GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES

  • Home

LIMON VERDE – AQUA ALLEGORIA – GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 15, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET L. Getagd: aqua allegoria, Hesperide, THIERRY WASSER. Een reactie plaatsen

‘TIJDLOZE FRISHEID LOSJES SAMENGESTELD’

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 15/04/14

Neus: Thierry Wasser

LIMON VERDE GUERLAIN MOODJe kunt bijna niets tegen de persberichten van Guerlain inbrengen. Alles klopt, alles wordt altijd in een breder poëtisch parfumperspectief geplaast. Zo ook wat betreft de bewieroking van de 31ste (!) Aqua Allegoria: ‘Bedauwde bloemblaadjes, zonovergoten fruit, ruisende bladeren, teergroen gras… De levensvreugde van de zonnige dagen spat uit Aqua Allegoria, een collectie geurende gedichten losjes samengesteld door een dichter verliefd op zowat alle tuinen. De lichte, heldere en opgewekte geuren zijn klaar om geplukt te worden bij de eerste lentedagen – zoals een boeket bloemen. Een droom onder een prieel of een mooi tropisch avontuur…Elke Aqua Allegoria is een ode aan de natuur in al haar facetten’.

Nu meer specifiek wat betreft Limon Verde: ‘Het groen van een weelderige tropische tuin. De heerlijke frisheid van een waterval in de jungle. De dansende uitbundigheid van een Braziliaans feest. Deze lente geniet u van een caipirinha onder de citroenbomen op de oevers van de Amazone… Het geheim is een onverwachte, onweerstaanbare combinatie van natuurlijke en van nature feestelijke toetsen’.

En dan ‘vergeef je’ deze constatering, want boven alle twijfel verheven, toch: ‘Enkel uitzonderlijke grondstoffen kunnen de essentie van het Latijns-Amerikaanse continent tot leven brengen’. De ware Guerlain-adept moet door voorafgaande toch direct denken aan – ik doe het althans – aan Homme uit 2008, de derde geur die Wasser voor Guerlain maakte. Het verschil: Limon Verde is zoeter, dus minder mannelijk als je zo wilt.

Maar tegelijkertijd is deze Aqua Allegoria eigenlijk de eerste van Wassers’ hand met een meer androgyn karakter en komt daardoor dichter in de buurt van het oorspronkelijk uitgangspunt van deze lijn. Terzijde: dit jaar wordt ook gevierd dat Terracotta dertig jaar bestaat. Wordt onder meer gevierd met de limited edition Terracotta le Parfum die – nu komt het – níet te koop is in Nederland en nauwelijks in België. Toch vreemd in de huidige online-wereld.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE TONKABOONDe meest exotische Aqua Allegoria tot nu toe. En dit klopt: ‘Het akkoord van cachaça (rum gemaakt van witte rietsuiker), rietsuiker en limoen is van een ontwapenende eenvoud’. Die wonderwel werkt en net anders citroenfris is. En dat komt dus door de limette. Een limoensoort die, aldus het persbericht, door Thierry Wasser in Mexico werd ontdekt. Geloof ik niet echt. De geur van de limette is in professionele parfumkringen namelijk al lang bekend. Moet hem vertrouwd in de neus hebben geroken toen hij vanille aan het verzamelen – ook zoiets – was voor Shalimar Ode à la Vanille sur la Route du Mexique … ? Werd door hem in ieder geval bewerkt om de levendigheid en explosiviteit ervan aan te scherpen en daardoor meer geparfumeerd lijkt. En dat ruik je goed. Want de opening is als een knallende hesperide-ontploffing, die iets scherper en groener is dan gemiddeld.

Maar snel ruik je het ‘rietsuiker-idee’ dat zich hier achter schuilhoudt: zoet, maar niet té doordat de opening lang blijft resoneren en samengaat met een ondefinieerbare fruitnoot die zweeft tussen vijg en tropisch fruit. En als geurcomponent ‘zelfstandig’ blijft bestaan, zelfs wanneer de zoetzwoele tonkaboon (foto) uit de basis tot ontwikkeling komt. Samen doet het, met een flinke scheut fantasie weliswaar, denken aan een caipirinha-cocktail. Laat je deze ‘drank-link’ los, dan is Limon Verde een tropische mist van citroenfrisse, groene en zoete noten die nooit ‘sensueel-plakkerig’ wordt, die zijn klaterende frisheid behoudt.

RUIK&VERGELIJK

Van de 31 Aqua Allegoria-geuren die sinds 1999 zijn verschenen, groeiden vier uit tot klassiekers, dus nog steeds te koop en met dien verstande dat Pamplune en Herba Fresca door Thierry Wasser iets zijn aangepast.

Guerlain – Aqua Allegoria – Pamplelune (1999)

Guerlain – Aqua Allegoria – Herba Fresca (1999)

Guerlain – Aqua Allegoria – Mandarine-Basilic (2007)

Guerlain – Aqua Allegoria – Nerolia Bianca (2013)

En: onderstaande geur lijkt – ondanks de verschillen in details – bijna een fotokopie van Limon Verde. Maar je kunt natuurlijk ook beweren: Limon Verde is een fotokopie van:

Atelier Cologne Cédrat Enivrant (2013)

LIMON VERDE GUERLAIN DETAIL

GEURENGOEROE REAGEERT OP MEVROUW WITTEMANS COLUMN VANDAAG IN DE VOLKSKRANT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 15, 2014
Geplaatst in: GEUR IN DE MEDIA. Een reactie plaatsen

Geachte mevrouw Witteman,

Ik weet: over smaak valt niet te twisten, maar aangezien ik uit principe van het tegenovergestelde ben overtuigd, moet ik het opnemen voor de hyacint. Die verspreidt ‘een misselijk makend weeë rotlucht’ volgens u. Volgens mij: een prachtige, transparante, knisperende, beetje groene geur die, vooral verzameld in grote getale, een zwoel spoor kan trekken, zonder kleffe en zoete nasleep. Omring ze met narcis, lelietje-van-dalen en het blauwe druifje, en je ruikt het vroege, nog een beetje kille voorjaar tijdens het krieken. Naast een dagje ‘naar de bollen, waar je sprakeloos geniet van de… etc’, is een bloemencorso eigenlijk de enige mogelijkheid om de hyacint in haar volle glorie olfactorisch te ondergaan. Maar aangezien ik mensen niet graag beledig, bezoek ik die nooit uit angst in hoongelach uit te barsten. Gezien het pover-infantiele artistieke resultaat van de gemiddelde bloemenpraalwagenparade in Nederland.

