spinazie (!), wijnblad en ravensara. Laatste is voor mij bepalend, want Paradis Perdu heeft ook een notie van droog, ‘uitgedroogd’ mirte. Verder kringelt door de geur een fruitige zoetheid (alsof je rijpe druiven proeft). En dat komt op het conto van – what’s in a name – paradisamide. Een door Guivadan ontwikkelde noot die fris tropisch fruit (guave en passiefruit) combineert met grapefruit, rabarber en zwarte bes.

Dit alles wordt ondersteund door een houtachtige basis van (met name) vetiver en ceder- en rozenhout subtiel verzacht en ‘versensueeld’ door cistus labdanum en musk. En als je heel goed door deze denkbeeldig opgeroepen wijngaarden wandelt en het ‘verloren paradijs’ volledig hebt verkend, neem je ook een nuance waar van hooi en gedroogd gras vermengd met eveneens gedroogd mos die heel mooi linkt met ravensara.

Ik had nog nooit van Amélie Bourgeois gehoord – behalve de geuren die ze heeft gemaakt voor Mendittorosa, bespreek ik binnenkort – maar ze is voorwaar een neus ‘to be reckoned with’.

Tot slot: Paradis Perdu doet me denken aan de vintageversie van Balafre (1967) van Lancôme. Die borrelde en sprankelde ook door galbanum, maar heeft in de nieuwe versie – verschenen in de neo-nichelijn Maison Lancôme in 2009 – zijn vlijmige scherpte verloren. Voor mannen op zoek naar hun oude Balafre is Paradis Perdu wellicht een ‘parfum du paradis retrouvé’.

RUIK & VERGELIJK

Waarom ben ik zo’n fan van Frapin? Simpel: het is niet zo’n ‘bedacht’ nichemerk dat met veel hoempapa en fanfare wil benadrukken hoe geweldig het wel niet is. En op de kwaltiteit valt niets af te dingen. Frapingeuren zijn als het ware op natuurlijke wijze geënt op het verleden van het cognacmerk; blijft in contact met de wortels van zijn wijnranken…

Frapin 1270 (2002)

Frapin Terre de Sarment (2007)

Frapin L’Humaniste (2009)

Frapin 1679 (2011)

Frapin Speakeasy (2012)

QUEEN OF GOLD NAOMI CAMPBELL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 27, 2014

Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET Q. Een reactie plaatsen

‘CADEAUTJE VAN EEN SUPERMODEL’

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 27/02/14

Neus: Ilias Ermenidis, Harry Fremont

Model: Naomi Campbell

Fotografie: Craig McDean

Ik weet eigenlijk niet wat ik me bij een hedendaagse godin moet voorstellen. Welke religie verkondigt ze? In hoeverre verschilt ze van haar voorgangsters in oerculturen en bijvoorbeeld bij de oude Romeinen en Grieken? Welke offer(ande)s verwacht ze van ons, wat krijgen we er voor terug?

Naomi Campbell is het in ieder geval afgaande op Queen of Gold. Want de pay off luidt: ‘Begeerlijk, krachtig en vol glamour… als hedendaagse godin’. Ik wist niet dat niet-hedendaagse godinnen glamour bezaten zoals we dat begrip nu interpreteren. Maar je komt wel via Queen of Gold met deze ‘golden oldies’ in contact, want: ‘één vleugje en je vergeet de stress van de alledaagse wereld en wordt meegenomen naar lang vervlogen tijden. Stel je voor… tijden van godinnen, koniginnen en onvoorstelbare luxe’.

En van haar imposante parfumcarrière, blijkt Queen of Gold haar ‘meest verleidelijke en weelderige parfum’. En hoewel je ervoor moet betalen, niet veel dat is waar, is het ‘Naomi’s inspirerende cadeau aan vrouwen die zich begeerlijk, krachtig en vol glamour willen voelen, als een hedendaagse godin’. We hebben met iets bijzonders te maken, want Queen of Gold is ‘anders dan alle andere parfums. Onthul de krachtig van de godin in jezelf. Durf jij het aan?’

