L. I. L.Y STELLA MCCARTNEY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 22, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Getagd: . Een reactie plaatsen

LINDA I LOVE YOU

LELIETJE-VAN-DALEN IK HOU VAN JOU

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 22/09/12

Neus: Jacques Cavallier

Model: Malgosia Bela

Fotografie: David Sims

Om maar met de deur in de parfumerie te vallen: is de flacon van L. I. L. Y nou ongelooflijk prachtig of spuuglelijk? Ik zit er ‘best wel’ mee. Geintje. Laat ik het zo zeggen: heb de flacon al een tijdje op mijn bureau en vraag me af in welke stijlcategorie hij valt: nouvelle art deco, deconstructief, neo vintage, neo-kitsch. Oordeel zelf, de flacon valt in ieder geval prettig buiten de toon. Is zoveel meer dan een vierkant met rondingen met daar op een simpele dop (waar ontwerpers vaak zoveel meer inzien dan je met het blote oog kunt waarnemen). Je hebt ‘meer’ in je handen, en is om maar eens een vreselijk cliché te gebruiken, een sieraad voor de (bad)kamer. Het bedenken van de flacon was volgens Stella ‘een reis, verhaal opgebouwd uit herinneringen – visuele vermengd met geuren, en is geïnspireerd op Engels geslepen kristallen vazen.

En dat gevat in een metallic frame, zoals fotolijstjes van verzamelde herinneringen. Een ontmoeting tussen vintage glas en moderne kunst waar de facetten een grijs-roze kleur reflecteren van de geur die er in zit’. Ze rondt af met: ‘Een flacon die je wil laten zien, die deel van je leven wordt en je doorgeeft aan je geliefden’.

Dan de naam. Origineel. Niet alleen genoemd naar de hoofdrolspeelster van de geur, het lelietje-van-dalen de essentie van het voorjaar. ‘Delicaat en snel vervliegend. Onschuld. De puurheid van witte bloemen die hangen aan de breekbare groene takjes. Het zwart van de aarde en de puurheid van witte wortels. Het symbool van een nieuw begin’. Maar ook ‘een love story die een emotie verbeeldt. Een prettige jeugd doorgebracht op het Engelse platteland. Het doet me denken aan mijn moeder. Het koosnaampje van mijn vader voor haar was Linda I Love You’.

Dan de inspiratiebron: ‘Een reis door de zintuigen. Het begint met de geur van een lentemorgen, zonlicht schijnt door de bomen en dan het uitzicht op een lelietje-van-dalen. Het is het voorbijgaan van de tijd op de bodem van een bos. De toets van mos en de meer donkere intensiteit van truffel – mannelijker en aards, maar nog steeds sensueel en verleidelijk’. Zelf zegt ze: ‘Een geur creëren doe ik altijd erg visueel, ik sluit mijn ogen en zie een verhaal voor me. L. I. L. Y is verhaal van een meisje dat een vrouw wordt. Het begin van een nieuw hoofdstuk, een dat helemaal van haar zelf is’. Daarom besloot ze ook om geen piepjong model te kiezen, maar een ‘oudje’ van al 34.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat Stella zo fascineert aan zowel het lelietje-van-dalen als de truffel (foto) is dat ze maar één keer per jaar ‘naar boven komen’. Wat de laatste betreft, is volgens mij niet waar, truffels kunnen jaren in de aarde verblijven voor een hond of varken de sterke geur in eens opsnuift en als een gek begint te graven. Het is de bedoeling dat L. I. L. Y de spanning verbeeldt wanneer deze twee hoofdsmaakmakers samenkomen. Dat is gedeeltelijk gelukt in die zin dat het lelietje-van-dalen het toch uiteindelijk wint en een frisse, schoongewassen totaal indruk achterlaat.

En dat is ook indirect de bedoeling van Stella – ze wou een cleane en ongecompliceerde geur. Zo las ik op fragrantica.com. Het ‘probleem’ met het meiklokje is dat je het niet (meer) kunt ontrekken aan het bloempje. De neus wacht de schone taak om hier bloemen (en meer) te verzamelen die samen het bloempje maken. Jacques Cavallier koos voor een waterachtige jasmijn (hedione?) gecombineerd met roos die hij een onbestemde citrusachtige, groene, sprankelende infusie geeft versterkt door het verkwikkende roze peper.

In de basis wordt ‘le muguet’ mooi warm en ‘mossig’ ondersteund. Inderdaad door truffel die zijn aardse, champignonachtige noot al vanaf het begin verspreidt en steeds meer aan intensiteit wint door patchoeli en eikenmos. Maar het lijkt wel of de patchoeli, eikenmos en truffel naar de dry cleaner zijn geweest; het ‘vuil’ is er uitgestoomd. En de ‘schoongewassen’ witte musk versterkt dit effect, gelukkig wordt de felheid daarvan getemperd door ambrette, dat zaadje met die zoete natuurlijke muskachtige noot.

RUIK & VERGELIJK

Het is leuk dat Stella een moderne draai heeft gegeven het bloempje dat door nieuwe generaties vaak als oubollig wordt geïnterpreteerd. Weinig ontwerpers durven dat aan, veel lelietje-van-dalengeuren zijn vaak niet meer dan wat de naam zegt: een groene, frisse, sprankelende voorjaarsgeur. Uitzonderingen daargelaten – de nichesector dus.

Ben dan ook benieuwd wat de geur gaat doen. Ik heb begrepen dat L’Oréal grote plannen met L. I. L. Y heeft. Maar zoals ik wel vaker bij nieuwe geuren vermeld: een parfumextract zou me benieuwen. Echt in het diepe, donkere bos op een open plek een veld lelietje-van-dalen opsnuiven gevoed door de truffel die zich onder aarde aan de wortels van de eikenbomen heeft gehecht.

