GEURENGOEROE

EAU DE MANDARINE AMBREE HERMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 28, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

DE MANDARIJNZON VERSCHIJNT AAN DE HORIZON, GAAT ONDER IN DE AMBERZON

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 24/04/13

Neus: Jean-Claude Ellena

Concept & realisatie: Hermès

Kan het niet beter verwoorden: ‘Door de ogen van Jean-Claude Ellena bevestigt Hermès zijn interpretatie van colognes, tussen artistieke gevoeligheid en ambachtelijke vakkennis’, aldus het luxelabel. Vooral dat laatste beklijft bij mij. Want dat is wat nu juist zo vaak ontbreekt in de inmiddels doorgedraaide fastforwardfragrances-industrie.

Hoe mooi de boodschap ook verpakt wordt, wat je krijgt te ruiken staat meestal niet in verhouding. Ik denk het vaak en zeg het ook vaker: als men nu eens een groter gedeelte van het promotionele budget zou doorschuiven naar de ingrediënten, grotere kans dat je krijgt wat je verwacht en waar je prijstechnisch recht op hebt: ‘geurige snapshots bepaalt door het ruwe materiaal’.

Zegt Hermès naar aanleiding van Eau de Mandarine Ambrée en Eau de Narcisse Blue. De eerste is qua sfeer en geur voor mij eigenlijk de essentie van Hermès als parfumeur. Want het bevestigt ‘dubbel’ de kleur van het huis: oranje. Oranje is mandarijn, maar ook amber kan deze kleur aannemen. Ofwel, zonfruitige frisheid gecombineerd met de warme gloed van amber uitlopend in brons en goud.

De geur doet me ook denken aan een – oranje – gebreid vest van Hermès dat ik ooit moest dragen voor een fotoshoot. Gemaakt van het zachtste wol, gleden mijn armen er in, en toen ik de rits omhoog had getrokken, voelde het aan als een cocon. Comfortabel en warm, en door de kleur raakte ik direct vrolijk gestemd. Eau de Mandarine Ambrée is voor mij als de zon die zich manifesteert als een mandarijn. Fruitige frisheid en zonnige warmte perfect geassembleerd.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dat is leuk: ik liet Eau de Mandarine Ambrée een vriendin ruiken. Een kunstenares van tachtig jaar die gek is op het klassieke Franse parfum. Haar favoriet: Calèche van Hermès. Haar reactie: ‘Zo roken vroeger de marktlui van Les Halles in Parijs. Warm, beetje zweterig gecombineerd met de geur van uiensoep en knoflook die ze altijd tijdens de lunch namen’.

Uiensoep, may sound strange. Maar denk eens door: die geur daarvan heeft ook iets warms en amberachtigs. En vergeet niet dat ooit de ambercologne (met animale ondertoon door ambergris) een ‘aparte’ groep in de eau de cologne-familie was. Kun je trouwens nog steeds als ‘vintage’ kopen in Frankrijk bij Prisunic: 500 ml voor, ik weet de prijs even niet, maar echt voor de geef. Naam: Eau de cologne Ambrée Extra-Vielle.

Die haalt het niet bij Eau de Mandarine Ambrée, maar heeft eveneens een aangename ambergris-noot (is iets ander dan amber): een beetje ziltig, een beetje ‘warm strand’. Maar voor je dit karakter van Eau de Mandarine Ambrée waarneemt, word je eerst – echt – getrakteerd op ‘verse’ mandarijn. En dan een hele zoet variant – alsof je een mandarijn pelt en je die kleine druppeltjes van de schil in de lucht ziet rondspringen… zo puur.

Het moderne effect ervaar je in het hart, wanneer de citrus- en mandarijn-moleculen naadloos overgaan in een overrijpe wrang-zoete noot van passievrucht (foto) die in basis wordt verwarmd door de amber- en ambergrisnoten en een puur cistus labdanum-extract (ook wel natuur-indentieke musk genoemd). Mandarijn en passievrucht smelten in het amber en laten een fluweelachtige indruk achter. Ofwel, de mandarijnzon gaat onder, de amberzon komt op. Zal met niet verbazen dat Jean-Claude Ellena ooit wordt uitgeroepen tot de waardige opvolger van Edmond Roudnitska, volgens velen (en mij) dé neus van de twintigste eeuw.

RUIK & VERGELIJK

Eau de Mandarine Ambrée is leuk om mee te spelen binnen het Hermès-assortiment waarin de nadruk op amber ligt. Layer de cologne met onderstaande geuren. Ze krijgen stuk voor stuk een aangename, vibrerende opwaardering:

Hermès Eau d’Hermès (1951)

Hermès Calèche (1961)

Hermès 24, Faubourg (1995)

Hermès Eau de Merveilles (2003)

Hermès – Hermessence – Ambre Narguilé (2005)

DESIRE – THE ONE – DOLCE & GABBANA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 27, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET D. Een reactie plaatsen

DE VAGE LIJN TUSSEN INSTINCT EN VERLANGEN

DE VAGE LIJN TUSSEN DESIGNER FRAGRANCE EN NICHE

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 27/04/13

Neus: heel onbekend

Model: Scarlett Johansson

Concept campagne: Terry Richardson

Concept & realisatie: Domenico Dolce en Stefano Gabbana

Toch weer wat geleerd: The One wordt gezien als een aparte tak aan de Dolce & Gabbana-parfumboom. Daaraan groeien ook ‘The Classics’, D&G (weinig meer vernomen van The Fragrance Anthology sinds 2009) en zeer klein, maar zeer fijn: The Velvet Collection uit 2011, onlangs uitgebreid met – here we go again – Velvet Tender Oud en Velvet Desert Oud.

Niche en dus niet overal verkrijgbaar. Ben er wel benieuwd naar, al was het alleen maar omdat deze collectie spannender en meer waar voor je geld moet zijn dan de gemiddelde Dolce&Gabbana-klassieker en The One-geuren. Desire doet iets anders, neigt naar niche. Niet alleen qua presentatie, ook qua inhoud.

Dat dan wel weer, de optelsom van parfumclichés. Hoe krijg je het anno 2013 op papier zonder in lachen uit te barsten. Hoe hou je als verkoopster in de parfumerie je gezicht strak? ‘Desire staat voor vrouwelijkheid en verleiding’ – cliché nummer een. Dat wil zeggen dat ‘je met verlangen niet te koop loopt, je houdt het verborgen als een kostbaar juweel, tot dat je het in al zijn pracht laat stralen’ – cliché nummer twee.