Ik durf het wel aan, maar ik ben geen vrouw, overweeg voorlopig ook geen geslachtsverandering, dus heb ik een ‘collegaatje’ gevraagd de geur te analyseren. Het betreft Maria van Geuren die, hoewel gespecialiseerd in de bovenkant van de markt, zich niet te laag acht om welk parfum dan ook te proberen en te interpreteren – geurengek als ze is. Voor haar telt niet de prijs, maar de compositie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit zijn de ingrediënten volgens het persbericht: ‘Sappige, goudkleurige peer en exotische verfrissende passievrucht die alle zintuigen prikkelen. Deze spannende mix wordt aangevuld met een elegant akkoord van crèmeachtige zwarte bes die een zacht, maar verslavend gevoel teweegbrengt’. Dat was slechts de opening.

‘Het bekoorlijke, gloedvolle hart bestaat uit een heerlijk boeket van fluweelzachte, sensuele rode roos verrijkt met het stimulerende akkoord van sterjasmijn (foto) aangevuld met de majestueuze gouden fresia, het symbool van koninklijke vrouwelijkheid’ – nooit geweten dat deze frisse bloem hiervoor staat.

Uitlopend ‘op delicate wijze in warme aanhoudende ondertonen’. Zoals sandelhout ‘verpakt in de muskachtige sensualiteit van gouden vanille vermengd met rijke, sensuele zwarte chocolade resulterend in een gouden aura en een onweerstaanbaar geurspoor’.

Maria van Geuren rook aan de geur en schrijft: ‘Bij gold krijg ik een ander beeld dan bij deze geur. Gold heeft voor mij eerder een balans tussen een zeer überchique, goede blending en ook iets klaterends alsof de zon erdoor schijnt.

Helaas is dat bij de Queen of Gold voor mij niet het geval. Als ik de noten even ontrafel en ervan uitgaande dat ze kloppen… het is me nogal wat. Een ware kermisattractie en afgaande op de noten, dan zou het een zeer spannende geur voor mij kunnen zijn.

Maar ik mis een sprankeling in de top waardoor ik een gevoel krijg en beelden van dikke fluwelen gordijnen in een te klein theater. De mix van fruit, bloemen en eetbare lekkernijen is wel weer leuk bedacht, alleen zou er meer power in mogen want de geur slaat al snel neer als bier in een glas dat niet goed is gespoeld. De schuimkraag verdwijnt al snel als sneeuw voor de zon. Dat dan weer wel: de prijs/kwaliteit-verhouding is prima. Lekker kwistig rondsprayen om de geur toch kracht bij te zetten is wel een vereiste. Helaas bij mij is het feest na een kwartier afgelopen en gaan de fluwelen gordijnen te snel open’.

RUIK&VERGELIJK

Celebrities komen en gaan in de parfumerie. Ze worden met veel bombarie op de rode loper binnengeleidt om na verloop via de achterdeur – met de aanbiedingenbak als tussenstop – te verdwijnen. We noemen Lady Gaga, we noemen Madonna, we noemen Gwen Stenafi, we noemen Celine Dion. Maar ondertussen Noami is still going strong…

Naomi Campbell Naomi Campbell (1999)

Naomi Campbell Naomagic (2000)

Naomi Campbell Exult (2002)

Naomi Campbell Mystery (2003)

Naomi Campbell Sunset (2004)

Naomi Campbell Cat Deluxe (2006)

Naomi Campbell Winter Kiss (2006)

Naomi Campbell Cat Deluxe at Night (2007)

Naomi Campbell Eternal Beauty (2007)

Naomi Campbell Seductive Elixir (2008)

Naomi Campbell Cat Deluxe with Kisses (2009)

Naomi Campbell Naomi (2010)

Naomi Campbell Wild Pearl (2011)

Naomi Campbell At Night (2012)

SATINE LALIQUE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 22, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET S. Getagd: LALIQUE. Een reactie plaatsen

SATIJN-FIJN

BESCHAAFD BOUDOIR

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 22/02/13

Neus: Nathalie Lorson

Ambassadrice & beau: inconnu

Regisseur: inconnu

Concept & realisatie: Lalique

Bij Lalique is het altijd afwachten of de nieuwe geur past bij het imago (dus ‘serieus’ is) of op de markt wordt gezet onder de druk van de concurrentie: kom je niet ieder jaar, liefst ieder seizoen, met iets nieuws dan schijnt de klant je te vergeten. Ik geloof alleen dat bij Lalique deze ongeschreven wet niet echt opgaat. Het huis heeft door zijn lange en interessante geschiedenis zo’n statuur dat het zijn eigen koers kan bepalen.