Ook een opmerkelijke moderne variant:

Tommy Hilfiger T Girl (2001)

Dé klassiekers:

Caron Muguet de Bonheur (1934)

Dior – Les Créations de Monsieur Dior – Diorissimo (1956, 2007)

In nichekringen wordt al langer op een moderne manier naar het meiklokje gekeken:

Annick Goutal Le Muguet (2001)

Dalrae Début (2004)

Maison Francis Kurkdjian Aqua Universalis (2009)

Van Cleef & Arpels – La Collection Extraordinaire – Muguet Blanc (2009)

Parfums de Nicolaï Weekend à Deauville (2011)

Guerlain Muguet (2012)

ROSE ETOILE DE HOLLANDE – LES NOMBRES D’OR – MONA DI ORIO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 22, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET R, NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

‘LE SPECTRE DE LA ROSE’

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 21/09/12

Neus: Mona di Orio

Concept & realisatie: Jeroen oude Sogtoen

De Oostenrijkse schrijver Franz Grillparzer (1791-1872) maakte een grafschrift voor componist en vriend Franz Schubert nadat die in 1828 op 31jarige leeftijd was overleden: ‘De dood begroef hier een rijk bezit maar nog schoner verwachtingen’. Deze woorden, hoe larmoyant ook, spoken af en toe door mijn hoofd als ik aan Mona di Orio denk. Vaak het geval.

Vorig jaar plotseling overleden. En dan de manier waarop. Iets tragischer kun je je bij een neus niet voorstellen. Wat had ze nog allemaal kunnen creëren… de verwachtingen waren schoon. Ik wil haar nu niet al betitelen als de grootste neus van deze eeuw, want die is nog lang. Maar ik verwacht dat ze in 2099 wel in de top tien zal staan. Ik wist al dat ze een aantal jaren speelde met het idee een roosparfum te creëren. Met haar Hollandse link – haar huis is in Amsterdam gevestigd – was de inspiratiebron bijna te mooi om waar te zijn: in de tuin bij Maison Sainte Blanche (Cabris) van haar leermeester Edmond Roudnitska – een van de grootste neuzen van de vorige eeuw dat is zeker – bloeide een roos met de naam Etoile de Hollande. Ze ging aan het werk. Lanceringsdatum onbekend. En toen konden familie, vrienden en liefhebbers van haar er geheel onverwacht en onvoorzien van genieten, want Etoile de Hollande begeleidde haar na haar graf op Zorgvlied in Amsterdam.

Nu vormt het de zevende geur in Les Nombres d’Or – Mona’s queeste naar de perfecte verhouding in klassieke parfumthema’s.

De roos vormt van alle ingrediënten misschien wel de grootste uitdaging omdat in deze bloem zoveel samenkomt: symbool voor het parfum, symbool (voor de inmiddels behoorlijk uitgekauwde) romantiek, symbool voor de pure vrouw en weet ik niet nog wat meer (vaak onzin) de koningin van de tuin is toebedacht.

En ook zoiets: in de nichesector tiert de roos al een aantal jaren welig. Zoet, mierzoet, aards, chypre-achtig, poederig, ‘beboudoired’, prieeltje-achtig, oriëntaals, ‘Indië’, licht, ‘vintage’, ‘gothic’, hemels. Niet eenvoudig om daar iets nieuws aan toe te voegen. Doet Mona ook niet echt en ook wel weer. Haar roos is bescheiden en verheven, en in feite – als je dat kunt stellen – een zelfportret van Mona als kunstenaar: le spectre de la rose. Duidelijk bewust van haar kwaliteiten maar daar nooit echt mee te koop lopend. En tegen de stroom in: met name met haar eerste vijf (helaas van de markt verdwenen) grote geuren.

In Etoile de Hollande schittert de roos op verschillende manieren. Je krijgt de roos als het ware een paar keer ‘als nieuw’ gepresenteerd. Een meesterwerk dat zich niet zo maar prijsgeeft. Etoile de Hollande heeft vele geheimen die zich, hoe langer deze roos in je bezit is, hoe beter je haar leert kennen en waarderen. En volgens mij is Le Spectre de la Rose van Théophile Gautier (1811-1872) een prachtige poëtische analyse van Etoile de Hollande en van de verbeeldingskracht van Etoile de France – Mona di Orio.

Soulève ta paupière close
Q’effleure un songe virginal!
Je suis le spectre d’une rose
Que tu portais hier au bal.

Tu me pris, encore emperlée
Des pleurs d’argent, de l‘arrosoir,
Et, parmi la fête etoilée,
Tu me promenas tout le soir.

O toi qui de ma mort fu cause,
Sans que tu puisses le chasser,
Toute les nuits mon spectre rose
A ton chevet viendra danser.

Mais ne crains rein, je ne réclame
Ne messi, ni De Profundis,
Ce léger parfum est mon âme,
Et j’arrive du paradis.

Mon destin fut digne d’envie,
Et pour avoir un sort si beau
Plus d’un aurait donné sa vie;
Car sur ton sein j’ai mon tombeau,

Et sur l’albâtre où je repose
Un poet avec un baiser
Ecrivit: ‘Ci-git une rose,
Que tous les rois vont jalouser’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Vanaf de eerste spray ruik je roos (een melange van Bulgaarse en Turkse variëteiten). Eerst fris en ontwakend (met bergamot), dan luchtig (met aldehyden), dan krachtig en pikant (kruidnagel, geranium), dan aards (patchoelie en cederhout), dan zacht (perzik, heliotroop) om zich op het einde te hullen in een fragiele, bepoederde en sensuele sluier (amber, benzoïne, vanille, Peru-balsem) waar je van het totaaleffect lang kunt nagenieten.

RUIK & VERGELIJK

Tja. Niet makkelijk. Maar een paar solifleurs schieten voorbij:

Caron Rose (1949)

Annick Goutal Rose Absolue (1984)

Frédéric Malle Lipstick Rose (2000)

Stella McCartney Stella (2003)

Guerlain Idylle (2009)

007 JAMES BOND

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 21, 2012
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET CIJFERS. Getagd: , . Een reactie plaatsen

‘MY PERFUME IS BOND, JAMES BOND’

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 21/09/12

Neus: onbekend

Concept & realisatie: P&G, EON (producent James Bond-films)

Fotografie: Greg Williams

James Bond bestaat 50 jaar. Deze held bedacht door Ian Lancaster Fleming (1908-1964) en door welke acteur ook gespeeld, houdt volgens het persbericht ‘de hele wereld collectief in de ban vanwege zijn puur mannelijke uitstraling, charme en elegantie. Hij is het ultieme icoon waar mannen zich mee identificeren, een onaantastbare fantasie vereerd door mannen, de droom voor elke vrouw’.