Nummer drie: ‘Desire roept een mysterieuze wereld van licht en schaduw op, van verlokkingen en verlangen. Een intieme, persoonlijke omgeving waarin in elke vrouw zelf bepaalt op wie ze haar blik laat vallen; een plek waar de lijn tussen instinct en verlangen heel vaag is’. Vraag: kan iemand – afgezien van een loverboy – een vrouw dwingen haar blik te vestigen op iemand – ‘Kijk, naar die, en snel een beetje!’

Vanzelfsprekend dat de Dolce & Gabbana-vrouw – cliché nummer vier – ‘zich laat leiden door haar krachtige emoties. Vol zelfvertrouwen laat ze verleiding het heft in handen nemen. Ze geeft zich er volledig aan over, waardoor het verlangen haar op weelderige wijze omhult, als een natuurlijk instinct dat uit het diepste van haar ziel komt’.

Desire – ‘de kroon op de geurencollectie The One’ – wordt uitgeluid met een statement van het modeduo: ‘Alles begint met verlangen. Zonder verlangen geen verleiding, geen sensualiteit en passie. Voor ons is het altijd essentieel geweest om dit gevoel vrij te laten, om met tradities te breken en emoties de vrije hand te geven’ – cliché numéro cinque.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De eerste keer dat ik Desire op mij pols sprayde, dacht ik: ‘Nee, hè, weer zo’n roodfruit suikerspinnerig gourmandgeval’, en direct daarna: ‘Wat voor iets vreemds ruik ik op de achtergrond? Guerlains Shalimar (1925) spookte door mijn hoofd, door de warme en harmonieuze gloed. De bloemen in het hart ruiken niet, zoals meestal het geval is bij designer fragrances, clean en helder, stinken zelfs een beetje. Zou dat ook door de goede kwaliteit van cistus labdanum komen?

Vreemd. Verwarring. Lekker, maar waarom? Nog een keer, een dag later. Dat rode fruit valt eigenlijk mee – ‘slim’ om als instapper voor een geur te gebruiken; ruikt nu zo vertrouwd bij de jonge consument – doordat het stevig wordt geflankeerd door bergamot, mandarijn én lelietje-van-dalen. De lychee – het rode fruit in kwestie – wordt hierdoor getemperd, krijgt hierdoor allure.

De bloemen, in dit geval: de narcotische lelie (foto), de über-erotische tuberoos en sensuele jasmijn. Die ruiken samen meer dan vol, zelfs een beetje vlezig, dierlijk. Komt niet alleen op conto van een rijpe pruimnoot, maar ook doordat indole (van nature aanwezig in alle drie) er niet is uitgezuiverd – het dierlijke effect. En dit loopt mooi over in warme de basis – de lychee niet helemaal onderdrukkend – van cistus labdanum, musk en sandelhout. En krijgt een eigentijdse toets door een gourmandnuance van vanille en karamel.

Kortom, hoe langer ik aan Desire ruikt, des duidelijker het wordt dat de geur meer in zich heeft dan ik van een designer fragrance verwacht. De veelal gebruikte insteek: rood fruit, bloemen, gourmand wordt niet te rond en te gepolijst afgeleverd. De geur heeft onverwachte laagjes en prikkels. Ben benieuwd hoe de gemiddelde Dolce & Gabbana-parfumfan hierop zal reageren.

In ieder geval voor haar de kans, wellicht de eerste keer, een idee te krijgen van hoe een nichegeur misschien wel zou kunnen ruiken. En dat zou toch mooi zijn: Desire als parfumextract gemaakt van ingrediënten die Dolce & Gabbana alleen voor The Velvet Collection selecteert.

RUIK & VERGELIJK

Meer verlangen in parfum:

Dunhill Desire for Woman (2001)

Rochas Désire pour Femme (2007)

PLEATS PLEASE ISSEY MIYAKE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 26, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET P. Getagd: jean paul gaultier, yves saint laurent. Een reactie plaatsen

PLOOIENPLEIDOOI!

OFWEL, ‘LA PETITE ROBE NOIRE’ VAN ISSEY MIYAKE

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 26/04/13

Neus: Aurélien Guichard

Fotografie en video: Nick Knight

Nieuwe ontwikkeling? Modeontwerpers en modehuizen (waarvan de oprichter al is overleden) laten zich voor nieuwe geuren inspireren door hun ‘signature’, hun ‘griffe’ waar ze voor een deel hun bekendheid aan danken.

Soms gebeurt dat via een omweg. Coco Noire (2012) van Chanel is geïnspireerd op haar iconische kledingstuk: het kleine zwarte jurkje waar Guerlain voor het eerst mee aan de haal ging in 2008 met La Petite Robe Noire. Gevolgd door Hugo Boss met Boss Nuit (2012).

Nu Issey Miyake. Zijn veel bejubelde pleats please-kledingconcept is vertaald in een parfum. Zal me niet verbazen als Jean Paul Gaultier binnenkort het korset of de Bretonse zeemanstrui ‘stoffelijk’ vertaald in nieuwe geuren. Iets wat hij ‘visueel’ al heeft gedaan met Le Classique (1993) en Le Male (1995). Yves Saint Laurent zou een dergelijk parfum dan Le Smoking noemen, Dior New Look of Pieds de Poule, denk ik.

Over het effect van pleats please als kledingstuk gesproken: ik zal nooit vergeten dat ik Chantal Roos, voormalig hoofdparfumontwikkeling van Yves Saint Laurent (voormalig altijd gekleed in een variatie op le smoking) die was ‘weggekocht’ door Shiseido om een nieuw parfumbedrijf op te richten dat zich zou concentreren op het ontwikkelen high end-geuren (met Jean Paul Gaultier en Issey Miyake als eerste ‘klanten’) ter promotie van Le Feux d’Issey (1998) gekleed ging in een knalrode pleads please-jurk, als symbool voor de vurige inhoud van deze geur. En: het stond haar nog ook!

Niet alleen haar. Ik ken veel vrouwen die weglopen met deze kledinginnovatie. Want het ingenieuze: terwijl het veel ‘verbergt’ laat het tegelijkertijd ook veel zien: het ‘tailleert’ niet, maar zit als een soort van wolk, als geplooide golven, ‘geplakt’ om het lichaam.

