De Canadese tweeling Dean en Dan Caten, lanceerde vorig jaar Potion for Man. Een elixer door en door sterk, sensueel, magisch én een bron van emotionele belevenissen. De inspiratie werd gehaald bij een ‘oude wetenschap en alchemistische tradities’ die nogal ongeloofwaardig (en daardoor grappig) overkwam in die zin dat wat werd beweerd niet gestaafd werd op historische feiten. Het was meer een interpretatie. Diezelfde wetenschap – wil je weten over het ‘wat’ en het ‘hoe’, zie mijn recensie van Potion for Man – wordt nu ook toegepast op de vrouwelijk versie.
De flacon is dus net zoals de mannelijke versie geïnspireerd door ouderwetse apothekersflessen die met zijn verticale inkepingen, ons ook herinneren aan antieke, geëtste parfumflacons: ‘sensueel door zijn vrouwelijke rondingen, heeft het twee rechthoekige elementen met hoogreliëf aan de voorzijde plus een met bas-reliëf in het midden die de drie productlabels omlijsten. Het eerste omlijst het label met de productnaam: Dsquared2Potion. Het tweede omlijst het getextureerde label met ingrediënten weer. Daaronder for Woman in letters die de vrouwelijkheid en charme van het parfum benadrukken. Het Dsquared2 1964-logo is gegraveerd op de achterzijde van de flacon. De zama-dop, eveneens voorzien van inkepingen drukt de traditie, vrouwelijkheid en tijdloze kwaliteit van het concept uit’.
De campagne – geschoten door Mario Sorrenti – gaat over een ontmoeting tussen een beeldschone, onweerstaanbare, zelfverzekerde vrouw – topmodel Malgosia Bela – die een man – de nauwelijks zichtbare Diego Miguel – betovert, verleidt en hem vult hem met verlangen: de spanning zwelt, de passie groeit. ‘Het elixer accentueert haar verleidingskracht en zelfvertrouwen: ze herkent de emoties die ze in hem losmaakt. De ware passie ontwaakt als ze uiteindelijk samen één worden’.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Potion for Woman laat volgens de neus bloemige en oriëntaalse noten samensmelten in een neo-chypre. Dit zijn de ingrediënten: twee schilletjes bergamot, drie versgeplukte wilde zwarte bessen, één snufje viooltjes, zeven bedauwde rozenblaadjes, drie jasmijnbloemen, twee bloemenknopjes van lelietjes-van-dalen, één druppel rabarber (foto), drie-en-een-half kopje witte en ‘zwarte’ musk, twee scheutjes ‘zwarte’ amber, één blaadje patchoeli en anderhalf schil van ‘gouden vanille’.
Dit recept: ‘pluk ’s avonds zwarte bes en bergamot en vermeng samen in een flacon, zodra deze twee fruitige frismakers beginnen te stralen, voeg viooltje toe. Laat ongeveer twee uur rijpen. Nu is de spanning voelbaar en voeg je roos (voor passie), jasmijn (voor verleiding) en lelietje-van-dalen (voor geluk). Dompel dit onder in een gloeiende vloeistof plus de druppel van toe. Ongebruikelijk: kus de flacon drie keer, zeg de naam van je geliefde op als een toverformule en laat het opwarmen. Dan om de zintuigen echt aan te wakkeren en Amor op te roepen, voeg zwarte amber, witte en zwarte musk toe om alle feromonen wakker te schudden. Tenslotte, om er zeker van te zijn dat Potion for Woman een sensueel en verlangen opwekkend effect heeft, rond het liefdeselixer af met patchoeli en vanille.
Nog meer effect het de serum-parfumolie (in farmaceutische flacon met pipet) ‘met uitzonderlijke eigenschappen die meerdere zintuigen aanspreekt. Slechts een paar druppels op de meest sensuele delen van het lichaam onthullen alle vrouwelijkheid en verleiding’. Mooi aan Potion for Woman is de balans tussen de fruitzoetige roos, de heldere jasmijn en het frisgroene lelietje-van-dalen waardoor een bloemenharmonie ontstaat die eerst fruitig-fris is door zwarte bes en rabarber en in de basis een sensueel laagje krijgt door de amberachtige noten die niet te zwaar in de vanille en musk is gezet.
RUIK & VERGELIJK
Nog een geur dit najaar die zich gedraagt als een geheim elixer met ‘desastreuze’ uitwerking…
‘NOU, VOORUIT, MAAR ALLEEN MET ANIJS EN VETIVER, HOOR’
Jaar van lancering: 2009/2012
Laatst aangepast: 13/09/12
Neus: Marc Buxton
Concept & realisatie: Marc Buxton
Mark Buxton is terug. Nu is hij eigenlijk nooit weggeweest, maar sort of. Zit zo: na talloze geuren voor talloze massmarket opdrachtgevers – waaronder Salvador Dali’s Laguna in 1991 – begon hij er genoeg van te krijgen. Wil zeggen: van de branche die alleen ‘maar aan geld denkt en don’t give a shit wat er in een flacon zit’ – zo hij van de week tegen me zei tijdens de opendeurdag van Skins (waar hij verkocht wordt). Dat het ook anders kon, merkte Buxton toen hij in 1999 ging samenwerken met Comme des Garçons (later met Colette in 2005 en Biehls in 2007). Hier ontmoette hij een merk dat artistieke bevlogenheid combineerde met het verlangen andere geuren te maken, en parallel hieraan zag hij de opkomst van de ‘nichebeweging’.
En, hoewel hij vindt dat veel huizen die zich zo classificeren, ‘echt lucht verkopen en vaak nog niet eens mooi verpakt’, groeide bij hem het idee voor een eigen huis – By Mark Buxton. Hij vond tot zijn stomme verbazing een Russische investeerder in 2008. Zeven geuren verschenen: Nameless, Hot Leather, English Breakfast, Around Midnight, Sound & Visions, Wood & Absinth en Black Angel die je op basis van een kleurcodering koos. De samenwerking liep op zijn zachtst gezegd niet helemaal gesmeerd, de verkoop werd niet goed begeleid en de investeerder had tot zijn stomme verbazing zijn naam gekocht – Buxton had de kleine lettertjes in het contract niet echt gelezen. Lang verhaal kort: hij heeft zich uitgekocht en is in 2012 quasi opnieuw begonnen onder de naam Mark Buxton Perfumes en blijft ondertussen geuren voor de big boys maken. Waarvan getuigt: Salvador Dali’s Laguna Maravilla (2010) en – never heard of – Calé Fragranze d’Autore Roboris (2011).
Hij heeft twee ‘oudjes’ mee naar zijn nieuwe huis genomen: Wood & Absinth en Black Angel, en drie toegevoegd: Sleeping with Ghosts, Sexual Healing en Devil in Disguise. Wat maakt zijn geuren anders, qua inspiratie dan? Buxton laat zich leiden door persoonlijke herinneringen waar hij altijd nog steeds met veel plezier aan terugdenkt en hem ‘als mens’ verrijkt hebben. Wat maakt ze anders, qua inhoud dan? ‘Velen verwachtten van mij dat ik de grenzen opzoekt, olfactorische wonders creëer’. Not echt dus. Want: hij vindt wel dat zijn geuren verkocht moeten worden, de ‘gevoelige’ niche-klant niet aan het schrikken moet maken. Dat doet de presentatie in ieder geval niet: kloeke flacons die het niet in de verfijning zoeken.
