OSMANTHE YUNNAN – HERMESSENCE – HERMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 30, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NEO NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

MY (SECOND) CUP OF TEA

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 30/09/12

Neus: Jean-Claude Ellena

Mijn favoriete theegeur is bijna op en ‘officieel’ niet meer te koop: Eau Parfumée au Thé Rouge van Bvlgari. Daar heb ik, geloof ik, drie flacons van leeggespoten. Mooi geweest. Ik vroeg me af of er inmiddels een nieuwe theegeur was verschenen die me hetzelfde plezier zou schenken. Toen hoorde ik onlangs plotseling stemmen die om het hardste schreeuwen vanuit de kast vol met nog te bespreken geuren. Bij opening hoorde boven alles heel duidelijk ‘Essaie-moi, essaie-moi’. Dat maakte de inspectie iets eenvoudiger.

Van Franse origine kwam deze aandachtstrekker. En daar zag ik in het (neo)-nichehoekje, tussen enkele geuren van Dyptique, Lubin, Creed en Terry de Gunzburg, Osmanthe Yunnan van Hermès op steeds luidere toon spreken: ‘C’est moi, prends moi, essaie-moi, tu serais surpris!’ Zo gezegd, zo gedaan, zo geroken. En verdomd. Hoewel niet ‘walnoot-houtig’ in de basis, komt de Osmanthe Yunnan qua perfecte theegeur heel dicht in de buurt. De flacon inmiddels half vol.

Niet zo vreemd: Jean-Claude Ellena was de eerste neus die thee als nieuw en tegelijkertijd als hoofdingrediënt introduceerde. Revolutionair en al weer twintig jaar geleden: Eau de cologne au Thé Vert – waar ik ook heel kwistig mee heb rond gespoten. Osmanthe Yunnan is geen revolutie, maar eerder een evolutie in het spectrum van thee als parfum en Jean-Claude Ellena als parfumeur. Hij wordt, hoewel nog steeds behoorlijk abstract in zijn interpretaties en uitleg, qua inhoud steeds helderder en ‘verlichter’.

Het verhaal achter de geur: tijdens een bezoek aan de Verboden Stad in Peking door Ellena, werd hij direct gevangen door een exquise geur die hem automatisch leidde naar het keizerlijk paleis waar – het was november – de osmanthus in volle bloei stond. Ellena: ‘Ze verspreidden een sterke geur die leek op abrikoos en fresia. Ik stelde me een combinatie van deze bloesems voor met thee uit Yunnan, the mooiste streek van China… zo was het idee van de geur geboren’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Volgens mij verlaat Hermès met deze Hermessence het oorspronkelijke idee om elke geur in deze serie te zien als een stof vertaald in een geur. Mocht er bij Osmanthe Yunnan een stofassociatie zijn, dan denk ik aan de fijnste organza waaiend in de wind. Want de geur heeft een erg frisse toets zonder cliché-citrusfris te zijn. Had voor mij ook in de Jardins-serie van Hermès gekund: Jardin en Yunnan. Na een frisse flits van citrusnoten, layert Ellena direct zwarte, rokerige thee met osmanthus (foto).

Die niet alleen ruikt naar abrikoos, maar ook naar rozijn en pruim. En in zijn meest intense vorm, verspreidt het ook een dierlijk spoor zwevend tussen bevergeil en civet – dat neem je heel lichtjes en bij vlagen waar in deze geur omdat dit specifieke element door de zwarte thee wordt ontkracht. Het zijn vooral de aangename fruitige noten (volgens mij vermengd met een abstracte luchtige noot) die door zwarte thee nooit te zoet en te overheersend worden.

Light tea-entertainment omdat de geur lijkt te zweven door het ontbreken van een echte basis. En in de Hermessence-lijn is het voor mij de meest toegankelijke geur. En de snelst vervliegende, want om er constant van te genieten moet je vaak ‘bijspuiten’.

RUIK & VERGELIJK

My cup of tea (de eerste), tea for everyone (de tweede):

Bvlgari Eau Parfumée au Thé Rouge (2006)

Bvlgari Eau de Cologne au Thé vert (1992)

LE PARFUM EAU DE TOILETTE ELIE SAAB

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 29, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Getagd: , . Een reactie plaatsen

PRETTIG GEURENDE JEUGDHERINNERINGEN

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 29/09/12

Neus: Francis Kurkdjian

Flaconontwerp: Sylvie de France

Ik had onlangs een onverwachte reality check toen ik met een collega zat te praten – doe ik wel eens – over geuren. Zij had dezelfde verbazing als ik: dat ook automerken die het vooral van de hardwerkende ‘middenklasse’ moet hebben, ook hun namen verbinden aan geuren. ‘Mercedes’ zei ik. Zij direct: ‘En Saab’. Dat had ze toevallig gehoord, dat iemand dacht dat de geur van Elie Saab een ode was op de oprichter van het Zweedse automerk. Dit was voor mij weer eens bevestiging dat heel veel namen in de mode- en parfumwereld heel veel mensen bijna tot niets zeggen. In ieder geval, Elie Saab heeft nu een eau de toilette-versie van zijn eau de parfum Le Parfum gelanceerd.

Dus voor al diegenen die denken dat Elie Saab gelieerd wordt met het inmiddels ter ziele gegane automerk, hier het volgende: ‘Sinds zijn kinderjaren bewondert en observeert hij vrouwen die hem omgeven en die hem inspireren. Vanaf dat moment stralen al zijn creaties van duizelingwekkende vrouwelijkheid uit door de adembenemende schoonheid van luxueuze stoffen en onberispelijke ontwerpen. Crêpe, organza, zijde, satijn, wol, chiffon; alle ontwerpen zijn doordrongen met de sensuele ‘kennis’ om het vrouwenlichaam optimaal te verrijken en een overweldigende demonstratie van de verscheidenheid van vrouwen, uitgedrukt door deze veelzijdige couturier’.