Hoogachtend,

Erik – Geurengoeroe – Zwaga

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE BLAUWE HYACINT

 

PROMENADE IN THE GARDENS – REPLICA – MAISON MARTIN MARGIELA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 14, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Getagd: maison martin margiela, REPLICA. Een reactie plaatsen

TUINWANDELING ANNO 1986

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 14/04/14

Neus: Carlos Benaïm

Concept & realisatie: Maison Martin Margiela

PROMENADE IN THE GARDENS MARTIN MARGIELA MOOD

Replica is de naam van een collectie van Maison Martin Margiela die oude, versleten maar door hun coupe en uitstraling interessante kleding opnieuw in productie neemt. Je zou het re-vintage, upcycle vintage kunnen noemen. De naam vond de huidige artistieke leiding ook toepasselijk voor de parfumlijn gestart in 2011.

Het idee: ‘vergeten’ en ‘verwaarloosde’ geuren en geurherinneringen van voorheen weer oproepen met nieuwe. Het huis noemt het zelf de ‘reproductie van vertrouwde geuren en momenten van verschillende momenten en periodes’. Het was natuurlijk nog leuker én interessanter geweest als Maison Martin Margiela – haar filosofie indachtig – het had aangedurfd geuren van ‘echte’ vergeten parfum- en couturehuizen opnieuw te lanceren waarvan de kans eigenlijk nihil is dat dat nog ooit gaat gebeuren – zijn er meer dan je denkt.

Hierdoor zou je nog dichter in contact komen met the real thing, met het uitgangspunt van de Replica-geuren. Want die hebben nu iets onlogisch omdat die – met name het nieuwe trio uit 2013 – zijn gebaseerd op herinneringen van de neus die de geur samenstelde. Logischer zou zijn: herinneringen van Martin Margiela (of een van zijn familieleden) vertaald in een geur. Maar de ontwerper die het huis dat zijn naam draagt groot maakte is ermee gestopt.

En aangezien het huis geen sterontwerper – zoals Dior, zoals Givenchy, zoals Yves Saint Laurent – in dienst heeft genomen, koos het voor deze ‘omweg’. Ik weet niet of Carlos Benaïm zich voor Promenade in the Gardens daadwerkelijk liet inspireren door een door hem gemaakte wandeling in een tuin in graafschap York waar hij ‘werd overweldigd door deze geïdealiseerde weergave van de natuur. Het kalme water van een meer, de bucolische grasvelden, de bosjes en het heerlijke zicht van rozen en jasmijn… Al mijn zintuigen werden gestreeld door dit idyllische landschap’.

PROMENADE IN THE GARDENS MARTIN MARGIELA BOTTLEWat ik het meest interessant vind: het jaartal waarin Benaïm wandelde. Op de flacon staat namelijk 1986. Eigenlijk twee jaar nadat de laatste, echte ‘dramatische’ klassieke chypre in de ketenparfumerie werd gelanceerd: Mon Parfum van Paloma Picasso. En dat maakt Promenade in the Gardens dubbel interessant.

Want a: de klassieke chypre wordt nu als ouderwets (en dus vintage) gezien en b: je krijgt niet wat je misschien zou verwachten: een lieflijke, frisbloemige geur met groen accent die een zomers gevoel wil oproepen. Promenade in the Gardens zoekt meer de schaduw op, de bomen die de tuin begrenzen. Maar het fijne: de geur komt met zijn ‘alternatieve’ ingrediënten dicht in de buurt van de klassieke chypre… de tuin die met een beetje fantasie met liefde wordt onderhouden door de ‘to the manor born’-buren van de eigenaren van de tuin waardoor Promenade in the Gardens ontstond.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het kan dus wel: een klassiek chypre-effect zonder het daarvoor verplichte, maar nu verboden eikenmos in de basis te gebruiken. Zonder het verplichte bergamot in de opening. Die is overigens eerst behoorlijk scherp, doet niet ‘echt’ aan: een knisperend, bijna ‘schel’ groen akkoord opgelicht door fresia… Eerder een plantenkas- dan tuin-effect.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE JASMIJNMaar snel neem je de eerste ‘chypre-intentie’ waar met koriander (altijd een geliefd chypre-ingrediënt geweest): droog, kruidig, donker die een schaduw werpt over de bloemen in het hart – Turkse roos, sambacjasmijn (foto) en pioenroos. Het chypre-effect wordt vervolgens versterkt door de patchoeli.

Die trekt de bloemen als het ware de aarde in, voorziet ze van een herfstachtige, ‘vegetale’ gloed. Geholpen door donker-intense houttonen in de basis: vetiver en Australisch sandelhout. Mooi gedaan en olfactorisch meer niche en minder cliché geïnterpreteerd dan de andere twee geuren die tegelijkertijd verschenen: Jazz Club en Lazy Sunday Morning.

Daarnaast interessant om te zien dat een van de meest platgetreden paden in de parfumerie die leiden naar een heerlijk ruikende tuin, door Maison Martin Margiela heel chic-intellectueel, bijna klinisch wordt ingekaderd. Terwijl de boodschap hetzelfde is.

RUIK&VERGELIJK

Nog twee geuren die de ouderwetse chypre met moderne middelen heel goed benaderen:

Brécourt Avenue Montaigne (2010)

Oriza L. Legrand Chypre Mousse (2013)

PREPLICA MAISON MARTIN MARGIELA

COPPER SKIES KEROSENE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 11, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

VERSCHROEID AMBER

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 11/04/14

Neus: John Pegg (foto onder)

BURNING SKYWaarom speelt dit nu door mijn hoofd – ‘as is verbrande turf’ – als ik ruik aan de tweede geur van Kerosine? Waarom deze associatie? Komt voor een gedeelte natuurlijk door de intrigerende naam waar volgens mij iedereen – ook diegenen niet behept met een verbeeldingsvolle geest – zich wel iets bij kan voorstellen. Vele honderden ansichtkaartfotografen met specialisme ‘vakantieclichés’ gingen hen inmiddels voor. Die hebben ergens op de wereld wel een rood, geel en oranje spetterende vuurbal vastgelegd die ondergaat achter de horizon. Verzengend zet het de wereld in een koperachtige gloed, zo lijkt het. Copper Skies dus.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE COPPER SKIES KEROSENE FLACONNiet ‘vrolijke groeten uit zonnig Marbella’, eerder ‘laatste groet aan het einde van de wereld’. Want de geur heeft voor mij iets fatalistisch, iets apocalyptisch. Dat is waarschijnlijk de verbrande turf-link. Het slaat op het parfumspoor, want Copper Skies wil in tegenstelling tot de meeste ambergeuren in het nichecircuit niet echt behagen. Het heeft iets ruws, grof en doet eerder denken aan terre brulé (verschroeide aarde) dan aan crème brulée.