Op de een of andere manier doet het me denken aan de Australische school (die niet echt bestaat), maar daar heb ik veel gezien en vandaan zien komen dat je kunt typeren als ‘easy design’. De geuren hebben allemaal ook iets easy. Wil zeggen: de toch wel uitgesproken formules worden gelayerd met een toets waardoor ze begrijpbaar worden – noem het draagbaar. Geen haute couture (zoals By Kilian en Mona di Orio’s presentatie van Oud uit 2011), geen couture (zoals Montale en Frédéric Malle) maar luxe prêt-a-porter in de lijn van Etat Libre Orange en Juliette has a Gun. Maar toch: ik ben ook benieuwd naar ‘moeilijker’ versies van zijn geuren, want bij sommigen zou je dieper op de materie willen ingaan, ervaren hoe je op zijn extreemst deze, deze toch andere geuren kunt ervaren.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Het idee voor Wood & Absinth ontstond bij hem toen hij op een avond met een goede vriend absint aan het drinken was – de echte… ? En dat levert een interessante geur op die anders fris opent door citroen en sinaasappel te koppelen aan salie en anijs waardoor de citrusvruchten een zoetige en aardsgroene onderlaag krijgen. Via een bloemig spoor van jasmijn en rozenhout in het hart (die garandeert dat het ‘hout’ in de basis een zachte toon houdt) ruik je in de basis de essentie van Wood & Absinth: een blend van alsem (artemisia absinthium op de foto), een van de basisingrediënten van absint, met vetiver.
De eerste is bitter, mentholachtig, groen en aards (en minder zoet volgens Buxton dan bijvoet – artemisia vulgaris die uit dezelfde plantenfamilie stamt) en harmonieert mooi met het fris-droge vetiver.
Het eindeffect: een luchtige houtgeur die toch beklijft met een friszoete en toch bittergroene onderlaag. Merkwaardig: de geur heeft ook een soapy effect en doet door zo’n anders groen ook af en toe denken aan pot en hash.
RUIK & VERGELIJK
Heel wat arty-farty types dronken zich eind 19de eeuw bijna scheel en soms dood met absint. Ontwikkeld door Henri-Louis Pernod (van het gelijknamige aperitief) in 1805 op basis van anijs, venkel, melisse, kruiden en (de veronderstelde boosdoener) alsem. Sommigen gingen na overmatige cosumptie zo erg door het lint – zou door thujon komen dat in alsem zit en een veronderstelde hallucinerende werking heeft – dat het werd verboden. Sinds een aantal jaren is ‘de groene fee’ weer vrijgegeven. En inspireert nu vooral parfumeurs. Onbekend is of die inspiratie is ontstaan door het nuttigen van absint.
By Kilian A Taste of Heaven (2007)
Nasomato Absinth (2007)
Opus Oils Jitterbug Perfume Parlour Asintheo (2008)
CLUTCH WORDT FLACON VOOR EEN ‘ ELEGANTE, FRUITIGE EN BLOEMIGE CREATIE’
Jaar van lancering: 2012
Laatst aangepast: 10/09/12
Neus: Sonia Constant
Model: onbekend
Clutch-flacon: Gwenaël Nicolas
Een van de voordelen van beroemde actrices: ze krijgen veel luxe hebbedingetjes cadeau. Niet omdat Cartier, Chanel, Versace, Jimmy Choo en noem ze maar op, zo ontzettend onder de indruk zijn van hun prestaties, wel omdat een jurk, juwelen, tas, schoenen gedragen door de juiste persoon op de juiste plek veel ‘aandachtsmomenten’ in de media genereert. De hoop: dat door deze toevallige name dropping – ‘Emily Watson was wearing Dior’ – het merk zich nog vaster in het geheugen grift van de ‘kijkers’ en deze bij hun volgende funshoppingrondje, dat is nou toevallig, juist bij dat ene merk uitkomen. Ik denk altijd, als elk merk het doet, dan heeft deze cadeautjesregen eigenlijk geen zin. Maar dat klopt niet: celeb met gesignaleerd met iets van luxemerk doet een bepaald percentage vrouwen nog steeds naar een winkel van het desbetreffende merk hollen.
Swarovski strooit ook – kristallen – cadeautjes rond. Maar niet lukraak. Sinds een aantal jaren schenkt het alleen aan sterren van het Cannes Film Festival, de Hollywood Academy Awards en het Toronto International Film Festival een clutch: een glinsterend handtasje. En elk festival kent zijn eigen variatie volgens mij. In ieder geval werd voor de editie van Cannes 2012 de clutch Star Shadow ontworpen. Oplage: 100 stuks, allemaal voorzien van een strook met 1900 Swarovski-kristallen.
Het vormt de inspiratiebron voor Swarovksi Edition, een nieuwe variatie op de eerste geur van het Zwiterse ‘kristalhuis’, Aura (2011). Deze ‘clutch’ met dezelfde elegante, golvende lijnen als de Star Shadow, doet het volgens Swarovski zowel ‘staand’ als ‘liggend’ goed en ligt (ondanks zijn redelijke grootte) prettig in de hand. De zijkanten vormen ‘één van Swarovski’s mooiste motieven’: een hart. Wat ik me afvraag: past Swarovksi Edition in Star Shadow of andere clutch van Swarovski? Let op: het betreft een limited edition.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Voor mij is Swarovksi Edition de beste expressie in parfum van Swarovski tot nu toe. De reden: je ruikt tenminste duidelijk iets. Hoewel het ook, zoals de andere twee ‘edities’, het erg geliefde ‘geurdrieluik’ rood fruit, bloemen en witte musk bevat, is het resultaat nu rijker, voller en meer gelaagd. De opening is volgens Swarovski gelijk ‘een explosieve uitbarsting van energie’. Ofwel clementine (iets droger en zoeter dan mandarijn) wordt gekoppeld aan de ‘transparante, lichtgevende en onweerstaanbare subtiele noot’ van aalbesjam.
Bekender als rode bes. Ofwel, ‘een lichtzoete, sprankelende harmonie met pikant randje die de geur karakter geeft’. Ruik je goed deze fruitige zoetheid. Hierachter schuilt de gardenia (foto) die in de parfumwereld als een couturebloem wordt gezien door zijn romige, fluwelige geur met ‘koppige’ groene toets die mooi samengaat met de lichtzoete en zonnige noot van wilde roos. Bekender als egelantier.
De afronding dompelt dit alles in een bad van witte musk (zwevend tussen ‘zacht katoen’ en ‘sensueel dierlijk’) met op de bodem cederhout. Alleen, voor mij nét iets te veel witte musk, die laat de gardenia bijna verdrinken, het cederhout ook. Opvallend: de zoete fruitige toon blijft bewaard. Ook als Swarovksi Edition langer op de huid zit.
