CATWALK FEMINISM, FRAGRANT FEMINISM
MANNELIJK VROUWELIJK GEMAAKT MAAR NIET HEUS
Jaar van lancering: 2018
Laatst aangepast: 03/09/18
Neus: Quentin Bisch
Tot voor kort had ik Zadig & Voltaire hoog zitten. Door de naam welteverstaan (niet door de mode). Die refereert aan een boek dat ik ooit voor de Franse lijst heb gelezen (in het Frans) : Zadig (1747) van de Franse schrijver, essayist, filosoof en vrijdenker Voltaire. Nom de plume voor François-Marie Arouet (1649-1778). Het is een filosofische vertelling over het wrede lot. Voltaire onderzoekt of geluk mogelijk is voor goede, redelijke en deugdzame mensen, in dit geval voor de hoofdpersoon Zadig.
Heel actueel zoals dat heet, maar ik wijd er niet verder over uit. Ik geef deze toelichting alleen om duidelijk te maken dat de naam van de nieuwe geur op geen enkele manier verwijst naar betekenis achter de naam van het label. Zoals alle tot nu toe verschenen geuren dat niet deden. Ik vind dat nog steeds een gemiste kans omdat juist wat het merk onderscheidt niet wordt gebruikt.
Sterker, alle (met name) vrouwengeuren zijn in de nu verplichte rockchick-mal gepropt en maken hierdoor Zadig & Voltaire inwisselbaar. Toen ik hoorde van Girls can do anything, dacht ik dat het de nieuwe girly geur van Elie Saab was (net zoals Z&V door Shiseido geproduceerd). Zal me niets verbazen dat beide merken dezelfde marketingontwikkelingsgroep heeft.
Girls can do anything was ook de naam – aldus het persbericht – van de ‘iconische slogan’ van de herfstwinter-show 2017 in New York die qua look & feel mij sterk deed denken aan ‘vintage’ Castelbajac gecombineerd met een sexy-stoer, maar feminiene look – ‘mannelijke kledingstukken een nieuw leven geven, zoals een bikerjasje over een zijden hemdjurkje met laarsjes eronder, om net iets verder te gaan’ (aldus het persbericht), en nu ook populair bij andere Parijse luxe prêt-à-porterlabels.
Met de naam wordt duidelijk gemaakt dat ‘Meiden alles kunnen. Op elk moment. Waar dan ook. Ongelofelijk’. Ongelooflijk inderdaad, want wat een westerse ‘in your own bubble’-kijk op de wereld. Er zijn volgens mij wereldwijd meer meiden die juist niet alles kunnen, hoe graag ze ook zouden willen. Dit gratuit activistische elan sluit aan bij een mini-trendje in de luxe modewereld naar aanleiding van de #metoo-consternatie. Ofwel, flirten met feminisme.
Lagerfeld liet voor Chanel een paar seizoenen geleden modellen ‘revolutietje’ spelen op de catwalk, de haute couture-ateliers van Dior bedrukte onlangs T-shirts met veronderstelde uitdagende oproepen en slogans. Feminisme als accessoire met een zogenaamde serieuze ondertoon. Zadig & Voltaire: ‘De belichaming van een stralend, ongeremd en onbeschaamd nieuw soort feminisme. Ontsnap in één seconde aan de conventionele meningen. Raak met één klik van je hakken geëmancipeerd. Wees de baas over je eigen keuze, houdingen en acties. Neem de controle over met een ontwapende glimlach en verover het mannelijke territorium met een bepaalde mate van zelfvertrouwen en nonchalance’. En zo ratelt het persbericht door… Maar, is de geur ook feministisch?
WAT GIRLS CAN DO ANYTHING IK EIGENLIJK?
Quentin Bisch, de neus vindt van wel: ‘De fougère, het archetype van een mannelijke geur, heb ik voor haar opnieuw uitgevonden. Het eindresultaat is uitermate vrouwelijk’. Dat is leuk, zelfs te waarderen, met dien verstande dat al heel veel neuzen dit beweerd hebben toen ze een revolutionaire geur voor de vrouw ontwikkelden. De meest recente die mij te binnenschiet: de voorloper van Mon Guerlain (2017), Mon Exclusif (2015). Alleen doet Thierry Wasser wat Quentin Bisch nalaat: lavendel gebruiken. Een varengeur zonder lavendel is hetzelfde als een oudh-geur zonder oudh (wat meer voorkomt dan je denkt, maar dat is een ander verhaal), een gourmand zonder banketbakkerijsmaken.