Geen gourmandnoten die de amber bijna eetbaar, drinkbaar en dus gourmand maakt. Als je de toelichting van de man achter Kerosene (die ook de neus is) leest, dan zit ik er niet zover naast: ‘Copper Skies is exact zoals amber moet zijn. Zoet, maar niet te. Rijk, maar niet hoofdpijn oproepend. Deze geur is glad, lichtjes gerookt, aards en delectable’. Vertaal dat laatste maar eens: buitengewoon, uitzonderlijk mooi of attractief. Ik kan hier voor een groot gedeelte in meegaan.

WAT RUIK IK EIGENLIJK

Al vaker vermeld: amber is niet echt mijn ding, voor mij teveel security blanket voor (niet in) de open haard waarvan je de vlammen ziet weerspiegelt in kristalgeslepen gevulde cognacglazen. Smaakvolle bruintinten in een woonspecial van een glossy. Maar wat als de vonk nu eens uit de haard zou overslaan naar de living? Als die het daarvoor niet bedoelde hout ook ‘aanspreekt’ en vuurspuwend zijn weg zoekt naar de rijke, vanzelfsprekend gevoerde overgordijnen, de leren meubels, het hoogpolige tapijt gemaakt van kasjmiergeitenhuid… wat zou je dan ruiken?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE KRUIDNAGEL

Copper Skies volgens mij. Toen ik de geur voor het eerst rook vorig jaar moest ik denken aan zoet, verbrand en geroosterd ‘amberleer’ met een eigenaardige minerale en ‘doorrookte’ toets. Lekker ‘scheef’ als je dat van een geur kunt zeggen. Door Copper Skies ga je bijna geloven dat het ‘oorsponkelijke’ amber uit de Oostzee (ook al geliefd bij de oude Romeinen) daadwerkelijk rook naar… mysterieus amber.

Vreemde opening: ruw, aards en scherp amber dat eerst een ruig-kruidige, ‘verbrande’ kruidnagel (foto) over zich heen krijgt om dan langzaam al ‘smeltende’ zoet en zachter te worden. Zonder gourmandeffect, zonder de aardse noot los te laten. Hiervoor gebruikte John Pegg tabak gedrenkt in honing die donkerder wordt door cistus labdanum, die hier by the way behoorlijk musky en stoffig opereert… En op de achtergrond ruik je een stevige noot van ‘verbrand’ cederhout. Heel vreemd  en ‘woest aantrekkelijk’: even denk ik koffie te bespeuren, vervolgens een merkwaardige minerale groene ondertoon. Maar niet van vers gras, niet gras als hooi. Basilicum wordt opgevoerd… ik ruik het niet echt, minder boeiend wordt Copper Skies er niet om.

RUIK & VERGELIJK

Dit keer niet de usual suspects, maar wel de bovenste omdat deze geur eigenlijk ook ‘amber anders’ is door de enorme en heftige opoponax-basis. De tweede daartegen is droog en ‘mineraal’ die later van Jean-Claude Ellena diverse gourmandbehandelingen heeft gekregen. De laatste omdat dit eigenlijk eveneens een onelegante amber is; amber verdwaald in een met wierook gevulde kerk.

Dyptique Eau Lente (1986)

Hermès Eau de Merveilles (2004)

Annick Goutal Ambre Fétiche (2007)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE JOHN PEGG

ENDLESS EUPHORIA CALVIN KLEIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 10, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Getagd: CALVIN KLEIN, EUPHORIA. Een reactie plaatsen

CHERRY EUPHORIA BLOSSOM

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 10/04/14

Neus: Bruno Jovanonic

Ambassadrice: Vanessa Axente

Fotografie: Steven Meisel

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE ENDLESS EUPHORIAZouden nu de meeste geuren online worden gekocht? Ik vraag het me steeds meer af als ik op een willekeurige doordeweekse dag op een willekeurig tijdstip langs wat parfumerieën loop. Onlangs in Antwerpen op een woensdag: in de winkel van Ici Paris XL en Planet Perfume op de Meir rondom 14.45 geen kip te bekennen, behalve het personeel. Dan heb ik al geen zin meer om binnen te stappen en wat te sniffen, bang als ik ben dat ik het voltallige personeel op me afkomt. Of is het gewoon toch de crisis?

Toch blaakt de industrie van optimisme: het is eigenlijk niet meer bij te benen. Voor de winkelier, voor de consument. Alleen veel geuren worden niet door ‘je favoriete parfumerie’ opgenomen. Wil je nu net die ene nieuwe geur en niet die andere van … (vul maar in), dan moet je het internet op.

Weg nut vaste klantenkaart met ‘aantrekkelijke kortingen’. Ik beperk me even tot de massstigemerken die meer dan één geur lanceren, en zal er zeker een paar over het hoofd hebben gezien, waarvoor ik mijn nederige excuses aanbiedt. Givenchy (twee), Guerlain (drie), Cartier (drie), Dolce&Gabanna (drie), Donna Karan DKNY (drie), Kenzo (drie), Jil Sander (drie), Versace (drie), Davidoff (vier), Caroline Herrera (vier), Loewe (vier), Issey Miyake (vier), Ferragamo (vijf). Calvin – Endless – Klein spant de kroon: inclusief de ck-lijn zes stuks. En dat zijn dus: ck one summer, ck one red, ck free sport, Eternity Summer, Eternity Summer for him en Endless Euphoria… Ik weet iedere geur vertegenwoordigt een aparte doelgroep – laat dat maar aan de marketing over. Maar dan toch: ‘Best wel veel voor één merk’.

Endless Euphoria verhoudt ten opzichte van Euphoria, zoals de dag tot de nacht. ‘Schoongemaakt en opgeruimd fris’ versus ‘romig donkerzwoel’. Maar voor hetzelfde geld had de geur van mij ook Cherry Euphoria Blossom mogen heten of Shanghai Euphoria door de verwerking van kersenbloesem en bamboe – die geven de geur respectievelijk zijn ‘oosterse’ poeder-bloemige en een (zij het minimaal) fris-groene toets.

Ofwel, zo meldt het persbericht: ‘Verfrissend licht en stralend, Endless Euphoria vertaalt de uitdagende fantasie van de iconische Euphoria–geur naar een zonovergoten dagdroom gevuld met kersenbloesem en een sfeer van transparante verleiding’. Iconisch… toe maar. Is het volgens mij nooit geworden. Binnen het Calvin Klein-portofolio wellicht, maar niet op wereldlijke schaal. Maar de geur blijft wel een pijler voor Calvin Klein. Vandaar dat voor Endless Euphoria Steven Meisel werd gevraagd een nieuw beeld te schieten… Deed hij. En Vanessa Axente zei geen nee.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

KERSENBLOESEMSEn veel beproefd recept in de parfumerie en blijvend populair: transparante, aquatische bloemengeuren die meer als een nevel dan als een parfum opereren. Als ik iemand in het voorbijgaan tegenkom die zo ruikt, dan krijg ik het gevoel – het is meestal een vrouw – of die net door een bloemetjesnevel heeft gelopen.