Neus: Will Andrews en het P&G Prestige Fragrance Creation Team
Model: Gwyneth Paltrow
Fotografie: onbekend
Het kleine zwarte jurkje. Ontstond in de jaren twintig van de vorige eeuw. Wie was eigenlijk de uitvinder? Verschillende couturiers, alleen zijn de meeste daarvan in de vergetelheid geraakt waardoor la petite robe noire nu met slechts één persoon wordt geassocieerd: Coco Chanel. Volgens de stijlbijbels is het een classic, een basic, een onmisbaar item gebleken in de garderobe voor de (jonge) vrouw met stijl.
Alleen opvallend: je ziet haar weinig in het straatbeeld en op feestjes. Maar het kan ook zijn, dat ik net in de verkeerde straten loop en de verkeerde feestjes frequenteer. Terwijl je het bijvoorbeeld bij Hugo Boss kunt kopen, want ‘het tijdloze zwarte jurkje is een onmisbaar onderdeel van de Boss Black Womenswear-collecties sinds 2000. Het past bij elke gelegenheid en vormt de perfecte aanvulling voor de individualiteit van de Boss-vrouw (hoe gaat dat laatste in zijn werk…), het lijkt bijna moeiteloze perfectie net zoals (u voelde hem wellicht al aankomen…) Nuit pour Femme’.
Is het zwartje jurkje olfactorisch vertaald. De geur doet natuurlijk meer; is vooral een marketingtool: ‘Het brengt een ultieme ode aan de vrouwelijkheid door gericht in te spelen op de factoren die tot vrouwelijk succes leiden’. En dan wordt voor de zoveelste keer een portret geschetst die nog steeds in de mindset zit van parfummarketeers, maar waar de vrouw volgens mij echt niet meer op zit te wachten: ‘Voor de Boss Black-vrouw betekent succes het bereiken van de perfecte balans tussen alle aspecten van haar veeleisende, maar tegelijkertijd behoorlijk spannende leven. Een belangrijk element hierin is anticipatie, vol vertrouwen dat ze er altijd perfect uitziet. Georganiseerd, gedreven, ambitieus, elegant, gedistingeerd; een persoonlijk met…’ Ja, ja, ik stop, nou weten we het wel…
… en neem daar bij dat Hugo Boss ontzettend trots is dat ze een celebrity/actrice hebben weten te contracteren die het hele marketingconcept achter de geur treffend kan verbeelden als geen ander. ‘We vinden het echt geweldig om met Gwyneth Palthrow (een van de – voormalige? – leading ladies van Estée Lauder) te kunnen samenwerken. Zij is een icoon op het gebied van vrouwelijk succes. En net zoals Nuit pour Femme de perfecte aanvulling betekent voor de ultieme avond van een Boss-vrouw, is zij de perfecte bekroning van Boss Fragrances’.
En zij is natuurlijk op haar beurt very ‘pleasured’ dat ze gevraagd is. Ze zegt: ‘Ik was blij en zeer vereerd toen ik werd gekozen tot het gezicht van Nuit Pour Femme.’ Zakenvrouw als ze is en zoals Hugo Boss haar graag ziet, voegt ze direct toe: ‘De Boss-vrouw voor mij is iemand die gedreven en ambitieus is, die volledig gaat voor wat ze wil bereiken, terwijl ze tegelijkertijd de ultieme balans bereikt tussen kracht en vrouwelijkheid – dat is wat ik ook in mijn eigen leef nastreef’. En ze vindt de geur natuurlijk ook ontzettend lekker: ‘Ik vind Nuit pour Femme een bijzonder sensueel, vrouwelijk parfum. Perfect voor de avond; verleidelijk en elegant tegelijkertijd’.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Wat is een sensuele geur? Volgens Will Andrews ‘een die een impressie geeft van de verwachtingen die horen bij de avond die komen gaat. De parfumeur bereikt dit door gebruik te maken van sensuele (witte) bloemensoorten voor een vrouwelijk aura en van fruit met aldehyden voor een schitterende toon’. Het resultaat aldus Andrews: ‘Een perfect uitgebalanceerde geur die elke vrouw bekroont en haar omhult met zelfvertrouwen en zelfverzekerdheid’.
Nou, daar valt het een en ander op af te dingen. Bloemen in combinatie met sensualiteit. Prima, maar dan moet van jasmijn de dierlijke noot worden benadrukt en op zijn minst tuberoos en/of lelie toegevoegd worden. En het (witte) viooltje (foto) zorgt volgens mij niet voor sensuele zachtheid, maar eerder voor (mier)zoetheid. Nuit pour Femme is voor mij eerder een ‘overdag’-geur doordat de ingrediënten op de vlakte blijven, geen statement maken. Gaan niet de diepte in, worden niet één met de nacht.
Ik heb de geur een paar maal getest en wat in eerste instantie komt, blijft ook: een freshy-fruity-flowery-sensy-sensatie. Waaruit eindelijk de perziknoot (in de opening) in combinatie met het zoetje viooltje het langst blijft hangen op een ondefinieerbaar houten fond. In werkelijkheid wordt dat gevormd ‘kristalmos’ en door ‘warme houtsoorten’ en romig sandelhout. Die laatste twee geven volgens Andrews de geur een ‘vriendelijke kwaliteit’. En dat is goed omschreven. Want zo kun je Nuit pour Femme het beste typeren.
RUIK & VERGELIJK
Vier andere manieren om in geur te genieten van het zwarte jurkje. En één ‘in disguise’. Eerste drie worden via het viavia-circuit op internet nog wel aangeboden.
Sommige designers ‘you love to hate’. En andersom. Ik doe dat met slechts één: Tom Ford. De reden: afgezien van het feit dat hij een generatiegenoot is (hij ziet als het ware met ‘dezelfde’ jaren naar de wereld) weet hij als een van de weinigen zijn boodschap zo duidelijk en zonder twijfel neer te zetten. Je hoeft het niet altijd ‘schoon’ te vinden, maar zijn te perfecte beeld – geen kraaienpootje bij zijn ogen te bespeuren in de advertentie – overtuigt.
En zonder uitleg: hij heeft (thank god!) gelukkig geen ellenlange filosofische beschouwingen en heel veel kunst uit andere disciplines nodig om zijn creativiteit te voeden en te onderstrepen (zoals bijvoorbeeld Miuccia Prada en Jil Sander). ‘Het’ is er gewoon. Kant en klaar. Zonder scheurtjes, zonder vlekken. En hij kijkt op een originele manier vooruit.