Ik voeg toe: hij is een moderne dandy in optima forma altijd op de hoogte van de juiste adressen. Hij draagt, rijdt, showt, drinkt, vaart en vliegt altijd het beste van het beste. En dat heel casual – shaken not stirred. En wordt nu deze ladykiller, want dat is hij toch wel, vereerd met een geur ‘waarin deze eigenschappen op spectaculaire wijze botsen, resulterend in een robuuste geur die de dualiteit van Bond belichaamt; een weelderige mix van distinctie en mannelijkheid’.

De presentatie klopt. De geur wordt niet gelinkt aan de huidige James Bond – Daniel Craig – maar aan een imaginaire: ‘Het gezicht blijft verborgen in de schaduw, waardoor een simpel silhouet wordt gecreëerd dat doet denken aan de beruchte titelsequenties van de films’.

Het beoogde effect: ‘De fantasie wordt geprikkeld van mannen en vrouwen bereid zich volledig in de Bond-wereld onder te dompelen’. En de flacon: grappig om te zien dat een letterlijk goedkope geur (30 ml € 19,50, maar ‘de uiteindelijke verkoopprijs wordt door de retailer bepaald’) hetzelfde statement kan maken als bijvoorbeeld Diors Eau Sauvage (1966) en Prada’s Luna Rossa (2012). Zie de flacon.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Maar wat zat daar nu precies in? Zegt het persbericht: ‘Op het moment dat de eerste Bond-films uit de jaren zestig dit ultieme mannelijke icoon gestalte gaven, deed de typische heldengeur zijn intrede in de wereld van de herengeuren: de aromatische fougère dat de viriele, bruisende mannelijkheid van die tijd belichaamde en is nu nog altijd populair’. En: ‘Alleen dit soort type geur, de meeste viriele en mannelijke, kan de unieke combinatie van mannelijkheid en distinctie van Bond tot leven brengen’.

Wordt hiermee bijvoorbeeld Lancôme’s Balafre (1967), Equipage van Hermès (1970), Balenciaga’s Ho Hang (1971), Men’s Cologne van Pierre Cardin (1972) en Paco Rabanne Pour Homme (1973) bedoeld? Eigenlijk alleen de laatste is een echte aromatische fougère. Sterker, het is de eerste moderne variatie op dit geurconcept. En dat ruik je niet echt in 007.

Heeft namelijk eerder de volheid van een jaren tachtig-geur door de enorme nadruk op de houtbasis. In dit opzicht moet ik ook erg denken aan L’Homme de la Nuit (2009) van Yves Saint Laurent. Want daar zit ook heel lavendel (foto) in die donker, zoet en houtig wordt gemaakt. In 007 wordt dat gedaan, na een frisse flits, door vetiver en een volle dosis sandelhout (amyris).

Het zoete aspect wordt geleverd door coumarine, met zijn typische zoete hooinoot verkregen uit tonkaboon (maar ook uit reukgras, veenreukgras, akkerhoningklaver, rolklaver en kaneel).

RUIK EN VERGELIJK

En dat is dan wel weer leuk, coumarine een van de eerste synthetische ingrediënten, werd ‘beroemd’ gemaakt door Houbigant die het stopte in de allereerste varengeur. Deze klassieker werd onlangs naar origineel recept opnieuw gelanceerd in eau de parfum én parfum! Ruik je hieraan dan voel je direct, dat deze geur eerder bij de belevingswereld past van James Bond.

Houbigant Fougère Royale (1882, 2010)

AMYRIS HOMME MAISON FRANCIS KURKDJIAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 20, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Een reactie plaatsen

GOOD GUY-BAD GUY GEHULD IN EEN NON-GOURMAND CHOCOLADE-IRISGEUR

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 20/09/12

Neus: Francis Kurkdjian

Concept & realisatie: Francis Kurkdjian

Heeft voor zover ik weet nog niemand gedaan: een ingrediënt de hoofdrol laten spelen dat voornamelijk in de basis van een geur wordt gebruikt: sandelhout-west (Amyris balsamifera). Het ‘alternatieve’ sandelhout. Is het armzalige familielid van het ‘echte’ sandelhout uit India. Is de laatste geliefd om haar intens houtige, maar zachte melkachtige noot met nuances van roos, de eerste is daarentegen hard, ruw en ontbreekt het aan een fijnzinnige toets – zo zeggen veel neuzen. Maar we zijn tot amyris – zo wordt het sinds kort genoemd – veroordeeld: door slecht aanplantbeleid, corrupt volk en wildkap is de productie van Indiaas sandelhout bijna tot stilstand gekomen.

En wat nog geoogst wordt, mag alleen voor religieuze doeleinden gebruikt worden: voor de bouw van tempels, als hout tijdens rituele verbrandingen van overledenen. By the way: als je iets verder doordenkt en in gedachten hierbij in India blijft, dan is parfumeren natuurlijk ook een religieuze aangelegenheid.

Amyris is dus eigenlijk altijd een second best. En ik vraag me dan ook af of het sandelhout het uit Mysore-gebied (dat de fijnste soort levert) en recentelijk gebruikt in Santal Blush (2011) van Tom Ford, Santal Massaoi uit de Hermessence-reeks (idem) en Serge Lutens’ Santal Majuscule (2012) echt, maar dan ook echt hier vandaan komt. En zo ja, is het dan aangekocht onder religieuze voorwendselen.

Dit leren we over het alternatieve sandelhout van Francis Kurkdjian: amyris heette voorheen West Indisch sandelhout dat zijn naam ontleent aan het Grieks: amyron. Betekent ‘intens ruikend’. Tijdens een studie met zijn leerling herondekte hij het en raakte erdoor geïnspireerd.