Het persbericht vervolgt met: sinds 2011, heeft het universum van Elie Saab een eigen geursignatuur: Le Parfum dat in harmonie met de luxecodes van de couturier, vertaald is naar een geur met het duale karakter dat zo veel betekent voor de ontwerper: het licht van het Midden-Oosten en het moderne van het Westen. Le Parfum verlicht een duizelingwekkend pad, als een vloeiende sluier van een couturejurk’.

Nu dus een eau de toilette-versie. Die net zoals Le Parfum is geïnspireerd op een geur gegrift in het geheugen van de couturier: ‘Oranjebloesem. Het huis waar ik ben opgegroeid was omgeven door sinaasappelbomen en als de wind zachtjes door de takken waaide, voerde deze een hemelse geur met zich mee’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Met deze herinnering in gedachten, creëerde Francis Kurkdjian een heldere variatie op het hoofdingrediënt oranjebloesem. Dat was een kwestie van weglaten en toevoegen. Weg: jasmijn, rozenappel, cederhout en patchoeli. Toe: voor de oranjebloesem op zijn frisse, bloemige en lichtsensuele manier kan gaan bloeien laat Kurkdjian haar voorafgaan door een explosie van de iets zoetere mandarijnbloesem die haar zoetheid versterkt ziet door een rozenhoningaccent (denk aan een roos ondergedompeld in vanille). En daarmee heeft de oranjebloesem zelf ook geen moeite.

Die laaft zich ook graag aan deze bloemige volheid. Als dit langer op de huid zit neem je heel subtiel de fluweelzachte en sensuele noot waar van gardenia (foto). Dit alles wordt vastgehouden door ‘de bruisende levendigheid van vetivergras (ruik je goed) als spreekwoordelijke pailletten bedachtzaam op een couturejurk gestikt’. Wat ik alleen mis en ook meen te ruiken in de basis: een ruime hoeveelheid witte musk. Die het ‘fris gewassen’-gevoel eigen aan oranjebloesem versterkt. Prettig, zonnig, maar voor clean.

RUIK & VERGELIJK

Oranjebloesem, ik heb het al zo vaak gezegd, is sinds het vanaf het nieuwe millennium tot hoofdversierder in parfums werd gepromoveerd, dé leidraad van heel, heel, heel veel geuren geworden. Ook Francis Kurkdjian weet er raad mee, waarvan getuigen:

Maison Francis Kurkdjian Cologne pour le Matin (2009)

Maison Francis Kurkdjian APOM for Women (2009)

Maison Francis Kurkdjian APOM for Men (2009)

En:

Jean Paul Gaultier Fleur du Male (2007)

ALAHINE TEO CABANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 28, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE, VINTAGE. Getagd: . Een reactie plaatsen

VLIEGEND OP EEN TAPIJT TUSSEN SHALIMAR EN BAL A VERSAILLES

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 28/09/12

Neus: Jean-François Latty

Artistic direction: Caroline Ilacgua

Heb deze geur al zo lang willen bespreken. Kwam er niet van. Tot www.parfumaria.com mij er weer op wees. Dus pakte ik die weer te voorschijn, rook en had een prettige Aha-erlebnis. En: zo moeten klassiek-oosterse geuren ruiken. Voorop dient gezegd dat ik iets heb met Téo Cabanel, als was het alleen maar om het feit dat het kiest voor de lange termijn; het huis is zuinig wat lanceringen betreft. Gelukkig. Dat houdt het overzichtelijk.

En zorgt ervoor dat je alle geuren, slechts bij het horen van de naam, al als het ware gaat ruiken. Wat de naam betekent: onduidelijk. Hoe ik ook google; kom steeds terecht bij de geur Alahine. Ook of de geur uit het archief van Téo Cabanel komt. Deze wel naar men zegt: Oha, Julia (beide 2005, en gepresenteerd tijdens de heropening van het huis) en Meloe (2008). Die zijn afgezien van de hoge kwaliteit ingrediënten gewoon klassiek, gewoon elegant en gewoon goed: ze hebben net dat beetje eigenheid waardoor ze zich onderscheiden van veel geuren afkomstig van eveneens opnieuw geopende nichehuizen. Ik noem het sprankelende verfijning. Early Roses (2010), de vierde creatie (het recept niet afkomstig uit het archief volgens mij) daarentegen: mooi maar ook iets te makkelijk.

Dat kun je van Alahine (ook 2007) niet beweren. Deze geur neemt een andere wending. En dat is logisch gezien de inspiratiebron: de luxe van oosterse paleizen. Meer wordt op de internetsite van het huis niet vrijgegeven over de geur. Is ook niet nodig. Met een beetje parfumcliché-fantasie waan je je in een sprookjeswereld waar sensuele overdaad is verheven tot norm. En nu ik er langer over nadenk, misschien is Alahine wel een gesluierde zus van Aladin en leent ze af en toe zijn tapijt om in haar sprookjesland nieuwe parfums te ontdekken. Maar wat mij meer interesseert: is de formule gebaseerd op een geur uit het archief, en zo ja, is die dan voor of na Shalimar van Guerlain op de markt gebracht? Want Alahine ruikt er erg naar zonder zijn eigen karakter te verliezen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Prachtig! Of je een vat rum opent waaruit de eerst alcohol moet vervliegen samen met de bergamot en lavendel om ondergedompeld te worden in een warm, vol-sensueel bloemenbad dat eerst een prachtige vol-fluwelige, crèmige ylang-ylang (foto) vrijgeeft die zich vervolgens graag laat vergezellen door roos (Bulgarije en Marokko), jasmijn en neroli.