Ford was volgens mij de eerste die de bijna vergeten jaren zestig chic aan de vooravond van de hippyrevolutie en space age al presenteerde in zijn look voor de serie Mad Men nog bedacht moest worden. In geuren leads hij ook the way. Hoewel niche al voor zijn Private Blend (2007) bestond, wist Ford het te verfijnen en artistiek op een hoger plan te tillen. En dan de inhoud. Bij vele denk ik: ‘Zo had Creed, Guerlain en Goutal ze ook wel willen maken’. Niet achter de smaak van consument aanhollen, wat nu vooral gebeurt, maar hem die ‘onverbiddelijk’ opleggen. En zo hoort het volgens mij in de wereld van mode, ‘lifestyle’ en smaak. Dit seizoen, lanceert hij vijf geuren. Dank u wel. Een kwartet voor Private Blend die qua inspiratiebron niet echt origineel is: Tom Ford als tuinman. Maar hij heeft zijn nachtelijk prieeltje genaamd Jardin Noir heel mooi aangelegd met Café Rose, Jonquil de Nuit, Ombre de Hyancinth en Lys Fume – bespreek ik weldra. Voor de liefhebber, dus voor vrouw en/of man. Voor de man alleen: Noir. Maar ik weet zeker dat veel vrouwen bij het ruiken van de geur in de nek van de drager wil verdwijnen (mannen ook).
Ford: ‘Evokes the refined, urban sophisticate who the world gets to see and the intriguingly sensuous private man they don’t. This dynamic tension between inner and outer, between prestige and mystery, is masterly woven into a single, magnetizing harmony of luxurious elegance’. Ik struikelde bijna over deze opeenstapeling van perfecte eigenschappen van Noir en de drager. Ik ga hier heel ver in mee. Laat ik het zo zeggen: ik vind het zijn beste mannengeur in zijn signature fragrance-lijn omdat Noir in tegenstelling tot For Men (2007) en Grey Vetiver (2009), naast het spelen met een geliefd parfumthema er een eigen draai aan geeft. Vindt hij zelf ook: ‘Noir is perhaps my most personal fragrance yet’. Maar, als hij dat niet van zijn volgende geur zegt, wat dan?
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Voor mij is Noir zo eclatant, omdat het in feite een klassiek oriëntaals Frans vrouwenparfum is dat helemaal geen moeite doet om dat te maskeren. Je begrijpt hem of niet. Heb je wel een zekere ervaring nodig. Tom Ford gaat daar trouwens van uit. Bergamot geeft de voorzet die snel een groen randje krijgt door bittergroen verbena en en anijsbitter karwij (foto). Dan heel vreemd, een prikkelende zoet noot van viooltje beplakt met roze bes die samen de peper in het hart begeleiden.
Dit is geen ‘nies’-peper maar een zachte, droge en toch prikkelende variant. Maar het kan ook zijn dat het ‘nies-effect’ wordt onderdrukt door de stoffig-droge noot van iris en nootmuskaat. En tegelijkertijd bloeit er een zoete roos op die omkranst is door weer twee ‘groentjes: gerariumblad en salie. Mooi dit driespoor van kruiden, bloem en groen. Dit alles gaat zalig onder in de très très sensuele basis van amber, patchoeli, vetiver en vanille die erotisch wordt ondersteund door een blend van civet (ruik je heel subtiel) en benzoïne.
Warm, vol, rijk en ja, waarom ook niet donker, dus zwart, dus Noir. Is trouwens de tweede keer dat ik met een mannengeur een Shalimar-ervaring heb. Want, hoewel minder groen, meer bloemig en nog meer vanille is de overeenkomstige feel met deze klasieker van Guerlain uit 1925 ‘scary’. De eerste keer had ik dat met Patchouly pour Homme van Reminiscence (1990).
RUIK & VERGELIJK
We noemen het een minimini-trend: de haute parfumerie is dit najaar een donkere stemming, niet vanwege de slecht aanhouden bad and black economic forecasts, maar vanwege een verlangen om olfactief intens te verdwijnen in een diep-sensueel parfum. Of is dat toch ‘vluchten’ in? Noir is the new black.
Zonder er zich waarschijnlijk van bewust te zijn of dat het de bedoeling was, is Reminiscence een van de eerste nichemerken geweest die de consument ‘les gaf in parfum’ door ultiem-sublieme versies van geliefde, veel gebruikte en onmisbare basisingrediënten te lanceren. Want de ‘van huis uit’ chic-hippe juwelier, lanceerde in 1970 niet alleen the all time classic Patchouly maar ook, en dat is minder bekend Musc en Ambre.
Stel je voor: Giorgio Armani begon pas in 2003 met de Armani Privé-lijn met het leveren van zijn ultieme ‘sologeuren’, Hermès in 2004 met Hermessence, Guerlain in 2005 met L’Art et la Matière. Nu heeft bijna elk luxemerk met geurafdeling een pure parfumlijn. Onlangs nog Dolce & Gabanna in 2011. Zij noemden het The Velvet Collection. Hugo Boss vond The Collection een gepaste naam – zelfde jaar.
Reminiscence heeft de lijn nu een overkoepelende naam gegeven – The Classics – en uitgebreid met een van de geliefdste ingrediënten bij mensen – zowel in oraal als nasaal opzicht: vanille. Lilla en Nino Amaddeo – de oprichters – hebben er altijd van gehouden: je ruikt vanille in heel veel geuren van ze. Je zou het hun parfumhandtekening kunnen noemen. En hun Vanille gedraagt zich ‘alsof het altijd al onderdeel is geweest van deze parfumfamilie’.
Om tot een pure vanillegeur te komen, heb je alleen aan vanille niet genoeg. Te zoet, te plakkerig en legt teveel de nadruk op het eetbare aspect van de enige orchidee waarvan de stamper de geur afscheidt. Daarom is ook Vanille gelaagd en opgebouwd als een Frans klassiek parfum: opening, hart, basis. Drie soorten vanille werden gebruikt: uit Tahiti, Madagaskar en Oeganda (een opkomend vanilleproducent). Ik vind de geur elegant en op een bepaalde manier ‘van deze tijd’ door de verwerking van fruitige en bloemige noten die de vanille laten sprankelen en temperen om in de afronding een subtiele gourmandnoot toe te voegen.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Een originele opening. Na een fluistering van bergamot laat de vanille zich begeleiden door osmanthus (foto), met zijn florale en zoet fruitige geur die zweeft tussen rozijn, abrikoos en pruim. Het effect: de vanille begint als het ware te bloeien.
Dan het Vanille-hart: dat verlegt de geur van fruitig naar bloemig door het naar vanille en amandel ruikende heliotroop en jasmijn toe te voegen. Chic. In de afronding begint vanille zijn ereplaats op te eisen, wordt sensueel. En dat gebeurt voluptueus door het te linken aan het ‘rummige’ tonkaboon, benzoïne (van de styraxboom; verspreidt een zoete wierookgeur) en een bonbon-akkoord.