Voor hem is Amyris Homme de kwintessens van de good guy-bad guy. Hoewel ‘unapologetically’ mannelijk maar met een twist, valt de geur goed als deze ‘dirty rotten scroundel’ een wit overhemd draagt met spijkerbroek en ook chic genoeg als hij black tie-gekleed naar een cocktail moet. Een allemansvriend dus door Kurkdjian als een klassieker bestempeld.

Vind ik nogal boud gesteld, maar vooruit. Leuk is de verpakking (weet niet of dat nu ook voor al zijn geuren geldt): een buitendoosje waaruit je het binnendoosje moet halen voor je die kunt openen. En die is op zijn beurt ‘van binnen’ goud bedrukt. En: tegelijkertijd verscheen Amyris Femme. Nog niet geroken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Amyris Homme is – net zoals de drager? – een gelikte geur. Of beter gezegd, een gelakte geur want na de zoet-groene opening van rozemarijn en ontmoet je een poederige iris – de tweede ‘houtnoot’ die in de naam besloten ligt – Amyris – die is gelakt met een ‘non-gourmand chocolade’-noot opgebouwd uit koffie, tonkaboon en kokosnoot. Zoet dus, maar geen banketbakkerzoet. Stoer-zoet.

En dat komt door de houtbasis, die van koffie, tonkaboon (volgens Kurkdjian met zijn hooi-en tabakfacetten en bittere amandel-ondertoon) en kokos als het ware een soort droog gemalen poeder maakt die aan de iris en het (zie tekening) amyris-, ceder- en sandelhout is blijven plakken.

RUIK & VERGELIJK

Een minitrend: geuren opdragen aan of vernoemd naar ‘foute’ mannen uit het betere milieu waar je als man stiekem jaloers op bent en waar je als vrouw bereid bent om daarvoor heel veel voor op te geven. Zogenaamd.

D’Orsay Chevalier D’Orsay (1911, 20??)

Histoires de Parfums 1725 (2009)

Maria Candida Gentile Barry Lyndon (2010)

Guerlain – Les Parisiens – Arsène Lupin Dandy (2010)

Guerlain – Les Parisiens – Arsène Lupin Voyou (2010)

DAHLIA NOIR EAU DE TOILETTE GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 19, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET D. Een reactie plaatsen

NOIR WORDT ROZE, ROZE WORDT BEIGE

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 19/09/12

Neus: François Demachy

Model: Mariacarla Boscono

Concept & realisatie: Riccardo Tisci

Hoe komt het toch dat ik een eau de toilette-versie vaak beter vindt dan een eau de parfum. Ik had het met Infusion d’Iris (2010) van Prada, Paco Rabanne’s Lady Million (2012) en nu weer met Dahlia Noir. Voor mijn gevoel wil een neus met een eau de parfum vaak te veel.

Wil te veel een statement maken om de ‘boodschap’ en het verhaal kracht bij te zetten. Het lijkt of ze bij een eau de toilette-versie meer tijd hebben gehad, hebben kunnen ‘terugruiken’. Toch iets meer van dit, toch iets minder, misschien iets extra’s toegevoegd…

Voor Riccardo Tisci is de zwarte dahlia – die net zoals de zwarte tulp, zwarte orchidee, zwarte iris, niet echt bestaat – een metafoor van zijn ideale vrouw. Die vind ik persoonlijk een beetje depri en nogal vergezocht. In die zin dat je ver moet zoeken om haar te vinden in het echt.

Maar zegt Tisci: ‘Het is verleidelijkheid badend in een sombere glans in een wereld waarin gevaar en delicaatheid, profaan en sacraal elkaar vinden’. En dat kun je ruiken in Dahlia Noir (eau de parfum), een voor mij nog steeds ‘onbestemd’ huidparfum dat meer een samenstromen is van zachte geuren, dan een parfum met een duidelijk geursignatuur. Met de eau de toilette-versie wordt duidelijk een andere toon aangeslagen. Dahlia Noir wordt als het ware Dahlia Rose, Dahlia Beige, Dahlia Rose Beige. De geur valt op door zijn klassieke opbouw en geeft het idee dat je meer en ‘duidelijker’ ruikt dan met het eau de parfum. Ik ben er aangenaam door verrast.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De frappante opening die mooi naadloos en elegant overloopt naar het hart dat zich weer even naadloos, elegant heel gemakkelijk in de basis laat wikkelen. Het is een geur die zachte kleuren (en dus geuren) versmelt: rose dat overloopt in zacht beige, roze beige. Rose is de opening: een sterke cedraat- en mandarijnnoot die citrusfris is, maar niet te doordat het wordt meegenomen door donszachte perzik (foto).

Dat donszachte, poederachtige wordt doorgegeven aan een zoet-frisse roos besprenkeld met roze bes. Maar echt ‘roos’ wordt de eau de toilette van Dahlia Noir niet omdat de basis nogal snel zijn aandeel opeist: een duidelijke sensuele melange van beige: sandelhout, amber en vanille die samen op de een of andere manier ook een kokos-nuance in zich hebben. Zoals gezegd: verrassend.

RUIK & VERGELIJK

Inderdaad dat kan er maar één zijn:

Givenchy Dahlia Noir (2011)

LUNA ROSSA PRADA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 18, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

GEWOON PRADA

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 18/09/12

Neus: Daniela Andrier

Flaconontwerp: Yves Behar

Art direction: Adam Berg

Luna Rossa is de naam van een film uit 2001, naam van verschillende restaurants, naam van ijssalons, naam van vakantievilla’s, naam van een wijn, naam van de zeilboot waarmee Prada in 2000 bij de eerste deelname aan de Louis Vuitton Cup won (gevolgd door andere overwinningen) én sinds 2012 naam van de nieuwe mannengeur van Prada. Hiermee wordt een exclusieve wereld een opgeroepen die, net zoals polo, voor nog maar weinig mensen is weggelegd. Zover de chique link. Het is ook een stoere en mannelijke wereld, een wereld van eenheid en samenwerking: ‘solozeilers’ niet gewenst, want alleen in harmonie vergroot je de kans op overwinning. Prada verwoordt het zo: ‘Een race, uitgevochten tussen technologie en lichamelijke inspanning, voortgestuwd door natuurkrachten. De competitie, het visuele aspect en de gratie van de boten als zij de golfen snijden, wordt wereldwijd bewonderd’.