En dat gebeurt geleidelijk, zonder haast. Alahine neemt de tijd om zijn verrassingen prijs te geven. Zo ruik je pas later dat neroli een prachtige sleutelrol speelt, die zorgt ervoor dat bloemen kunnen ademen en dat de sensualiteit niet te vet wordt, maar gaat stralen. Iris en peper daarentegen zorgen voor een elegante contrasterende ‘droge-warme’ noot.

En dan de basis. Eindelijk weer eens een geur waarin je patchoeli (ondersteund door cederhout) ruikt, zoals die hoort te ruiken. Niet geklaard, niet gewassen, maar houtig, nattig en die de zoetmakers – cistus labdanum, benzoïne, musk en vanille die samen een rumachtig effect hebben – liefdevol in zich opzuigt. En toch blijft de zon schijnen, alsof de oranjebloesem af en toe achter deze sensuele wolk te voorschijn komt.

RUIK & VERGELIJK

Hoewel de eerste meer bergamot in de opening en meer vanille in de basis bevat en de tweede meer donker en animaal is, zweeft Alahine (op haar tapijt) over haar bittere sinaasappelplantage voor mij heel aangenaam heen en weer tussen:

Guerlain Shalimar (1925)

Jean Desprez Bal à Versailles (1962)

THE ESSENCE DAVID BECKHAM

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 27, 2012
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET T. Een reactie plaatsen

‘OP JE GELUKKIGST’

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 27/09/12

Neus: Olivier Polge (foto onder)

Model: vult u maar in

Fotografie: onbekend

Zie hem voor zich uit staren. Beetje depri zo lijkt het. Zit hij gevangen in de kelder van Beckingham Palace? Althans, mijn fantasie slaat op hol bij het zien van de foto. Opgesloten door zijn Victoria door de simpele reden dat hij wel en zij niet (meer) geuren mag lanceren onder de vlag van Coty? Want dat is toch vreemd, sinds haar versie van Intimately Yours (2010) is het very stil rondom ‘La Beckham’ wat lanceringen betreft. Of zou ze te druk zijn met haar (alom gewaardeerde) modelijn? En terwijl ‘Le Beckham’ zich zit te verbijten in zijn cel, mompelt hij flarden van zinnen die zijn verlangens verwoorden: ‘Sense of freedom’. ‘Escape’. ‘Be the man you want to be’. ‘Reveal your true essence’. Zo gauw de ontsnappingskans zich voordoet, scheurt hij er vandoor op zijn motor naar in de gauwigheid georganiseerde persconferentie van zijn nieuwe geur: The Essence.

Was het maar waar! Hoe ouder hij wordt, hoe klassieker ‘een van de meest succesvolle sportmannen en gevierde stijliconen’ zich gedraagt. Geen nagellak meer op zijn vingers, geen rok in een plaats van een broek op een smokingjasje. Wat voor hem nu telt is (in orde van belangrijkheid) avontuur, familie en gelukkig zijn: ‘Ik wilde dat de campagne zich focuste op gevoel van avontuur, van tijd doorbrengen met je geliefden en dat magische gevoel dat je hebt wanneer je op je gelukkigst bent’.

Opvallend: in de parfumwereld komt het mid-price- en prestigesegment soms akelig dicht bij elkaar. Neem de flacon van The Essence, toon hem aan in een drukke winkelstraat aan voorbijgangers en zeg dat het de nieuwste mannengeur van Prada is, weinig mensen die je voor alles en nog wat beginnen uit te foeteren. Eveneens opvallend: voor het samenstellen van de geur koos David Beckham een van de meest gewilde neuzen van dit moment: Olivier – inderdaad zoon van Jacques – Polge, hoofdneus sinds 1983 bij Chanel.

Hij gaf zelfs een toelichting hoe hij tot The Essence kwam: ‘Ik dacht aan een ritje van David op een motor waarbij hij alles achterlaat, vol van avontuur en mogelijkheden. De warme wind in zijn haar, het chroom van de motor gereflecteerd door de zon’.

Het resulteerde in een ‘moderne varengeur die opent met een golf van frisheid als symbool voor vrijheid en het ontsnappen. De sensuele basis is een vertaling van Davids gevoel voor stijl en waarden. In drie woorden The Essence is rijpheid, allure en vrijheid’.

En hij sluit af met, needless to say, dat de geur ‘de multi-gefacetteerde persoonlijkheid van David oproept. Eenvoud met klasse, verfijnd maar trendy, modern maar iconisch en altijd met een toets van oprechtheid’. Need we say more?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Yes! De geur is gezien de prijs ‘niet verkeerd’, gezien de ingrediënten opmerkelijk. De opening van The Essence is spetterend, zacht en groen door de melange van grapefruit, lavendel en viooltjesblad. Het hart verbaasd door zijn, ik zou het bijna zeggen, niche-achtige benadering.

Want ongewoon is de combi van kardemon, ananas en appel zeker. Prikkelend zoet (ananas) en sprankelend fris (appel) mannelijk gemaakt door het fris-groen, groen-droge kardemon (foto).

De afronding is zalvend door kasjmierhout (een synthetische formule die ‘hard’ hout een superzachte nuance geeft gelijk de wol gesponnen van de geit uit de Himalaya-bergen die het levert), aards en ‘bossig’ patchoeli en (rum- en vanille-achtig) tonkaboon. En ook prettig, de geur wordt niet ‘hard’ en ‘kil’. Zoals dat heet een goede prijskwaliteit-verhouding.