Maar het meest wonderbaarlijke aan de pleats please-kleding: hoe je het ook in elkaar pakt, verfrommelt en vouwt – je kan er letterlijk een knoop in leggen – het keert elke keer weer in zijn originele staat terug. Dus: nooit meer strijken, want de plooien bleven door een ingenieus proces permanent…

Wat niet zoveel mensen weten (ik ook niet tot voor kort) is de ontstaansgeschiedenis. In 1993 vroeg William Forsythe en het Frankfurt Ballet Forsythe Miyake de kostuums voor The Loss of Small Detail te ontwerpen. Uit onderzoek naar welke kostuums de dansers voldoende bewegingsvrijheid gaven, ontstond pleats please. Geboren uit experimenteren werd het een tijdloze basic voor de ‘nieuwe’ vrouw met smaak, ofwel het nieuwe kleine zwarte jurkje.

Ga dit maar eens vertalen in een flacon. Is gelukt ‘door de geometrische verschijning van een veelzijdig veelvlak die – letterlijk – veelzijdige volumes overbrengen. De plooien steken uit op de flacon in een samenspel van convexe en concave volumes’ afgerond door de naar een bloemkelk gevormde dop: ‘een fijn geplooide abstractie, die zowel een witte bloem als de plooien van symboliseert’. Leuk detail: de letter e in Pleats Please is versmald, opeen geperst en samengedrukt alsof die subtiel geplooid werd.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ga dit maar eens vertalen in een geur! Wordt een beetje moeilijk over gedaan: ‘de primaire inspiratie was licht, een intrinsiek element in de wereld van Issey Miyake, in de vorm van glinsterende highlights. Daarna kwam het concept van verticaalheid, om de structuur van de plooi weer te geven. Beweging werd toegevoegd, zoals de plooi samen met het lichaam vloeiend beweegt. De compositie is doordrenkt met een gevoel van comfort, met vrijheid van beweging en tegelijkertijd met grote precisie’.

Concept van verticaalheid? Is maar net hoe je tegen een plooi aankijkt; kan op ‘hetzelfde moment’ ook horizontaal zijn. Tegelijkertijd met grote precisie? Lijkt me vanzelfsprekend. Hoewel Aurélien Guichard een plooi-achtig verticaal parfum wilde creëren, kent Pleats Please gewoon een klassieke opbouw, door hem omschreven als ‘een licht en vrolijk boeket; een nectar van geluk, een uitnodiging om volop van de geneugten des levens te genieten’.

Wat je direct bij de opening waarneemt is de zachte poederige en zonnige noot van lathyrus (foto) – ook door de sprankelende opening heen van nashi, een hybride van appel en peer waarbij het zoete, bijna sensueel-fluwelige aroma van de laatste overheerst. De lathyrus (geurerwt) is in feite de onschuld zelve, meer poederig dan bloemig.

Om het bloemige accent te versterken werd de onstuimige pioenroos toegevoegd: zoet, zoetig met een lichtgroene en gekruide nuance. En – wonderlijk – indole (afkomstig uit jasmijnolie) die naar men zegt voor een licht-animale en volle toets zorgt door Guichard omschreven als ‘een vlezige, voluptueuze bijdrage die volume aan de hartnoot geeft’.

De basis garandeert dat de bloemennoot een houtachtige structuur krijgt, verzacht door een absolue van ‘witte vanille’ en witte musk. Qua vrolijke sfeer, past de geur perfect bij de gebruikte felgekleurde pleats please-jurken in de commercial, die met een fantasie qua dynamiek lijken op ontluikende bloemen.

Alleen had voor mij het totaal wel wat donkerder gemogen. Meer nadruk op de indolen, hout en patchoeli: dus een donkergrijze, donkergrijze pleats please-jurk. Maar dat is eigenlijk parfumzelfmoord plegen, gezien de toon nu in de ketenparfumerie wordt bepaald door lichte bloemengeuren op een katoenzachte witte musk-basis. Zie de ‘onthouting’ van bijvoorbeeld Estée Lauders Sensuous uit 2010, die werd zachter en lieflijker met Sensuous Nude (2011). Zie de geleidelijke ‘vergourmandisering’ van het hout in Eau de Merveilles (2003) van Hermès met Parfum des Merveilles (2005), Elixir des Merveilles (2006) en L’Ambre des Merveilles (2012)

RUIK & VERGELIJK

De siererwt ruik je niet veel in geuren, zeker niet als ‘hoofdbloem’. De meest recente die ik me kan herinneren is:

Lolita Lempicka Si Lolita Eau de Toilette (2011)

En verder terug:

Guerlain – Aqua Allegoria – Foliflora (2003)

Nina Ricci Premier Jour (2001)

Giorgio Armani Acqua di Giò (1994)

Honderd procent ‘pois de senteur’:

Fresh Sweet Pea (1998?)

EAU DE NARCISSE BLEU HERMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 25, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Getagd: eau de cologne. Een reactie plaatsen

SPLASHEN MAAR ‘VOOR DE SCHOONHEID VAN HET GEBAAR’

EEN NARCIS ZO KOEL ALS ‘METAAL-WATER’

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 25/04/13

Neus: Jean-Claude Ellena

Ik bespreek de twee nieuwe eau de colognes Eau de Narcisse Bleu en Eau de Mandarine Ambrée van Hermès apart. De reden: omdat ze alle twee zoveel te vertellen hebben. Ze zijn voor mij tevens een bevestiging dat Hermès zonder effectbejag de ware nicheboodschap overdraagt door Jean-Claude Ellena nieuwe olfactorische mogelijkheden te laten verkennen of klassieke concepten eigentijds te benaderen. Zonder beperkingen. Dat ruik je direct. Maar waarom zo snel twee nieuwe na Eau de Pamplemousse Rose en Eau de Gentiane Blanche (beide 2009) en natuurlijk Eau d’Orange Verte (1979)? Het huis antwoordt met zijn typische speelse kijk op luxe: ‘Omdat drie en twee vijf is. Omdat colognes er zijn om te verzamelen. Schaamteloos. Om keuze te hebben. Omdat er tijd voor alles is, een geur voor elk moment van de dag, een kleur voor elke stemming’.

En dan volgt een verantwoording die je bijna – als je elke zin in je opneemt én serieus neemt- kunt toepassen op het instantgenot dat een eau de cologne schenkt: ‘Voor een ja, voor een neen. Voor niets, voor alles. Voor nu, voor over een lange tijd. Voor de lach, voor het plezier. Voor de vorm, voor de glorie. Voor de schoonheid van het gebaar. Uit liefde voor de sport. Om het ijs te breken. Om muren af te breken. Om het spel te spelen. Om een waardige kalmte te bewaren. Om de frisheid te voelen, om te delen. Voor een overvloed aan verbeelding. Om elkaar in vernuft te overtreffen. Om ze het onder elkaar te laten uitvechten. Om het overal aan te brengen. Speciaal op die plek’, om te eindigen met ‘om het lente te laten worden’. Ik ‘ga’ voor verantwoording nummer zes, elf, twaalf, dertien, veertien en vijftien.