Maar doet het niet. Of laat ik het zo zeggen: het houdt met veel zijn geuren alle romantische clichés in stand: verliefdheid, gelukkig zijn en in geval van Lalique een klein beetje sensueel genieten. Al te dol, nee dat niet. Is niet beschaafd. Geldt dus ook voor Satine. Zie en hoor je vooral aan de promoclip. De voice over spreekt een taaltje die wij, niet-Fransen, leuk schijnen te moeten vinden: Engels met een énorm Frans accent. Ofwel, ‘franglais’. Gaat ongeveer zo: ‘Thiz-ze perfume isse very reumantic, for ze women who believes ien leuve…’ De geur gaat mee in de trend van, ja hoe moet je ze noemen, soft gourmands? Wel weer opvallend: de ‘ambassadrice’ is gelukkig niet een al te klassieke schoonheid zoals dat heet, ze heeft iets realistisch en haar stoere, maar wel gecultiveerde bebaarde compagnon helemaal – die je zie tegenwoordig in het echte leven steeds meer op iedere straathoek.

SATINE LALIQUE MODEL

Iets anders: dat niemand eerder op het idee is gekomen de naam Satine te gebruiken. Past perfect in de poederige, met satijn gecapitonneerde boudoir-trend. Alles is zacht, alles is soft focus, alles wordt bekeken door een poederige waas. Nu de feiten: de flacon van Satine is – wat mij betreft vaagjes – gebaseerd op La Perle Noire een flacon die René Lalique in 1924 creëerde, plus – meer voor de hand liggend wat mij betreft – een wervelende plooirok van een dansende vrouw (zie je terug in de pub). De pay off (in franglais): ‘Lieving my driem that’z what I iem aboutt’. Die zwarte parel zie je dus terug op de standaardflacon. En in de oorspronkelijke mal van La Perle Noire werd de limited edition gegoten.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Satine wordt omschreven als een ‘oriental woody’. Voor mij is het eerder een ‘oriental musky’. Maar nog meer: een musky gourmand. Inhoudelijk is de geur interessant omdat het de ingrediënten op niet-traditionele plaatsen rangschikt in de compositie. Ook is het geen wervelwind, gelijk een ‘dansende plooirok’, omdat de neus geen frisse openingsnoten gebruikt.

Vanaf de eerste seconden kom je in poederige wolk terecht met bloemige nuances. Dus een flinke bos heliotroop (foto) met haar amandel-vanillenoot – vandaar de gourmand-link. Bloemig gemaakt door jasmijn (geeft lucht aan de heliotroop, maakt haar minder sticky) en gardenia (maakt de heliotroop nog zachter, fluweliger). En dit was dus niet het hart! Daarin wordt de (on)bewuste gourmandnoot voortgezet met tonkaboon en vanille lichtjes besprenkeld met roze peper ondersteund – nu komt de basis – door een houtnoot die sandelhout, vetiver en patchoeli met elkaar verbindt. Met een beetje hard doorruiken haal ik uit dit – eerder – ‘fantasiehout’ een idee van sandelhout door de lactone-noot. Maar het aardse vetiver en het nog ‘aardiger’ patchoeli, nee die niet. Ik moet eerder denken aan cahsmeran.

Satine is elegant, beschaafd ‘boudoir’, vloeibaar talkpoeder op de huid. Het heeft op een bepaalde manier wel wat – ondanks af en toe een scherpe musky totaalindruk – en past helemaal in de verfijnde uitstraling die Lalique, ondanks zijn steeds meer toegroeien naar masstige, nog steeds bij de gemiddelde kenner van het merk geniet. Op de homesite wordt niet voor niets gesproken over ‘the ultimate symbol of french luxury’.