RUIK & VERGELIJK

‘En Olivier – in 2009 onderscheiden met de Prix International du Parfum voor zijn ‘artistic achievements in the field of perfumery’ – kunt u wat andere geuren noemen die u recent heeft gemaakt?’

Voor hem:

Viktor & Rolf Spicebomb (2012)

Gianfranco Ferré In the mood for Love Man (2011)

Salvatore Ferragamo F pour Homme Black (2009)

Dolce & Gabanna The One for Men (2008)

Kenzo Power (2008)

Salvatore Ferragamo F pour Homme (2007)

Dior Homme (2005)

Moschino Friends (2005)

Voor haar:

Balenciaga Florabotanica (2012)

Blumarine Innamorato (2012)

Jil Sander Eve (2011)

Longwood Gardens Always In Bloom (2010)

Jil Sander Sensual Jil (2010)

Jimmy Choo Jimmy Choo (2010)

Kate Moss Vintage (2009)

Voor hem, voor haar (kan er niets aan doen, de mooiste):

Bvlgari Eau Parfumée au Thé Rouge (2005)

Guerlain – L’Art et la Matière – Cuir Beluga (2005)

OMBRE DE HYACINTH – PRIVATE BLEND JARDIN NOIR – TOM FORD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 27, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET J, GEURENALFABET O, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

EEN SCHADUWRIJK ZONDER CONVENTIES

HYACINT VERLIEFD OP HAAR EIGEN SCHADUW

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 27/09/12

Neus: helaas onbekend

Concept & realisatie: Tom Ford

Een klassieke inspiratiebron in de wereld van parfums: de tuin. Elk jaar worden verschillende aangelegd. Het zijn beschutte prieeltjes waar de keiharde realiteit van alledag zoveel mogelijk wordt geweerd. Om het moderne geruis en lawaai te ‘tegemoet te treden’, worden als het moet zelfs opnamen van twitterende vogeltjes ingezet en lelijke moderne doorkijkjes voorkomen door het plaatsen van tuinschermen met daarop pastorale geschilderde vergezichten. Het is er vanzelfsprekend goed toeven: een droomplek voor droommomenten.

Opvallend: tuinarchitecten zijn vooral bezig in het voorjaar en de zomer, en vragen zich alleen maar af wat voor een effect de kunstig aangelegde borders met bloemen overdag hebben. Dat tuinen en bloemen ’s nachts een eigen leven en ander leven gaan leiden, daar staan de meeste niet bij stil.

En ja hoor, het is weer Tom Ford, die dat wel doet. Maar wel heel erg private, want Jardin Noir is een nieuw parfumkwartet in de Private Blend-serie dat ‘de verboden kanten van vier geliefde bloemen in de parfumerie onthuld: roos, narcis, lelie en hyacint in een rijk vol schaduwen waar voor conventie geen plaats is’. Ofwel; Café Rose, Lys Fume, Jonquille de Nuit en Ombre de Hyancint. In deze middernachtelijke tuin verliezen deze bloemen hun ‘onschuldige façades om hun normaal verborgen agressieve elegantie te verspreiden’.

Moet gezegd: geen woord teveel. Tom Ford voegt alleen toe: ‘Elke Jardin Noir-geur schept een krachtig en complex verhaal. De olfactieve eigenschappen van elke bloem worden op het scherpst van de snede uitgedaagd – voorbijgaand aan aangenaam en charmant uitmondend in een verdovende aantrekkingskracht. De schoonheid van bloemen kan op de zintuigen zo extreem narcotiserend werken dat het effect decadent en verboden aanvoelt’.

Van de vier door Tom Ford geselecteerde bloemen, zijn twee niet meer echt populair en bijna van het parfumeurspalet verdwenen: narcis en hyacint. Beide bloemen hebben overeenkomsten zowel qua groei (bol) als bloeiwijze: kort maar krachtig richting overrompelend. De narcis (jonquille op z’n Frans) is ‘slijmerig’, stroperig, geel, vol, sensueel, bijna narcotisch en werd in die goede oude tijd in het hart van een geur geplant om omringende bloemen een klap om de oren te geven, erotisch (nog meer) wakker te schudden.

De hyacint ruikt in vergelijk met narcis bloemiger, vriendelijker, gewoner, dus frisser. Vandaar dat ze wordt gebruikt om bloemen in het hart fris te ondersteunen. Toch kan ze solo behoorlijk persistent zijn doordat haar bloemigheid voorzien is van een erotisch gekoeld laklaagje.

Sensueel-fris, krokant, groen. Tom Ford heeft deze essentie goed begrepen en om die te waarborgen een simpele als doeltreffende formule gekozen. Zijn hyacint wordt groener dan groen, groen dat net ‘verhoornd’ is. Ombre de Hyacinth, een hyacint verliefd op haar eigen schaduw.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Om de hyacint optimaal te laten bloeien wordt ze in de opening en afronding begeleid door galbanum (foto). En wat voor een galbanum! Lang geleden dat ik deze intens fris-groene hars met warme, zonnige en sensuele ondertoon zo puur en onversneden heb geroken. En het versterkt alle eigenschappen van de hyacint. Zowel de frisse, de groene en sensuele noot gaat er door schitteren.