RUIK & VERGELIJK
Voor mij kan deze Vanille de vergelijking doorstaan met:
Wordt wel eens gezegd: klanten verwachten van hun favoriete (parfum)merk een zekere constante. Wat het ook maakt – klassiek, modern, grensverleggend, onzinnig – graag enigszins in lijn met de filisofie van het huis. Vooral voor een nieuw label dat zijn autoriteit nog moet opbouwen is dat belangrijk. Gewaagd dus de nieuwe geur van het door Coty nieuw leven ingeblazen Balenciaga: Florabotania (2012). Herinnert in niets aan de voorafgaande twee. Voor merken die hun verleidingskracht al lang bewezen hebben, kan er ook een zekere voorspelbaarheid op de loer liggen: been there, done that, smelled it… laatste misschien niet, maar het interesseert je eigenlijk ook niet: je kent het nu wel. Dit gevoel heb ik dus bij de nieuwe mannengeur van Calvin Klein. Alles wat je van hem op geurgebied kent, wordt overgedaan. Dus twee smachtende modellen die elkaar ‘encounteren’. Seks fluistert op de achtergrond. De spanning spat er zogenaamd vanaf, het verlangen idem. Maar de man van Encounter blijft wel een echte man. Intrigerend. Verleidelijk. Want zo ziet Calvin Klein het graag en de nieuwe eigenaren houden het graag in stand: de Encounter-man weet wat hij wil, behoudt de controle. Maar toch geeft hij de kans dat ‘het mysterie zich ontvouwt zich met oneindige mogelijkheden’.
Dit alles wordt ons voorgeschoteld in een moderne kijk op een klassieke film noir – dank je Tom Ford. Hoofdrolspelers in dit ‘mysterieuze en complexe spel’ zijn Alexander Skarsgård en Lara Stone waarin hij ‘de uiterste controle over zijn verlangens behoudt – waarom nou? – waardoor het verhaal open blijft voor oneindige mogelijkheden’ – zegt wie? Wat als hij de controle verliest? Geen Stone overboord volgens mij. Misschien komen we dat te weten met Her Encounter.
De flacon is ‘vervaardigd uit hoogwaardig, zwaar glas en met een verbrijzelde look’ – bedankt Marc Jacobs. ‘Het rijke, diepe blauw zorgt voor een gestroomlijnde, luxe uitstraling, aangevuld met een staalgrijs detail onder de dop. En dit ‘zegt’ de verpakking: ‘De minimalistische luxe suggereert dat er meer aanwezig is onder de contrasterende matte en glanzende finish. Het logo zorgt voor een sophisticated touch’.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Dit wordt geen nieuwe klassieker voor Calvin Klein. De reden: te crowd pleasing, te mainstream. Het gaat hier in eerste instantie niet om de geur maar om de naam. Zeg je in de parfumerie dat dit nieuwe geur is van Dolce & Gabanna, Hugo Boss of Ralph Lauren, dan zullen weinig klanten kwaad weglopen, roepend: ‘Maar dit is Calvin Klein!’ Dit is wat inmiddels de gemiddelde klant – ‘getraind’ door jarenlange gelijksoortige marketingstrategieën – nu verwacht van een designer fragrance: overrompelende campagne met topmodel en/of celebrity geschoten en/of gefilmd door een beroemd ‘Hollywood’-fotograaf/regisseur.
De inhoud, daar worden weinig vragen over gesteld. Want die is hierdoor vanzelfsprekend ‘best wel lekker’. Maar zal de klant weten dat Encounter een optelsom is van kruidig-frisse noten op abstracte houtbasis: mandarijn (foto), kardemon en peper met een kortstondige bloeiperiode van jasmijn in het hart geankerd in de basis van hout, gebaseerd op patchoeli en oud. Alleen het laatste ruik je in geen velden of wegen.
En de opgevoerde cognacnoot ook niet. Is meer een nuance zwevend tussen vanille en tonkaboon. De musk dan weer wel. Encounter is eerder een impressie van alle opgevoerde ingrediënten dan dat je ze stuk voor stuk en in harmonie met elkaar kunt herkennen.
RUIK & VERGELIJK
Doe de test, ruik Encounter blind in de parfumerie en onderstaande nieuwkomers. Kijk of je ze allemaal bij het juiste merk weet onder te brengen.
Wil ik beginnen met Rosam (2011) uit Edition Rare van Histoires de Parfums, kom ik er achter dat ik vergeten ben ‘haar’ te beschrijven van dit parfumhuis. Stom en zo níet ‘Ik hou van Holland’! Want ze is de enige successtory van een Nederlandse vrouw van voor de Tweede Wereldoorlog, met een glamour en mystiek die behoorlijk grensoverschrijvend was – Carice van Houten eat your heart out (hoewel zij ‘haar’ goed zou kunnen spelen). Ze werd door Gérald Ghislain al in 2001 met een parfum vereerd: Mati Hari.
Artiestennaam van de in Leeuwarden in 1876 (geboortejaren van beroemdheden vormen in eerste instantie de inspiratiebron voor Histoires de Parfums) en in 1917 wegens hoogverraad door Frankrijk gefusilleerde Margaretha Geertruida Zelle in Vincennes (bij Parijs). Haar exotische en voornamelijk in het buitenland geleefde leven was kort maar krachtig. Tijdens haar pechhuwelijk met een welgestelde alcoholicus met ‘veelwijverij’ als hobby, ontdekte ze in Indonesië (waar hij als kapitein werkte) de rijke cultuur van het eilandenrijk en werd lid van een lokale dansgroep. In 1879 noemde ze zich voor het eerst Mata Hari – Maleis voor Oog van de dageraad (‘bij ons’ ook wel bekend als de zon).
1889: overlijden van haar zoon Norman-John. 1902 terug naar Nederland. 1907 voltrekking van de scheiding van Rudolph MacLeod. Ondertussen zat ze al in Parijs waar ze als Mata Hari in 1905 voor het eerst optrad in Musée Guimet met haar ‘oriëntaalse dansen’ gelardeerd met erotiek. Het Nabije en Verre Oosten was toen helemaal en vogue. ‘Anders’ dansen ook; Isadora Duncan was tegelijkertijd in Parijs een enorme hit bij de artistieke incrowd. Mata Hari had zo’n succes dat ze weldra ook optrad in Wenen, Monaco, Madrid en zelfs de Scala van Milaan. En ondertussen was ze ook zeer geliefd als courtisane en dubbelspionne – zowel voor de Duitsers als Fransen tijdens de Eerste Wereldoorlog.
En wat blijkt? De bitch, sorry, de entertainster bleek het laatste ook echt te zijn. Iets wat lang in twijfel werd getrokken door fans en historici. Wil zeggen: haar doodvonnis werd in de pers heftig bekritiseerd, en gecombineerd met haar komeetachtige leven de reden dat ze na haar dood niet is vergeten. Ze werd een legende, ze werd ‘verboekt’, ze werd verfilmd, ze werd ‘vermusicalt’. Interessant: volgens de biografie van Pat Shipmans met de zeer toepasselijke titel Femme Fatale was Mata Hari nooit een dubbelspion, maar is ze als zondebok gebruikt door de Franse militaire overheid om het falen van het commando aan het front te maskeren. Hoe het werkelijk is geweest, zal blijken in 2017, dan wordt honderd jaar naar haar overlijden het gerechtsdossier geopenbaard.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Maar hoe vat je iemand samen in een geur die volgens de fans een symbool was – gelijk Rosine Bernardt, beter bekend als Sarah Bernardt – van het oude Europa, het schitterende belle epoque waar met de Eerste Wereldoorlog abrupt een einde aan kwam. Maar die volgens haar ‘haters’ niet meer was dan een welgestelde artistieke prostituee, gelijk Alphonsine Duplessis beter bekend als La Dame aux Camélias.