Als ze dan ook lacht en om door een ringetje te nemen frisgewassen katoenen bloemetjesjurk draagt als symbool voor de witte musk – dan is het picture perfect.

Kijk ze dwarrelen uit de hemel, de zacht gestemde kersenbloesems (foto) met subtiele amandeltoets aangeraakt door mandarijn en bergamot. In het hart kleven ze aan viooltje, roos en sering. Dus een melange van poeder-zoete, fruitig-zoete en zonnige bloemennoten die rusten op een bedje van bamboe, sandelhout en musk. Met een dromerige aantrekkingskracht als gevolg aldus Calvin Klein. Een variatie op een thema aldus Geurengoeroe volgend jaar hoogstwaarschijnlijk uitgebreid met een nieuwe.

RUIK&VERGELIJK

Wat dit jaar betreft:

Dior Miss Dior Blooming Bouquet (2013)

Maison Martin Margiela – Replica – Promenade in the Gardens (2012)

Elizabeth Arden Green Tea Cherry Blossom (2012)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE EUPHORIA CALVIN KLEIN FLACON

EAU TROPICALE SISLEY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 9, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Getagd: chypre, SISLEY. Een reactie plaatsen

GEVONDEN VERLOREN PARADIJSWATER

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 09/04/14

Neus: Domitille Bertier

Illustratie: Christina Radzvill

EAU TROPICALE SISLEY MOOD 1Op zijn minst worden we een keer per jaar opgeschrikt door doemverhalen over het tropische regenwoud in het Amazonegebied van Brazilië: dagelijks verdwijnt er een oppervlakte zo groot als een voetbalveld (optimistische inschatting) met alle gevolgen vandien voor de inheemse bevolking, voor de lokale fauna en flora, en uiteindelijk ook voor ‘ons’.

Ondanks dit slechte vooruitzicht, of misschien juist daardoor is het tropische regenwoud voor veel mensen ‘uitgegroeid’ tot de laatste plek op aarde die ongerept is en waar Moeder Natuur – hoe lang nog? – het alleen voor het zeggen heeft.

Voor Isabelle d’Ornano – die samen met haar man Sisley in 1976 oprichtte – staat dit ‘ideale woud’ met zijn intrigerende mystiek een haast paradijselijke sfeer niet alleen symbool voor ‘een verlangen naar elders’, maar ook voor een belofte, voor frisheid en voor overvloed.

Ze besloot het te vangen in ‘regenwoudwater’ om haar én onze zintuigen te bekoren. Stel je er dit bij voor: felgekleurde zangvogels schieten door lucht. Kolibries zuigen de nectar op van even felgekleurde bloemen. Dartele aapjes springen behendig van boom naar boom. Ach wat jammer nu: die bijna niet te herkennen wandelende tak wordt smakelijk veroberd door een kameleon. Je hoort allerlei onbekende geluiden. De lucht is bezwangerd met geuren van exotische planten, pikante vruchten en sensuele bloemen die op onvoorspelbare momenten worden opgeschrikt door een verfrissende regen.

Eén bloem, die het niet zo makkelijk heeft in de ketenparfumerie, speelt hierbij de hoofdrol: de tuberoos. Zo vroeg ik onlangs aan Erwin de Groot van parfumerie Marjo én http://www.parfumerie.nl ‘of hij nog wat – pure – tuberoosgeuren in het assortiment had’. We keken rond in zijn winkel aan de Amsterdamse Zeedijk en… we vonden er geen. Rond het millennium leek het er even op dat de tuberoos weer populair zou worden, maar de ‘inspanningen’ van onder meer Versace, Gaultier, Michael Kors en Estée Lauder waren ‘voor niets’.

ERIK ZWAGA SERGE LUTENS ERIK ZWAGA TUBEREUSEWat blijkt: tuberoos was niche, tuberoos is niche, tuberoos blijft niche. Nu hebben de parfums van Sisley een zekere niche-uitstraling. In die zin van niet op elke straathoek te koop en niet meewiegend met elke nieuwe parfumtrend. Het adagium van Sisley in al zijn geuren: het chypre-concept. En dat ruik je ook in Eau de Paradis.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Isabelle d’Ornano, of beter gezegd Domitille Bertier, heeft de gevaarlijke tuberoos – berucht vanwege haar overrompelende en erotiserende karakter – een ongebruikelijke behandeling gegeven waardoor ze een zonnig en fris karakter krijgt. Het uitgangspunt: de tuberoos (foto) moest zo ‘luchtig als de vleugelslag’ van een paradijsvogel worden. Wat direct opvalt: de natuurlijke zuiverheid van de ingrediënten, met name in de opening.

Die is als een energieke en revatiliserende regenbui. Opgeroepen door een krachtige noot van fris-bloemig bergamot en ‘spetterend’ gember. Maar ik ruik meer: zoals tropisch fruitachtige accenten en ‘water’. Ik vermoed een injectie van cascalone, met zijn fruitige, waterige en zoetbloemige nuances – even klaterend als een cascade. Deze regen daalt neer op een exotisch boeket van hibiscus, passiebloem en frangipani.

Alleen: volgens mij verspreidt de hibiscusbloem geen geur. Ik kan het weten: ik heb er heel wat liefdevol verzorgd de afgelopen decennia, en niet om de geur. ‘Ze’ wordt volgens mij alleen ‘aangehaald’ om het exotische karakter van Eau de Paradis te versterken. Passiebloem en frangipani daarentegen wel. Geven samen een exotische, honingzoete fruitachtige warmte waarin de tuberoos zich graag laat ‘schikken’. Sensueel, romig (vaak wordt de link met roomboter gelegd). Maar niet te. En dat komt doordat ze omringd, ‘getemperd’ wordt door een subtiele, zoetruikende Turkse roos en een poederzacht viooltje.

Het effect: sierlijke, ongedwongen en luchtige verfijning. De afronding heeft de vertrouwde parfumsignatuur van Sisley: een chypre-akkoord dat je het gevoel geeft alsof je tot in het diepst van het regenwoud bent doorgedrongen. Dit keer door het droge, houtachtige cederhout te vermengen met de diepe, aardse noten van patchoeli dat een subtiel sensueel randje krijgt door ambrette met zijn warme, muskachtige nuances.

Eau Tropicale is klaar en je kunt ervan genieten zoals de paradijsvogel rustend op het ‘tropische’ takje op de flacon… En wat die roomboter betreft: de geur heeft iets ‘huidzacht’, smeuïgs. Volgens mij de combinatie van tuberoos en ambrette die de witte musk (ook detecteerbaar) een warme gloed geeft.