En dit zegt in house nose Jean-Claude Ellena: ‘Het zijn geuren van intimiteit die een behoefte vervullen aan raffinement en sensualiteit die we voelen in onszelf en voor onszelf. Ze zijn klassiek, origineel en soms verrassend. Ik heb ze gecreëerd om geleefd te worden eerder dan enkel gedragen’. Ik kan het niet beter verwoorden. Of misschien toch wel? Want met name Eau de Narcisse Bleu – de modernistische van de twee – doet me denken aan een impressionistisch aquarel. En dan niet de clichés in dit veld: die van Renoir, Pissaro en Monet. Die zijn te romantisch. Wel de aquarellen die iets abstracter en meer pointillistisch en gefragmenteerd een dromerige stemming oproepen: Sisley en Seurat.

Daarnaast doet Eau de Narcisse Bleu me ook denken aan de Tolomeo-lampen die ik heb van Artemide. Die zijn hip ‘koel’ gekleurd door de matmetalen finish en stralen tegelijkertijd letterlijk toch warmte uit. Wat deze cologne helemaal interessant maakt: het gebruik van twee herontdekte ingrediënten. De eerste iets meer dan de tweede: galbanum en narcis. En wat gaan die twee goed samen…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De groene, aardse en tegelijkertijd sensuele frisheid van galbanum geeft de zwoel-koppige narcis (foto) een klap in het hart van de bloem, die wordt hierdoor losgeschud waardoor die frisse noot die ook in de narcis verscholen zit, wordt benadrukt. Hierover dwarrelen niet, maar klotsen de oranjebloesembloesems, hoofdverantwoordelijk voor het cologne-effect. Ik vermoed ook een waternoot die lijkt op calone, cascalone en transluzone. Ik vermoed ook een minerale toets die neigt naar ambergris.

Het effect aldus Ellena: ‘Mysterieus, stil, diepe frisheid, het delicate contrast, het onverwachte raffinement van een schaduw in het bos’. Verder noemt hij Eau de Narcisse Bleu ‘een ode aan een materie die zich richt tot het oneindige, een spel spelend met haar eigenschappen; een nieuwe hommage aan de frisheid. De stijloefening temt het gevoel, gepolijst door de oranjebloesem en de galbanum’. Eau de Narcisse Bleu is de modernste van het stel, Eau de Mandarine Ambrée ligt meer in de klassieke ‘ambertraditie’ van Hermès.

Zoals als 24, Faubourg (1996) en alle variaties op Eau de Merveilles (2003). Maar hoe eigentijds – dus meer aftasten en suggereren dan duidelijk een, twee, drie, hupsakee oproepen – deze twee colognes zijn, valt pas op als je ze vergelijkt met de drie eaux van Sisley uit 2009 en het colognetrio van L’Occitane uit 2012: die worden dan in één keer wel heel erg traditioneel braaf. Oh ja, je kunt Eau de Narcisse Bleu en Eau de Mandarine Ambrée ook layeren. Het effect: Eau de Narcisse Flambée.

Heb je dan helemaal geen kritiek Geurengoeroe? Jawel, maar dat is meer de presentatie. Ik vind het jammer dat de doppen (en de spraymogelijkheid) niet dezelfde kleur hebben als de flacon. Mooier geweest in het ‘totaalplaatje’. Nu we toch bezig zijn: waarom past de dop niet op de flacon als je de spray hebt bevestigt. Even Marc Jacobs bellen, die is daar met zijn splashes/colognes goed in geslaagd.

RUIK & VERGELIJK

Want anders jammer: Hermès maakt geen melding in het persbericht van de cologne waar het ooit allemaal mee begon. En die nog steeds verrast door zijn aangename fusie van frisheid en (lederachtige) warmte.

Hermès Eau d’Hermès (1951)

SUN DAY, SUN DAY MEN JIL SANDER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 24, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET S. 1 reactie

MONDAY, TUESDAY, WEDNESDAY, THURSDAY, FRIDAY, SATURDAY… SUN DAY!

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 24/04/13

Neus: onbekend

Gelukkig: de zomerse variaties op populaire geuren zijn over hun hoogtepunt heen. Ik, heel veel consumenten én winkeliers waren al een tijdje moe van deze bijna inwisselbare geuren die meer het plezier van een geur benadrukken, dan de essentie van parfum. Pure commercie versus pure ‘liefde’. Niets mis mee. In die zin dat iedereen in de business zoveel mogelijk wil omzetten. De industrie realiseerde zich deze ontwikkeling wat later. Dus: van Givenchy, Dior, Chanel, Yves Saint Laurent en Estée Lauder geen zomerpret dit jaar.

Sommige producenten geloven er nog steeds heilig in. Waaronder L’Oréal en Coty. Wat laatste betreft: héél véél zomers geurgenot. Calvin Klein (Eternity Summer, Eternity Summer for Men, cK One Summer), Davidoff (Cool Water into the Ocean en Cool Water into the Ocean Woman), Roberto Cavalli (Acqua), Marc Jacobs (Daisy Sunshine, Daisy Eau so Fresh Sunshine) én van de vrouw die als eerste een ‘volwaardige’ zonnegeur lanceerde: Jil Sander.

Wat ik leuk aan ‘haar’ bijdrage van dit jaar vindt: de originele en voor de hand liggende naam (waarom niet eerder gebruikt vraag je je af), de minimalistische sfeerfoto (het van papier gevouwen bootje) en de voor de man zeer kloeke flacon. De inhoud? Ach, laten we eerlijk wezen: onschuldige en brave parfumpret. Sun Day is heel vrouwelijk, Sun Day Men heel mannelijk. Ik hoop – heb deze wens al eerder uitgesproken – dat nu Jil Sander herself weer de artistieke koers van haar huis bepaalt, we binnenkort weer parfums van haar krijgen die de waan het seizoen, de waan van een trend ontstijgt. Ofwel, de essentie van minimalistische parfums volgens haar anno nu. Hoe zoiets moet en kan ruiken? Tip: haar klassiekers zijn eind vorig jaar onder de noemer The Classics én onder de vlag van modern vintage opnieuw gelanceerd. Een leuke ontdekkingstocht.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Waarom is Sun Day heel vrouwelijk (en trendy)? Ga maar na. De opening: een fris-fruitige bries van bergamot en mandarijn. De laatste ‘wint’ het van de eerste; in ieder geval een mooie aanzet voor het hart: een krans van roos (klassiek), magnolia (klassiek-trendy) en tiaré (trendy) die je in een floriental-stemming brengen wat wordt versterkt door de vanille die zich hecht aan een witte hout-basis. Opvallend: Sun Day heeft hierdoor een hoog ‘huideigen’-parfumgehalte.