Ik geloof dat in 1876 beide samenvloeien. In die zin dat de geur ‘theatraal’, barok én sensueel is. Neem daarbij het feit dat de geur – in ieder geval bij mij – veel losmaakt. Zo opent 1876 voor mij met een exotisch fruit met een sterk likeurakkoord. Het wordt opgeroepen met bergamot, veel sinaasappel en lychee (en meer volgens mij, moet ook aan een rijpe pruimsensatie denken). In het hart weet je niet of je nu een klassieke chypre ontmoet (de bergamot in de opening doet het vermoeden).
Een typisch chypreboeket is het wel: een zeer zoete roos, iris en natuurlijk anjer (foto). Ofwel een mix van zoete, poederige en kruidige bloemigheid. Die anjer gaat trouwens goed zijn gekruide weg naar de basis, onderweg bijna omvergelopen door komijn, kruidnagel en kaneel – de Indonesië-link? Die basis kent geen eikenmos. Dus geen klassieke chypre, wel een neo-chypre volgens mij door vetiver en (veel) vanille die een zeer elegante oosterse dans uitvoeren met sandel- en guaiachout en musk.
Goed geslaagd, goed gelaagd. 1876 ademt in zijn toaal behoorlijk femme fatalerig. Doet denk aan vooroorlogse parfumpret van rokerige chypres, maar dan voorzien van een gezoet laklaagje zonder dat het te fruitig en te zoet wordt. Een nadeel van heel veel neo-chypres. Leuk en prettig: alle geuren van Histoires de Parfum zijn nu ook verkrijgbaar in 60 ml-formaat, hiervoor werd de 120 ml-flacon precies op de helft doorgesneden. Met grappig effect.
RUIK & VERGELIJK
En toch doet door de sinaasappel-roos-anjer-kruiden de geur ook sterk denken, zij het minder overweldigend, aan deze overweldigende femme fatale-geuren:
Yves Saint Laurent Opium (1977)
Estée Lauder Cinnabar (1978)
En:
Prada – The Exclusive Collection – N°4 Oeillet (2003)
‘EEN UNIVERSELE VERKLARING VAN HET RECHT OP GELUK IN EEN GEUR’
Jaar van lancering: 2012
Laatst aangepast: 03-09-12
Neus: Anne Flipo, Olivier Polge, Dominique Ropion
Model: Julia – too good to be true – Roberts
Flaconontwerp: Georges Delhomme
Regisseur: Tarsem Singh
En de eerste prijs voor het qua formaat en inhoud grootste persbericht gaat dit jaar naar de nieuwe Grote Geur van Lancôme: La vie est belle… Nummer twee: Catch me… van Cacharel. Nummer drie: Giorgio’s Acqua di Giò pour Homme Le Parfum. Eervolle vermelding: Coco Noir van Chanel. Er wordt in ‘een universele verklaring van het recht op geluk in geur’ zoveel gezegd, zoveel beweerd. En dan moet het uitleggen van de geur, de flacon, de ambassadrice en ‘the making of’ nog beginnen. Als je dit allemaal als klant moet aanhoren, of als personeel moet vertellen, dan kun je beter een stoel en self survival-pakketje meenemen.
Niet dat er geen interessante observaties worden gedaan over de wensen en verlangens van de vrouw van nu. Waarover later meer. Alleen: Lancôme heeft dit prestigieuze parcours wel vaker uitgezet ter introductie van een nieuw parfum dat, kort door de bocht, een nieuw begin in de wereld van het parfum inluidde, maar twee seizoenen later het al blijkbaar niet echt wist waar te maken. Wie herinnert zich nog de Grote Woorden van de Grote Geuren Hypnôse (2005) en Magnifique (2008)? Maar goed dat het cosmeticahuis Trésor (1990) in reserve heeft.
Ik ben erg benieuwd of alle inspanningen zijn vruchten zullen afwerpen. Opvallende hoogtepunten uit de verantwoording. Hoofdstuk een: ‘Lancôme heeft altijd een diepe, oprechte, respectvolle en positieve relatie met vrouwen die ontwikkeling stimuleert; een uniek verbond in een wereld waar uitbuiting en macht de norm zijn. Ver van alle overdaad en wetten van de afgelopen drie decennia, omhelst Lancôme – meer dan ooit – het less but better-principe. Ofwel, de zachte kracht van schoonheid die de zintuigen niet aanvalt’.
Hoofdstuk twee: geheel conform de tijdsgeest is La vie est belle ook een ‘triomf over bezit en uiterlijk vertoon’. Met andere woorden: terug naar de basis. Wat telt: ‘Een zoektocht naar betekenis. Iemands eigen mening. Een nieuw tijdperk gekarakteriseerd door afwijzing van een wereld die goud geplateerd of gedefinieerd is door strikte principes’. Dit is mooi verwoord: ‘La vie est belle is een zoektocht van zelfbewuste vrouwen die zekerheid hebben gewonnen door twijfel te accepteren, die weten wat zij willen en zich middelen toestaan het te vinden. Zij zijn bereid zichzelf in twijfel te trekken, die dit niet als een zwakte zien maar als hoop en avontuur. Vrouwen die weten aan welke zijde zij staan; niet aan die van onhaalbare ideeën en beloftes, maar aan die van jarenlang opgebouwde ervaring. Vrouwen die voor ‘minder’ gaan, mits dit hand in hand met ‘beter’ gaat’, hun leven verrijkend met een rustgevende ‘langzame’ kwaliteit.
Hoofdstuk drie: een schets van ‘de ontwikkelende vrouwelijkheid’ sinds een halve eeuw. Wat concludeert Lancôme? De vrouwelijke identiteit is getransformeerd. Sleutelfiguren: ‘Vrouwen zelf, opzienbarend grensverleggend, decennium na decennium, zoekend naar gelijkheid. Een nieuw tijdperk breekt aan van persoonlijke voldoening, zelfbesef. In één woord, geluk’. De eerste aanzet werd gegeven tijdens het tijdperk van emancipatie en feminisme in de jaren zeventig: ‘Huisvrouwen bevrijdden zich van beklemmende sociale gewoonten. Gekleed in mannenbroeken of gebloemde tunieken in rock- of hippiestijl, revolutioneerden zij sociale codes en maakten zelf keuzes én een sensationele entree in een lang verboden paradijs’. Daarna: ‘op zoek naar macht’ in de jaren tachtig. ‘In hun reis naar gelijkheid was het einddoel meer invloed, dagelijkse invloed. Iron ladies en working girls stonden onbevreesd aan het roer om verantwoordelijkheden op zich te nemen. Deze nieuwe Amazones op oorlogspad met XXL-schoudervullingen, oversized sieraden en heel hooggehakt werden vereeuwigd door Helmut Newton’.