RUIK&VERGELIJK

Nog een merk dat dit jaar de tuberoos in de ketenparfumerie weer wil laten bloeien:

Bulgari Omnia Indian Garnet (2014)

En vorig jaar:

Yves Saint Laurent Manifestio L’Elixir (2013)

EAU TROPICALE SISLEY MOOD 2

BOIS BLUE, BOIS NOIR – NOUVELLE COLLECTION – ROBERT PIGUET

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 7, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NEO NICHE. Getagd: BANDIT, FRACAS, robert piguet. Een reactie plaatsen

VIOOLTJESHOUT, BRUIN HOUT

Jaar van lancering: 2012, 2013

Laatst aangepast: 07/04/14

Neus: Aurélien Guichard

Concept & realisatie: Fashion Fragrances & Cosmetics Ltd

BOIS BLUEDe Nouvelle Collection (en Pacific Collection) van Robert Piguet kun je een beetje vergelijken met de neo-nichelijnen van masstige-merken als Chanel (Les Exclusifs), Dolce & Gabbana (The Velvet Collection), Giorgio Armani (Armani Privé), en om er nog een te noemen, Hermès (Hermessence). Binnenkort aangevuld met die van Bulgari. Waarom? De naam Robert Piguet heeft door zijn reputatie (die eigenlijk op slechts twee – maar wat voor twee! – klassiekers is gebaseerd) nog steeds een wereldwijde weerklank. Toch knap. Stom om daar in de doorgedraaide parfumbusiness van nu, niet op in te haken. Nog zoiets: er resteren geen parfums meer die na het verscheiden van Piguet verschenen: zijn allemaal al opnieuw in productie genomen.

BOIS BLIE ROBERT PIGUET FLACONHet ‘zwarte woud’ is een geliefd, het zij sporadisch terugkerend thema in de parfumindustrie. De limited edition uit 1987 én voorloper van Chanels Egoiste (1990) heette zo, en ik vond ooit op een rommelmarkt Forêt Noire van Christian Descente. Wat het wil oproepen, moge duidelijk zijn: een bos waar de zon niet echt kans krijgt om door te dringen.

Af en toe slechts een verdwaalde lichtstraal die, door een toevallig windje die de bladeren ‘opengooit’ en daardoor de bodem bereikt. Ik verwacht bij Bois Noir een donkere, ‘vochtige geur’ die je de bladeren en vermolmde takken naar een soort humus van smeltende balsems laat ruiken. En als het kan wat groen als symbool voor de ‘vergane glorie’ voor het eens zo sappig gebladerte. Warm, broeierig, maar niet zonnig. Gebeurt dat ook… ?

Bois Blue daarentegen is, meer nog meer dan Bois Noir, een gedroomd woud; een poëtische interpretatie van een bos waar… ja, wat gebeurt daar niet zo al? Ik denk aan lichtgevleugelde elfjes die met een toverstokje huppelen van het ene tere blauwe bloempje naar de andere.

Die als een soort heksenkring op open plek in een bos staan, waar zowel de zon als de maan de kans krijgt zijn en haar licht over te laten schijnen… maar zonder in de synthetische Barbie-parfumdroomwereld van Britney Spears terecht te komen. Volwassen en eigenzinnig, en dus met ‘respect’ voor de parfumkennis van de koper. Geen makkelijke doordraaideur-geur dus. Gebeurt dat ook…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Par blue, Bois Blue (2013) ruikt in eerste instantie poederachtig als een lieflijk parfum (voor elfjes). Nog geen spoor van hout te ontdekken in de opening… die een beetje saai is voor een huis als Piguet: bergamot en citrus. Energiek-fris dus. Niet meer, niet minder. Dan wordt de geur blauw, maar nog steeds geen hout. Opgeroepen door een aller lieflijkste, maar intense melange van zonnig en bloemig lavendel en zoet viooltje.

Dan wordt het interessant: de ‘blauwe’ bloempjes worden besprenkeld met een laagje nootmuskaat, als een soort alternatieve iris. Ook droog, ook poederig, maar kruidiger en aardser… Nu is het de bedoeling dat zich hier achter een bos bevindt, maar de melange van sandel- en cederhout en vetiver ontplooit langzaam. Moeten we even de tijd geven…

BOIS NOIR ROBERT PIGUET FLACONOndertussen ga ik maar wandelen door Bois Noir (2012)… Moet ik de ‘zaklantaarn’ van mijn iphone aanzetten om niet verdwaald te raken, niet te struikelen over het guaiac- en cederhout (in de opening), sandelhout en patchoeli (in het hart) en cistus labdanum (in de basis)?

Niet echt, het is een goed onderhouden Staatsbosbeheer-bos. Het is net alsof je het geselecteerde hout in volgorde van opkomst ‘stam voor stam’ ruikt. Maar het is vooral de patchoeli-cistus-melange die er uit springt en die je blijft ruiken… maar het hout begint niet te smeulen, te broeien door de cistus labdanum.

Beetje timide, niet ‘dwingend’. Ik had eigenlijk meer verwacht door de naam. Het is eerder bruin hout dan zwart hout wat je ruikt. Er had voor mij wel wat meer hout gekapt mogen worden… wat rokerig wierook had de compositie volgens mij goed gedaan, had de geur zwarter gemaakt. Bois Noir is eigenlijk een hele fatsoenlijke en nette houtgeur die neigt naar mannelijk. En ondertussen (anderhalf uur om exact te zijn) begint het hout van Bois Bleu te leven op mijn huid en eindigt als een poederige, zoetige, lieflijke viooltjeshoutgeur. Bois Noir blijft daarentegen hetzelfde.

RUIK&VERGELIJK

Ben van plan alle geuren uit de Nouvelle Collection te bespreken, onderstaande heb ik al gedaan. Maar dit valt weer in een andere collectie.

Robert Piguet – Pacific Collection – Chaí (2012)

BOIS NOIR

GINEPRO DI SARDEGNA – BLU MEDITERRANEO – ACQUA DI PARMA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 5, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET G. Getagd: acqua di parma, BLU MEDITERRANEO, JENEVERBES. Een reactie plaatsen

JENEVERBES VERBORGEN IN EEN ZONNIGE BRIES

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 05/04/14

Neus: Yves de Chirin, Olivier Cresp

Costa del Sud _ Sardegna _Geen zin om tijdens je (lang en zo hard verdiende) vakantie op te botsen tegen celebs? Waarschuwing: mijd Sardinië! Want volgens Roselina Salemi – die het verhaal rondom Ginepro di Sardegna schreef – is het by all means fotogenieke eiland een veilige toevluchtshaven voor de voormalige en huidige high society. Niet alleen meerde in de jaren zeventig van de vorige eeuw de yacht – Lady Moura – van de Saoeidische prins Farouk al Rashid regelmatig aan in de pittoreske haventjes, maar kon je Greta Garbo, Jacqueline Kennedy, Michael Douglas, Maurice Béjart, de Grimaldi-familie uit Monaco en partyprinses Margareth (zus van koningin Elizabeth II) ook zomaar ter plekke in het wild tegenkomen.