En zo: ‘Luna Rossa is een parfum dat het natuurlijke en liefde voor innovatie in zich verenigt. De kracht en de frisheid van de elementen lokken een interpretatie uit van klassieke noten in een nieuw jasje. Een opvallende flacon en verpakking weerspiegelen de samenvloeiing van natuur en technologie, van menselijke emotie en kracht, die samen de grenzen van het mogelijke verleggen’.

Maar toch, ontdoe je de geur van zijn stoere en woeste wateren-setting, dan is Luna Rossa voor de mannengeuren hetzelfde wat Candy (2011) voor de vrouwengeuren van Prada is: op een minder intellectuele, minder arti-farty, dus meer toegankelijke manier een geur presenteren die ook mannen niet direct op de hoogte van de artistieke standing van het Italiaanse luxelabel, zal weten te triggeren. Want stel dat deze geur in de Infusion-reeks was gepresenteerd, dan was het toch moeilijker geweest om de man in de straat ‘met een zeker luxebesef’ tot aankoop te overhalen. Luna Rossa doet wat dat betreft niet moeilijk: het voldoet aan alle ongeschreven wetten van een (potentiële) kassakraker: een kloek-verfijnde hightech-flacon, stoere ‘best wel’ machosetting en een geur die veel mannen moet aanspreken, want het betreft een klassieke lavendelgeur.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

En natuurlijk eigentijds. Want als je dat niet vermeldt, en Miuccia Prada leest dit, dan zou ze best wel kwaad kunnen worden. Want het is haar leidraad in mode en geuren: het verenigen van traditie met moderniteit. Zo verwoordt de neus het: ‘Luna Rossa is mannelijk, compromisloos die traditionele ingrediënten opnieuw interpreteert. Een golf van aromatische frisheid zorgt dat de geur een krachtige en dynamische energie verspreidt, terwijl de signatuur edel en sensueel is’.

Lavendel is zonnig en bloemig en kan afhankelijk van het oogstgebied ook een donkere en aardse toets krijgen. In Luna Rossa zit een lavendel die reikt naar de zon maar waarvan de wortels duidelijk in de vochtige grond zitten. Krijgt in de opening een mooie zoet-zonnige inleiding door oranjebloesem. Maar wat deze lavendel zo natuurlijk maakt is de link met een groen-kruidige noot, geleverd door muskaatsalie en ‘nanah’-munt.

En het aardse aspect van lavendel, krijgt een enorme opwaardering van ambroxan – de synthetische ambergris. En de verfijning in de basis wordt geleverd door de zacht-sensuele noot van ambrette, het zaadje dat bijna perfect de echte musk imiteert, maar dan met een zoet randje.

RUIK & VERGELIJK

Lavendel, eeuwenlang een van de meest geliefde ingrediënten in geuren (met name eau de colognes) heeft het de laatste jaren moeilijk. Het wordt geassocieerd met ouderwets, oubollig parfumgenot. Opvallend: recente geuren in de ketenparfumerie opgebouwd rondom lavendel, waren geen grote succesnummers: Lancôme’s Hypnôse Homme (2008) en L’Homme de la Nuit (2009) van Yves Saint Laurent. In de nichesector wordt daar anders over gedacht. Waarvan getuigen:

Hermès – Hermessence – Un Brin de Réglise (2007)

Chanel – Les Exclusifs – Jersey (2011)

Tom Ford – Private Blend – Lavender Palm (2012)

EVEROSE JIL SANDER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 18, 2012
Geplaatst in: Uncategorized. Getagd: , . Een reactie plaatsen

EVEROSE

EVE ROSE

EVER ROSE

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 18/09/12

Neus: Celine Barrel, Olivier Polge

Model: Karoline Herfurth

Fotografie: Greg Kadel

Flaconontwerp: Suzanne Dalton

Nu, na het vertrek van Raf Simon naar Christian Dior, Jil Sander weer de artistieke teugels in handen heeft genomen van het huis dat haar naam draagt, ben ik ook benieuwd of ze zich ook weer intens met de geuren gaat bemoeien. Want die zijn sinds haar tweede vertrek toch minder Jil Sander en meer marketing geworden. Hoe manisfesteerde zich dat bij de vrouwengeuren? Door grote nadruk op jong en jeugd – de toverwoorden in de parfumerie – en een grotere verschijningsfrequentie. Dus ook voor Jil Sander geldt: ieder half jaar iets nieuws. Voor dit najaar is er Everose.

Deze geur komt in ieder geval in aanmelding voor één prijs dit jaar: de leukste woordspeling met een naam. Everose = Eve rose. Everose = Ever rose. De eerste is tweeërlei interpreteerbaar: the rose of Eve en Eve rises. De tweede woordspeling zie ik er zelf in: een roos die altijd bloeit voor de eerste vrouw. ‘Jil Sander‘ ziet het zelf een ietsiepietsie anders: ‘Met Everose wordt een ander facet van Eve verkent; de vrouw die zich openstelt voor romantiek. De nieuwe Eve is een verliefde vrouw’.

En dan heb je aan haar een goede, want ‘in de liefde is zij even ongekunsteld en authentiek als in het leven zelf. Ze geeft onvoorwaardelijk en ontvangt onvoorwaardelijk.