Jasmijn garandeert dat de bloemige charme van de hyacint wordt gerespecteerd. Roze peperkorrel geeft de hyacint een prettige kik voor het in de basis samensmelt met benzoïne en musk. Opvallend: de vasthoudendheid van Ombre de Hyacinth: je sprayt de geur ’s middags op en terwijl de nacht haar entree maakt, ruik je de groene, sensuele hyacint nog steeds. Alleen, voor mij een nadeel: de hyacint verliest wel zijn kracht, wordt gedwee en krijgt een soapy, badschuimtoets. En dat komt volgens mij op conto van de witte musk – geliefd en gehaat om zijn net-onder-de-douche-vandaan-effect.

RUIK & VERGELIJK

Ik ga ze allemaal apart bespreken. Dus binnenkort:

Tom Ford – Private Blend Jardin Noir – Café Rose (2012)nd

Tom Ford – Private Blend Jardin Noir – Jonquille de Nuit (2012)

Tom Ford – Private Blend Jardin Noir – Lys Fumé (2012)

PREMIERE GUCCI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 26, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET P. Getagd: , , , . Een reactie plaatsen

LUXE UITBUNDIGHEID TIJDENS DE EERSTE VOORSTELLING

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 26/09/12

Neus: onbekend

Model: Blake Lively

Fotografie: Mert Alas & Marcus Pigott

Parfumpromotieclip: Nicolas Winding Refn

Art direction: Ruini en Mariotti (REM, niet de popgroep)

Vraag me wel eens af: ‘Hoe zouden de geuren van Gucci hebben geroken als Tom Ford het merk artistiek nog zou leiden’. Want hoewel het Italiaanse luxelabel sinds het aantreden in 2004 van Frida Giannini grotere omzetten boekt, zijn de geuren onder haar leiding meer trendvolgend in plaats van trendsettend geworden. Ik weet pornochic (bedacht door Tom Ford en waarmee hij het ingedutte Gucci weer op de internationale kaart zette) is passé. Alleen aan de Hollywoodgeurromantiek van Giannini ontbreekt voor mij een beetje het heilige vuur. Niet dat haar bijdrages niet kloppen. Zie je ook aan Première. Het is allemaal perfect. Misschien te. De aankleding. De belichting. De jurk. Het model: Blake Lively looks absolutely stunning.

En de reden is ‘plausibel’: de geur is geïnspireerd op de couturecollectie met dezelfde naam die voor het eerst werd getoond op het Cannes Filmfestival in 2010. De avondjurken zijn ontworpen – zo leest het persbericht – voor ’s werelds meest betoverende Hollywoodsterren: Salma Hayek, Jessica Alba, Cameron Diaz, Naomi Watts, Kate Beckinsale, Camilla Belle, Hillary Swank, Berenice Bejo en Li Bing Bing.

Première brengt deze jurken iets dichterbij voor de niet-actrice, want de geur ‘viert de ster in elke vrouw’. En dan maakt het niet uit ‘of ze wordt bewonderd op een filmpremière of een zakelijke bijeenkomst, al haar momenten zijn bijzonder’. Nog wat clichés: ‘Ze combineert elegantie met zelfverzekerdheid, schoonheid met kracht. Waar ze ook gaat, bewondering alom, genietend van haar successen. Ze straalt een natuurlijke soort autoriteit uit. Ze is een hedendaags icoon’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Frida Giannini: ‘Voor zo’n succesvolle vrouw moesten we iets ontwerpen dat net zo bijzonder zou zijn als zijzelf. Première is vrouwelijk, intrigerend en net zo verleidelijk als de perfecte couturejurk’. Een geur op basis van hout- en muskakkoorden dus. De première: ‘De luxe uitbundigheid van een goede champagne. Bergamot en oranjebloesem dus: ‘Roept meteen de heerlijke spanning op van een entree op de rode loper’.

Maar ik ruik ook rood fruit. Het hart: ‘Stralende (niet bij naam genoemd) witte bloemen met een vleugje superaantrekkelijke en modern-sensuele musk’. Het effect: ‘Tijdloze aantrekkingskracht van een leading lady en het perfecte evenwicht tussen sensualiteit en kracht zijn in één woord adembenemend’. De basis ‘tilt het begrip glamour naar grote hoogten’. In ingrediënten vertaald: ‘Subtiel rokerig leer (foto) en crèmeachtige houtsoorten’.

Eindresultaat: een onbestemde, diffuse bloemengeur die, zoals de meeste geuren in het masstige-segment, prettig in de omgang is maar je niet doet verbazen gelijk een couturejurk. Vooral de leernoot heeft niet die animale en gevaarlijke nasleep die vaak met femmes fatales uit Hollywood wordt geassocieerd. En vraag me dus nog een keer af: hoe zou Tom Ford Première vertaald hebben voor Gucci in een parfum? Ik denk overrompelende witte bloemen – jasmijn, tuberoos, neroli en lelie in al hun narcotiserende glorie – ondergedompeld in ‘zweterig’ leer zo naakt als een glimmende huid in een couturejurk waarin Blake Lively is gehuld tijdens haar première.

RUIK & VERGELIJK

Roll out the red carpet and walk on it in couture…

Yves Saint Laurent Cinéma (2004)

Versace Couture (2008)

Lancôme La vie est belle (2012)

ARMANI CODE ULTIMATE GIORGIO ARMANI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 26, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET U. Getagd: , . Een reactie plaatsen

AFGEWEZEN WORDEN? DACHT-T NIET!