RUIK & VERGELIJK

Vreemd of grappig, ik moet bij Satine toch heel sterk denken aan een verfijnde muskgeur. Dus geen animale musk, dus geen wasmiddel-musk, maar een die staat voor fragiliteit: porseleinscherven die in een vijzel handmatig worden fijngewreven tot het fijnste poeder denkbaar. En dan komen automatisch eveneens de volgende in me op:

Reminiscence – Les Classiques – Musc (1970)

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Musc (2010)

PLAYING WITH THE DEVIL – IN THE GARDEN OF GOOD & EVIL – BY KILIAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 18, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Getagd: By Kilian, IN THE GARDEN OF GOOD & EVIL. Een reactie plaatsen

BY KILIAN IS THE DEVIL

WITH A ‘PAY-OFF PERFUME’

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 17/02/14

Neus: Calice Becker

Concept & realisatie: Kilian Hennessy

Devil (of démon) in combinatie met parfum… kan het bijna niet meer horen. En het verboden fruit dat door By Kilian wordt aangeboden in zijn parfumparadijs aan Eva… dat kennen we nu wel. Verleiding, er wel of niet aan toegeven, doet ze het of doet ze het niet… spannend!

By Kilian vindt het blijkbaar nog steeds een heerlijk en commercieel aantrekkelijk thema, want zo lees ik op de website van de Engelse Elle: ‘I really wanted to work on the temptation theme, but I wanted it to have a solid artistic foundation. I got really interested in the original temptation: the biblical temptation or the original sin. What I loved about it in particular is that the images and references are exactly the same for everyone. Everybody thinks about the snake, the forbidden fruit and the grape leaves. I wanted to play with these symbols in the perfume world’. Dat laatste doet hij niet echt en zeker niet artistiek gefundeerd. Zijn slang op de omdoos is too bling-bling, zijn verboden fruit is te fel, te zoet gelakt, zijn druivenbladeren (kun je interpreteren als een groene noot) wingeren niet rondom de compositie.

Kilian is hier de duivel, met een glad verkooppraatje, die een fruit-outlet drijft waar men niet vraagt naar de prijs – dat is niet chic. Maar toch… ‘En, mevrouwtje wat zal het zijn dit keer? Geen verboden appels, ha-ha-ha! Wat dacht u van gloedzoete, duivelsbijtende bloedsinaasappel, of roodsappige sensuele lychee. Ook errug lekkur, erotische witte – slurp-slurp-wink-wink – perzik. Wat zijn ze mooi dit jaar! Of anders zwarte bessen. Kunt u niet kiezen, weet je wat, ik mats u. Ik blend het allemaal voor u voor een prijsje dat…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Voor een uitgesproken perzikparfum ben ik altijd te vinden. Vol, smeuïg, rijp met een crème-achtige ondertoon, ondersteund door gardenia, gevoed door vette harsen – cistus labdanum, Perubalsem en opoponax die samen de seksuele connotatie van deze ‘verboden vrucht’ versterken. Dit krijg je dus niet. Wel een opening die je tegenwoordig bij elk gemiddelde ‘girly’ masttige-geur ruikt. Een rode fruituitbarsting dus.

Niet dat die niet goed is: de bloedsinaasappel (geholpen door citrusnoten) doet je ogen bijna tranen. Wow, wat scherp. Maar dat heel even, want direct mengt zich lychee in het spel. Die zorgt voor een rood-gesuikerd, fluwelen bijna proefbare toets. Gaat altijd mooi samen met zacht-tintelend zwarte bes (de klassieke rood fruit-opening). Natuurlijk loopt dat naadloos over in de perzik (foto) ondergedompeld in roos en jasmijn.

Alleen… ik blijf voornamelijk een zoetsappige perzik ruiken omringd door een aura van ondefinieerbare bloemen die vervolgens blijven haken op een al even ondefinieerbare houtnoot. Sandel- en cederhout en patchoeli worden opgevoerd… ik ruik het niet. Terwijl het toch niet al te moeilijk is om die stuk voor stuk op te snuifen – zeker niet in een nicheparfum.