Nu de man: merkwaardige geur die wordt omschreven als een fresh oriental. Merkwaardig, opvallend als je wilt, door de combinatie van een zee-akkoord met jeneverbes (foto) met zijn kruidige en ijle noot. Die twee gaan heel goed samen. Je ziet de jeneverbesstruik voor je waar de zeewind overheen glijdt. De struik gedijt niet voor niets zo goed in duinachtige contreien.

Deze frisheid wordt voorgezet in de ‘core business’ van Sun Day Men met oranjebloesem (met zijn cologne-noot) en groene appel. En deze frisse golf blijft present ondanks de lichte-sensuele basis van benzoïne (warm, harsachtig, kruidig).

RUIK & VERGELIJK

Ik zeg: go back to the basics. Dus:

Jil Sander Sun (1989)

Jil Sander Sun Men (2002)

A DROP OF ROSE, A DROP OF GOODWILL PURE DKNY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 23, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET P. Getagd: dkny, donna karan, duurzaamheid. Een reactie plaatsen

PLUK DEZE ROOS, ZET HAAR OP JE HOED,

DAN VOEL JE JE DUBBEL ZO GOED

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 23/04/13

Neus: onbekend

Concept & realisatie: Donna Karan

Puur voor het geld gaan, puur voor de winst gaan, wordt tegenwoordig niet echt meer gewaardeerd door de consument. Helemaal niet nu het crisis is. Althans dat denken heel veel luxemerken. Dus laten veel zich van hun goede en zachtaardige kant zien. Een gedeelte van de opbrengst van een product – bijvoorbeeld parfum – gaat naar een goed doel die natuurlijk op erg veel likes kan rekenen op Facebook. Meer extra aandacht verzekerd.

Je bent helemaal lief en ‘likeable’ als merk als je aantoont dat Moeder Aarde er zo min mogelijk onder hoeft te lijden. Donna Karan laat in de Pure DKNY-reeks beide – duurzaamheid en hulp – samenkomen.

Duurzaam is in dit geval de cultivatie van de damascusroos in de Ispartavallei in Turkije die door ‘de rijke bodem, regen en de zonneschijn voor de perfecte roos zorgen’ en in juni handmatig worden geoogst op een eeuwenoude manier ‘waar de moderne technologie bijna niet aan te pas komt’. In totaal werden 2500 ton bloemblaadjes per vrachtwagen naar de distilleerderij vervoerd om vervolgens door 26 distilleervaten te gaan. Uiteindelijk resulterend in een essentiële rozenolie die in A Drop of Rose, A Drop of Goodwill wordt verwerkt.

Duurzaam is ook de flacon: gemaakt van 100 procent recycleerbaar glas en aluminium. En de verpakking: biologisch afbreekbaar karton gemaakt in installaties aangedreven door ‘restenergie’ uit grondstoffen uit gecontroleerde bossen; de buitenverpakking is bedrukt met inkt met een laag VOS-gehalte en gemaakt van ‘natureflex’ (cellulose zonder petrochemische stoffen).

Hulp: Pure DKNY heeft een partnerschap met CARE, een toonaangevende liefdadigheidsinstelling die vrouwen helpt armoede te bestrijden. Ter gelegenheid van de lancering van A Drop of Rose, A Drop of Goodwill maakt DKNY een schenking (bedrag onbekend) ter ondersteuning van CARE wiens ervaring aantoont dat mensen in de armste gemeenschappen armoede kunnen ontstijgen als ze toegang krijgen tot financiële basisdiensten (veilige spaarmiddelen, kredieten, verzekeringen). En in geval van A Drop of Rose, A Drop of Goodwill: door rozen te kopen bij plaatselijke Turkse boeren, waarvan de meesten vrouwen zijn, draagt het bij tot een gewaarborgde langetermijnproductie van rozen in Isparta.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit zegt Donna Karan: ‘De uiteindelijke geur is roos in zijn eenvoudigste vorm, ongecompliceerd, zacht en zonder franjes, een ware voorstelling van een tuinroos, zonder het zware karakter die een bloemengeur vroeger kenmerkte’. Niet mee eens dus, want A Drop of Rose, A Drop of Goodwill ruikt niet echt naar een pure roos, een pure roosessence zoals je die bijvoorbeeld in Turkije en India op lokale markten koopt.

Het is eerder een geconfectioneerde westerse roos, een samengestelde rozengeur die laatste jaren in de ketenparfumerie als een pure rozengeur wordt gepresenteerd. Met andere woorden een roos begeleid door fruitige, bloemige en zoetige noten. Wat ik opvallend vind: de roos van A Drop of Rose, A Drop of Goodwill is ‘glad’ en glimt, een beetje soapy die begint te bloeien met een groene ondertoon die voor mij zweeft tussen lelietje-van-dalen en verbena. Dit loopt mooi over in de zoete noot van zwarte bes. Fris, sprankelend met ook een groen randje.

Past mooi bij de zoet-fruitige noten van de ‘Turkse roos’ die minder roos wordt doordat ze wordt omringd door magnolia: zacht en fris tegelijkertijd. De afronding is zorgt ervoor dat de roos aan karakter wint (cederhout) en zoeter wordt (vanille). En gelukkig niet ‘schoongemaakt’ wordt door het – gelukkig – ontbreken van witte musk.

RUIK & VERGELIJK

Pluk een roos, pluk verbena, pluk vanille in de parfumerie en doe jezelf en een ander goed.