Haar geluk overstijgt alles wat ze ooit heeft gevoeld’. En deze ‘moderne vrouwelijkheid verrijkt met romantiek‘, zie je als het goed is terug in de flacon. Goed kijken hoor: ‘De kenmerkende welving in het glas wordt benadrukt door de felroze onderkant van de flacon. Deze rozige tint straalt door het parfum heen naar de glimmende zilverkleurige metalen dop, die ook een roze bovenkant heeft’. Karoline Herfurth, geprezen als één van de beste acteertalenten in Duitsland, verbeeldt Everose en ‘gaat in al haar intimiteit op de romantiek’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eerste indruk: zoet, licht, roos, fruitig, drankje, oosters. Wat ik alleen niet snap: waarom Everose wordt omschreven als een fruitige chypre-floriental. Deze classificatie krijgen steeds meer geuren, terwijl ze er geen ‘recht’ op hebben. Wil zeggen: het is een neo-chypre door het simpele feit dat er geen eikenmos (mag alleen nog maar in minimale hoeveelheden gebruikt worden) in de basis zit en geen bergamot in de opening: de basis voor een chypre.

Interessant: om deze klassieke combi te imiteren, heeft Olivier Polge bijna hetzelfde als zijn vader Jacques Polge – huisneus bij Chanel – gedaan met een Chanelgeur: 31 Rue Cambon uit Les Exlusifs (2007): peper met en patchoeli. En deze twee leveren als het ware een echo van een klassieke chypre. Alleen stuurt Olivier Polge de geur meer richting het Verre Oosten door de patchoeli te koppelen aan veel vanille gesteund door kasjmierhout in de basis. Maar eerst een fris-zoete aanzet van grapefruitbloesem (ruikt bijna hetzelfde als oranjebloesem) en ‘the darling of young spirited perfumes’: framboos. Die zoekt in hart aansluiting met veel roos (kan niet anders gezien de naam) en jasmijn. Eindindruk: ‘zoethout’ beplakt met roos en framboos. Helemaal conform de jonge geurentrend van nu.

RUIK & VERGELIJK

Ook Jil Sander heeft haar klassiekers ontdekt. Verschijnt in december (bij Douglas): the Essentials, een persoonlijke keuze van vier van haar favoriete geuren die onder haar naam in de loop der jaren zijn verschenen. Een naam weet ik, de andere drie volgen spoedig.

Jil Sander – The Essentials – Bath& Body (1981, 2012)

MISS DIOR LE PARFUM DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 16, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Getagd: , , . Een reactie plaatsen

ENCORE UNE MISS DIOR

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 16/09/12

Neus: François Demachy

Model: Nathalie Portman

Fotografie: onbekend

Filmregisseur: onbekend

Muziek: Serge Gainsbourg

Met de presentatie van Miss Dior Le Parfum is Miss Dior ‘af’. Ik denk dat de jus niet een puur parfumextract is (er zit ook een extract van 7,5 ml in de collectie), maar eerder een eau de parfum. Toch is het de – uiteindelijke – kroon op een receptuur die als Miss Dior Chérie in 2005 begon, maar door François Demachy op verzoek van ‘Dior’ in de loop der jaren steeds meer van zijn suikerspinnerige gourmandsmaak (geleverd door Christine Nagel) verloor om meer ‘couture’, meer klassiek te worden. Passende bij de nieuwe, statige en classicistische ‘new look’ van het huis. De eerste hint: Miss Dior Chérie Eau de Printemps in 2008, de tweede hint Miss Dior Chérie L’Eau (2009). De duidelijkste hint volgde in 2011: Miss Dior Chérie wordt Miss Dior.

En natuurlijk de verkiezing van Natalia Portman. Die heeft als ‘Miss Dior’ niets ordi, niets gewoons. Niet zo afstandelijk en ongenaakbaar als Charlize Theron voor J’adore (1999), maar toch geen girl next door. En even terzijde: is het nu vintage, hip of tongue in cheek (of snap ik het niet) om Serge Gainsbourgh en Jane Birkin Je t’aime moi non plus op de achtergrond te laten hijgen bij de so sophisticated ontmoeting die ‘Miss Dior’ met haar lover heeft…

Ik ben benieuwd of er toch geen mee sublieme versies zullen verschijnen van Miss Dior, want steeds meer huizen (inclusief Dior, denk aan de verfijning van J’adore uit 1999) vinden hun parfums achteraf gezien niet af, maar blijven maar doorgaan met het lanceren van ultieme versies die een jaar later toch nog te overtreffen blijken. Opvallend: ik vind Miss Dior Le Parfum niet echt een Dior. Dat wil zeggen, de geur is bijna te klassiek oosters voor een Dior. Plus: de verrassing ontbreekt een beetje. In zijn inmiddels lange geschiedenis wist Dior bij elk Grote Geur de wereld te verrassen met een bijna ‘nog nooit geroken’ sensatie.

Ik weet de tijden zijn veranderd, echt verrassen is niet eenvoudig en François Demachy heeft nog wel meer te doen bij Dior (neem alleen al zijn tien geuren sinds 2010 voor de nichelijn La Collection Christian Dior). Maar als ik deze geur blind zou ruiken, zou ik hem vanwege zijn rijk- en volheid eerder onderbrengen bij Guerlain. De associatie met Shalimar ligt als het ware om de hoek. En dat komt natuurlijk door de sterke vanillenoot…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… die is zoals Guerlain zijn vanille behandeld. Als je langer doorruikt, verandert dat wel maar de sterke sensuele sensatie blijft. En dat maakt van Miss Dior Le Parfum een oosters elixer, geen chypre. Want daarvoor ontbreekt de bergamot in de opening. Demachy koos voor sprankelend mandarijn. Fris, zonnig en toch niet zo citrusscherp. Houdt behoorlijk lang aan voor de jasmijn en Turkse en Bulgaarse Roos beginnen te bloeien die hun wortels hebben laten groeien in een basis met een ouderwetse volle, donkere en ‘bossige’ patchoelie.

En dan de vanille: heel veel. Eerder klassiek sensueel dan modern gourmand met een siroopachtige dikte die is verweven met een ambernoot waarin ik vaag enkele harsachtige geuren detecteer (Peru-balsem en benzoïne). En het mooie: de bloemen verdrinken (de roos meer dan de jasmijn) niet in de basis: de zoete, florale noten komen zo af en toe voorbij.

Oh ja, misschien ten overvloede: Miss Dior uit 1947 heet nu Miss Dior Original en daarvan bestaat ook nog een parfumextract in het assortiment. En dat is heel fijn.