Er is iets anders aan de hand dat niets met old fashioned or new fashioned varen te maken heeft: Girls can do anything heeft voor een vrouwengeur een ‘overdosis’ van ambroxan. In dit geval ambroxide genoemd, eigenlijk de juiste omschrijving voor synthetisch ambergris die warme, zoete, iets ziltige, kruidige en musk-achtige noten vermengt, ‘geplakt’ op hout. Maar deze overdosis verhoudt zich tot 02 – de beroemdste en bestverkochte ‘solo-ambroxan’ – van Escentric Molecules als een eau de cologne tot een parfumextract.
Je ruikt het wel, vooral in het begin, en blijft door de geur heen lichtjes aanwezig terwijl andere smaakmakers het resoluut overnemen: heel veel tonkaboon, heel veel vanille, heel veel musk en minder synthetisch sandelhout. Eindresultaat: een bepoederde oriëntaalse geur die balanceert tussen gourmand en boudoir.
Maar even terug naar het begin: de opening – het meest verrassend. Want leuk hoe, zij het in een flits, peer, bergamot en oranjebloesem samengaan – niche spookt even door mijn hoofd. Wat me wel van het hart moet: roos en geranium in het hart ruik ik niet echt. Komt dus door de opdringerige oosterse basis. En ja, als je het dan echt wil, zoals Zadig & Voltaire het wil: de basis kun je mannelijk noemen omdat heel veel masstige mannengeuren anno nu zo eindigen.
Zie-ik-ut het geurgewijs ff niet meer zitten, overweeg ik olfactorische zelfmoord, dan rest mij slechts één remedie – afgezien van goed verkouden worden en/of een goed glas wijn: een parfum selecteren van een huis dat vrij van de lifestyle-waan van de dag, vrij van marketinggeleuter, vrij van storytelling-geprietpraat, vrij van maatschappelijke betrokkenheid gewoon doet wat het ‘moet’ doen: vanzelfsprekend vakmanschap bescheiden maar met autoriteit gepresenteerd. Kom daar nog maar eens om!
Ik heb het nooit in ambrette (foto) kunnen ontdekken: facetten van eau de vie. Ik heb er nooit iemand over horen bloggen, maar sinds deze omschrijving in het persbericht van Le Cri de la Lumière staat, kakelt men elkaar na. Voor mij heeft ambrette iets musk-achtig met vooral groen-aardse accenten met warm-humus nasleep (nu ook wel vegetaal/plantaardig genoemd). En dat ruik je dus verondersteld in de opening.
Ik dacht ‘altijd’ dat Mont St Michel maar één geur produceerde: Ambrée Authentique. Had een inmiddels overleden vriendin van me (drie jaar geleden op 80-jarige leeftijd) altijd achter de hand als ze geen geld had voor een Guerlain (haar vaste merk, haar favoriet Parure) en toch een echt ‘Parijsparfum-gevoel’ wou hebben.
Even ter herinnering: Mont Saint-Michel is een getijdeneiland over land alleen bereikbaar bij laagwater. Tegenwoordig loopt er een smalle brug, met pendeldienst, alleen toegankelijk voor voetgangers. In 1979 werd Mont Saint-Michel met abdijcomplex en omliggende baai uitgeroepen tot werelderfgoed door de Unesco en is – wist u dat? – met jaarlijks meer dan 3.500.000 bezoekers Frankrijks derde toeristische site na de Eiffeltoren en Versailles. Reisadvies: niet tijdens het hoogseizoen.
Ik zat te grabbelen in mijn ‘geurenton’ – verzamelplaats van proefjes – voor een nieuwe recensie en trok Figment Man. Wel zo makkelijk: ook Figment Womanerbij gepakt. Eerste waarschuwing: don’t be fooled by the name. Want de geur heeft dus niets, maar dan ook niets met vijg te maken (wat op zichzelf wel leuk geweest zou zijn). De ongebruikelijke/originele naam – had er nog nooit van gehoord – betekent: sprookje, bedenksel, hersenspinsel, fabel(tje), verzinsel, inventie, fictie en verdichting.