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 26/09/12

Neus: Antoine Maisondieu

Model: Dominique Melchior (Kendra Spears)

Fotografie: onbekend

Hoorde ik wel eens iemand tegen iemand op een barkruk, op een loungebank, op een restaurantstoel, op een strandlaken op zijn ‘Treintje Oosterhuis’-plat Amsterdams zeggen als er een zeer aantrekkelijk persoon langskwam: ‘Zul je maar tussen je lakens vinden’. De man van Armani Code Ultimate (en van Armani Code) brengt waarschijnlijk dezelfde wens tot uiting. Ga maar na: ‘Hij is verslavend, hartveroverend en nog meer geconcentreerd – slaat zowel op hem als de geur -, niemand kan hem weerstaan. Zijn omhelzing laat het lichaam zinderen. Zijn geur vergroot de spanning. Net voor de samensmelting wordt het lichaam tot in extase gevoerd en dringt het de geest binnen. Zij is van hem’.

Komt natuurlijk ook dat Armani de good looks van deze verleider smaakvol inpakt. Voor Armani Code de smoking en ‘maakt van dit tijdloze symbool van mannelijke elegantie een flacon. Zwart, glanzend. De signatuur van een modeontwerper’. En met Armani Code Ultimate gaat ‘de zoektocht naar luxe en perfectie een stap verder. Het zwart blijft, de sluiting en signatuur nemen een blank gouden tint aan. Niet opzichtig, een discreet detail dat de flacon illumineert met een nieuw licht’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Giorgio Armani laat mij met Armani Code Ultimate voor het eerst kennismaken met een nieuwe concentratie van geur: eau de toilette intense. Ik zou zeggen: eau de parfum, maar dat klinkt misschien not mannelijk. De geur zelf is in vergelijk met Armani Code beduidend donkerder en zwoeler. En deze ‘gevaarlijke verleiding onthult zich niet meteen’. Want eerst in de opening gewone klassieke noten van grapefruit en mandarijn dat vervolgens met steranijs (foto) iets van zijn onschuld verliest. Ik vind de steranijs prachtig gekozen als link tussen de frisse opening en het hart van ceder- en cipreshout.

Het maakt de citrusnoten zoetig, het maakt het droge hout ‘losser’ en daardoor verleidelijker. En gaat ook mooi samen met het vanille- en amandelachtige heliotroop – zeg maar de bloem op de smoking. Dit nu beetje bij beetje zoet geworden hout neemt een mannelijke wending in de basis door het te voorzien van een leernoot. Maar niet zo ruw en omnipresent dat de geur richting niche gaat. Hiervoor verantwoordelijk, het zo van Armani Code kenmerkende vanille en tonkaboon en ‘amberhout’. Eindresultaat geurtechnisch: een sterke donkere houtgeur ondergedompeld in zoetigheid. Eindresultaat verleidingstechnisch: ‘Afwijzing krijgt in het gevaarlijke verleidingsspel geen kans’.

RUIK & VERGELIJK

Giorgio Armani laat de man op diverse manieren genieten van zijn parfumcodes:

Giorgio Armani Armani Code (2004)

Giorgio Armani Armani Code Summer (2009, 2010, 2011)

Giorgio Armani Armani Code Sport (2011)

Giorgio Armani Armani Code Sport Athlete (2012)

 

SALVADOR DALI SALVADOR DALI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 25, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET S, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, KLASSIEKERS IN DE AANBIEDINGENBAK. Getagd: , . Een reactie plaatsen

KLASSIEK PARFUM VAN EEN ONORTHODOX KUNSTENAAR

Jaar van lancering: 1983

Laatst aangepast: 25/09/12

Neus: Alberto Morillas

Concept & realisatie: ‘Salvador Dali’

Ik was deze zomer vakantie aan het vieren in Zuid Frankrijk in de buurt van de Spaanse grens. Op het programma stond dus ook een bezoek aan Figueres, voor het tot museum omgebouwde ‘stadspaleis’ van Salvador Dali (1904-1989). Heel vroeg om een van de eersten te zijn. We waren niet de enigen die dit wijze besluit hadden genomen. We konden ons direct aansluiten in de file die zich als een lange lint door de smalle straatjes had gevormd.

Mijn gedachten terwijl we voort sloften: wat jammer dat musea geen kledingvoorschriften hebben. De massatoerist maakt bijna geen onderscheid meer in zijn tenue als hij naar strand, winkel, restaurant, theater of museum gaat. Het zou in dit geval ook van respect tonen voor de altijd in het openbaar onberispelijke geklede kunstenaar die je als gewone burger bezoekt. Die kon zich trouwens (ik incluis) wel vergapen aan de wereld die Dali had gecreëerd. In het echt toch echt anders dan op de foto. Was hij nu een gek of een genie?

En toen ik in de winkel (bijna even groot als het museum) tussen de prullaria zocht naar zijn geuren, vroeg ik me af of mensen ook binnenkort in de rij gaan staan voor het ‘gekkenhuis’ van Lady Gaga die zichzelf als een moderne variatie, wedergeboorte ziet van Salvador Dali?

En in haar museumwinkel haar eerste geur (Fame, bespreek ik snel) in het mandje stoppen. Gek ligt in de naam van deze ‘paspop van mallotige gay-esthetiek’ besloten, maar een genie, een kunstenaar… Anyway, veel van Dali’s geuren waren er tot mijn stomme verbazing nog steeds te koop. En niet echt voor weggeefprijzen. Ook niet zijn premièreparfum waar hij, zo gezegd, nog persoonlijk bij betrokken is geweest: Salvador Dali.