Wat in de weg zit: een braaf sensueel spoor van tonkaboon, vanille en benzoïne dat zich niet aanstelt (in de goede zin), het druipt er helaas niet van af. Kom op By Kilian, kan dat niet wat uitgesprokener, wat krachtiger? Van een nichemerk met een enorme ‘nieuwe luxe’-uitstraling verwacht ik meer, wil ik meer verrast worden. Zeker – here we go again – als je de prijs meeneemt in de beoordeling. Staat dus niet in verhouding tot het gebodene verbodene. Gewoon jammer.

Ik ben gevraagd om mijn medewerking te verlenen aan het tv-programma De Rekenkamer… of ik wil toelichten waarom parfums zo duur zijn. Nu vind ik dat niet. En: je bent nog steeds niet verplicht om ze te kopen. De Hema heeft nu vier geuren (50ml) voor 15,00 euro per stuk. En natuurlijk de rookworst voor 2,oo euro (geloof ik). Je hebt ook ambachtelijke gerookte worsten op basis van biologisch vlees. Ja, is – wat – duurder… Het verschil in kwaliteit proef je. Maar goed ook. Dit verschil geldt ook voor geuren. Alleen, bij Playing with the Devil…

RUIK&VERGELIJK

De verboden vrucht, hel en verdoemenis, appeltje bijten, je leven lang ‘slijten’ in zinderende extase. Of ontgoocheld wakker schrikken van de zure bite, de zure prijs, als je creditcard drie maanden na aankoop het bedrag van je rekening af schrijft. Bij onderstaande verboden verlokkingen is daar volgens mij niet echt sprake van.

Nina Ricci Fille d’Eve (1956)

Joop All About Eve (1996)

Lolita Lempicka Le Premier Parfum (1997)

Boucheron Trouble (2004)

Donna Karan DKNY Be Delicious (2004)

Givenchy Ange ou Démon (2006)

Nina Ricci Nina (2006)

Jil Sander Eve (2011)

Mark Buxton Perfumes Devil in Disguise (2012)

DAISY DELIGHT, DAISY OH SO FRESH DELIGHT MARC JACOBS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 16, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET D. Getagd: marc jacobs. Een reactie plaatsen

BLOEMETJESREGEN ZO NATUURLIJK ALS DE BLOEMEN OP DE DOP

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 16/02/14

Neus: Frank Voelkl

Concept & realisatie: Marc Jacobs

Nu niet echt populair, maar ooit groeiden en bloeiden ze volop: meisjesnamen genoemd naar bloemen. Het nog steeds kakkineus klinkende en ‘overkoepelende’ Fleur staat op de dertiende plaats in de top 20 van meest populaire namen in Nederland van 2013 (volgens de gegevens van de kinderbijslag). Op nummer een: Tess. Maar Margriet, Iris en Roos zijn in geen velden en wegen te bekennen. En de voor mij allerliefste onder ‘bloemenmeisjes’ – Madelief – is verworden tot een muurbloempje: vergeten en uitgebloeid.

In Amerika doen ze het niet beter. De hoogste bloem in 2012: Lily. Op nummer 16. Camila op 48. Jasmine op 85. Violet op 89. Maar ook hier geen Daisy in de top honderd (www.ourbabynamer.com). Misschien ben ik een supertrut in het diepst van mijn gedachten, maar had ik in 2007 een dochter gekregen, dan had ik haar Daisy genoemd en was alle edities van Marc Jacobs voor haar gaan verzamelen voor later (in plaats van een kist wijn uit het geboortejaar zoals nu in bepaalde kringen een ‘must do’ is). Dus ook Daisy Delight en Daisy Oh So Fresh Delight. Ruikend aan deze twee over-frisse geuren zonder crispy cologne-effect, moet ik denken aan een opmerking van de bekende neus Sophia Grosjman: ‘Neuzen proberen altijd de natuur te imiteren. Maar wat is natuurlijk. God heeft Chanel N°5 (1921) niet geproduceerd. Een parfumeur heeft het gemaakt. Geregeld spray ik een nieuw parfum op dat ik diskwalificeer als te synthetisch, maar ik geloof dat het probleem is dat de meeste geuren die ik probeer gewoonweg niet goed ruiken’.