Italy, Costa Smeralda, Punta CapriccioliEn tegenwoordig is het helemaal oppassen geblazen: ben je net dat steegje ingedoken om Denzel Washington en Rihanna te ontwijken, lopen Lenny Kravitz, Anne Hathaway en Kevin Spacey je in dat schattige oude kerkje voor de voeten… die net afgescheid hebben genomen van Meril Streep, Edward Norton, Gwyneth – just uncoupled – Paltrow. Mo Yan wandelt er af en toe ook, maar de belangrijkste schrijver uit China van dit moment, herkent niet iedereen.

Acqua di Parma bezocht het eiland om een andere reden: inspiratie opdoen voor een nieuwe Blu Mediterraneo-geur. Wat de wilde en ruige vegetatie betreft, is er een keuze uit een divers ‘lokaal’ palet: zonneroosje (cistus labdanum en Montpellier-cistus), mirte, (Corsicaans) viooltje, narcis (affodil), mastiek, ‘aardbeiboom’, orchidee, brem, olijfboom en pistache. En natuurlijk de (Phoenicische) jeneverbesstruik die op het eiland vooral in de duingebieden groeit en opvalt door stormen vaak spectaculair verdraaide stammen en door de wind grillig verbogen takken. Laatste werd uitgangspunt voor Ginepro di Sardegna omdat de essence van de jeneverbes nog meer dan de andere flora de energie van dit eiland bevat, het herinneringen oproept van intieme kreken, eindeloze stranden van rood zand en tintelende witte schelpen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE JENEVERBESGoede keuze van Acqua di Parma omdat de jeneverbes (foto) zo’n mooi vol, rond en divers parfum verspreidt: licht, ‘etherisch’, lichtjes ‘gerookt’, kruidig, fris en met een zachte zalvende ondertoon… Het bepaalt al eeuwen de smaak van de ouderwetse gin en jenever (en de laatste tijd gebruiken neuzen het ook om aan leergeuren een extra diep accent te geven).

In Ginepro di Sardegna ruik je het bijna allemaal maar dan omringd met een meditterane bries, die fris begint én geleidelijk iets warmer wordt. Die bries voel je in de opening: een uitbarsting van bergamot waarachter en doorheen je de complexe noot van de jeneverbes direct waarneemt die wordt verlevendigd en geprikkeld door een pittige mix van diverse pepersoorten… en het etherische en gerookte karakter van de jeneverbes versterken in het hart van de geur.

Salie maakt hem wat groener, cipres en nootmuskaat maakt hem wat droger en houtachtig. Dit alles komt samen in de basis: een strakke, stevige injectie van door de zon gedroogd cederhout terwijl je de jeneverbes blijft ruiken, die inmiddels zachter en zalvender, balsemachtig is geworden.

RUIK&VERGELIJK

Populair zijn ‘pure’ jeneverbesgeuren nog niet echt, maar ik vermoed een verandering richting ten goede – met name in de nichesector. En – even tussendoor – Geza Schoen heeft in 2003 een limited edition gemaakt van een geur die was geïspireerd op Bombay Sapphire. Het rook lettterlijk naar deze gin, maar dan zonder de alcohol. Ik vond het iets te veel van het goede/slechte…

Creed Baie de Genièvre (1982)

Versace The Dreamer (1996)

Hermès Rocabar (1998)

L’Occitane Cade (20??)

Penhaligon’s Juniper Sling (2011)

Atkinsons 24 Old Bond Street (2013)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE BLU MEDITERRANEO ACQUA DI PARMA SEXTET

 

 

ALIEN EAU EXTRA ORDINAIRE THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 4, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Getagd: ALIEN, thierry mugler. Een reactie plaatsen

‘GEESTELIJK’ GELUK: ABSOLUTE EN VOLLEDIGE SERENITEIT

‘GEURIG’ GELUK: EEN (NIET ZO) VREEMD, MAAR BUITENGEWOON WATER

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 04/04/14

Neus: Véronique Nyberg, Dominique Ropion

Ambassadrice: Alexandrina Turcan

Artistic direction: Christophe de Lataillade

Fotografie: Floria Sigismondi

ALIEN EAU EXTRA ORDINAIRE THIERRY MUGLER FLACONAlien kwam in 2005 tot ons uit het heelal – ‘afkomstig uit de oertijd én de verre toekomst’ – met een heel goed plan: alle pechvogels op onze planeet – ook wel mensen genoemd – weldaad, vrede en kracht schenken. Ik heb Alien altijd een ‘vreemde vogel’ gevonden ondanks haar vredelievende boodschap. Dat had meer te maken met haar verschijning dan met het parfum dat ze bracht. De laatste jaren was ze voor mij – in de hoedanigheid van Anna Jagodzinska – toch meer een über-parodie op buitenaardse vrouwelijkheid.

Ze deed me denken aan de ‘alienne fatale’ uit de hilarische film Mars Attacks (1996). Afstandelijk, eng, vreemd (alien dus) met een prettig vilein gestoord randje. Iemand waar ik me kapot van zou schrikken als ik haar zo maar op straat zou tegenkomen (karnavalsdagen uitgezonderd). Niet iemand die je waarvan je denkt: ‘Daar zou ik wel eens een beschuitje mee willen eten, een glaasje mee willen klinken’.

Anno 2014 denk ik er iets anders over. Want Alien is geïncarneerd – als ‘wezen’ en voor de zoveelste keer als parfum. ‘Als een nieuwe godin ontwakend in het zonlicht, herboren door de bron van het leven op aarde, de zon. Zij vangt het licht en verspreidt het. Dit is het beeld van het goddelijke standbeeld dat verandert in een vrouw, haar hart begint te kloppen in symbiose met het licht’.

Zegt Christophe de Lataillade, huidig creatief directeur van de parfums van Thierry Mugler. En verdomd, het is waar wat hij beweert: ‘Zij is toegankelijker, vrouwelijker’. Want hoewel nog steeds behoorlijk afstandelijk – ‘ze vangt het licht van de zonnegodin en verspreidt dat in een gebaar van absolute overgave met welwillende energie’ – zie ik in haar nu een meer aardse vorm van leven… voorwaar is het wel Alexandrina Turcan en niet de hoofdredactrice van de Nederlandse Vogue Cécile Narinx (soon to be the supreme goddess of Hollands Harper’s Bazaar) die ons tegemoetreedt?