Ging zo in zijn werk: in 1982 wordt de zieltogende kunstenaar benaderd door Gilles Pommereau en Jean Paul Grivory. Vraag: wil hij zijn naam wil verbinden aan een nieuw parfum d’art met hoofdletters. Hij gaat akkoord en Dali verschijnt het jaar daarop in een oplage van 5000 stuks voor (omgerekend naar nu ongeveer) € 3800,00. Het gedroomde succes blijft uit en de kunstenaar staat inmiddels met één been in het graf. Het zakenduo gaat over tot bredere spreiding. Gebeurt in 1983 en krijgt de naam Salvador Dali en is bestemd voor de vrouw. Heeft opvallend veel succes. Logisch, want de echte Dali-liefhebber die zich geen echte of een van de miljoenen namaak-Dali’s kan veroorloven, heeft nu voor weinig een echte Dali. Die nog lekker ruikt ook.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Tenminste als je houdt van een volbloemig parfum met daarover heen een stevige wolk van aldehyden geblazen. Het mooie aan de geur: een voorbeeld van een klassiek Frans parfum. Als je goed doorruikt herken je een echo van Chanels Nº 5 – zit nu op mijn linkerpols -, het parfum dat voor het eerst bloemen diffuus en abstract liet worden door aldehyden. Alleen is Salvador Dali – op mijn rechter – iets kruidiger en ‘gladder’. De opening combineert zoetige frisheid met groenheid. Dus bergamot en mandarijn, dus basilicum en ‘groene planten’ – laatste zijn verantwoordelijk volgens mij voor de kruidige toets, alhoewel mijn neus eerder kruidnagel meent te bespeuren.

En natuurlijk aldehyden. En heel veel. Die maken de bloemen in het hart vol en ‘vettig’: jasmijn, lelie, tuberoos, narcis, neroli, lelietje-van-dalen en iris. Door deze aldehyden is het moeilijk bloem voor bloem te determineren. Die ik er direct uitpik is ylang-ylang (foto) en neroli, later de lelie-achtige noot. Deze bloemen worden in de basis ingelijst in een rijk, vol-sensueel kader van ceder- en sandelhout, musk, vanille, ambergris en benzoïne.

Toch kan een dergelijke compositie de jeugd van tegenwoordig afschrikken. Chanel kost het bijvoorbeeld ook meer moeite om Nº 5 te verkopen aan een nieuwe generatie. Vandaar dat er voor jonge meisjes Nº 5 Eau Première (2007) verscheen. Dali kwam hierin vorig jaar ook tegemoet (alsof de ‘kunstenaar’ niet al voldoende jeugdige waters in het assortiment heeft) met een nieuwe eau de toilette-versie van Salvador Dali. Ook gemaakt door Alberto Morillas. Dat betekent minder bloemen, veel witte musk gelardeerd met fruitige accenten. Heb’m nog niet geroken deze mix van bergamot, oranjebloesem, roos, jasmijn, magnolia, witte musk, vanille en hout.

RUIK & VERGELIJK

Niet helemaal hetzelfde, niet helemaal anders.

Chanel Nº 5 (1924)

Lanvin Arpège (1927)

Agent Provocateur Maîtresse (2007)

COLONIA ESSENZA ACQUA DI PARMA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 24, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

EEN ‘VERLICHTE’ COLOGNE DANKZIJ HET LELIETJE-VAN-DALEN

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 24/09/12

Neus: onbekend

Ik besprak onlangs van Acqua di Parma Colonia Essenza (2007). Vergat daarbij te vertellen dat de derde ‘officiële’ variatie me een beetje ontgaan is: Colonia Essenza. Terwijl – ‘de smoking onder de Colonia’s’ – me twee jaar geleden toch is gepresenteerd. Aan huis nog wel. Ik werd gebeld met het verzoek of ik op die dag van zo laat tot zo laat wou thuisblijven. Ik voldeed. ’s Middags ging de bel: een jongeman in smoking – een lekker ding met zoals dat heet Italiaanse wortels – presenteerde me Colonia Essenza. Was leuk. Maar verder besteedde ik er geen aandacht aan omdat ik dacht het Colonia (1916) in een speciaal jacket was. Zwart. Chic. Buiten kijf. Dacht dat het een van de zovele limited editions was van Acqua di Parma. Heb de flacon braaf bewaard – sommige geuren geef je zelden cadeau – tot dat de oude 170ml flacon van Colonia – ooit nog gekocht bij Pauw Heren in Amsterdam  gekocht – op was.

Dat duurde wat langer omdat ik inmiddels ook aan de Colonia Intensa zat. Gebeurde ‘im wonderschönen Monat Mai’. Eerst had ik het niet echt in de gaten. Maar toen ineens daagde het me dat het toch een andere geur was. Niet echt totaal anders. Misschien minder stoer, minder droog, noem het vrouwelijker dan de Colonia. Want laatste wordt dan wel getypeerd als een androgyne cologne, ik denk dat de gemiddelde gebruiker man is. De vrouw die het gebruikt is wellicht in relatie met die man, iemand met een onconventionele kijk op geuren of weet de geur uit pure interesse historisch te plaatsen en daardoor nog beter te waarderen.

En toch: gezien de komende lijnextensies (verkrijgbaar vanaf november): hair & showegel, face emulsion, deodorant en prachtige travelspray laat Acqua di Parma merken dat Colonia Essenza toch meer een mannelijk dan vrouwelijk geurgenoegen is. En voor haar is er natuurlijk de edele Nobile-serie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De opening lijkt bijna als twee druppels water op Colonia. Logisch. En moet ook. Dus een explosie van bergamot, mandarijn, citroen, sinaasappel die een licht-bloemig spoor krijgt door petitgrain en neroli (beide afkomstig van de bittere sinaasappelboom) en een bittergroen, kruidig accent door kruidnagel en rozemarijn.

Maar het onderscheid zit hem vooral in het hart van de Colonia Essenza: achter deze bloemige ‘hesperide-regen’ komt een duidelijk groen ‘koud’ lelietje-van-dalen (illustratie) te voorschijn die omringd door een lichte roos- en jasmijnnuance (vaak de basisbloemen waarmee het meiklokje wordt samengesteld) de geur een verfijnd bloemig aroma geeft. Zonder het verkwikkende karakter van de cologne te ‘kleineren’.