Daarna volgde een periode van ‘minimalisme als wijze van identiteit’. De jaren negentig was een zoektocht naar een identiteit in een context van verloren referentiepunten (grenzen tussen mannen en vrouwen vervaagden), uitmondend in de esthetiek van androgynie. Allure verdween, lijnen werden verstoord, onderscheidende stijlcodes verdwenen, gevolgd door een generatie gedefinieerd door individualisme. Kleuren vervaagden, werden zelfs uitgewist, zwart en wit resterend. Vrouwen herontdekten zichzelf in een super skinny-vorm, gemotiveerd door het kanon van minimalisme: less is more’.
Hoofdstuk vier. Bleek achteraf gezien een beetje boring en onduidelijk, dus werd het opgevolgd door ‘de triomf van materialisme’ in het nieuwe millennium. ‘Moe van niets, herontdekken vrouwen de smaak van alles. Tegen een achtergrond van uitgesproken individualisme hullen ze zich in goud en logo’s. Alles om op te vallen, om te benadrukken dat ze een som van hun bezittingen zijn geworden. Een tijdperk van bevliegingen, van opstapelen en consumeren om acute wensen te bevredigen. Het moeten hebben… vrouwen werden schaamteloos gedreven door consumptie. Met welzijn en triomf werd opzichtig gepronkt, elke triomf werd voor het publieke oog, met een goedkeurende blik, gevierd. Dit waren de nieuwe sin qua non-voorwaarden voor het plezier van een vrouw’.
Hoofdstuk vijf. En toen eindelijk, we zijn er bijna: de dageraad van een nieuw tijdperk vanaf 2010. Om dit te onderstrepen haalt Lancôme Julian Barnes’ roman The Sense of an Ending (waarmee hij The Booker Prize won) aan: ‘Een keerpunt stond ons te wachten sinds vrouwen – het maakte hen niet uit hoeveel zij al hadden – simpelweg doorgingen met hun zoektocht naar meer. Zij hadden elke rol gespeeld: echtgenote, moeder, ontwerper, directeur, geliefde… Zij hadden onvoorstelbare hoogtes bereikt. Toch begonnen zij geleidelijk in te zien dat het geluk misschien niet daar was waar zij het hadden hopen te vinden. Zij hadden geleerd dat rolmodellen niet te imiteren zijn en dat geluk een made-to-measure- en geen ready-to-wear-ervaring is. Dit laten gaan is de basis tot het bereiken van iemands volledige potentie’.
Met andere woorden: ‘De subtiele triomf van het klaar zijn met het hebben en uiterlijk vertoon. Vrouwen betreden hun eigen paden van geluk, met af en toe een onverwachte route, in nieuwe richtingen. Less but better wordt de nieuwe filosofie. Ver van de sociale tegenstellingen van rigide richtlijnen is elke vrouw vrij haar eigen weg naar geluk te kiezen door eindelijk zichzelf te zijn en volledig en zonder dwang een nieuwe vorm van vrouwelijkheid te ervaren. Zij staan zichzelf toe de vrijheid te nemen minder te bezitten, minder rollen te spelen, alleen het beste te kiezen, de essentie van leven. Een lange en mooie reis in een opkomend tijdperk’.
Hoofdstuk zes. Hoe geniet je met minder méér van een parfum? Lancôme: ‘Met een geur die de zachte kracht van schoonheid onderstreept die de zintuigen niet aanvalt, zonder de vrouwelijkheid en verleiding uit het oog te verliezen. La vie est belle is een hommage aan de wereld van elegantie, licht en vrijheid. Een parfum met een ‘geweten’, een ziel en de belofte het leven met schoonheid te vullen’. Als het goed is, zie je ‘dat beetje minder’ direct terug in de flacon waarvan de ontwikkeling meer dan een jaar duurde ‘om het onmogelijke te bereiken; een cirkel vierkant maken om de indruk van een glimlach gesneden in kristal te wekken, met als finishing touch een parelmoer grijs organzalint rond de hals als symbool van ‘dubbele vleugels van vrijheid’.
Het is een moderne adaptie van een in 1949 door George Delhomme – toenmalig artistiek directeur – ontworpen flacon die het aura van vrouwen symboliseert met dat ondefinieerbare ‘je ne sais quoi’-gevoel. Ofwel, ‘de elegantie van een glimlach in kristal gesneden’.
Hoofdstuk zeven. Ga niet te lang in over de presentatie – cliché sprookjesachtig zoals alle succesvolle Grote Geuren in het ketenparfumerie-circuit: Julia Roberts op een best wel chique feestje met best wel mooie en best wel boaring genodigden, bevrijdt zich als enige van de kristallen ketenen – symbool voor wat vrouwen allemaal van zich hebben afgeschud? – die aan iedereen vastzitten. Gaat volgens Lancôme geschiedenis gaat schrijven. Dit kun je natuurlijk divers interpreteren.
Hoofdstuk 8: de ambassadrice. Ik citeer niet alles, anders ben ik over een uur nog niet uigeblogged. Over haar zegt Lancôme: ‘De belichaming van vrolijke vrouwelijkheid, maar zij zou alle vrouwen kunnen belichamen, in al hun eerlijkheid, waarheid en diversiteit. Roberts draagt het bijna ondanks haar zelf uit, in haar eigen moeiteloosheid, op een speelse en genereuze wijze’.
Het gaat maar door dit ‘gepiëdestal’. Je zou als gewone vrouw – die ze ook diverse keren heeft gespeeld – bijna radeloos en moedeloos van worden. ‘En dan dat ondefinieerbare aura, die natuurlijke charme en constante stralendheid die Roberts in het pantheon van de cinema plaatsen. Haar humanitaire betrokkenheid is discreet. Of zij nu voor het US Congres de onderzoeksfondsen voor het syndroom van Rett (een neurologische ziekte) onthult, haar support aan Hole in The Wall Gang (een van de grootste hulporganisaties voor zieke kinderen) of de Alliance for Clean Cookstoves, het is nooit een kwestie van hype. Wie anders dan deze persoonlijkheid kan de belofte van de vrijheid om jezelf te zijn en je eigen pad te kiezen?’ Zonder ketens wat voor soort ook?
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Vind ik altijd eerlijk gezegd onnodig: hoe lang (drie jaar) en hoeveel proeven (5521) het heeft geduurd voor dat ‘iedereen’ kan zeggen: ‘Perfect!’ Geïnspireerd door de boodschap van La Vie est belle opteerden Anne Flipo, Olivier Polge en Dominique Ropion voor de traditionele parfumerie-benadering.
Ofwel, de kracht van eenvoud op basis van het beste van het beste, vrij van het overbodige en slechts samengesteld uit 63 ingrediënten waarvan bijna 50 procent natuurlijk is. Het parfum kent twee wegen die zich parallel manifesteren en uitmonden in een ‘sensualiteit zwevend tussen schaduw en licht’: een stralend bloemenakkoord en iris die één worden door een ruggengraat van aldehyden.