En deze ‘realiteitszin’, proef ik ook in Alien Eau Extraordinaire. De ‘oer-versie’ uit 2005 heb ik altijd een beetje een ‘harde’ jasmijn-ambergeur gevonden die in de loop der jaren diverse, meer fijnzinnige interpretaties heeft gekregen. Het hoogtepunt voor mij in deze: Alien Liqueur de Parfum (2009). Deze variatie ging meer de diepte in, terwijl Alien Eau Extraordinaire voor mijn gevoel zonniger, zachter, ‘vrijer’ en dus minder hard is.

ALIEN EAU EXTRA ORDINAIRE THIERRY MUGLER MODELDe bedoeling van Alien Eau Extraordinaire: ‘Geluk als gevoel van absolute en volledige sereniteit vertaald in een positieve, stralende en optimistische geur’. En dat wordt door Véronique Nyberg en Dominique Ropion tot leven gewekt met een zonnig boeket van bergamot, neroli, tiaré en heliotroop wiegend in de parfumsignatuur – witte amber en kasjmierhout – van de oorspronkelijke Alien.

Wat ik vooral mooi vindt, is de achter hesperide-regenboog bloeiende tiaré en heliotroop. De eerste exotisch bloemig met warme ondertoon wordt zoeter en poederig gemaakt door de naar amandel-vanille ruikende heliotroop.

Maar, ik ken eigenlijk maar één persoon die deze transformatie treffender onder woorden kan brengen: Maria van Geuren van http://www.parfumaria.com. Ik verbaas me nog steeds hoe ‘buitenaards’ enthousiast zij is van Alien en de variaties – ze heeft ze allemaal. En dat terwijl zij zelf de meest exclusieve en uitzinnige nicheparfums verkoopt. Het woord is aan haar.

Maar, voor ik het vergeet: de campagne werd geschoten/gefilmd in de in Moorse stijl opgetrokken ‘pauwenkamer’ van Castello di Sammezzano (op 40 kilometer van Florence) waarvan de eerste steen in 1605 werd gelegd door Ximenes van Aragon. Na de Tweede Wereldoorlog was het een luxe hotel dat in midden jaren negentig van de vorige eeuw sloot. Sinds 2012 is het een cultureel erfgoed en is het kasteel ondergebracht in een stichting.

Het doel: de rijke geschiedenis ervan bekend(er) maken bij een groter publiek. Thierry Mugler helpt hierbij een handje door de campagne. Opvallend: door deze middeleeuwse setting krijgt Alien op de een of andere manier voor mij, nog meer dan voorheen, een gothic chic-allure.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Maria van Geuren: ‘Al Jaren ben ik fan van de originele versie van Alien. De donkerpaarse flacon die nogal futuristisch en science fictionachtig oogt, doet me denken aan Darth Vader uit de film Star Wars. Ik vond de flacon eerst eng, sprak me totaal niet aan. Tot ik Alien per ongeluk opgespoten kreeg en totaal in de war raakte van deze eigenzinnige geur.

Al jaren verzamel ik elke Alien-versie die op de markt komt. Ook begrijp ik goed dat mensen deze geur níet begrijpen – zelfs penetrant en zwaar vinden. Maar voor mij is Alien een uitgaansgeur: donker, gevaarlijk, zwoel. Stikbenieuwd was ik toen ik Alien Eau Extraordinaire – een ‘cadeaurecensie’ van Geurengoeroe – opdeed.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE TIARENu, ik ga hier geen ingewikkelde noten kraken en de twee geuren qua noten vergelijken. Alien Eau Extraordinaire deed me meteen glimlachen. Er zijn al vele zomerversies gemaakt van Alien, de een nog zonniger dan de andere met telkens weer andere spelers in het blijspel. Alleen, viel Alien Eau Extraordinaire me direct op door de enorme daadkracht. Alien is nog steeds erg herkenbaar, maar presenteert zich nu stralender en tropischer.

Tiaré (foto) en oranjebloesem dwarrelen door mijn hoofd, en ik denk al mijmerend aan de gouden zonnestralen die door een donker wolkendek heen breken. Thee, bergamot en oranjebloesem zorgen voor de zonnige sfeer zonder in te boeten op de kracht waar Alien om bekendstaat. Het hart van de geur omarmt je met warmte en tropische zachtheid. Onmiskenbaar Alien maar blijer en zonniger: van Star Wars met Darth Vader in de hoofdrol naar Back to the Future. Zelfde sferen, andere spelers. Nog steeds niet geschikt voor muurbloempjes, maar wel toegankelijker’. 

Dit begrijpt Geurengoeroe niet helemaal: ‘Darth Vader zonder gewaad. Darth Vader in zijn ondergoed die zijn kwetsbare delen ons toont. Ach… het is maar science fiction’. Maria van Geuren geeft als antwoord: ‘Ja, heel weird, Alien is voor mij een man op de een of andere manier. De geur heeft iets stoers door de flacon, maar dat zit in mijn eigen brein verankerd. Maar… vrouwen kunnen ook vallen voor enge duistere mannen, dus ach… de dame was bang voor Darth Vader, maar ook verliefd op hem door zijn angstaanjagende voorkomen. Mijn zoon Julius draagt Alien trouwens vandaag naar school – hij vindt het een geur voor jongens. Grappig hè?’

RUIK&VERGELIJK

Geurengoeroe en Alien:

Thierry Mugler Alien (2005)

Thierry Mugler Alien Eau Luminescente (2008)

Thierry Mugler Alien Liqueur de Parfums (2009)

Thierry Mugler Alien Sunessence Amber Gold (2011)

Thierry Mugler Alien Aqua Chic (2012)

Thierry Mugler Alien Essence Absolue (2012)

Thierry Mugler Alien Les Parfums de Cuir (2012)

Thierry Mugler Alien Les Liqueur de Parfums (2013)

ALIEN EAU EXTRA ORDINAIRE THIERRY MUGLER MODEL DETAIL

 

OPUS VIII – THE LIBRARY COLLECTION – AMOUAGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 3, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET O, NICHE. Getagd: the library collection. Een reactie plaatsen

PRESTIGEPARFUM MET 3D-EFFECT

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 02/04/14

Neus: Richard Herpin, Pierre Negrin

Concept & realisatie: Christopher Chong

OPUS VIII AMOUAGE FLACONZoals we gewend zijn van Amouage gaat ook Opus VIII behoorlijke de diepte in door het verkennen van de onbewuste dialoog tussen waarheid en perceptie, tussen illusie en werkelijkheid. Zou je in feite de achterliggende gedachte van het effect van parfum in het algemeen kunnen noemen.

Deze dialoog kun je volgens Christopher Chong vergelijken met het trompe l’oeil-effect (letterlijk vertaald: het oog bedrogen). De (schilders)techniek die diepte suggereert terwijl die er niet is.