RUIK & VERGELIJK

Als je de kans hebt:

Guerlain Shalimar (1925)

En, misschien zou je het niet verwachten:

Tom Ford Noir (2012)

COLONIA INTENSA ACQUA DI PARMA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 16, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Getagd: , . Een reactie plaatsen

COLONIA-CHIC

COLONIA GAAT DE DIEPTE IN

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 16/09/12

Neus: Alberto Morillas

Flaconontwerp: Acqua di Parma

En ik maar denken dat ik deze geur al beschreven had toen ik de nieuwe geur van het merk – Colonia Intensa Oud – kreeg toegestuurd. De reden: Colonia Intensa is inmiddels zo gewoon voor me geworden dat ik met niet kon indenken dat… en: de 180ml flacon is al voor tweederde leeg. Wil wat zeggen. Zou het komen dat ik me aangesproken voel door de wereld die de geur wil oproepen, de geur zelf of allebei? Het persbericht – zoals alle geuren van Acqua di Parma gevat in een gebonden boek – leest als een lexicon van goede smaak voor de man met stijl. Een stijl die bijna niet meer van deze tijd is, of is het nu tijdloos? Welke man hoort niet graag over hem zeggen dat hij ‘dynamic is, who finds his truest dimension in being part of a world. Who wants to share a code, to respect form, meant as the expression of a deep and valuable content. His social life takes place in clubs, where he enjoys collectable cigars, Italian delicacies, or a rare Irish peaty whisky, and entertains selective relations’.

Ook dat er het volgende over je wordt gezegd: ‘He favours beauty, also in his most personal spheres, with signature furniture set in beautiful en refined environments’. En zou jij dat ook niet willen, als je er tijd voor had en geld: exclusieve horloges, liefst limited editions? Of op veilingen de mooiste kunstwerken kopen, van klassiek tot modern. En waarom alleen op bruiloften en grote feesten gekleed gaan in ‘formal elegance’. Met andere woorden: ‘Al unusual notes are banned as unnecessary to express his idendity. Classical and consolidated materials, including grisaille and Tasmania wool. A clear preference for non-colours. The ultimate suit is thin-striped, strictly sartorial and made in Italy. Each detail is selected painstakingly. Changes, errors, eccentricities are not included. Elegance is never flaunted. It is rather the confident expression of a culture that he closely shares’.

En dit alles – ja de link is er – vindt de man natuurlijk terug in zijn favoriete geur: Colonia (1916). Maar die is eigenlijk te casual, te ‘lichtgewichtig’ voor mannen die meer diepgang in een geur willen. Daarom vroeg Acqua di Parma Alberto Morillas een intensie versie van de cultcologne te fabriceren. En dat is hem heel goed gelukt. Colonia Intensa is honderd procent klassiek, maar ook honderd procent mannelijk. Dus niet echt geschikt voor vrouwen – wat Colonia vanzelfsprekend wel is.

Open de geur en het is alsof je een bibliotheek en/of rookkamer betreedt in een club of appartement van een man met smaak. Een man die je graag zou willen zijn, maar door de dagelijkse beslommeringen ontbreekt het je om deze typische karaktertrekken van je – vind jezelf – echt te ontwikkelen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat kan een klassieke geur toch lekker zijn. En dat geurgenot neemt alleen maar toe als de ingrediënten onberispelijk gekleed zijn. En dat zijn ze. En dat ruik je in Colonia Intensa: kwaliteit. Vanaf de opening tot de grande finale, lopen alle nuances naadloos in elkaar over. En de onderlinge verhoudingen zorgen voor een perfecte balans.

Zo is het citrusbegin van bergamot en citroen niet te fris, niet te scherp doordat het ondersteund wordt door prikkelend gember – de moderne toets – en de zacht-bittere noot van kardemon. Deze getemperde frisse noot wordt in het hart vastgehouden, maar wordt nu bloemiger door neroli begeleid door mirte en alsem die de kruidig-groene opmaat zijn voor de basis van patchoeli en cederhout die zich omwikkeld ziet met een rijke leernoot (foto).

Ruw en animaal gehouden door de patchoeli en tegelijkertijd zwoeler gemaakt met musk en benzoïne. Langer op de huid lijken laatste twee te smelten waardoor de leernoot weer krachtiger wordt. Alsof je ruikt aan de binnenkant van niet gevoerde, leren handschoenen met op de achtergrond toch een vage notie van de colognesensatie van Colonia.

RUIK & VERGELIJK

Ruiken aan de verschillende versies van Colonia, verlangt veel van de, je neus. Met name het verschil in Colonia en Colonia Essenza. De verschillen tussen laatste twee zijn zo subtiel, dat ik eerst dacht dat het hetzelfde recept betrof onder een andere naam. Vandaar dat ik Colonia Essenza nog niet heb besproken. Binnenkort wel en dan ook direct de allernieuwste variatie:

Acqua di Parma Colonia (1916)

Acqua di Parma Colonia Assoluta (2003)

Acqua di Parma Colonia Essenza (2010)

Acqua di Parma Colonia Intensa Oud (2012)

FLORABOTANICA BALENCIAGA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 14, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Getagd: , . Een reactie plaatsen

FLORABOTANICA IS EEN ANDERE NAAM VOOR BLOEMENTUIN

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 14/09/12

Neus: Jean-Christophe Hérault, Olivier Polge

Model: Kristen Stewart

Flaconontwerp: Nicolas Ghesquière

Een intrigerende naam die mij, geurengoeroe dus, terugbrengt naar de middeleeuwen toen monniken en begijnen nog bijkomend van de vernielingen van de volksverhuizingen in hun beschermde kloostertuinen kruiden en bloemen begonnen te telen voornamelijk gebruikt voor het verzachten van lichamelijke kwalen, soms voor het destilleren van een eenvoudig bloemenwatertje.

Een van beroemdste op dit gebied: de Duitse mystica Hildegard von Bingen (1098-1179). Ook niet mis: de ‘werken’ van Officina Farmaceutica di Santa Maria Novella uit Florence. Deze ‘apotheek’ viert dit zijn vierhonderd jarig bestaan. En tussen deze twee periodes in situeer ik met een beetje fantasie de ontstaansgeschiedenis van zijn derde nieuwe geur, Florabotanica. Geen zin dit ‘gotische’ sprookje te lezen van Nicolas Ghesquière, scroll naar Ruik & Vergelijk.