Donna Karan Pure DKNY Vanille (2010)

Donna Karan Pure DKNY Verbena (2011)

UN MATIN AU JARDIN YVES ROCHER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 21, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET L, GEURENALFABET M, GEURENALFABET R, GEURENALFABET U, Uncategorized. Getagd: muguet, sering, yves rocher. Een reactie plaatsen

PURE EN ONGEKUNSTELDE CHARME VAN CITRUS, LELIETJE-VAN-DALEN, SERING EN ROOS

Jaar van lancering: 2012/2013

Laatst aangepast: 21/04/13

Neus: Sonia Constant, Shyamala Maisondieu, Annick Menardo, Christiane Plos

Concept & realisatie: Yves Rocher

Dit nieuwe concept is me eigenlijk geheel ontgaan tot dat ik onlangs Muguet en Fleurs her en der zag verschijnen op internet toen ik op zoek was naar de meest recente lelietje-van-dalen-oogst in parfum. Ik kreeg het kwartet toegestuurd en was – weer – aangenaam verrast door de kwaliteit. Met een beetje fantasie kun je Un Matin au Jardin de prêt-à-porterversie noemen van Rochers nichelijn Secret d’Essences. Ofwel, het plezier en de eenvoud van populaire parfumingrediënten benadrukken versus serieuze ‘veredeling’. Makkelijk versus ‘verdieping’.

Of zoals Yves Rocher het omschrijft: ‘Un Matin au Jardin is als een bloementuin in bloei. Geniet van de frisse, verfijnde geur van een boeket pas ontloken bloemen’ – tijdens de ochtend dus. En dat doen Agrumes en Fleur, Lilas Mauve, Rose Fraîche (alle drie 2012) Muguet en Fleur (2013). Ligt dat nou aan mij, maar ik moet wel heel erg denken aan de vier tuingeuren van Hermès.

Niet zo zeer qua inhoud (Hermès is gelaagder en abstracter), wel qua inspiratie, wel qua flacon. Het grote verschil: Yves Rocher houdt het dichterbij huis, in de ‘achtertuin’ van Frankrijk. Het allergrootste verschil: de adviesprijs. Bijna voor de geef: 100ml € 25. En ook nog: door de nog steeds groeiende populariteit van de eco-trend – eigenlijk wildgroei – weet je vaak niet of deze ‘stempel’ alleen in naam is, of puur voor de styling. Yves Rocher laat er geen onduidelijkheid over bestaan. Het is per slotte van rekening een van de eerste puur natuur-cosmeticamerken. Merk je ook aan Un Matin au Jardin. De eaux de toilette bevatten geen parabenen, kleurstoffen of ftalaten, de bodymilk en douchegels geen parabenen en kleurstoffen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eigenlijk overbodig om alle vier geuren uitgebreid te beschrijven. Want je leest op de flacon ruik je. Muguet en Fleur – gemaakt door Sonia Constant – begint enorm groen. Het lelietje-van-dalen ruikt zoals je haar kent: fris, waterig, ‘krokant’ om steeds meer bloemiger te worden. Na verloop van blijft het laatste alleen over. Shyamala Maisondieu creëerde Rose Fraîche. En inderdaad het is een zeer frisse roos met een mooie zoet-fruitige ondertoon die een beetje doet denken aan al die Paris Premières Roses-variaties van Yves Saint Laurent. Christiane Plos tekende voor Agrumes en Fleur. Van de vier geuren het meest een prêt-à-porterversie van Secret d’Essences, in dit geval Néroli (2013). En dat komt wat Agrumes en Fleur betreft door de sterke witte muskbasis (die je ook in de andere drie goed in de basis ruikt).

Lilas Mauve – samengesteld door de bekendste neus, Annick Menardo – valt het meeste op. Komt puur door het feit dat er de laatste jaren weinig pure sering-geuren zijn verschenen. Altijd heerlijk om die te ruiken: vol, warm, lichtjes sensueel maar vooral de zonbloemige noot.

RUIK & VERGELIJK

Geen beginnen aan natuurlijk. Maar een paar:

Zet Agrumes en Fleur eens tegenover:

Hermès Eau d’Orange Verte (1979)

Zet eens Rose Fraîche tegenover:

Yves Saint Lauent Paris Paris Premières Roses Anniversary Edition (2013)

Zet eens tegenover Muguet en Fleur tegenover:

Torre of Tuscany Mughetto Verde (2011)

Zet Lilas Mauve eens tegenover:

Frédéric Malle En Passant (2000)

HOMME COLOGNE DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 17, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET H. Getagd: christian dior, eau de cologne. Een reactie plaatsen

RADICALE EENVOUD: CITRUSEXPLOSIE MET WITTE MUSK-NASLEEP

OFWEL: ZO RUIKT EEN ‘NOUVEAU COLOGNE’

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 09/04/14

Neus: François Demachy

Model: Jude Law

Fotografie: Peter Lindbergh

Hier volgt een fragrance news flash: Robert Pattinson is the face of Homme Cologne. Nu gefotografeerd door Kim Chapiron, nu gefilmd door Romain Gravas. Geur onveranderd…

Men zegt dat Christian Dior zich persoonlijk graag parfumeerde met eaux fraîches: elegant in hun eenvoud en volgens de oprichter van het couturehuis de essentie van luxe. Alleen: de naam (eau de) cologne, de populaire benaming voor eau fraîche, ligt nog steeds niet goed bij de moderne consument, en niet alleen in noordelijke contreien. Wereldwijd wordt het – terecht – veelal nog gezien als een kortstondige, verkwikkende sensatie. Niet als een ‘echte’ geur. De parfumindustrie pareert sinds een tijdje dit vooroordeel door cologne de sterkte te geven van bijna een eau de parfum zonder afbreuk te doen aan het verfrissende effect.

François Demachy, in house perfumer ‘chez Dior’, zocht op deze manier naar een cologne, naar een nieuwe interpretatie van tijdloze frisheid. Helemaal onbekend met dit geurengenre is hij niet – zie Ruik & Vergelijk. Het verschil met zijn excercities tot nu toe, aldus hem: de toevoeging van een geraffineerde moderniteit. De naam: Homme Cologne. Strak en puur in stijl met het effect van – graag en vaak gebruikt in de parfumerie ter onderstreping van een casual cologne – de ongedwongen elegantie van een wit overhemd. Het resultaat: ‘Een ideale compositie met helder evenwicht en oprechte diepgang’. Vraag: bestaat er ook zoiets als onoprechte diepgang?