Waarom? Omdat de neus met deze twee zomergeuren niet als doel had de natuur te imiteren of te benaderen volgens mij, wel twee geuren die een frisse en natuurlijke sensatie oproepen. Want de natuur ruikt in het echt, echt anders – madeliefjes in hun natuurlijke habitat zeker – als ze al ruiken.

Het gaat om het idee: meisjesachtige onschuld vertaald in een geur. Daisy Delight en Daisy Oh So Fresh Delight zijn als verkoelende regens. De eerste valt in het Westen, de tweede in subtropische contreien. Maar ze zijn zo licht van toon met de nadruk op fruitige frisheid dan op een ‘echt parfumgevoel’, dat ze na verloop van tijd nog moeilijk van elkaar zijn te onderscheiden.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Daisy Delight boeit me in eerste instantie omdat in de opening mijn favoriete vrucht zit verwerkt: kweepeer. Maar dan alleen als bloesem: maar het grappige is wel dat, samen met appel, het even een spoor van kweepeergelei weet op te roepen. Dus fruitig, zoet, maar bovenal zurig fris. En dan komen de bloemen om de hoek kijken: ik ruik fresia en pioenroos met een hint van gardenia – geen iris. Maar echt tijd om ze stuk voor stuk te analyseren heeft eigenlijk geen zin, want de frisheid overwint hier alles (ik vermoed cascalone). Ook de basis, want die eindigt zoals zoveel frisse zomergeuren: musky met houtachtige ondertonen (ceder- and sandelhout): prettig en schoongewassen.

In het meer zoetere Daisy Eau So Fresh Delight ruik je zowaar even een zucht van bloedsinaasappel tijdens de start en neemt direct een exotische wendig door tiaré en roze peper (deze ruik ik niet bepaald). Extra zoet gemaakt door framboos en abrikoos. Viooltje en witte thee? Nou nee, of het moet de waterig-friszoete noot zijn. De afronding: hier begeleidt amber de witte musk, maar ook hier: prettig en schoongewassen.

RUIK&VERGELIJK

Marc Jacobs Daisy (2007)

Marc Jacobs Daisy Eau So Fresh (2011)

PLACE VENDÔME BOUCHERON

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 15, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET P. Getagd: BOUCHERON, Place Vendôme. Een reactie plaatsen

BOUCHERON IS PLACE VENDOME, PLACE VENDOME IS BOUCHERON

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 15/02/14

Neus: Nathalie Lorson, Olivier Polge

Flaconontwerp: Boucheron

PLACE VENDOME BOUCHERON BOTTLE

Het is voor de meeste juweelhuizen niet meer vanzelfsprekend dat hun parfums succesvol zijn en blijven. Dat ligt soms best wel vaak aan de kwaliteit, soms best wel vaak aan de te ingewikkelde en langdradige boodschap, maar vooral aan het feit dat de concurrentie zo enorm is toegenomen. Vormden ‘de verenigde juweliers’ decennialang als het ware de niche-afdeling in de ketenparfumerie, veel van hun klanten zijn uitgeweken naar nicheparfumerieën of naar de niche-lijnen van de juweliers.

Boucheron zat wat zijn geuren betreft in een tussenperiode omdat het in 2011 ‘verhuisde’ van L’Oréal (had het overgenomen als onderdeel van de Yves Saint Laurent-portefeuille) naar Inter Parfums. En tijdens zo’n verkassing raken er altijd geuren kwijt, worden andere tijdens de grote schoonmaak bij het oud vuil gezet. Maar dan, na het oppoetsen van de etalage is het tijd voor iets nieuws.

Ik vraag me af wie van de concurrentie ook wel eens met de gedachte heeft rondgelopen een geur te vernoemen naar het plein met de hoogste concentratie aan juweelhuizen wereldwijd. Want ze zitten er allemaal: de lokale, de buitenlandse en de juwelierstakken van Dior en Chanel inbegrepen. Zouden die geen bezwaar hebben gemaakt, of het Boucheron gewoon hebben gegund toen het bekendmaakte met het parfum Place Vendôme te komen, omdat het zich er al in 1893 eerste had gevestigd?