‘Hij moest vertrekken. Een kleermaker wiens handen de wereld versteld deed staan. Net zoals bij een waarzegster, kwamen de mensen van heinde en verre om de zoom van zijn jurken aan te raken. Zijn flamboyante tunieken gemaakt van Abraham Gazar, een betoverende, gaasachtige zijden stof die zijn weerga niet kent, zijn fantastisch vervaardigde jasjes die iedere vrouw in een aura van elegantie hult. Maar hij had alles al gedaan, de verveling nam toe. Hij verdeelde zijn jurken en schetsen onder zijn vrienden. Hij nam ook afscheid van zijn schilderijen die de muren van zijn huis decoreerden. Zij belichaamden zijn Spaanse passie en lieten zijn eerste inspiratie zien die hij gevonden had in de betoverende doeken van Goya waarvan hij de uitspraak – ‘in de natuur bestaat er slechts zwart en wit’ – bewaarde hij op een geheime plaats in zijn herinnering’.

Hij trok zich terug, diep in een ongerept bos omgeven door vijandige bladeren, waar niets zijn creativiteit zou kunnen ontwaken. Ondanks dat hij dacht dat hij zijn verbeeldingskracht had verbannen, kon hij het niet laten een paar schetsen te maken. Het ergerde hem dat hij opnieuw zijn zwakte om te tekenen niet kon beheersen. En, zonder enige emotie, scheurde hij de prachtige schetsen in duizend stukken die al gauw de donkere aarde bedekten. De aarde was geroerd door deze vreemde regen van pure lijnen en absorbeerde het fijne papier’.

‘Toen de lente kwam, groeiden hieruit sierlijk scheuten, die het kleurenpalet trotseerden en onbeschaamd hemelwaarts stegen. In de buurlanden werd snel gesproken over dit afgelegen land en zijn schitterende kleuren. Op een dag ging een alleenstaand en rebels meisje er naar toe om te kijken. Het sombere bos was aangenaam verrast door haar levendige en mysterieuze ogen, zo diep van kleur als een vijver, en opende een pad voor haar. De kleermaker durfde haar niet te vragen te vertrekken, want ze had de kracht van een muze. Ze zou haar naam veranderen afhankelijk van de dag en de kleur van de wolken. Samen catalogiseerden ze alle excentrieke planten. Felrode zoals de anjer. Gouden stelen doorregen met een amberschittering. Groene bladeren zo stimulerend als munt of vetiver. Smaragd omhuld in paars als caladium-blad. Maar welke legendarische bloem zou de koningin zijn van deze gewaagde tuin?

De kleermaker concentreerde zich op zijn meest flamboyante schets. Het was geen jurk, maar een botanische studie. Een bloem met sierlijke, zachte bloemblaadjes, een gepassioneerd vuurrood hart, giftige karmijnrode meeldraden omgeven door een zwarte kroon… Het was net een roos. Een denkbeeldige roos. Een experimentele roos, rosa experimentalis. De geur was fascinerend. Hun herbarium van opvallende planten was compleet. ‘s Ochtends was het jonge meisje verdwenen. In het licht van de dageraad verzamelde hij hun meest kostbare bloemen en borg ze op in een flacon, waarbij hij het niet kon weerstaan om deze zelf te ontwerpen. Het impliceerde dat de flora, tot bijna wetenschappelijke experimenten aan toe, aan het vocabulaire van de parfumerie werd blootgesteld, om een nog nooit eerder voorgekomen object op het gebied van geur te creëren’. Leuk verteld verhaal, alleen van de laatste zin snap ik dus helemaal niets.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zegt Nicolas Ghesquière: ‘Bij Balenciaga is er sprake van een echte dualiteit, tussen classicisme en experimenteren. Voor Florabotinaca onderzocht ik de paradox tussen het pure en het mysterieuze. Een paar jaar geleden, ontwierp ik de romantische floral collection waarvan de jurken waren bedrukt met bloemen, noch liefelijk, noch romantisch. Ze namen het hele silhouet in beslag. De bloemen in dit drukken het idee uit’.

Florabotinaca is ontwikkeld om een nieuw doelgroep aan te spreken – achttien jaar en ouder. Die wordt getrakteerd op een merkwaardige geur, waar ze toch even aan moeten wennen volgens mij. Want Florabotinaca is geen beproefd succesnummer van overrijp rood fruit vermengd met een vage bloemennoot en afgemaakt met een volle lading witte musk. Wel een lichtgroene, waterige geur met een onderscheidende bittergroene opening die geleidelijk aan zoeter wordt.

En toch heeft het een duidelijk houtbasis (vetiver) die zich vanaf het begin al manifesteert. De groene noot is munt die lijkt gecombineerd met frisgroen geraniumblad die zich elegant mengt met een ‘denkbeeldige, experimentele roos’ die ik als een geprikkeld zou willen omschrijven, gevangen in een prikkeldraad van groen en kruidigheid. Dat wil zeggen de roos wordt begeleid door anjer – bekend en geliefd om zijn kruidige bloementoets.

De basis is ‘best wel’ stoer voor een jonge meisjesgeur: de houtig (maar frisse) noot van vetiver verzacht met amber. En of nu caladiumblad de geur zijn eigenzinnige wrang-groene noot geeft… ik weet het niet. Want, waar ik ook zoek, ik lees nergens dat dit plantengeslacht afkomstig uit de oerwouden van Midden- en Zuid-Amerika een parfum afscheidt.

RUIK & VERGELIJK

Een interessante geur die volgens mij nog lekkerder wordt in een eau de parfum versie. Heb lang moeten nadenken en ik kwam uit bij onderstaande omdat die geur ook op een abstracte manier de roos groen en houtig laat worden en tegelijkertijd fris en transparant blijft.

Hermès Un Jardin sur le Toit (2011)