Heb jij dat nu ook? Bijna ontroerd zijn als een blogger een geur analyseert als betrof het een retroperspectief van een belangrijk kunstenaar. Pagina, na pagina worden de indrukken en observaties gedeeld. Maar hoe meer hij/zij zich erin verdiept des te meer bij mij het figment-gevoel verdwijnt – nog iets aan de verbeelding overlaten bij de lezer wordt gekaapt door kille analyse. Voorbeeld: 
Dan Figment Woman. Ik word bijna gek van de zogenaamde ‘gefragmenteerde tuberoosgeuren’. Stella McCartney heeft er een. Reminiscence heeft er een. Gucci heeft er een. Miu Miu volgt binnenkort. Wat doet deze variant? Is heel simpel: minder naar tuberoos ruiken. Eerder het boterachtige, melkachtige gevoel versterken in plaats van het overweldigende bloemeneffect. Natuuurlijk – bijna verplicht – wordt ze begeleid door gardenia en ook nog veel andere witte bloemen: sambacjasmijn, oranjebloesem en ylang-ylang. En helemaal hip: de toevoeging van saffraan, gecombineerd met peper.
Is de parfumwereld aan het doordraaien? Kun je een boom over opzetten of misschien wel zelfs een seminar/congres aan wijden met internationale sprekers die vanuit verschillende invalshoeken een positief toekomstperspectiefgericht licht laten schijnen, dan wel een aanzwellende, onheilspellende onweersbui laten plenzen over de toehoorders. En alles wat zich daar aan meningen tussen beweegt.
Als extraatje een très plastique armband-broche-combi die je om je pols kunt hangen of op je trui kunt spelden die je normaliter op de kermis bij de schiettent als troostprijs krijgt. Het accessoire is trouwens van een beledigende shitkwaliteit, na een paar keer ‘spelen’ begaf een, van de twee armbanden het al. Bevestigd wederom mijn vooroordeel over dit soort gratis cadeautjes bij geuren. Niet doen. Is voor mij hetzelfde dat je bij de slager gratis bearnaisesaus krijgt bij je gekochte chateaubriand. Laat maar. Gratis bestaat niet. Leuker zo het zijn wanneer het vice versa gebeurde.
Als ik goed heb geteld heeft Bond No 9 – anno 2003 – 129 geuren in zijn collectie. Ja, ik heb echt tde ijd niet, en zelfs als ik die had, om me in alle te verdiepen. Grote kans dat er een tussen zit die écht beantwoordt aan mijn voorkeur. Trouwens, ik heb geen olfactorische voorstelling van dit gedeelte van Central Park en of die anders ruikt, zou moeten ruiken dan het oostelijke of welk gedeelte van New Yorks groene long dan ook.
Beetje overdreven gesteld: zonder eau de colognes (of is het nu eaux de cologne in het Nederlands taalgebied?) kom ik de zinderende hitte van nu niet door. Trouwens ook tijdens lauwe zomers bewijzen ze me een goede dienst. Op strategische plekken staan ze in mijn tot woning omgebouwde Saksische boerderij in Drenthe klaar als ik behoefte heb aan instant-verfrissing.
Normaliter wanneer ik een geur als siroop omschrijf, bedoel ik dat negatief. Toch komt die gedachte bij Cologne Extra Vieilleook direct naar boven borrelen, maar dàn heerlijk fris zoals luchtbellen in een glas zich een weg naar de oppervlakte banen, wanneer ze worden overgoten door ijs en water.
Het voordeel van in een parfumerie werken (or any kind of shop) tijdens tropische weersomstandigheden: #tishierlekkerkoel. Tenminste als je baas zo aardig is om voor perfecte klimatologische omstandigheden te zorgen. Ik ben te lui nu een aantal parfumerieën langs te gaan voor een check. Toeval wil dat ik vorige week een Hoogeveenes Mooi-parfumerie binnenliep. Ik werd op de drempel al door een verkoopster aangesproken of ik geholpen kon worden. Wat een treurigheid, nee dus niet echt, en ging verder.
Er zijn inmiddels miljoenen vrouwen geweest die direct sì zeiden. Het cliché rood + passie = that’s amore, wordt, moet gezegd, stijlvol gedaan. En ik heb een zwak voor de ambassadrice. Maar ik ben wel benieuwd hoeveel uren nodig waren om Cate Blanchett serieus op de foto te krijgen. Want ‘haar kennende’, begint ze spontaan te lachen bij het horen van de diepere gedachten die ten grondslag liggen aan de vijfde flanker van Sì.