Wat eigenlijk belangrijker is: het gevoel dat een cologne oproept verbeelden. Laat dat maar aan Dior over. Jude Law is ‘de easy chique man die kiest voor charme in plaats van veroveren. En toch verovert hij. Hij beschikt immers over de sobere elegantie en stijl van de Dior-man. Met zijn stijlvolle maar ontspannen houding is Law opnieuw de stralende held van deze geur’. Peter Lindbergh bevestigt Laws’ imago van subtiele viriliteit en statige verschijning: ‘In de schaduw of in de zon, in de stad of in de natuur, hij voelt zich overal thuis’. En dat geldt ook voor de geur.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De bedoeling van François Demachy: ‘Een tijdloze, toch verrassende geur, een toegankelijke, heldere en verslavende cologne’. Dus levert Homme Cologne ‘een gevoel van frisheid, welzijn en levendigheid. Persoonlijke en intiem, die zich uitdrukt zonder uit de band te springen, zich aankondigt zonder zich op te dringen. Sober en verleidelijk, de verfijning van een elegante levensstijl’. Met andere woorden een rijke citrusexplosie opgeroepen met bergamot uit Calabrië en citroen.

Fris en bloemig. Maar die bloemigheid is heel subtiel, als een lichte zonnestraal die in het hart wordt ondersteund door Italiaanse grapefruit-bloesem. Deze levendigheid wordt vastgehouden door een stevige basis van witte musk die je moet doen denken aan zacht, wit katoen. En hierin onderscheidt zich Homme Cologne van de klassieke cologne – die rust namelijk meer op een houten fond met patchoeli als ‘hoofdverwarmer’ van de citrusnoten.

Dior is trouwens niet de enige die witte musk in stelling brengt in de basis van de nieuwe generatie colognes. Probeer Rain van Marc Jacobs (2006/2012), test Eau de Gentiane Blanche (2009) van Hermès, laat je prikkelen door Nouveau Cologne (2013) van 4711, ruik aan Néroli uit de Secret d’Essences-serie van Yves Rocher. En ik ben er nog steeds niet uit of deze verandering is ingegeven door a: de invloed van de Amerikaanse geurcultuur die het ‘net-onder-de-douche-vandaan’-effect en/of ‘tussen fris gewassen en gestreken lakens glijden’ als een soort nieuwe norm van parfum heeft gesteld, of b: dat pure patchoeli en andere natuurlijke ‘vasthouders’ in de basis van geuren steeds schaarser en daardoor duurder worden. Ik moet er in ieder geval nog steeds aan wennen.

RUIK & VERGELIJK

Dit is trouwens de tweede cologne-variatie op Homme uit 2005. De eerste uit 2007 is ook van de hand van François Demachy. In deze versie combineerde hij de hoofdnoten van Homme (iris, vetiver, leer) met een frisse wind van bergamot, oranjebloesem en mandarijn. En Dior heeft nog meer cologne-frisheid in het assortiment. Van vintage, via modern, naar uiterst exclusief. Voor de laatste hieronder geldt: pak de Thalys richting Parijs.

Dior – Les Créations de Monsieur Dior – Eau Fraîche (1953/2009)

Dior Escale à Portofino (2008)

Dior – La Collection Christian Dior – Cologne Royale (2010)

NEROLI – SECRET D’ESSENCES – YVES ROCHER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 16, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET N, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Getagd: galbanum, vetiver, yves rocher. Een reactie plaatsen

ORANJEBLOESEM IN EEN WITTE MUSK-WOLK

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 16/04/13

Neus: Véronique Nyberg

Concept & realisatie: Yves Rocher

Toen Secrets d’Essences verscheen in 2005 met Voile d’Ambre, was ik aangenaam verrast door de originele manier én de snelheid waarmee het cosmeticamerk (anno 1959) de niche-trend in zijn collectie opnam. En dat, in tegenstelling tot de echte nichehuizen of neoniche-lijnen van de grote parfum- en modehuizen, zeer aangenaam geprijsd maar zich wat mij betreft, inhoudelijk wel met veel van deze ‘concurrenten’ kon meten.

Ik sprak toen ook de wens uit dat Yves Rocher hiermee zou doorgaan omdat het met Secrets d’Essences op een duidelijke, maar toegankelijke manier de consument – zoals Rocher het zelf omschrijft – ‘de geheimen blootlegt van grondstoffen die in de traditionele parfumerie een mythische status genieten’, en dat eigenlijk elke parfumerie deze collectie zo moeten opnemen ‘ter lering en vermaak’.

Na amber, roos (2006), iris (2007), jasmijn (2008) en vanille (2010) is het nu de beurt aan neroli en ik hoop dat deze geheime essence gevolgd zal worden door mijn ‘fetish-ingrediënten’ galbanum en leer. Viooltje mag ook, vetiver idem.

Volgens mij heb ik de geur van oranjebloesem/neroli/petitgrain het vaakst beschreven op geurengoeroe. Eeuwenlang was oranjebloesem – door de allereerste generatie Arabische ‘allochtonen’ in de achtste eeuw in Spanje geïntroduceerd – een van de basisingrediënten van de klassieke cologne en werd het met de opkomst van de moderne parfumindustrie in de 20^ste eeuw voornamelijk gebruikt als aanzet voor een parfum. Met de opkomst van de niche-parfumerie vanaf de jaren negentig van de vorige eeuw, krijgt oranjebloesem ook de ‘kans’ om zich als solifleur, als puur parfum te manifesteren.

En dat doet Néroli van Yves Rocher ook. Het eau de parfum wordt omschreven als ‘een bloemige, muskachtige creatie’ als ‘toonbeeld van subtiele verfijnde vrouwelijkheid’. Volgens Yves Rocher is oranjebloesem – afkomstig van de bittere sinaasappelboom – zo geliefd in de parfumindustrie ‘omdat de oogst ervan zo rijk is’. Het levert petitgrain (verkregen uit tak en blad). Rocher: ‘Als je die tussen de handen fijnwrijft komt een geur vrij die exact ruikt naar de schil van de vruchten die aan de boom groeien’. Daarnaast levert het neroli – de essentiële olie verkregen uit de bloesems door distillatie. De absolu hiervan is volgens Rocher, door zijn voller aroma, de kwintessens van de oranjebloesem.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Véronique Nyberg laat je de geschakeerde opbrengst van de bittere sinaasappelboom trapsgewijs ruiken. Via de fris-groene en elegante explosie van petitgrain, versterkt door bergamot, ontmoet je de essentie door een absolu van oranjebloesem gevolgd door neroli.

Het effect: een dartel spel, waarin de eau de cologne-frisheid langzaam transformeert naar de bloemige en uiteindelijk sensuele noten van oranjebloesem. Een kanttekening: oranjebloesem geldt over het algemeen als onzijdig.