Ook, de stevige basis van patchoeli, musk en amber laat het cologne-effect in stand – voegt eigenlijk iets toe ter versterking daarvan. Het heeft een minerale en kalkachtige toets, die ik liefst omschrijf met koud metaal. Mooi en eleganter en daardoor wellicht ‘vrouwelijker’.

RUIK & VERGELIJK

Als je de eerste vier versies van Colonia naast elkaar zet en ze blind gaat ruiken, zal het een, twee, drie, vier niet zo makkelijk zijn ze direct van elkaar te onderscheiden. Alleen de echte liefhebber en liefhebster zal het kunnen.

Acqua di Parma Colonia (1916)

Acqua di Parma Colonia Assoluta (2003)

Acqua di Parma Colonia Intensa (2007)

Acqua di Parma Colonia Intensa Oud (2012)

L’EAU A LA FOLIE PARFUMS DE NICOLAÏ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 23, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. 1 reactie

GEEN WAANZINNIG WATERTJE: EEN WAANZINNIG PARFUM

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 23/09/12

Neus: Patricia de Nicolaï (foto)

Bij sommige merken word ik een beetje depri als ze de komst van een nieuwe geur vermelden. Calvin Klein bijvoorbeeld. Want: meer marketing dan inhoud. Helemaal sinds Klein himself zijn aandeel wist te verkopen aan de hoogstbiedende (Coty). Het is allemaal te geworden: te gelikt, te braaf, te cliché, te mainstream, te korte termijn. Bij sommige merken word ik helemaal posi als ze een nieuwe geur aankondigen. Parfums de Nicolaï bijvoorbeeld. Ik moet nog heel wat parfums van dit (schrijf het niet vaak) oh zo sympathieke huis bespreken. Maar geef voorkeur aan de nieuwe. Want ik weet dat deze ‘onbesprokenen’ voorlopig niet het assortiment verdwijnen. Iets wat je niet van Calvin Klein kunt zeggen.

L’Eau à la Folie. Leuke naam. Het suggereert een ongecompliceerde geurtje, roept een vrolijke stemming op, zin om de boel de boel te laten en over velden en wegen met familie en vrienden een leuke dag door te brengen. L’Eau à la Folie is voorjaar, het klatert, het glimlacht waarvan je vooral in de zomer van volle teugen wil genieten. Een pastoraal par-fum-me-tje. Maar het is zoveel meer. Geen gek geurtje, maar eerder een waanzinnig goed geslaagd parfum met hoofdletter door (typisch Patricia Nicolaï) de hoge kwaliteit aan ingrediënten.

En dan ga ik automatisch denken, als meer merken nu eens minder aandacht zouden besteden aan de miljoenenmarketing, het zoeken naar de zoveelste celeb/actrice en meer energie in de geur zelf zouden steken. Of waarom vragen ze Patricia zelf niet? Succes verzekerd. By the way: dat doet ze wel. Zo af en toe. Voor MDCI maakte ze Un Coeur en Mai en Le Rivage des Syrtes (beide 2009), maar dat is een über-niche merk.

Het ‘waanzinnige’: de ogenschijnlijke ongekunsteldheid waarachter zo veel ervaring en ware liefde voor het vak schuilgaat. Wat heeft ze dan precies gedaan? Patricia lijkt een bezoek te hebben gebracht aan het bijna vergeten groene hoekje in de parfumerie. Lichte chypres in de vorm van eau fraîches met heldere bloemnoten die vanaf eind jaren zestig vorige eeuw tot pak’m beet 1976 en vogue waren. Maar terwijl ze basisregels van de klassieke lichte chypre respecteert – een hout- en mosbasis – geeft ze er een moderne draai – noem het een licht-fruitige toets. Het is een soort vintage en ‘nu’ samengesmolten. Top.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Jezus, wat komt er veel samen in deze geuren. Hij wordt veel vergeleken met een tropische cocktail. Alleen, L’Eau à la Folie linken met drank doet een beetje afbreuk. Is in het verleden al veel met andere geuren gedaan, maar dan betrof het meestal van die mierzoete ananas-, papaya-, sterfruit- en mangomelanges – zoals de vele, niet altijd verkeerde Escada-zomergeuren.

Als het dan echt moet, vind ik het eerder een gin & tonic-idee. Maar dan alleen in de opening:  een groene én zoete mix van limoen, munt, jeneverbes en roze peper waar een verkwikkend aldehyde-windje over blaast. Laatste twee geven pit aan de opening van L’Eau à la Folie en staan daarvan een beetje af aan het hart gevuld met de meest zonnige jasmijn (foto) denkbaar: sambac en Egyptische misschien vermengd met hedione die een zoet-zacht-zoet plaagstootje krijgt van een rijpe fruitnoot zwevend tussen perzik, nectarine en meloen (ruik je in de opening al een beetje). Dit gaat allemaal relaxed over naar de mos-houtige basis. Die geeft alles een zacht-krachtige ondersteuning, terwijl de bloemig-fruitige sensaties gewoon blijven feestvieren.

RUIK & VERGELIJK

‘Light scented chypre memories, like the colours of our mind, you used to be a fresh, sunny and green memorie like the perfumes we wore…’

Lancôme Ô (1969)

Guy Laroche Eau Folle (1970)

Rochas Eau de Rochas (1970)

Nina Ricci Bigarade (1971)

Dior Diorella (1972)

Chanel Cristalle (1974)