Dit 3d-effect was al bekend bij de oude Grieken en Romeinen, en bloeide tijdens de renassaince in het Westen weer op (denk aan het plafond van de Sixtijnse kapel in Rome) en kwam tijdens de rococo tot een hoogtepunt.

Met name in de kerken in Beieren: daar zie je vaak achter altaren hemelgewelven geschilderd die op afstand oneindig lijken, maar in feite zo plat zijn als het doek waarop het wordt afgebeeld. Kun je 3d ook projecteren op parfum? Ja, waarom niet: diepte suggereren die er niet is. Maar is dat nu negatief of positief?

Ik hou het op het laatste, en het is dan in feite de optelsom van de ingrediënten die samen een stemming oproepen die je bijna niet onder woorden kunt brengen. En voor het zintuig reuk een deur is waarachter een wereld schuilt die je doet verwonderen over de evocatieve kracht van parfum.

Vind je dit te simpel gesteld? Ik sluit af met een andere overpeinzing van Christopher Chong betreffende Opus VIII: ‘In de studie naar kennis en ervaring – de rode draad van The Library Collection – breekt het conventies af en laat die weer herleven door een visie van waarheid te construeren’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE JASMIJNEen mogelijke interpretatie van het 3d-effect in Opus VIII: je komt eerder in de diepere lagen van de geur terecht door het ontbreken van de klassieke citrus-frisse opening. Dit ‘verplichte’ traject werd overgeslagen waardoor je direct in de bloemen zit die – wonderlijkerwijs – eerst worden begeleid door kruidig-rokerige (met name de saffraan) nuances die je volop in hart ruikt.

De bloemen: oranjebloesem (uit Marokko), ylang-ylang (van de Comoren) en sambacjasmijn (uit India). Laatste speelt de absolute hoofdrol zonder echt aanstellerig te worden. Deze jasmijn (foto) is vol, oosters met een licht dierlijk spoor. Ylang-ylang versterkt de sensuele noot van de jasmijn, de oranjebloesem verhoogt de bloemige noot die door het hart nog eigenzinniger en meer ‘Arabisch’ gaat ruiken.

Prachtig deze prikkelende sluier van wierook, saffraan en gember die naarmate de geur ‘voortduurt’ een stoere, strenge houtnoot prijsgeeft van vetiver en guaiac terwijl je de jasmijn blijft ruiken. Zou je in feite de basis kunnen noemen. Maar er is meer (de extra diepte, het 3d-effect), want hierachter schuilt nog een extra laag: warm-sensuele balsemachtige noten van bezoïne en droog-kruidig laurier (die weer mooi aansluit bij de wierook), terwijl je de jasmijn blijft ruiken. Die neemt alles in zich op en verspreidt daardoor een zéér elegante warmte.

RUIK&VERGELIJK

Amouage heeft het zonnige, ‘Europese’ aspect van jasmijn (ook zeer aangenaam) verkend in:

Amouage Reflection (2007)

OPUS VIII AMOUAGE LOGO

 

 

 

 

Berichtennavigatie

← Oudere inzendingen
Nieuwere berichten →
  • Meest recente berichten

    • OVER EEN ONTVOERDE KANARIE
    • LEEFTIJDSDISCRIMINATIE VERPLICHT?
    • NILA DOUCE ORENS
    • GEURVERSTERKERS BY SKINS 
    • DARK VINYL MUSK BOHOBOCO
    • GIFTIGE GEUREN
    • MON VETIVER ESSENTIAL PERFUMES
    • LA ROSE DE ROSINE LES PARFUMS DE ROSINE
    • DELIZIA OSCURA CALAJ
    • GEURENDE SCULPTUREN
  • Archief

  • Categorieën

    • AANBIEDINGENBAK
    • ACHTERGROND
    • CELEB FRAGRANCES
    • ECO
    • EDUCATIE
    • ENTERTAINMENET
    • ENTERTAINMENT
    • GEUR IN DE MEDIA
    • GEURENALFABET A
    • GEURENALFABET B
    • GEURENALFABET C
    • GEURENALFABET CIJFERS
    • GEURENALFABET D
    • GEURENALFABET E
    • GEURENALFABET F
    • GEURENALFABET G
    • GEURENALFABET H
    • GEURENALFABET I
    • GEURENALFABET J
    • GEURENALFABET K
    • GEURENALFABET L
    • GEURENALFABET M
    • GEURENALFABET N
    • GEURENALFABET O
    • GEURENALFABET P
    • GEURENALFABET Q
    • GEURENALFABET R
    • GEURENALFABET S
    • GEURENALFABET T
    • GEURENALFABET U
    • GEURENALFABET V
    • GEURENALFABET W
    • GEURENALFABET X
    • GEURENALFABET Y
    • GEURENALFABET Z
    • IL GIARDINO PROFUMATO
    • IN MEMORIAN
    • INTERESSANTE EN TIJDLOZE COLUMNS VAN ERIK ZWAGA 2005
    • KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN
    • KLASSIEKERS IN DE AANBIEDINGENBAK
    • KLASSIEKERS OPNIEUW GEROKEN
    • KLASSIEKERS VAN DE TOEKOMST
    • LIMITED EDITION
    • MASSNICHE
    • MASSTIGE
    • MOET JE ECHT RUIKEN
    • NEO NICHE
    • NICHE
    • NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN
    • NIEUW! NIEUW! NIEUW!
    • NIEUWE KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN
    • NOSE JOB: PERFUMERS THAT MATTER(ED)
    • OPVALLEND PARFUMNIEUWS
    • OUDE FILMS MET PARFUMINFO
    • PARFUM = PARFUN
    • PARFUM IN DE MEDIA
    • PIEDESTAL POUR DES PARFUMS
    • PORTET
    • PORTRET
    • TAX FREE
    • TRENDANALYSE
    • TRENDS TOEGELICHT
    • Uncategorized
    • VINTAGE
    • WAT RUIK IK EIGENLIJK?
    • ZOU VERBODEN MOETEN WORDEN OF NIET?
  • Meta

    • Account maken
    • Inloggen
    • Berichten feed
    • Reacties feed
    • WordPress.com
Blog op WordPress.com.
GEURENGOEROE
Blog op WordPress.com.
  • Abonneren Geabonneerd
    • GEURENGOEROE
    • Voeg je bij 126 andere abonnees
    • Heb je al een WordPress.com-account? Nu inloggen.
    • GEURENGOEROE
    • Abonneren Geabonneerd
    • Aanmelden
    • Inloggen
    • Deze inhoud rapporteren
    • Site in de Reader weergeven
    • Beheer abonnementen
    • Deze balk inklappen
 

Reacties laden....