Dat Néroli door Rocher als ‘toonbeeld van subtiele verfijnde vrouwelijkheid’ wordt gepresenteerd komt op conto van de sterke witte musk-basis die het schone en frisgewassen gevoel eigen aan oranjebloesem versterkt. Voor mij, als man, alleen iets te sterk.

RUIK & VERGELIJK

Wil je een kort overzicht krijgen van oranjebloesemgeuren, zie mijn recente beschrijving van Fleur d’Oranger (2005) van Fragonard. En wil je de zwoele, bijna dierlijk kant van neroli ervaren, ga dan op zoek naar:

L’Occitane Néroli (2003)

EAU DE NUIT GIORGIO ARMANI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 14, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET E. Getagd: giorgio armani. Een reactie plaatsen

ARMANI’S EERSTE MANNENGEUR KRIJGT EEN NACHT-PENDANT

‘SYMBOOL VOOR VAKMANSCHAP EN BEHEERSING VAN DE KUNST’

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 14/04/13

Neus: onbekend

Model: Francesco Carrozzini, Charlie Siem

Fotografie: Inez & Vinoodh

In 1984 lanceerde Giorgio Armani zijn eerste geur voor de man: Eau pour Homme. Het groeide uit tot een klassieker en is ondanks de constante stroom van nieuwe geurcreaties van de Italiaanse meester, bij veel mannen wereldwijd populair gebleven. Terecht. Hoogste tijd een nieuwe generatie met deze geur kennis te laten maken: de zonen van de eerste gebruikers als het ware. Dus werd de flacon aangepast – de inhoud vrijwel niet – en geflankeerd door een nachtversie: Eau de Nuit.

Giorgio Armani’s bedoeling: ‘Met dit duo bied ik de man frisse elegantie voor overdag en sensuele elegantie voor de nacht’. Maar waarom werd Armani eind jaren zeventig van de vorige eeuw zo geliefd in de mannenmodewereld? Het antwoord: hij ontketende een revolutie. Niet presenteerde hij alleen een nieuwe manier van kleden: minder formeel, ‘zachter’ en casual, maar nog steeds onmiskenbaar elegant, maar tevens een nieuwe manier van hoe je je als man gedraagt, hoe je je als man presenteert.

Het beste voorbeeld: Giorgio Armani himself. Deze casual chic inspireerde hem ook tot zijn eerste mannengeur. Armani: ‘Mijn filosofie van mannelijke elegantie vertaald in een geur. Krachtig, sereen en stralend. Klassiek, maar geïnjecteerd met een hint van nonchalance. Spontane frisheid gecombineerd met viriele warmte’.

Vanzelfsprekend anders in opzet, toch is Eau de Nuit conform het DNA van Giorgio Armani: een nieuw hoofdstuk – zo zegt het persbericht – ‘in zijn constante zoektocht naar vernieuwing, naar de wil om trends te ontstijgen zonder zijn ziel te verliezen. De geur belichaamt de essentie van elegantie die het magische moment oproept als de schemering overgaat in de nacht. Eau de Nuit is een modeaccessoire, de final touch van het tijdloze ritueel van de man die zich kleedt voor een speciale gelegenheid’.

Armani: ‘Eau de Nuit is een droom, een magische visie, een nachtelijke tocht door Milaan dat zo vaak als decor heeft gediend voor beroemde films, een reis door verleden en heden. Stoer en toch intiem, en dat alle facetten van sensualiteit eigen aan de nacht, verenigt’.

Dit keer koos Armani niet voor de ‘klassieke’ geurambassadeurs – beroemde acteurs, masculiene topmodellen – maar voor mannen die hun beroemdheid danken aan andere artistieke prestaties. Een Engelse violist en een Italiaanse fotograaf: Charlie Siem (links op de foto) en Francesco Carrozzini (rechts op de foto). Het persbericht: ‘Ze zijn symbolen van een manier van zijn, brengen een waarde over die Armani na aan het hart ligt.

Het idee: ‘een succesvolle en zelfverzekerde man voor wie elke dag een nieuwe reis betekent, een uitnodiging inhoudt om alle dimensies van zijn identiteit, zijn kennis en zijn creativiteit te uiten. De bewust strakke stijl van de portretten geeft beide kunstenaars een rijke betekenis. Eau de Nuit wordt symbool van het vakmanschap en de beheersing van zijn kunst’. Zo, nu jij weer!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Logisch dat Eau de Nuit contrasteert met de casual frisheid van Eau pour Homme. Ruik je vanaf het begin. Ook dat de geur van nu is: een intense melange van fris-bloemig bergamot, energieke roze peper en scherp-fris kardemon – symbool voor de laatste momenten van de dag.

Het hart klopt origineel, zoals ik nog niet vaak in een mainstreamgeur heb geroken: de scherp-kruidige en ‘stoffige’ noot van nootmuskaat (foto) wordt origineel gekoppeld aan de poederige en eveneens stoffige noten van de iris – symbool voor de nacht die aanbreekt – die overlopen in het mysterie van de nachtelijke uren. Opgeroepen met noten van gloedvol amber en tonkaboon met zijn specifieke rum-vanille-noot. Sensueel en oosters. Charmant en bescheiden.

Wil je je als man met een Armani-geur echt een statement maken, ga dan op zoek naar zijn Privé-serie; daar zitten elixers tussen waarmee je de ware essentie van parfum (en verleiding als je dat zo wil) ervaart.

RUIK & VERGELIJK

Lekker makkelijk:

Giorgio Armani Eau pour Homme (1984)

Lekker ‘moeilijk’:

Giorgio Armani – Armani Privé – Ambre Soie (2004)

Giorgio Armani – Armani Privé – Bois d’Encens (2004)

Giorgio Armani – Armani Privé – Cuir Améthyste (2006)

Giorgio Armani – Armani Privé – Cèdre Olympe (2009)

Giorgio Armani – Armani Privé – Oud Royal (2011)

Giorgio Armani – Armani Privé – Cuir Noir (2011)

GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES

EAU DE MANDARINE AMBREE HERMES

DESIRE – THE ONE – DOLCE & GABBANA

PLEATS PLEASE ISSEY MIYAKE

EAU DE NARCISSE BLEU HERMES

SUN DAY, SUN DAY MEN JIL SANDER

A DROP OF ROSE, A DROP OF GOODWILL PURE DKNY

UN MATIN AU JARDIN YVES ROCHER

HOMME COLOGNE DIOR

NEROLI – SECRET D’ESSENCES – YVES ROCHER

EAU DE NUIT GIORGIO ARMANI

Meest recente berichten

Archief

Categorieën

Meta