Stel je dit erbij voor (niet gapen): ‘Parijs slaapt, de nacht is bijna ten einde. De eerste zonnestralen glijden over daken en zuilengangen van Place Vendôme’. Tussen twee haakjes: ik heb nog nooit zuilengangen gezien op het plein. In ieder geval: ‘De schaduw valt op nummer 26 – het adres van Boucheron’.

Het parfum zelf ‘belichaamt meer dan 150 jaar licht en edelstenen. De naam is om snel te fluisteren, als een geheim, en wordt direct begrepen door de Boucheron-vrouw’. Hé, wat fijn voor haar: ‘Ze is onafhankelijk, vrij en met haar voeten stevig op de grond. Ze gaat ze haar eigen weg’. Haar finesse: ‘Ze geeft juwelen cachet met haar uitstraling’. Haar favoriete parfum? ‘Een die haar stijl en kracht accentueert; een dierbare toevoeging, de expressie van haar stijl en kracht. Genade en zelfverzekerdheid komen samen’ – toe maar! Maar welk zou dat nu zijn? Let me think, niet zeggen… Place Vendôme? Het zal je niet verbazen dat deze nieuwe Boucheron ‘luxueuze rijkdom en onzichtbare verfijning symboliseert’ en het ‘de huid met emotie en sensualiteit bedekt’.

En met een beetje fantasie kun je in de flacon de beroemde zuil zien die fier midden op het plein torent, als een wijzer van een klok die zijn schaduwen over het plein werpt. En met heel veel fantasie: ‘Het reliëf van het ‘clou de Paris’-patroon is een dromerige herinterpretatie van de straatstenen op Place Vendôme’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE JASMIJN

Zegt het persbericht: een intense bloem-houtachtige geur. Ik zeg: een intense zoete bloemengeur, want met het houtachtige aspect valt het wel mee. Place Vendôme werd samengesteld door Olivier Cresp (verantwoordelijk van het transparante effect) en Nathalie Lorson (verantwoordelijk voor de sensuele basis).

De geur komt op zoals de eerste zonnestralen het plein verlichten. Ofwel, een sprankje frisheid, een kruidige trilling vol contrasten van paarse (?) peperkorrel begeleid door zonnig-fris oranjebloesem, maar waarvan het accent toch meer op de bloemigheid (neroli) ligt. Midden ‘op het plein’ straalt jasmijn (foto). Helder, volbloemig en verzacht en ‘gezoet’ door gouden honing die ook neerdruppelt op het strak-zonnige cederhout dat sensueel in de was is gezet door benzoïne-balsem…

Leuk aan de geur: je ruikt goed hoe de opeenvolgende ingrediënten aan elkaar worden gelinkt. Minder: ‘De zachte en toch krachtige weelderigheid die een spoor achterlaat op de draagster’ had voor mij wel wat krachtiger en weelderiger gekund. Een parfumextract wellicht? Maar een dergelijke editie kent een juweliersparfum nog maar zelden.

RUIK&VERGELIJK

Eens een indrukwekkende parfumcollectie, waarvan er na de verhuizing nog maar twee resteren:

Boucheron Boucheron (1988)

Boucheron Pour Homme (1991)

Boucheron Jaïpur (1994)

Boucheron Jaïpur Homme (1997)

Boucheron Jaïpur Saphir (1998)

Boucheron Initial (2000)

Boucheron Trouble (2004)

Boucheron Miss Boucheron (2007)

Boucheron B (2008)

Boucheron Jaïpur Bracelet (2012)

GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES

APERTURE ULRICH LANG

UNTITLED #1 MAGNETIC SCENT

8 MARS 1764, 23 JANVIER 1984 POZZO DI BORGO

ALFA, OMEGA, ID MENDITTOROSA

PARADIS PERDU FRAPIN

QUEEN OF GOLD NAOMI CAMPBELL

SATINE LALIQUE

PLAYING WITH THE DEVIL – IN THE GARDEN OF GOOD & EVIL – BY KILIAN

DAISY DELIGHT, DAISY OH SO FRESH DELIGHT MARC JACOBS

PLACE VENDÔME BOUCHERON

Meest recente berichten

Archief

Categorieën

Meta