Die zorgen ervoor dat de sambacjasmijn en oranjebloesem nog voller en zonniger worden en de iris pallida meer diepte krijgt. En de fruitige gourmandnoten cirkelen eerst in het rond om zich uiteindelijk te hechten aan de iris pallida, waardoor je een poederige sensatie krijgt die gezoet wordt door vanille, tonkaboon, praline, zwarte bes en peer.
En een ‘essence van de meest uitzonderlijke Indonesische patchoeli’ werd verwerkt om La vie est belle krachtig te laten resoneren. Aangenaam, haar heel eerlijk gezegd: hoewel de geur niet is overgedoseerd met gourmandlekkernijen, ruik ik toch meer een ‘gourmandpatchoeli’ dan een ‘gourmandiris’. Ook jammer: het ontbreken van een parfumextract. Maar dat zal wellicht volgen mocht La vie est belle wereldwijd miljoenen vrouwen aanspreken die zich herkennen in de boodschap en de geur daadwerkelijk less but better vinden.
RUIK & VERGELIJK
De iris ‘lakken’ met een gourmandlaagje gebeurt niet vaak, maar is wel eerder gedaan. In het nichecircuit dat wel.
Guerlain – L’Art et la Matière – Iris Ganache (2004)
Parfums Générale – Huitième Art – Naïviris (2010)
En qua overeenkomstige gourmandsensatie, slingert ook deze geur door mijn hoofd:
Hij is eerder een uitzondering op de regel in de Verenigde Staten. Want welke geur je van John Pegg ook ruikt, geen enkele is clean, fris, soapy, musky met voor de vrouwen veel bloemen in het hart, met voor de mannen een aardse en houtige ondertoon. Dat zou je niet verwachten als je zijn geurkritieken op youtube (zoek op kerosenetrewthe) hoort. Met een stoere muts op, waaronder een kale knikker schuilt, enige flessen alcohol op de achtergrond, geeft hij nogal slaapverwekkende reviews. Hij heeft weinig origineels in te brengen. Zo is hij bijvoorbeeld zonder een zweem van ironie helemaal onder de indruk van de verpakking van The One for Men (2008) van Dolce & Gabbana. Beetje sloom, beetje saai.
Dat kun je van zijn geuren niet zeggen – geen massavermaak. Grof, ongepolijst, ruw, schetsmatig en kunnen door niet getrainde neuzen ook als vies en stinkend worden ervaren. Komt door zijn achtergrond. Geboren in St. Clair ten noorden van Detroit.
En als je daar geen baan in de auto-industrie hebt volgens hem, ben je werkeloos. Hij is er toch uitgestapt – hij spoot er auto’s geloof ik – en ging zich toeleggen op het beschilderen en bewerken van motors. Echt stoer dus. Een echte dude – yoh! Wat eigenlijk veel mensen hebben, ondervond hij ook: de geuren van vuil, vet, olie, staal, teer, asfalt en uitlaatgassen in garages en omgeving vindt hij zeer aangenaam. Alleen niet in echte geuren. John Pegg wel. Vandaar de naam van zijn ‘garage’.
Zie je ook aan de presentatie: elke flacon is door hem persoonlijk bespoten met autolak. Alles wat hij doet – schrijven, componeren en parfumeren – heeft hij zichzelf geleerd. En dat lees je, hoor je en ruik je. Een soort van ‘stoere’ verfijning was wel op zijn plaats geweest. Maar het is ook de charme van zijn geuren die in ieder geval één ding doen: verbazen. Hij is een soort van Jamie Olivier in zijn beginfase: lak aan conventies en regels, slaat hij lekker aan het kokkerellen, of eerder bbq-en met een zoals dat voor boeren, burgers en buitenlui heet, verrassend en spannend resultaat.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Creature is een enorme groene geur met een bijzondere, heel kille, heel ijle, bijna bevroren toets. Gevoelsmatig zweeft het tussen Sisley’s Eau de Campagne (1975) en Herba Fresca (1999) van Guerlain. Maar dan grover gehakt. Alsof de ingrediënten lijken gelardeerd met vloeibaar metaal en vervolgens in een vrieskist gestopt. Ik denk dat het in eerste instantie de combinatie van salie en munt is. Salie (foto) heeft iets ijzerachtigs, munt in mindere mate.
Groene thee doet nog een extra duit in het zakje. Viooltjesblad daarna. Groene berk (wintergreen) ook. Dit trio geeft een frisse, knisperende noot. Wordt mooi opgevangen door een basis van cipres, cederhout, patchoeli en mos. En toch blijft alles ruw. Zelfs de jasmijn in het hart – eigenlijk een beetje tutti en geciseleerd voor John Pegg – kan dit niet voorkomen. Wordt in de Benelux verkocht door parfumaria.com. Ook in decanted bottles. Gek op groene geuren, dan is Creature verplichte kost.
RUIK & VERGELIJK
Eens in de zoveel tijd wordt een groene klassieker geboren die heel veel navolgers krijgt. Creature maakt hier ook kans op.
De Canadese tweeling Dean en Dan Caten, lanceerde vorig jaar Potion for Man. Een elixer door en door sterk, sensueel, magisch én een bron van emotionele belevenissen. De inspiratie werd gehaald bij een ‘oude wetenschap en alchemistische tradities’ die nogal ongeloofwaardig (en daardoor grappig) overkwam in die zin dat wat werd beweerd niet gestaafd werd op historische feiten. Het was meer een interpretatie. Diezelfde wetenschap – wil je weten over het ‘wat’ en het ‘hoe’, zie mijn recensie van Potion for Man – wordt nu ook toegepast op de vrouwelijk versie.
De campagne – geschoten door Mario Sorrenti – gaat over een ontmoeting tussen een beeldschone, onweerstaanbare, zelfverzekerde vrouw – topmodel Malgosia Bela – die een man – de nauwelijks zichtbare Diego Miguel – betovert, verleidt en hem vult hem met verlangen: de spanning zwelt, de passie groeit. ‘Het elixer accentueert haar verleidingskracht en zelfvertrouwen: ze herkent de emoties die ze in hem losmaakt. De ware passie ontwaakt als ze uiteindelijk samen één worden’.
Nog meer effect het de serum-parfumolie (in farmaceutische flacon met pipet) ‘met uitzonderlijke eigenschappen die meerdere zintuigen aanspreekt. Slechts een paar druppels op de meest sensuele delen van het lichaam onthullen alle vrouwelijkheid en verleiding’. Mooi aan Potion for Woman is de balans tussen de fruitzoetige roos, de heldere jasmijn en het frisgroene lelietje-van-dalen waardoor een bloemenharmonie ontstaat die eerst fruitig-fris is door zwarte bes en rabarber en in de basis een sensueel laagje krijgt door de amberachtige noten die niet te zwaar in de vanille en musk is gezet.
